Frank Spencers Marathon

De eerste marathon voor 2012, nummer 19 in totaal, is binnen.

Deze marathon, die ik samen met gelijkgestemden en “soulmates” kon afwerken, zal me steeds bijblijven als de marathon met louter blije en lachende gezichten.
Eentje om te blijven koesteren.

Zaterdagmorgen voor dag en dauw – het had zelfs lichtjes gevroren – stonden we met ruim 20 lopers aan de start van de allereerste Bergelen-marathon van Gullegem.
Dit naar aanleiding van de 42e verjaardag en 195 dagen van Betty (cfr. vorig bericht).
De ene viert zijn verjaardag met een feestje, de andere met koffie en taart, wij vieren dit met een "marathonneke" : ieder zijn stijl, hé.

Bergelen, een verborgen parel der natuur, is blijkbaar het best bewaarde geheim van Gullegem.
De meeste lopers hadden er nog nooit van gehoord, maar voor ons is dit een stukje vertrouwd trainingsparcours.
De weergoden waren ons natuurlijk erg gunstig gezind, want behalve de kou was het een prachtige zonnige dag, ideaal om (een marathon) te lopen.

Om 8u01 – na een ingetogen minuut stilte voor Sandra – gingen we van start voor een correctieronde van 2,6 km en daarna nog 12 rondjes van 3,3 km in een mooi decor.
De eerste rondjes gingen in groep, maar na verloop van tijd ging het peloton in stukken en werden steeds nieuwe groepjes gevormd.
Er kwamen ook steeds nieuwe lopers bij. Ik vermoed dat er uiteindelijk in totaal bijna 50 sportievelingen meegelopen hebben, waarvan 12 dapperen voor de hele marathon en twee ultras die 50 km gelopen hebben.

Ah ja, ik ben samen met Betty gefinisht in 4u23’05”, geen toptijd uiteraard, maar dit was uiteraard van geen enkel belang in een trainingsmarathon.

Na afloop zijn we dan nog met een groepje een hapje gaan eten in de Kameleon.
Altijd plezant, hé : ontzettend veel gelachen, de “Omerkes” vloeiden dan ook rijkelijk …

Lopen kan soms heerlijk zijn, meer moet dat niet zijn …

Intussen zijn ook de eerste kilometers voor 2012 gelopen.
In de eerste week telde ik 61 km in 5 sessies : we blijven bijgevolg goed bezig.

Ik wil ook nog even terugblikken op mijn vorig loopjaar.
Ik heb 2011 afgesloten met 2656 km op mijn teller, een nieuw record voor ondergetekende.
Nooit eerder liep ik zoveel kilometers in één jaar tijd.
In het aantal wedstrijden heb ik evenwel gesnoeid: vroeger liep ik nog sporadisch eens een jogging of een korte wedstrijd. Deze heb ik evenwel van mijn agenda geschrapt.
Ik kan daar weinig uitspoken en heb daar eigenlijk niet veel verloren.

Vorig jaar liep ik 14 wedstrijden, waaronder 7 officiële marathons (gemiddeld 33 km/wedstrijd).
Ook menig PR werd verbroken: zo verpulverde ik vorig jaar mijn tien jaar oud marathon-PR met 10 minuten naar 3u47’. Dat was zelfs ruim een halfuur sneller dan mijn besttijd van 2010.
Ik liep ook een halve marathon in 1u35’.

Ik kan dus in alle bescheidenheid stellen dat 2011 “een waarachtig boerenjaar” was voor Frank Spencer.
Dit deed al bij menig loper de wenkbrauwen fronsen en vraagt natuurlijk om wat toelichting en duiding.
Neen, ik heb nergens een hoek afgesneden, noch aan de epo gezeten.
De belangrijkste oorzaak heb ik in dit blogje al enkele malen beklemtoond.
Mijn lichaamsgewicht is aanzienlijk gedaald: van 80 kgr. begin vorig jaar naar een goeie 68 kgr. op het moment van de waarheid.
Een minstens even belangrijke reden is verscherpte motivatie door de enorme progressie die Betty gemaakt heeft.
Zij heeft vorig jaar op training een flink volume gedraaid en ik heb haar daarbij veel gezelschap gehouden.
Ook de interne duels zorgden voor een prikkel : wanneer de ene een PR liep, kon de andere uiteraard niet achterwege blijven, een win-win situatie bijgevolg.

Waar gaat deze story eindigen, hoor ik jullie denken ?
Ergens gaat dit verhaal wel eens stoppen: na “een boerenjaar”, volgt meestal een rampjaar, kijk maar naar menig voetbalteam.
Het trukje van de vermageringskuur kan je ook niet elk jaar herhalen.
Nog meer kilometers malen gaat wellicht ook niet lukken.
Ik ga daarom gewoon proberen om zo lang mogelijk blessurevrij te blijven, af en toe een rustperiode inlassen en verder blijven werken, zoals ik nu bezig ben.
Meer moet dat niet zijn…

Volgende zaterdagmorgen (start stipt om 08u00) staat terug een trainingsmarathon op het programma, nl. de Bergelen-marathon te Gullegem naar aanleiding van de 42e verjaardag en 195 dagen van Betty.

Alle elementaire info vind je op haar blog.
Het belooft alvast een gezellige bedoening te worden.
Wat aanvankelijk begon als een minimaal privé-initiatief om met enkele maten en gelijkgestemden een marathon te lopen is door mond-aan-mond reclame en de kracht van facebook inmiddels uitgegroeid tot een serieus evenement met een twintigtal marathonlopers en minstens evenveel lopers, die gaandeweg inpikken voor een kortere afstand.

We lopen 13 toerkes van 3,3 km, dus wie wil meelopen kan wachten op de parking van FC Gullegem aan de Poezelhoek, waar we om de twintig minuten voorbij komen.
Achteraf gaan we met de liefhebbers een hapje eten in de Kameleon in Heule (reserveren).

Wil je er nog bijlopen, geef dan snel een seintje aan vbeernaert@skynet.be.
We zetten je dan op het steeds langer wordende lijstje.

We naderen de laatste dagen van 2011, hoog tijd voor een update bijgevolg.
Sinds mijn vorige marathon van Kasterlee (13 november) zijn er al heel wat kilometers afgelopen.
We blijven goed bezig.

Vorige week liep ik nog met Betty en Kristof een vier-uursloop aan de Watersportbaan van Gent ten voordele van Music for Life.
Het was een tof initiatief van Cremke Joeri met misschien niet de grote massa, maar voor ons toch redelijk wat bekende gezichten.
Al babbelend ging de tijd snel vooruit en zonder dat we het wisten waren die vier uren om : in die tijdspanne legde ik samen met Kristof ongeveer 41 km af. Net geen marathon dus.

Niet getreurd, amper één week later stond de Marathon van Kampenhout al op onze agenda.
We kregen terug het gezelschap van Gavertrimmers Kristof en Isabelle, die haar debuut maakte op de marathon.
Mijn persoonlijke ambities lagen niet zeer hoog.
Het was gewoon de bedoeling om de marathon als lange duurloop aan te pakken op trainingstempo (10 km/u).
We mochten 6 toerkes van 7 km lopen in Kampenhout. Door de overvloedige regen- en sneeuwval van de voorbije dagen had ik schrik dat het parcours er extreem zwaar ging bij liggen, maar uiteindelijk viel het nogal mee.
Er was steeds voldoende afwisseling tussen asfalt en trailpaden. Bovendien had men wat schors gestrooid op de meest vettige stroken
De organisatie was trouwens dik in orde : duidelijk het werk van doorwinterde marathonlopers. Bij elk keerpunt in de sporthal konden we ons rijkelijk bevoorraden.
Na 4u09’42” kon ik de finish bereiken en bij nazicht van mijn tussentijden merk ik dat ik elk rondje klokvast in quasi exact dezelfde tijd gelopen heb.
“Good run, Spencer” !

Het klinkt misschien wat blasé of grootspraak, maar ik heb de laatste tijd het (valse) gevoel dat een marathon lopen een fluitje van een cent is.
Vroeger moest ik daar weken naar toeleven en doelgericht trainen om dan uiteindelijk “total loss” de finish te halen en nu loop ik er maandelijks ééntje met de spreekwoordelijke vingers in de neusgaten.
Kampenhout was ook reeds mijn 7e marathon dit jaar, de vijfde al na het groot verlof.

Het loopt momenteel zo vlot dat het niet anders kan dan dat er misschien een addertje onder het gras schuilt.
Ik ben me er tevens van bewust dat overdaad schaadt en dat ik misschien vroeg of laat de tol moet betalen voor mijn “jeugdige overmoed”.
Kenners beweren dat elke marathon een aanslag op je lichaam is en ik besef ook dat ze gelijk hebben.
En daar heb ik schrik voor.
Eerlijk, ik zou graag nog zo lang mogelijk blijven lopen en mijn marathonpensioen ligt hopelijk nog minstens 15 jaar veraf.
Ik loop de meeste marathons uiteraard wel op trainingstempo zonder voluit te gaan en zonder enige blessurehinder, maar het blijft natuurlijk een flink eind lopen.

Soms twijfel ik of ik wel echt goed bezig ben.
Ik voel ook dat mijn prestaties met argusogen gevolgd worden en dat critici bij de eerste tekenen van blessure zullen afkomen met quotes als “zie je wel, we hebben het altijd geweten dat hij overdreef, etc …”
Ik zou diegenen uiteraard graag voor zijn.

Vandaar dat ik met een dilemma zit.
Ik merk in mijn agenda dat op korte termijn nogal wat marathons gepland zijn.

Mik ik daarom beter op de lange termijn door drastisch in mijn programma te snoeien, of ga ik mee met de flow van “zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer …”.

Wat is de kritische mening van de ervaringsdeskundigen onder de marathonlopers ?

Iemand wees me er recent op dat Betty en ik zelf de laatste twee keren (Aarschot en Kasterlee) samen over de meet gekomen zijn op een marathon.

Dit was nooit eerder gebeurd : ofwel gingen we met elkaar in duel, ofwel kreeg de andere een tikje van de man met de hamer, ofwel lag het tempo te ver uiteen.
Of toch, bij de Nacht van Vlaanderen liepen we gezamenlijk over de meet, maar dan mocht Betty nog een stukje (58 km) verder lopen.

We staan daar nu niet onmiddellijk bij stil, want zo uitzonderlijk is deze prestatie niet.
Er zijn immers nog koppels die samen lopen.
Maar toch, je moet het maar doen, het is verre van evident is.

Ten eerste moet je allebei lopen.
Ten tweede moet je allebei een marathon in de benen hebben, niet iedereen kan de afstand aan.
Ten derde moet je ook ongeveer hetzelfde niveau hebben : als de tempo’s te ver uiteen liggen lukt het ook niet.
En ten vierde, je moet ook nog willen samen lopen. Niet iedereen kan verdragen dat zijn partner sneller loopt.

Als ik er eens een paar tellen bij stil sta, dan voldoen wij perfect aan bovenstaande criteria.

Liefde is … samen een marathon lopen !
En dat er nog vele mogen volgen !

Gisteren stonden wij zoals afgesproken aan de start van de Marathon van Kasterlee, intussen al de 17e marathon op mijn erelijst.

De opdracht was deze keer tweeledig :
Vooreerst zouden wij Sandy onder de twee uren loodsen op de halve marathon (gezamenlijke start) en daarna zouden we nog hetzelfde toerke op het gemak afhaspelen.

Kasterlee is voor ons een eindje rijden (anderhalf uur) vanuit Kortrijk, zodat we ruimschoots op tijd ter plekke waren.
Alles was netjes geregeld – een vette pluim voor de organisatie nota bene – en dan was het zoeken naar ons slachtoffer van dienst, Sandy.
Niet zo simpel temidden een peloton van 1250 lopers.
“Straks vertrekt die meute hier en gaat onze haasopdracht nu al (letterlijk en figuurlijk) de mist in …” dacht ik nog verkeerdelijk, maar nee hoor, een tiental minuten voor het startschot zag ik Sandy met een big smile afkomen.

Ze was er klaar voor en zag het goed zitten.
Wij natuurlijk ook, en even later trokken we op pad.
De eerste kilometers verliepen erg vlot, we zaten direct goed op schema.
Ik moest wel wat bijsturen en op die smalle paadjes hier en daar een klein gaatje zoeken, zodat we makkelijk konden opschuiven in die massa.
Om niet te hard van stapel te gaan, staan wij altijd ruim achteraan in het startvak.

Na 10 km kwamen we door in exact 57’, op het 15 km-punt passeerden we in 1u25’
De laatste 5 km hadden we nog ruim 28 minuten marge om onder die magische grens van twee uren te duiken.
Dit moest zonder ongelukken wel lukken.

Hoewel, ik voelde toen al dat het bij Sandy iets moeizamer begon te lopen.
Ze liet al eens een gaatje vallen, de hartslag was erg hoog, en het parcours was nu ook weer niet van die aard om sneller te lopen met al die single tracks, hobbelige aardestroken en zand- en paardepaden.
Ik probeerde het voor de verandering met wat peptalk en zelfs tot de laatste twee kilometers dacht ik dat een stunt nog mogelijk was, maar als de tank stilaan leegloopt, het hart op hol slaat en de benen niet meer meewillen, tja, dan gaat het niet meer.
Sandy had het zich vooraf uiteraard niet makkelijk gemaakt om op dergelijk straf parcours een PR na te streven.
Nu ja, chapeau, ze heeft het tenminste geprobeerd en puur mathematisch is het wel niet gelukt, maar ik ben ervan overtuigd dat ze op een vlak, snel parcours vlotjes onder die twee uren duikt.

Na nog een laatste schreeuw vooruit bereikten we na 2u02’ het keerpunt en mochten we dit prachtig toerke voor de afwisseling nogmaals lopen.
We kregen al snel het gezelschap van een sympathieke plaatselijke loper, die zich voorbereidt op de volledige triathlon van Wales volgend jaar en in Kasterlee extra loopkilometers sprokkelde.
Vreemd was dat ik na mijn laatste gelleke aan km 33 - net als in Aarschot twee weken geleden trouwens - terug een dipje kreeg.
Het was precies alsof mijn suikerspiegel eventjes een terugval krijgt vooraleer de voorraad terug aangevuld kan raken.
Ik moest daardoor een gaatje van een 100-tal meter laten, maar iets verderop kreeg ik terug verse krachten en kon ik relatief vlot terug aanpikken om uiteindelijk hand-in-hand met Betty te finishen in 4u08’29” netto.
Officiëel zelfs één seconde sneller dan mijn vrouwtje.
Ik had stiekem een paar meters gepakt op de startmatten, hahaha …

Deze week wordt terug een rustweek, want vier marathons op twee en een halve maand is toch wel wat van het goede teveel.
Op de koop toe waren Aarschot en vooral Kasterlee geen gemakkelijke marathons.
Ik voel dat het wat in de kleren begint te kruipen.
Vandaar wat extra looprustdagen.

Nu ja, Kasterlee was zeker een plezante geslaagde onderneming.
Wie op dergelijk zwaar parcours “als training” 4u08’ loopt mag zeker niet klagen over de conditie.
Onze naturaprijs – een bord spaghetti met gratis Leffe – heeft dan ook heerlijk gesmaakt.

Na een korte looponderbreking – ik heb de spieren en gewrichten na de Leiemarathon een tiental dagen laten rusten en relaxen – is Frank Spencer terug in gang geschoten.
Omdat mijn “target” voor 2012 - de Marathon van Rotterdam - nog een halfjaar op zich laat wachten, heb ik voor de afwisseling maar een nieuwe uitdaging uitgezocht.

Op zondag 4 maart 2012 ga ik in de voetsporen van Betty treden en mijn bescheiden debuut als ultraloper wagen in de Zes uren van Stein, Nederland.

Het “voordeel” van een zesuren-loop is dat er totaal geen druk zit op een potentiële eindtijd.
Eigenlijk heeft iedereen dezelfde eindtijd (6u). Het plezier van het lopen staat voorop.
Om comfortabel zes uren aan één stuk te kunnen lopen, moeten er bijgevolg lange langzame duurlopen op het programma staan.
Vandaar dat ik het plan opgevat heb om louter en alleen als training enkele rustige marathons en Aktivia-tochten op mijn programma te zetten.

Vandaar dat we gisterenmorgen samen met 95 sportievelingen onder een stralend zonnetje aan de Knoet van Aarschot stonden voor de Hageland Natuurmarathon.
Een echte aanrader deze marathon.
Hoewel het een recreatieve natuurmarathon was zonder tijdsopname of klassement, was de organisatie super.
Het parcours slingerde langs de mooiste plekjes van het Hageland, je liep bijna constant op zachte ondergrond in het bos of langs trailpaadjes.
Het parcours was ook best pittig met enkele kuitenbijters in het bos.
We deden vier verschillende lussen, zodat niet-marathonlopers konden afhaken.
De bevoorrading en de bewegwijzering waren prima geregeld en dit alles voor de luttele som van € 10, inclusief twee bierbonnetjes in De Knoet.

Betty en ik hadden vooraf de intentie om er een rustige lange duurloop van te maken - tempo om en bij de 10 km/u.
We waren echter in een groepje verzeild geraakt met thuislopers Mark Bemong en Gery Vermeylen en al babbelend ging de tijd snel voorbij.
Ondanks het goede voornemen zijn we toch wat te snel gestart, op een bepaald moment zaten we zelfs bijna op PR-koers, zodat we iets na halfweg het tempo wijselijk wat lieten zakken.

De bedoeling was om een rustig trainingstempo te lopen, vlammen zou nefast zijn als voorbereiding op de zes uren van Stein.
De volgende marathon moet het zelfs nog wat trager, want 6 uren aan dit tempo lopen ging gisteren wellicht (nog) niet gelukt zijn
De laatste kilometers kreeg ik het om die reden ook relatief zwaar.
De superbenen van de Leiemarathon waren thuisgebleven en ik moest nog op mijn tanden bijten om Betty te blijven volgen.
Desondanks konden we samen, hand in hand, “main dans la main”, finishen in 4u10’40”.
Niet kwaad voor een trainingsmarathon.

Na een lekkere warme douche en enkele bruine Tongerlo’s trokken we tevreden terug huiswaarts.
Ik was verheugd dat ik - zelfs in een mindere dag - in staat was om een pittige marathon op een fatsoenlijke manier (= relatief fris en zonder stappen) tot een goed einde te brengen.
De conditie blijft bijgevolg voortreffelijk.
Op zondag 13 november doen wij deze prestatie nog eens over.
Dan trekken wij richting de Kempen voor de Marathon van Kasterlee.

De dagen na de Leiemarathon had ik nogal wat last van allerlei kwaaltjes en pijntjes.
Vooral mijn linkerkuit was zwaar verzuurd.
Enigszins niet onlogisch, want ik ben onbewust toch heel diep gegaan langs de Leieboorden.

Vorige donderdag deed ik een korte poging om los te lopen met de Joggingclub van Wevelgem, maar na anderhalve km besloot ik al om rechtsomkeer te maken.
Verder lopen zou het risico op een blessure te groot maken.

Vorige vrijdag was ik ingeschreven voor de halve marathon van Kuurne, maar aangezien ik nog niet voldoende gerecupereerd was, heb ik maar wijselijk gepast.
Ik ken mezelf, éénmaal het startschot weerklinkt, vergeet je toch die voorzichtige strategie en ga je voluit en dit leek me niet verstandig.

Ook vandaag nog voel ik dat de tank wat leeggelopen is en de batterijen weinig kracht meer uitstralen.
Vreemd dat ik minder snel recupereer van een marathon dan voorheen.
Waarschijnlijk is het seizoen 2011 iets te zwaar geweest met vier marathons (Parijs, Torhout, Kerkrade en Leiemarathon) en ettelijke loopkilometers.

Vandaar dat ik voorlopig alle wedstrijden op mijn agenda geschrapt heb.
Dus geen “Quattre Cimes van Battice”, noch “’t Is voor niks” in Geldrop meer voor Frank Spencer.
Dit zijn loodzware wedstrijden met een serieuze verplaatsing, waarvoor je lichaam tiptop in orde moet zijn.
Die wedstrijden lopen ook niet weg, hé, volgend jaar komt ook nog.

In plaats daarvan ga ik evenwel een loop-rustpauze inlassen, de benen en spieren laten recupereren van de inspanningen en dan rustig opbouwen naar mijn volgend target, de Marathon van Rotterdam van zondag 15 april 2012.
Zuinig met je lichaam omspringen is de boodschap !

In Rotterdam gaan Betty en ikzelf een rechtsreeks duel aangaan op het scherp van de snee.
Zij gaat voor een tijd onder de 3u45’ en dan kan ik uiteraard niet achterwege blijven.
Rotterdam wordt bijgevolg mijn grote doel voor 2012.

6 months, 10 days to go …

Gisteren stond ik aan de start van mijn vijftiende marathon.
Tussen het Kasteel van Ooidonk – een schitterend sprookjesdecor als startplaats – en de Porseleinhallen van Wevelgem werd de derde Leiemarathon gelopen.

Zoals vorige week nog gezegd waren de ambities vooraf niet torenhoog.
Door een spierscheurtje in de kuit had ik in september amper getraind en op de koop toe was ik vrijdag nog op weekend vertrokken met de oude bende van jeugdclub den Ast Heule aan de Kust.
Traditioneel is dit “een zuipweekend”, niet bepaald de ideale voorbereiding om een marathon te lopen.

Nu ja, we waren nu éénmaal ingeschreven en we zouden er het beste van maken.
De conditie is al gans 2011 erg goed, dus hoopte ik om terug onder de vier uren te blijven.
Dat leek mij gezien de omstandigheden het hoogst haalbare.
Een PR lopen was – echt waar - het verste van mijn gedachten.

Om 11u00 stipt gingen we met een goeie 300 gladiatoren van start en in den beginne zat ik in het kielzog van de Burgemeester van Wevelgem.
Maar die ging hard van stapel en ik liet hem enkele km ’s verder wijselijk lopen.
Intussen weet ik al dat je een marathon heel zuinig moet starten en geen trap te veel mag geven in de eerste helft.
Overmoed wordt op het einde van de marathon cash terugbetaald.

Zo gezegd, zo gedaan, en bijgevolg zat ik in een goed groepje van een achttal lopers.
Ik voelde me super, speelde met mijn benen, maar dwong mezelf om tot minstens halfweg in dit groepje te blijven : het was nog ver en op die manier bleef ik ook wat uit de (tegen)-wind.

Het draaide erg soepel rond : 10 km in 54’ – 15 km in 1u22 – 21 km in 1u54’.
Sjiek, halfweg zonder noemenswaardig energieverlies en we liepen nog steeds ruim 11 km/u.
Ik zat met een dilemma : bij dit compact groepje blijven of toch een gokje wagen.
Ik voelde me nog erg fris, zodat ik besloot om wat te versnellen.
Slechts één vrouw kwam met me mee, die liep haar eerste marathon en zou achteraf onder de 4u binnen komen, knap.
Aan km 25 raapte ik de Burgemeester al op : Even wat moed inspreken, maar het was Jans dagje niet : door de drukkende warmte stond hij al te voet.

Naar het einde toe kwam ik steeds meer in mijn vertrouwde bekend territorium (Harelbeke, Kuurne, Kortrijk, Bissegem-City warempel en de laatste rechte lijn naar Wevelgem via ’t Bijenhof en de Alpro-fabriek.
Al duizenden keren heb ik er gelopen en gefietst.
Ik ken er elk hoekje en kantje en dit loopt toch veel vlotter dan in een anonieme marathon in “’t Hol van Pluto”.
Bovendien stonden aan elke brug ook tientallen enthousiaste supporters : Zalig, je gaat er echt sneller door lopen.
Ik had ook zusje Bernadette en Rony mee als fietsbegeleider en die schreeuwden me vooruit richting finish. Merci zunne, zonder jullie was ik misschien wel stilgevallen.

Ik begon steeds meer te cijferen en voelde dat er een PR zat aan te komen, als ik tenminste geen inzinking kreeg.
Na 30 km kwam ik door in 2u45’ en kon nog steeds versnellen.
Ze worden steeds zeldzamer, maar gisteren had ik een begenadigde dag, waarop alles lukte.
Vanaf km 30 haalde ik steeds meer lopers in en werd ook door niemand meer bijgehaald.
Amai, het was daar langs de Leieboorden precies een slagveld van gesneuvelde lopers.
Velen hadden tikje gekregen van een bizar manneke met een serieuze hamer.

Aan de brug van Bissegem – km 37 – stond mijn supporter nummer één, mijn 84-jarige moeder. Ik stopte eventjes om goeiedag te zeggen en voor een foto en trok met een brede smile weer op pad.
Dit kippenvelmoment gaf me vleugels om de laatste vijf km nog eens goed door te trekken.

Op het einde met de meet in zicht zat er nog een spurtje in en ik kon dolgelukkig finishen in 3u47’59” netto.
Ik had mijn PR van Parijs 2011 met vijf minuten verpulverd.
Ons Betty weet weeral wat haar te doen staat volgende week op de Marathon van Brussel : 3u47’ is voortaan het nieuwe target, dat boven ons bed hangt.
Ik ben ervan overtuigd dat ook zij deze tijd in haar benen heeft.
Mocht het haar lukken, dan is het weer mijn beurt om te stunten (Beloeil 2011 ?).

Jezus, ik sta echt verbaasd van mezelf.
Ik wist niet dat ik dergelijke prestatie nog in mijn mars had.
2011 is blijkbaar “een boerenjaar” voor Frank Spencer.

Na vijftien marathons heb ik ook voor de allereerste keer het gevoel gehad dat ik eindelijk weet hoe je die 42 km best aanpakt en hoe je het genadeloze beest temt.
Geloof me vrij, ik heb het ooit anders geweten.
Ik durf het bijna niet zeggen, maar ik was nog zeer fris bij mijn aankomst : ik heb anderen zien toekomen.

De organisatie was opnieuw super : ruime bevoorraadding, prima km-aanduiding en na afloop een recovery area om “U” tegen te zeggen. Zo waren er een vijftal massagetafels en een team kinesisten om de verzuurde spieren wat los te maken. Ik heb er ook gretig gebruik van gemaakt.
Klein minpuntje achteraf : ik sta helaas niet in de uitslag. Blijkbaar moet er iets misgelopen zijn met mijn (defecte ?) chip.
De organisatie heeft al gemeld dat ze eveneens een manuele lijst hebben met elke eindtijd en dat dit weldra aangepast wordt.
Nu ja, daar liggen we absoluut niet wakker van : het gevoel blijft super, zelfs zonder officiële tijd.

Bedankt Leiemarathon, tot over twee jaar !

Zondag sta ik aan de start van mijn vijftiende marathon.

Dan wordt tussen het Kasteel van Ooidonk en Wevelgem de Leiemarathon gelopen.
Voor mij is dit een speciale marathon, want de Leiemarathon wordt ingericht door mijn eigen club Joggingclub Wevelgem, waar ik uiteraard een pak mensen ken.
Ik loop als het ware voor eigen volk een thuismatch.
Langs de Leieboorden vind ik tevens mijn eigen vertrouwde parcours terug.

Normaal zijn dit allemaal elementen om een knappe marathon te lopen : voor eigen volk kan je altijd een tandje bijsteken en krijg je vleugels, wanneer anderen het zwaarder krijgen.

Maar door mijn spierscheur van de Gaiapark Zoo Marathon heb ik twee weken stil gelegen en daarna moest ik terug rustig opbouwen, terwijl anderen al aan het afbouwen waren.
Zodoende weet ik niet hoe het gesteld is met de conditie.

Mijn weektotalen en kilometeraantallen zijn bijgevolg stukken minder dan normaal.
Mijn gewicht is wel nog altijd onder controle : na het verlof en de rijkelijke buffetten tijdens onze vakanties waren er logischerwijze een drietal kilootjes bijgekomen, maar de laatste weken heb ik dan weer iets nauwgezetter op mijn voeding gelet, zodat ik opnieuw op scherp sta, ’t is te zeggen 10 kg. minder dan begin dit jaar.
Geen geheimen over mijn “FDH-dieet” : “Fret Den Helft”, gewoon minder en gezonder eten en drinken.

Bijkomend voordeel is dan weer dat ik door die gedwongen rustperiode relatief fris aan de start verschijn.

Wat dit teweeg zal brengen is uiteraard een groot vraagteken.
Een nieuw PR zal er wel niet inzitten, maar als de wind enigszins gunstig staat, hoop ik toch om opnieuw onder de grens van die vier uren te duiken.

We shall see : afspraak zondagmorgen om 11u00 aan ’t Kasteel van Ooidonk

Ik heb dan in extremis toch nog een souvenir overgehouden aan de GaiaPark Zoo Marathon.
Ik schreef al in mijn vorig verslag over een pijnlijke linkerkuit.
Aanvankelijk dacht ik aan een verkrampte kuit door een overvloed aan melkzuur, dat nog zijn weg naar buiten moest vinden.

Zonder twijfel het gevolg van de neutralisatie (wegens blikseminslagen) van die marathon.
Door een uurtje binnen te blijven zijn de spieren en gewrichten verkrampt geraakt.
Ik was trouwens niet de enigste met spierproblemen: Marc Papanikitas, die in tweede positie liep en nog amper 2 rondjes moest lopen (4 km) was zodanig verkrampt dat hij zelfs niet meer verder kon. Het regende opgaves na de onderbreking.
Ik heb het toen ook ontzettend koud gekregen.
We waren doorweekt tot op het bot en omdat we geen supporters in de buurt hadden, lagen onze loopjasjes en droge kledij nog in de kleedkamers.

Na de (her)-start moet er iets in mijn kuit geschoten zijn.
Ik heb dit ook enigszins gevoeld, maar ik vond de Gaiapark Zoo Marathon zo een unieke mooie marathon dat het zonde was om de handdoek in de ring te gooien.
Deze unieke marathon mocht absoluut niet ontbreken op mijn palmares.
Door de adrenaline kon ik ook op karakter de finish halen in een voor mijn kunnen zelfs knappe tijd (4u10’).

Toen Betty een bevriende kinesist-fysio sprak en dit langs haar neus weg om vertelde, gaf die mij de raad om eens binnen te wippen.
Zo gezegd, zo gedaan …

Toen ik mijn verhaal deed dacht hij meteen aan twee opties: een verrekking of scheurtje.
Na wat losmaken en inspectie was de diagnose erg rap gesteld.
Bij het stevig drukken op één gevoelig puntje wipte ik een meter hoog.
Het was dus de tweede optie, een scheurtje van een vingertop dik in de linkerkuit.
Prognose : minstens één week tot 10 dagen niet lopen.

Toch vreemd dat kinesisten dat zo snel op de tast vinden, terwijl een huisarts een heel arsenaal hulpmiddelen (echo, scan, rx, etc …) nodig heeft en dan nog vaak de bal mis slaat.

Nu ja, een blessure is nooit leuk, maar ik kan dit wel perfect relativeren.
Er zijn ergere dingen in het leven.
Tien dagen niet lopen kan zelfs een zegen zijn na een loodzware marathon.

Natuurlijk is het zonde in het licht van mijn twee doelstellingen voor dit najaar:
Een PR lopen op de Leiemarathon en een snelle halve marathon lopen in Kuurne.

Ik zag het zitten om in beide wedstrijden te stunten.
Ik sta zelfs redelijk messcherp op dit moment.
Vrienden zeggen me zelfs dat ik meer en meer op Steve Jobs begin te lijken.
Toegegeven, met wat verbeelding komt dit ergens wel in de buurt, op de centen na dan uiteraard :-) ...

Na een deugddoende vakantie (weekje Lanzarote en midweekje Mallorca) trokken we om de vakantie af te sluiten nog richting onze Noorderburen voor een ontspannend lang weekend in het vakantiepark Prinsenmeer in Asten-Ommel.
Toeval of niet, moet het nu wel juist lukken dat er daar in de buurt een schitterende marathon werd gelopen.
En dan niet zo maar een gewone 42 km, maar eentje voor in het prestigieuze Guinness World Records Book.
Deze maal werd de allereerste marathon ooit in een dierenpark gelopen.
“Place to be” was het prachtig decor van het Gaiapark in Kerkrade.

Voor één keer werden de dieren zelf niet aangegaapt door argeloze bezoekers, maar konden de leeuwen, gorilla’s, stokstaartjes en slingerapen zelf de pakweg 100 marathonlopers aanstaren.
Ik weet niet wie het meest verschoten zal hebben.

Betty en ik zelf waren uiteraard paraat met de intentie om er een rustige trainingsloop (10 km/u) van te maken.
Bij het naar Kerkrade - in het uiterste puntje van Nederlands Limburg – rijden, kwamen we al terecht in een hevig onweer.
Dat beloofde al weinig goeds, maar wonder boven wonder klaarde de hemel op net voor de start (17u00).

Het parcours was niet van de poes, want er was geen meter vlak te bespeuren. Er zaten twee heuvels in elk rondje ( 21 toerkes van 2 km ).
Ook de ondergrond was heel variabel: zand, planken, houtsnippers, kasseien, grind, maar nauwelijks asfalt.
Pittig beulenwerk bijgevolg voor de echte bikkels onder de Flandriens.

Na het zingen van het Limburgs volkslied door een lokale bekende zangeres (naam vergeten) gingen we rustig van start.
Al snel werden we gedubbeld door de snelle mannen – winnaar Filip Detiege en Mark Papanikitas.
Met de leeuwen en bizons in het magnifieke decor genoten we met volle teugen en al snel kwamen we in een gezellig groepje met o.a. Els Annegarn en Jacques Vandewal.
Betty liep toen in tweede positie bij de dames, zodat we eigenlijk in dubio stonden : een rustige trainingsloop of toch maar een knappe podiumplaats versieren?

Halfweg kwamen we door in 2u03’, maar toen begon de hemel gitzwart te verkleuren en iets later brak een spectaculair onweer los boven de dierentuin met indrukwekkend klank -en lichtspel. Blijkbaar stond mijn buienradar weeral verkeerd ingesteld.
Pukkelpop indachtig namen de organisatoren het zekere voor het onzekere.
Alle lopers werden bliksemsnel van het parcours gehaald en konden schuilen in het restaurant.
Toen hadden we al ruim 26,5 km afgelegd in 2u35’.

Iedereen werd ingelicht over het resterende aantal rondjes en na pakweg 45 minuten neutralisatie mochten we terug op pad voor nog 8 rondjes.
Intussen was het al helledonker geworden - deze keer waren het de uilen, die ons meewarig aangaapten - en moesten we het (verplichte) hoofdlampje op onze kop zetten.
Dit was meer dan nodig, want meer dan eens was het zoeken naar het juiste pad.
Het onweer was dan wel verdwenen, de regen viel nog altijd met bakken uit de hemel waardoor de plassen dieper en dieper werden.

Ik had aanvankelijk nog (verkeerdelijk) gedacht om een tandje bij te steken voor de resterende 16 km.
Mis poes : door het lange oponthoud waren de spieren en gewrichten extra stram geworden en begon mijn linkerkuit op te spelen.
Geen voordeel bij het constant optrekken en afdalen.
Ik heb nog eventjes overwogen om de handdoek in de ring te gooien, maar opgeven in zo een unieke en mooie wedstrijd vond ik toch geen optie.
Dan maar op de tanden bijten en de pijn verbijten.
Na 4u10’35” bereikte ik op karakter de finish.
Betty had voor de neutralisatie een kleine voorsprong verworven en had bijgevolg een eindtijd van 4u10’17”.
Op de koop toe mocht ze op het podium als tweede dame.

Uiteindelijk voor allebei toch een bevredigende prestatie in een loodzware marathon.
De conditie zit blijkbaar goed met zicht op de Leiemarathon van 25 september.
Als de wind daar een beetje gunstig zit hoop ik om tussen Deinze en Wevelgem een nieuw PR te lopen.

Enig voorbehoud en minpuntje is mijn linkerkuit, die “the day after” veranderd was in een heuse mankepoot.
Niet abnormaal uiteraard na ruim vier uren beulenwerk, maar dit ga ik toch best in de gaten houden.
Een extra rustweekje inlassen zal geen kwaad kunnen.

We zijn intussen opnieuw een maand verder na mijn laatste berichtje.
Eigenlijk was en is er weinig nieuws onder de zon.

Na mijn geslaagde halve marathon van Izegem heb ik zoals afgesproken er eventjes de riem afgelegd.
We hebben gewoon alle spieren en gewrichten laten rusten en recupereren van het zware voorjaar. Als je steeds op je elan verder gaat zonder kleine rustperiode, loert een blessure meestal om de hoek.
Vandaar dat de eerste week van juli een looploze week werd (0 km).

Daarna trokken we met het ganse gezin ook nog voor een zalig weekje richting Lanzarote.
Elke morgen werd daar voor het ontbijt een (kort) toerke gelopen – min. 6, max. 10 km – om het niet af te leren.

Momenteel ben ik terug aan het opbouwen naar mijn najaarsmarathon, de Leiemarathon.
In Wevelgem wil ik voor eigen volk uiteraard geen mal figuur slaan.
Daarom worden de trainingen weer geleidelijk aan opgebouwd richting 25 september.
Nog 9 weken.
De weektotalen lopen weeral op : 0 km, 38 km, 52 km en 69 km vorige week.
Zondag liep ik met de twee Veerles een gezellige Aktivia-wandeling in Menen van 25 km.

Eind augustus lopen wij als training “een specialleke”, namelijk de GaiaPark Zoo Marathon te Kerkrade (Nl).
In de dierentuin lopen we 21 toerkes van 2 km tussen de apen, olifanten en krokodillen.
Er zijn maar 100 lopers toegelaten en wij waren er als de kippen bij om in te schrijven voor deze unieke éénmalige marathon.
De start is om 17u00, wanneer de meeste bezoekers al de deur uit zijn en het parcours loopvrij gemaakt kan worden.
Elke loper krijgt trouwens twee gratis tickets voor supporters in de Zoo.
De meiden Spencer gaan bijgevolg ook tevreden zijn.

Dit wordt er eentje om te genieten, de tijd is bijkomstig.
Trouwens, naar verluidt is er een serieus hoogteverschil in de dierentuin en dit 21 toerkes lang.
Het zal dus een goeie stevige training worden.
Ik heb al eens de deelnemers gescreend en gegoogeld en dit zal blijkbaar mijn grootste concurrent worden …

Ja, u leest het goed, er is geen cijfertje omgewisseld in bovenstaande tijd.
Vorige zaterdag heeft Frank Spencer de Kastelenloop van Izegem gelopen in 1u34’58” netto.
Ik kan het trouwens nog steeds zelf niet geloven.
Ik kan me niet meer voor de geest halen dat ik ooit sneller gelopen heb.
Ik wist wel dat het snor zat met de conditie, maar dergelijke tijd had ik in mijn stoutste dromen toch zelf niet verwacht.

Voor alle duidelijkheid moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat de afstand niet klopte.
De meeste Garmins hadden een afstand tussen 20,5 en 20,7 km, zodat we maar gaan aannemen dat we een halve km te weinig gelopen hebben.
Ergens is dit wel jammer: je loopt een ferm PR, maar je hebt geen concrete cijfers.
Voor hetzelfde geld val ik volledig stil op ’t einde, bewijs dat maar eens, hé.

Nu ja, ik had nog overschot in de laatste rechte lijn, zodat we mogen aannemen dat ik die laatste 500 meter ook aan ’t zelfde tempo “zou”gelopen hebben.
Dan kom ik mathematisch uit op een halve marathontijd van ongeveer 1u37’20”, ’t is te zeggen 13 km/u, nog steeds een ferm PR.

Eventjes terugkeren naar het begin.
Zaterdag in de vooravond (17u30) stonden we aan de start van de Kastelenloop van Izegem.
Deze wedstrijd is trouwens een jaarlijkse klassieker in Betty’s en mijn loopkalender.

Een overmoedig voetbalpartijtje met de collega’s de dag voordien had nog bijna roet in het eten gestrooid, want na een verloren bal was er “iets” in mijn bil geschoten.
Gelukkig zonder veel schade: voetbal en lopen, het zal nooit een geslaagde combinatie worden.

Vooraf had ik met Nico min of meer afgesproken om voor een tijd onder de 1u45’ te gaan.
Zo gezegd, zo gedaan.
In ‘t eerste rondje (van de drie) liep ik bijgevolg in een groepje met Nico, Gavertrimmer Georges en nog een vierde man (Flac).
Het ging in het begin redelijk hard, zodat ik besloot om wat krachten te sparen.
’t Was dan ook nog behoorlijk ver, hé.

In de tweede ronde begon het tempo wat te slabakken, zodat ik besloot om aan kop te komen.
Tot mijn verbazing moest iedereen eraf.
Georges is een taaie rakker en probeerde nog (tevergeefs) aan te klampen, maar iets verderop kraakte hij.
Bij de laatste doortocht merkte ik dat Nico 100 meter achter me liep.
Die raapt me straks nog op, dacht ik toen nog verkeerdelijk.

Maar ik had ook nog wat reserves overgehouden.
Ik liep trouwens erg soepel en met het Kasteel in zicht kreeg ik zelfs vleugels en kon finishen in 1u34’58”.
In tegenstelling tot vele collega-lopers zat ik nog behoorlijk fris na de finish.

Wauw, wat ging dit super goed en vermoedelijk zit ik ook nog niet aan het einde van mijn kunnen. Vorige week had ik trouwens ook nog veel overschot na mijn haasklus op de marathon van Torhout.

Ik val weeral in herhaling, maar eens te meer is die conditie te danken aan mijn gewichtsverlies (-10 kgr) en het veelvuldig samen trainen met een kampioene 100 km ultralopen.
Er bestaan geen mirakels in de sport en zeker niet in het afstandslopen.
En neen, er zit niets speciaals in ons leidingswater, noch ligt er een doosje epo in onze koelkast.

Eind vorig jaar zat ik nog stikkapot bij mijn laatste halve marathon (Deinze-Bellem in 1u52’25”).
Zaterdag liep ik minstens een kwartier sneller met een fris gevoel.

Super natuurlijk, maar het weerhoudt me ervan te zweven.
We mogen uiteraard niet overmoedig worden en denken dat elke wedstrijd automatisch een nieuw PR wordt.

Dat is trouwens eventjes niet mogelijk, want volgende week vertrekt de familie Spencer richting Lanzarote.
Dan gaat de riem er eventjes af en bouw ik een rustperiode in.
De loopschoenen gaan wel mee in de valies- Lanzarote is niet voor niets het sporteiland bij uitstek - maar het accent ligt deze keer op het “dolce far niente”.
Dit hebben Betty en uw dienaar wel verdiend na een super voorjaar op loopgebied.

Daarna gaan we terug rustig opbouwen en pieken naar een prima najaarsmarathon.
Ik ga voor de Leiemarathon, Betty loopt waarschijnlijk Brussel.

Prettige vakantie !

Super !
Dat is in één woord de teneur van dit bericht.
Het was een Nacht om nooit meer te vergeten, ééntje om in te kaderen en later door te vertellen aan de kleinkinderen.

Eventjes recapituleren, want dit wordt verre van makkelijk om zoveel ervaringen en emoties in woorden te bevatten.

Vrijdag 17 juni stond al van ’s morgens vroeg volledig in het teken van de Nacht van Vlaanderen, waar Veerle (alias Betty) haar debuut ging maken op de 100 km.
Ongelooflijk hoeveel daar bij komt kijken.
We waren de ganse dag druk in de weer om van alles klaar te zetten.
Een bak met alleen maar voeding zoals gelletjes, repen, peperkoek, zoutkoekjes, bananen, etc …
Dan nog een bak met allerlei outfits voor alle mogelijke weerstandigheden: verse shirts, regenkledij, een warme trui voor achteraf of noodscenario’s.
Ook nog een plooibox met alleen maar drank: gewoon water, koolhydraatrijke drank, carboload, proteïnedrank voor de recuperatie achteraf en “last but not least” een bakske Leffe voor de supporters.

Daarbij nog allerlei plannetjes voor onderweg: locatie wagen, locatie drankstand, tussenpunten, parcours, een “worst case scenario”-plan was er ook.
We moesten ook nog de fietsen prepareren en klaarzetten voor aan de trekhaak.

Ik was zodanig bezig met die 100 km, dat ik op de duur vergat dat ik zelf nog een marathon moest lopen en ook nog ’t één en ’t ander nodig had.

Nu ja, om 17u00 trokken we uiteindelijk op pad richting Torhout, waar we eerst onze wagen in de Parkstraat deponeerden – het punt waar de lopers meerdere keren voorbij kwamen - en daarna fietsten we gezwind naar de Mast.

Daar was er al een gezellige drukte en konden we de zenuwen bedwingen door her en der een praatje te slaan met verschillende bekenden (lopers, supporters, clubgenoten, facebookers, etc …).
Om tien voor acht begaven we ons helemaal achteraan in het startvak en iets later weerklonk het startschot en waren we weg.
Velen gingen er pijlsnel vandoor, maar mijn taak was om Veerle zo veel mogelijk in te tomen en haar zonder kleerscheuren op het marathonpunt af te zetten in ongeveer 4u15’ (= 9,9 km/u).
Veerle mocht in die lange opwarming zo weinig mogelijk energie verliezen, zodat ze fruitig en fris aan haar tweede helft kon beginnen.
Ze moest heel zuinig met haar krachten omspringen.
Vandaar dat ik telkens aan de wagen een stukje voorliep om eten en drank aan te reiken.
Het ging heel erg vlot en mede-haas Kristof en ikzelf konden de ganse tijd babbelen.
Veerle moest zelf niet al te veel praten, maar op die manier kreeg ze uiteraard de nodige afleiding.
Onderweg stonden heel veel supporters – thanks – en verschillende keren hoorden we haar naam roepen, zelfs van mensen, die we helemaal niet kennen.
Dat geeft toch telkens een boost en is een enorme opsteker temidden het harde labeur.

Na 30 km kreeg Kristof het lastig en moest afhaken en schoot ik nog alleen over als haas.
Eerlijk gezegd voelde ik zelf mij de ganse marathon prima en had nog heel wat overschot in mijn benen.
Ik had gerust nog een rondje kunnen meelopen, maar na 4u16’49” (= mijn marathontijd) gaf ik haar nog een laatste zoen en trok ze alleen op pad.
Nu ja, mijn marathonprestatie was uiteraard volledig ondergeschikt aan haar 100 km.
Iets verderop kon fietsster Julie haar begeleiden voor het derde rondje van 20 km.

Daarna trok ik snel terug naar de Mast voor een warme douche en wat propere droge kleren en iets later sprong ik al terug op de fiets om het resterende gedeelte mee te fietsen.
Na 60 km kwam ze nog steeds op hetzelfde tempo door, relatief fris en nog geen teken van verval. Het was precies lopen met de vingers in de neusgaten.
We konden zelfs de vierde dame inhalen en achterlaten.

Ook het vierde rondje (van 60 naar 80 km) werd vlot verteerd: het tempo was wel lichtjes gezakt, maar ze voelde zich nog steeds prima.
Helaas was het weer vrijdagnacht stukken minder : tijdens de marathon waren de weergoden ons nog redelijk gunstig gezind, maar daarna werd het gevoelig frisser, met forse rukwinden en af en toe een regenvlaag.

Het laatste rondje begon daarom toch wat in de kleren te kruipen.
Ik moest al wat meer op haar inpraten om haar gedachten te verzetten.
De knie begon zelfs wat op te spelen, maar ik begon direct over wat anders te babbelen.
Het meefietsen werd ook stukken lastiger, want ik begon zelf moe te worden en kreeg stekende nekpijn en was inmiddels verkleumd door de regen en wind.
Gelukkig mochten we Lichtervelde snel achter ons laten en ging het voor de laatste keer richting Torhout.
Daar lag de verlossing – het paard rook de stal - en na 10u44’ lopen - en om 06u44’ zaterdagmorgen kwam ze dolgelukkig over de finish.

“Pain is temporary, Glory is forever”.
Wat door velen vooraf met ongeloof was onthaald en als uitzichtloos werd beschouwd had ze toch weer mooi voor mekaar gekregen.

Ik heb een karrenvracht respect voor mijn Veerle.
Die 100 km spoken natuurlijk al een tijdje door haar hoofd, maar tussen plannen en realiteit ligt meestal een lange lastige weg.
Ze heeft er heel veel uren voor getraind, soms na een lastige dagtaak en temidden een druk gezin. Je krijgt uiteraard niets voor niets.
Bloed, zweet en tranen heeft het gekost.

Ze heeft gepiekt als geen ander naar 17 juni, zelfs nachtelijke wandelingen gedaan om het nachtritme gewoon te worden.
Niets werd aan het toeval overgelaten.
Vrijdagnacht werden dan al die inspanningen en ontberingen beloond met een prachtige prestatie.
Daar doe je het uiteraard voor.

De intentie vooraf was om uit te lopen, maar ze heeft er zelfs nog een prima eindtijd bij neergezet, zonder onderweg ook maar één meter te wandelen.
Een prestatie om “U” tegen te zeggen.
Chapeau!

100 km is “een pokkeneind”, hoor.
Niet vergeten dat dit twee marathons na elkaar lopen is , gevolgd door nog een tien mijlswedstrijd en dit in bikkelharde en loodzware weersomstandigheden.
Het regende trouwens opgaven in Torhout: slechts 52 dapperen (van de 80 starters) bereikten de finish.
Merkwaardig dat de opgevers bijna uitsluitend mannen waren, de dames hebben prima stand gehouden.
Wie was er ook weer “het sterke geslacht”?
Volgens mij komt dit omdat vrouwen stukken soepeler lopen, ik heb veel mannen zien lopen met nogal een vreemde loopstijl.

Crazy toch , ik heb nog nooit zoveel km in één week gelopen en zij loopt er eventjes 100 km in een dikke tien uren.
En ze is dan nog relatief fris gefinisht.
Ik was na mijn marathon en na dat urenlange fietsen meer vermoeid dan haar.
Tijdens de laatste kilometers ben ik zelfs bijna op mijn fiets in slaap gevallen.
Veerle heeft daarom zelfs nog zonder verpinken zaterdagochtend met de auto naar huis gereden, omdat mijn ogen toevielen van vermoeidheid.

Zaterdagnamiddag werden we dan terug in Torhout verwacht voor de “cérémonie protocollaire” met allerlei huldigingen.
Veerle werd op het podium geroepen als Belgisch Kampioene 100 km in de categorie dames 40 en dan nog eens als Vlaams Kampioene 100 km dames 40.
Er zijn er die daar wat laatdunkend overdoen, en ok, er deden niet veel Belgische dames mee aan dit BK 100 km, maar diegenen, die het beter kunnen, moeten het zelf maar eens proberen. Nah.
Bovendien zijn er ook tijdslimieten.

Daarna weergalmde de Brabaçonne door de zaal.
Kippenvelmoment.
Telkens met medaille, kussen van de burgemeester, beker en bloemen.
Schitterend gewoon.

Superwoman!

Maandagmorgen stond de familie Spencer samen met 3000 andere sportievelingen paraat voor Kortrijk Loopt.
Kortrijk Loopt heeft een mooie omloop en er staan elk jaar veel supporters en bekenden langs de weg.
Na jaren van vervelende werken en bruggen bouwen heeft Kortrijk een metamorfose gemaakt van “een lelijk eendje” naar “een sierlijke zwaan”.
Noem het gerust chauvinisme van mijn kant, maar ik was toch behoorlijk fier om door zo een knappe stad te kunnen lopen.

Marie ging voor de 5 km, Betty en uw dienaar voor de langste afstand, 11 km.

Ik was van plan om eens volle gas te geven en eens te zien of ik na een slopende marathonopbouw ook nog kan vlammen op 11 km.
Ik loop niet veel wedstrijden, maar als ik er dan ééntje loop, dan ga ik liefst voluit.

De eerste vijf km – van de Lange Munte tot het centrum - ging het bergaf.
Ik nam me voor om direct het tempo hoog te houden. Aan de Markt – met finishboog van de 5 km – kwam ik door in 19’45”.
Damn, dit was behoorlijk rap, bijna 15 km/u, en eigenlijk veel te snel voor mijn capaciteiten.

Vooral omdat ik wist dat het tweede deel van het parcours behoorlijk pittig was.
Na het centrum ging het richting Leie, waar we twee bruggen na elkaar kregen.
Ik liet daarom het tempo logischerwijze wat zakken, want in Kortrijk zit het venijn in de staart.

De laatste kilometers gingen dan weer steil bergop naar de Lange Munte, maar ik had nog wat reserves in mijn tank gehouden, zodat ik nog heel wat lopers kon inhalen.
Gavertrimmer Lode gaf me ook nog een steuntje – thanks – zodat ik in zijn kielzog kon finishen in 49’33”.
Dat is bijna 9 minuten sneller dan vorig jaar en een gemiddeld tempo van 13,4 km/u.
Ik denk niet dat ik de laatste jaren ooit sneller gelopen heb over dergelijke afstand.
Ik was daarmee de 182e op 927 deelnemers.

Super tevreden natuurlijk.
Ik ga er zelf nog moeten aan wennen dat ik recent een stukje sneller geworden ben.
Vroeger bladerde ik in de uitslag altijd direct naar de laatste pagina’s.
Nu is er al wat meer zoekwerk nodig om mijn naam terug te vinden.
Wat een goede marathonconditie en “tien kilo minder” niet allemaal teweeg brengen.

Betty finishte in diezelfde wedstrijd – de ladies namen een halfuurtje later de start – in 55’30”.

Ook onze dochter Marie (14) liep een prima wedstrijd, 5 km in 24’28” en 76e dame op 793 ladies.
De appel valt niet ver van den boom …

En nu is het aftellen en de benen stil houden tot vrijdagavond, want dan vergezel ik Veerle (alias Betty) tijdens haar debuut op de 100 km in de Nacht van Vlaanderen.
Zij ziet het trouwens nog altijd zitten om te schitteren in de Nacht.

Sommigen mogen dan eerder sceptisch zijn over haar slaagkansen, ik ben er nog steeds van overtuigd dat het vrijdagnacht gaat lukken.
Zij leeft al maanden naar deze wedstrijd toe en heeft nog nooit ontgoocheld op belangrijke wedstrijden.
We gaan om 20u00 van start en hopen om te finishen tussen 6u en 7u ’s morgens.
Het wordt alvast een Nacht om nooit te vergeten.

Over exact een week loop ik in Torhout mijn “dertiende” marathon.
Als dat maar goed afloopt …

Nu ja, het wordt dit maal geen gewone marathon, maar een “specialleke”.

Zoals jullie wellicht weten maakt Veerle (alias Betty) vrijdag haar debuut op de 100 km in de Nacht van Vlaanderen.

Ik ga haar hazen op de eerste 42 km.
Of hou het eerder op “gezelschap houden”, want de definitie “hazen” geeft zowat de vermeende indruk dat ik sterker ben dan haar en dat is de waarheid een beetje geweld aan doen.
Nee, ik hoop vooral om niet te lossen, want zij wil na 42 km al doorkomen in 4u15’ en dat is voor ondergetekende verre van evident.
Ok, in Parijs enkele weken terug liep ik 3u52’ en bijgevolg heb ik nog wat veilige marge, maar toen had ik ook perfect gepiekt, was ik in topconditie en kende een superdag.
Bovendien ben ik een ochtendmens en loop ik bij het krieken van de dag altijd veel beter dan ’s avonds laat.

Nu ja, we zullen zien : mijn marathonprestatie is deze keer niet van tel en uiteraard volledig ondergeschikt aan haar 100 km.

En Betty wil komende vrijdag schitteren.

Ze is er alvast klaar voor : ze heeft veel kilometers getraind, staat messcherp en de moraal zit erg goed.
Inmiddels zijn een tiental dames ingeschreven, waaronder vier Belgische vrouwen.
Er zijn ook nog Russische, Nederlandse, Griekse en Kroatische atletes ingeschreven.

Haar hoofddoel is uiteraard om uit te lopen, maar als het enigszins mogelijk is, een medaille te pakken op het Belgisch Kampioenschap 100 km.
De Vlaamse dames zijn alvast op het eerste zicht aan elkaar gewaagd.
Betty heeft van dit kwartet intrinsiek wel de “zwakste” marathontijd op haar palmares, maar zij heeft dan wel het voordeel dat ze altijd hetzelfde tempo kan lopen, desnoods uren aan één stuk.
Zij kan doseren als geen ander en loopt zich nooit stikkapot.

Het worden alvast spannende dagen – en nachten – voor haar.
Hoofdzaak nu is om niet meer geblesseerd en/of ziek te raken.
Nu ja, volgende week uiteraard meer over de Nacht van Vlaanderen in Torhout.

Gisteren ben ik nog eens “te lope” langs de Leieboorden naar de Joggingclub van Wevelgem geweest, goed voor 25 km loopplezier.
Het ging verbazend goed vooruit.
Goed voor de moraal, want het was al meer dan een maand geleden dat ik nog zo ver gelopen had.

Maandag loop ik voor de verandering ook nog eens een wedstrijdje, namelijk de Sinksenloop van Kortrijk (11 km).
In eigen stad wil ik uiteraard geen slecht figuur slaan.
Bedoeling is om nog eens voluit te gaan en daarna de benen rust te gunnen tot volgende week vrijdag voor de Nacht van Vlaanderen.

Na eerdere trauma’s bij het trail-runnen was zaterdagmiddag het moment aangebroken om mijn trailfobie definitief naar de geschiedenis te verwijzen.
Mijn twee vorige pogingen waren immers op een sisser afgelopen.
Remember de “Trail d’ Ubaye in Barcelonnette” (23 km -Alpes du Sud) waar ik bij wijze van spreken na ruim vier uren meer dood dan levend over de finish gestrompeld ben en
de “Trail du Mont-Saint-Aubert” (30 km), waar ik na vier uren afzien als de beesten serieus onderkoeld ben geraakt.

Ik had toen gezworen om nooit meer aan een trail-wedstrijd deel te nemen.
Ik had veel te veel afgezien en zou voortaan het “schoenmaker, blijf bij je leest-principe” hanteren.
Die trails waren veel te zwaar voor mijn beperkte motorinhoud.
Ik had er dan ook totaal niet van genoten.
Meer nog, ik had er een sérieuze dégout van gekregen.

Nu ja, “never say never”. Een mens mag nooit “nooit” zeggen.
Ter verschoning : ik had toen ook wel de extremen opgezocht : van de hitte in de Alpen naar de Siberische vrieskou van de Trail du Mont.
Deze keer waren de omstandigheden stukken menselijker.
De conditie was op de koop toe ook veel beter dan enkele maanden geleden.

Ditmaal zou en moest het lukken. Derde keer, goede keer.
De plaats van de afspraak was Oeudeghien (Henegouwen) voor de pittige L’ enfer des Collines.
De naam sprak alvast boekdelen.

Om 15u00 werd een bende van ongeveer 400 dappere traillopers vanop de parking in gang geschoten voor een tochtje van bijna 23 km langs heuvelachtige wegen, single tracks, bospaadjes, trapjes, etc …

Aangezien ik totaal geen benul had van de zwaarte van de wedstrijd, ging ik relatief rustig van start.
Betty had vorig jaar op exact hetzelfde parcours 2u29’ (= 9 km/u) gelopen en wist me te vertellen dat het venijn in de staart zat.
2u28’ zou bijgevolg de te lopen richttijd worden.

Na de eerste bocht ter plaatse ging het echter al steil omhoog en iets verderop trokken we al het bos in voor een stevig stukje klimmen en dalen.
Ik voelde me echter sterk en genoot met volle teugen van het lastige, maar prachtige parcours.
Velen hadden op hun adem getrapt, maar ik voelde me de ganse middag super.
De meeste moeite had ik nog met de afdalingen, waar je 100% geconcentreerd moest blijven.

Na het bos kwam een strook vals plat om terug op adem te komen en iets te recupereren.
Ik had ook nog wat reserve gespaard voor de beruchte trapjes aan km 20, zodat ook deze ultieme hindernis zonder kleerscheuren overwonnen werd.

De sfeer was goed : alles verloopt in een amicale sfeer.
Je hebt trouwens nooit de indruk dat je in een wedstrijd loopt.
Ook de bevoorrading was dik in orde.
Aan de laatste tafel kon je van alles meegraaien : van peperkoek, fruitsla, sangria tot zelfs ijskreem.
Ahwel, ik had daar nu eens echt goesting in zo een cornet met roomijs.
Ik liet me een stevig hoorntje maken en trok al likkebaardend terug op pad.

Genieten met de grote G …

Na 2u14’43” kwam ik tevreden terug over de finish.
Ik had ruim 10 km/u gelopen over een toch wel lastig parcours.
Ter vergelijking : op de Trail du Mont Saint-Aubert haalde ik amper 7 km/u en over Barcelonnette zal ik maar wijselijk zwijgen.

Waarom is het dan deze keer wel gelukt ?

Wel, de omstandigheden waren optimaal : het was wel warm, maar dan eerder aangenaam warm, niet die zwoele bevangen hitte van vorig jaar.
Uiteraard is de huidige conditie ook stukken beter dan toen.
In januari bij de Trail du Mont woog ik nog 10 kgr meer en op een lastig heuvelachtig parcours sleep je die ballast elke meter mee. Dat voel je gewoon.
Trails zijn echt op maat gemaakt voor de lichtere lopers.

Moraal van het verhaal : dit is voor herhaling vatbaar, maar dan wel in de juiste context.

Het blijft verbazend goed vooruit gaan.
Na één weekje mei staat er al terug 104 km op mijn weekteller.
Het voorbije weekend liep ik zelfs ruim 50 km in 24 uren : op zaterdag een “sjouwerke” met Veerle T. en op zondagmorgen de jaarlijkse groepsduurloop (30 km) van Joggingclub Deerlijk.

Ondanks de tropische temperaturen liep ik erg vlot en kwam nooit in problemen.
Het voelde precies aan of ik nog uren “traag” kon doorlopen.
Het is ooit anders geweest.

Veel heeft natuurlijk te maken met het loodzware programma van Betty, die in volle voorbereiding zit op de 100 km in de Nacht van Vlaanderen in Torhout.
Als ik niet moet werken loop ik de meeste duurlopen gewoon mee met haar, zodat ze niet alleen op pad hoeft.
Een win-win situatie, want op die manier gaat mijn conditie er met rasse schreden op vooruit.
Straks moet ik me zelf nog inschrijven voor die honderd km op de Nacht.
Vooraleer jullie er weg mee zijn, dat laatste was uiteraard als grapje bedoeld.

Een andere verklaring voor die super conditie is mijn lichaamsgewicht dat verder naar beneden blijft gaan.
Ik had al geschreven dat ik voor de Marathon van Parijs maniakaal op mijn voeding heb gelet, en met resultaat (- 7 kgr).
Na Parijs ging ik de broeksriem weer wat lossen en opnieuw wat extra profiteren van “alle geneugten des levens”.
Desalniettemin zijn er willens nillens sinds Parijs (10 april) opnieuw ruim 3 kilogram afgegaan.
Het moet zijn dat die vernieuwde gezonde voedingsprincipes onbewust in mijn achterhoofd blijven zitten.
Dat scheelt uiteraard een flinke slok op een borrel.
Trek maar eens op pad voor elke training met een rugzak van 10 kgr. stenen, want zo moet dit vroeger aangevoeld hebben.
Ik loop daarom ook veel lichter en soepeler.

Het wordt stilaan tijd om die blakende conditie eens te verzilveren, want op de marathon van de Nacht van Vlaanderen loop ik als chaperon van Betty en niet voor eigen rekening.
Nu ja, dat wordt ook al zeker geen gezondheidswandelingetje, want ik heb al gehoord dat ze wil doorkomen in 4u15’.

Ofwel moet ik – diegene, die in tempore non suspecto ooit gezworen heeft om nooit verder te lopen dan de marathonafstand - misschien dan toch eens “out of the blue” mijn debuut als ultra wagen.

Wordt vervolgd …

De Marathon van Parijs van bijna drie weken geleden is inmiddels goed verteerd.
April was - met uitzondering van die marathon - bijgevolg een rustige loopmaand met 230 km in 14 beurten.

Maar er moet uiteraard verder getraind worden, want over exact zeven weken wacht opnieuw een andere uitdaging, namelijk de Nacht van Vlaanderen in Torhout.
Daar loop ik de marathon, Betty hoopt zelfs om er door de nacht heen “100 km” te lopen.

Vandaar dat ze als training een aantal extra lange duurlopen gepland heeft.

Zondagmorgen 1 mei loopt ze 50 km in aangenaam gezelschap.
Alleen is maar alleen.
We maken drie lusjes (22,5 km - 17,5 km- 10 km) langs rustige, landelijke wegen.

Ter verduidelijking :

We starten dus om 7u30 bij ons thuis voor een eerste lus van ongeveer 22,5 km.
De tocht trekt richting "Sjouwer" Aalbeke (foto), het monument dat opgericht werd om de sjouwers - seizoensarbeiders in Frankrijk - een riem onder het hart te steken.
Aan de sjouwer (na 13 km) is er bevoorrading voorzien.


Rond 10u start dan de tweede lus van 17,5 km en die trekt richting Heule, Sente, Steenbeekbos, Sint-Eloois-Winkel, Gullegem.
Tenslotte beginnen we om 12u aan de laatste lus van 10 km, die ons langs Natuurdomein Bergelen te Gullegem brengt.
Er is bevoorrading met sportdrank, water, fruit, chocolade en koekjes voorzien.

Wie graag 1 of 2 lussen in aangenaam gezelschap wenst mee te lopen (3 mag uiteraard ook) mag gerust afkomen.
Momenteel hebben ongeveer een tiental sportievelingen zich aangemeld.
Het tempo dat er gelopen zal worden is plus minus 9,5 km/u.
Wie dat wenst kan na afloop een hapje blijven eten (spaghetti).

Wie nog meer praktische informatie wil (adres, gsm-nummers...) stuurt best een mail naar vbeernaert@base.be

En nu maar duimen dat het goede weer van de paasvakantie terugkeert...

(met dank aan Gavertrimmer Rony)

Ik had blijkbaar nog over op het einde, gelet op de mooie negatieve split ( = tweede helft rapper gelopen dan de eerste).

Dat komt wellicht door het oponthoud in de massa van 40.000 lopers, waardoor het de eerste 25 km heel moeilijk inhalen was.
Misschien was dit wel mijn redding.
Zo kon ik krachten sparen en relatief fris aan mijn tweede helft starten.

Met als resultaat een "the Sky is the Limit"-grafiekje.
Het is ooit anders geweest : sommige grafiekjes van vorige marathons leken eerder op de Schans van Garmisch-Partenkirchen :-)

Bedankt voor de felicitaties n.a.v. mijn mooi PR op de Marathon van Parijs.

Zoals enigszins verwacht waren velen verbaasd over mijn knappe prestatie.
Ik kreeg reacties en berichtjes in de aard van “ik heb me doodverschoten toen ik je tijd vernam” en “sorry voor mijn pronostiek, maar ik had nooit gedacht dat je zo snel zou lopen”.
“No worries”, gelet op de tijden van mijn laatste marathons is het normaal dat er serieuze twijfel gerezen was over mijn ambities.
Het was trouwens al meer dan vijf jaar geleden dat ik nog onder de 4u15’ gedoken was.
Als je dan uit het “niets” 3u52’ loopt, scheelt dit direct een flinke slok op een borrel.

Toch was ik vooraf behoorlijk zelfzeker dat ik onder de vier uren ging lopen.
Ik had dan ook in eerdere berichtjes al mijn ambitie uitgesproken en de goede vorm benadrukt.
Ik had tussen de lijnen al voorspeld dat ik ging stunten.
Je kan dit uiteraard makkelijk schrijven en het klinkt zelfs wat overmoedig, want als je dan op “de dag des oordeels” op je bek gaat, komt dit natuurlijk dubbel aan.

Maar voor mij was Parijs eigenlijk geen grote verrassing.
Ik had zondag 10 april al maanden met rood op mijn kalender aangestipt en heb er minutieus naar toegeleefd.
Alle mogelijke “fouten” – te weinig/te veel/verkeerd getraind, te rap gestart, te weinig gegeten, stress/faalangst, overgewicht, etc … - uit vorige marathons werden geanalyseerd en deze keer vermeden.

Ik heb daarom dit voorjaar bewust weinig wedstrijden gelopen, omdat ik echt wou pieken naar Parijs.
Als je teveel wedstrijden loopt, kunnen de benen moeilijk recupereren en komen de eerstvolgende trainingen in het gedrang.
Alleen Watervliet (27 km) heb ik als ultieme (en bevredigende) test gelopen.

Ik heb op training ook geen enkele versnelling geplaatst, noch intervals gelopen.
Nergens voor nodig op dit niveau en vooral uiterst gevaarlijk voor blessures.
Ik heb dan ook nergens pijntjes of mankementjes gevoeld tijdens mijn voorbereiding.
Ik heb gewoon mijn lange langzame duurlopen een tandje sneller gelopen dan voorheen.

De belangrijkste factor voor dit PR is zonder enige twijfel het aanpakken van mijn (over)-gewicht geweest.
Begrijp me niet verkeerd : ik voelde me zeker niet (te) dik als normaal burger, maar om een gezonde marathon te lopen stond ik toch veel te zwaar.
Daar knelde het schoentje (of noem het de broeksriem) meestal in het verleden.
Ik heb daarom sinds februari echt nauwgezet op mijn voeding gelet.
Geen snoep, geen alcohol, geen gebak noch “vettigen brol” voor “frank spencer”, maar vooral veel groenten en fruit en mager vlees consumeren.
Denk nu ook niet dat ik elke maaltijd met honger van tafel gegaan ben.
Bijlange niet, het komt er gewoon op aan om de juiste dingen in de juiste portie te eten.
Met resultaat : in twee maanden tijd ben ik 7 kilo afgevallen, sinds nieuwjaar zelfs bijna 9 kilogram.
En geloof me vrij, op korte afstand kan je dit nog enigszins camoufleren, maar op een marathon voel je dit gewoon : je sleurt geen overtollige ballast mee op je tochtje van 42 km.
Ik stond dan ook messcherp aan de start.
Betty is trouwens solidair met mij ook meerdere kilos afgevallen – wij eten uiteraard dezelfde maaltijden – terwijl het voor haar zelfs niet echt nodig was.

Voor Parijs heb ik deze keer ook een correcte carbo-loading gevolgd en op de marathon zelf hebben de repen en gelletjes er voor gezorgd dat de man met de hamer buiten schot bleef.
Het kon natuurlijk altijd tegenvallen, maar als je niets aan het toeval overlaat, schakel je de kansen op een slechte marathon natuurlijk systematisch uit.
Verder paste alles in het plaatje natuurlijk : een goede nachtrust, ideaal loopweer, het ochtendlijk startuur, een stevig ontbijt.

En het zat bijzonder goed tussen de oren : een marathon wordt niet alleen fysiek, maar vooral mentaal gelopen.
Door erin te geloven heb ik op het einde steeds kunnen versnellen met een (onverhoopte) 3u52’ als mooi resultaat.

Mijn volgende marathon wordt de Nacht van Vlaanderen in Torhout op vrijdag 17 juni.
Deze keer wordt het een “trage marathon”, want ik ga Betty ruim vier uren vergezellen tijdens haar 100 km-avontuur.
En net zoals ik gepiekt heb naar Parijs, des te meer heeft zij toegeleefd naar die wedstrijd.

Vandaar dat er wellicht een nieuwe stunt in de maak is …

Zaterdagmorgen vroegen trokken Betty, Gavertrimmer Kristof en uw dienaar richting Parijs voor de 35e editie van de Marathon van Parijs.

Na een vlotte rit checkten we om 10u00 in in het Kyriad-hotel La Villette, iets buiten het centrum, maar met een eigen parking en een metrohalte aan de voordeur, een niet te onderschatten voordeel in een grootstad als Parijs.
Daarna trokken we richting Marathon Expo aan de Porte de Versailles om ons nummer af te halen en eens rond te neuzen en inspiratie op te doen.
Een aanrader, die Expo, want naast kledij-, sportvoedings-, trail-, en loopschoenen exposanten, had je ook een hele rij standjes van allerlei marathons over de hele wereld.
Man, man, man, er zijn nog zoveel mooie loopwedstrijden op ons steeds langer wordend verlanglijstje.
Je had er zo je programma tot na je pensioen kunnen volboeken.
Nu ja, we waren er uiteraard voor de Marathon van Parijs 2011 van de dag erna.

Na een rustige nacht in een zalig bed, waren we vroeg uit de veren, want het startschot aan de Arc de Triomphe was al om 8u45 voorzien.
Na wat drummen – er waren 40.000 lopers en dit is nogal een massa – stonden we in het juiste vak en konden 13 minuten na het startschot de startlijn overschrijden.
Het was prachtig loopweer : voor sommigen misschien wat te warm, maar ik vond het toch goed te doen.

Ik had me – met een richttijd van 3u59'59” – voorgenomen om heel rustig te starten en de pacers van 4u tot aan km 30 te volgen, zodat ik me zeker niet zou verbranden.
Een ezel stoot zich geen twee (of meerdere) keren aan dezelfde steen.
Betty had een andere richttijd (3u53'53”) voor ogen en ging direct na de start haar eigen weg.

Zo gezegd, zo gedaan, maar lopen in zo een massa is “Easier said than done”.
Mijn eerste pacer verloor na een drankpost zijn vlaggestok, zodat hij direct spoorloos was.
Nu ja, geen probleem, ik liep dan maar naar de volgende pacer van 4u, maar die wrong zich steeds in kleine gaatjes door die massa, zodat ik na een tijdje vond dat ik in "de Slalom" ipv. de "Marathon van Parijs" verzeild was.
Na een tiental km besloot ik bijgevolg om zelf het tempo te bepalen en op mijn eigen ervaring te rekenen.

Mijn tussentijden waren 28'26" na 5 km, 57'15” na 10 km en 1u25' na 15 km. Vlak egaal tempo bijgevolg.
Halfweg zat ik nog steeds iets voor op schema (1u58'18”) en had ik nog tonnen reserve op overschot.
Toen wist ik al dat een tijd onder de vier uren zonder tegenslag zou lukken en besloot ik om voluit voor een nieuw PR (3u57'42”) te gaan.
Ik stak een tandje bij en kwam na 25 km door in 2u19'39” en passeerde de boog van 30 km in 2u47'54”.
Na exact drie uren lopen zat ik al een stuk boven de 32 km en zei tegen mezelf : “loop nu maar de 10-km wedstijd van je leven”.

Ik voelde me super en had precies nog energie over.
Ze worden steeds zeldzamer die dagen, maar gisteren was het zo een dag, waarbij het gehele plaatje klopte.
Ik kon nog steeds versnellen en na 37 km zag ik zowaar in de verte op een lastige helling in het Bois de Boulogne een blond kopje in een Belgium-shirt lopen.
Zodoende werd Betty willens, nillens mijn nieuw mikpunt. Eerst dacht ik dat ik miszien had, want na 40 km had ik ze nog steeds niet te pakken.
Ergens logisch, want ook zij had een superdag en ging heel vlot vooruit, maar in die laatste haakse bocht aan km 41 merkte ik terug dat ze amper 50 meter voor me liep.
Daardoor kreeg ik zowaar vleugels, ging "er op en erover" en kon finishen in 3u52'55”.
De laatste 5 km had ik aan bijna 12 km/u gelopen.
Betty kwam 20 seconden na mij aan in 3u53'15”.

Voor allebei een denderend PR, het mijne zelfs met vijf minuten en bijna tien jaar na datum van mijn vorige besttijd.
De beloning van de vele uurtjes trainen in barre omstandigheden en van het plichtsbewust letten op mijn voeding.
Loon naar werken.

Meteen heb ik ook terug het record ten huize Spencer teruggepakt, althans toch voor even, want ik weet ook wel dat het niet lang zal duren eer ze het terugpakt.
Toch raar dat we als lopend echtpaar quasi exact dezelfde tijd lopen, zonder ook maar één meter samen te lopen.
Prachtig !

Bijgevolg zit hier een uiterst tevreden burger !

ps : de pronostiek werd gewonnen door Jogginggirl Veerle, die er bijna klop op zat. Merci voor het vertrouwen, uw "vloeibare" beloning komt er eerstdaags aan.

Zo, we staan op enkele dagen, uren van de waarheid, ’t is te zeggen de Marathon van Parijs.

Er zijn al verscheidene pronostiekjes (via blog en facebook) binnengekomen … en ik moet toegeven : ik ga straf uit mijn pijp moeten komen om jullie voorspellingen waar te maken.


Eventjes recapituleren :


Frank Mertens 3:00:00
Renate 3:46:32
Peter Delarue 3:48:48
Katrien 3:50:01
Wim De Olifant 3:51:13
Hilde C. 3:51:59
Julie 3:52:15
Veerle T. 3:52:53
Marnix 3:55:45
Sandra 3:56:06
Roadrunnerke Jan 3:56:41
Ivan Dieryck 3:57:32
Ruthje 3:57:33
Patrick D. 3:59:00
Ronny Creel 3:59:18
Peter Dedecker 3:59:30
Tiny 3:59:32
Nico 3:59:59
Veerle B. 4:00:04
Filip Hoornaert 4:01:40
Christ D. 4:02:56
Stofke 4:04:04
Stefaan V. 4:05:06
Timon 4:06:22
Joeri 4:06:30
Christophe Depotter 4:09:45
Koen Vansteenkiste 4:21:21

De meesten onder jullie schatten mijn vormpeil blijkbaar serieus hoog in.
De druk op mijn schouders wordt op die manier weer wat extra verhoogd.

Maar soit, de voorbereiding was prima, de conditie is zelden beter geweest, er wordt ook goed loopweer voorspeld voor zondag in de Franse hoofdstad.
Ook mijn buienradar heeft beloofd om zich koest te houden.
De start is ook om 8u45' en voor een ochtendmens als “frank spencer” is dit het ideale tijdstip om te lopen.
Je ziet : ik ben alle negatieve omgevingsfactoren al aan het elimineren.
Liever vooraf open kaart spelen, dan allerlei excuses op te diepen om een eventueel falen te verdoezelen.
En mocht mijn target (- 4u) mislukken, dan ga ik zeker niet ontgoocheld zijn : ’t is maar een loopwedstrijd, hé.

Iemand vroeg me of er nu een nieuw duel met Betty in de maak is.
Graag, als ik ze kan kloppen, dan ga ik het zeker niet laten.
Maar, we moeten eerlijk blijven, zoals die momenteel loopt, ga ik al blij zijn dat ik enkele uren kan volgen.
Ik vermoed dat zij in de buurt van 3u52’ zal finishen en dit gaat mijn snelste petje te boven.
Zij is in topconditie, liep enkele weken geleden al een trainingsmarathon op lage hartslag en boordevol reserve in 4u05’.
Ze heeft ook samen met mij op de voeding gelet en is nog een goeie 3 kgr afgevallen, terwijl ze toch al redelijk scherp stond.
Bovendien moet ze een hele week niet werken en gaat ze bijgevolg goed uitgerust aan de start verschijnen.
Ze heeft besloten om voluit voor een nieuw PR te gaan en het zou me verbazen indien dit niet zou lukken. Haar volgen staat synoniem met kamikaze plegen.

Vanavond ga ik nog een uurtje loslopen en de laatste eiwitten en proteïnen consumeren en vanaf morgen is het koolhydraten stapelen.
Normaal gezien ben ik een “non-believer” in gans dat carboloading-gedoe, maar gezien ik Betty in alles volg, ga ik voor deze marathon ook eens meedoen.
Baat het niet, dan schaadt het wellicht niet.

En ja, je kan nog steeds een gokje wagen op mijn eindtijd : een lekkere fles wijn (of alternatief) voor diegene, die mijn eindtijd het dichtst benadert !

Zo, de laatste grote training voor de Marathon van Parijs van zondag 10 april zit erop.
Gisterenavond heb ik samen met Betty een “toerke” van 24 km gelopen van thuis uit tot aan de molen van Menen en terug.
Ondanks de forse wind ging het toch erg vlot vooruit en waren we in 2u23’ binnen.

Vanaf nu is het afbouwen (tapering off) tot aan de grote dag: de laatste week voor de marathon wordt er immers niet veel meer gelopen.
Enkel wat loslopen om het goede ritme niet te verliezen en de benen laten rusten, zodat ze fruitig en fris zijn voor de grote dag.

En ik hoor jullie nu uiteraard al afkomen: wat ga je er van terecht brengen in de Lichtstad?

Wel, dat is natuurlijk koffiedik kijken.

Vooreerst wil ik stellen dat ik mijn strategie voor 10 april al een tijdje vastgelegd heb.
Betty en ik hebben immers besloten om de “pacers van 4 uren” zo lang mogelijk te volgen en op het einde zien we dan wel waar we uitkomen.
En als dit in een goede dag lukt, dan is een PR (3u57’42”) niet eens zo ver meer af.

Klink natuurlijk als muziek in de oren, maar de ervaring leert mij dat theorie en praktijk meestal ver uit elkaar liggen.
Je kan natuurlijk tientallen strategieën op voorhand verzinnen, uiteindelijk gaan de benen er op de “dag des oordeels” zelf wel over beslissen.

Van de ene kant voel ik mij prima, alle trainingen zijn voorspoedig verlopen.
Ik heb ook geen kleine pijntjes of mankementen.
Ik heb vertrouwen dat een stunt mogelijk is, het zit goed tussen de oren.
In Watervliet liep ik recent een lastige wedstrijd van 27 km aan meer dan 11 km/u – 2u26’.
Ik ben ook nog de laatste twee maanden ruim 6 kilogram afgevallen door meer te trainen en bewuster te eten en drinken.
Daarbij heb ik relatief veel kilometers gelopen de laatste weken (281 km in maart met een weekgemiddelde van 60 km sinds begin dit jaar).
Dit zijn geen astronomische getallen voor een doorsnee marathonloper, maar voor iemand van het kaliber van ‘frank spencer’ niet minnetjes.
Als het niet lukt zal het allicht daaraan niet liggen.

Tot zover de pro’s, er zit natuurlijk ook een keerzijde aan elke medaille.
Elke marathon is en blijft onvoorspelbaar.
Je kan het marathonbeest o zo moeilijk temmen.
Ik heb al meerdere marathons gelopen dat het super ging tot aan km 32 … en dat daarna ineens het licht uitging.
De gemiddelde tijd over mijn laatste 5 marathons is tevens “maar” 4u21’ en dat is natuurlijk nog een flink stuk verwijderd van de verhoopte magische vier-uren grens.
De laatste keer dat ik nog onder die vier uren ging is ook al vijf jaren geleden, het PR zelfs al bijna tien jaar geleden. Een mens wordt er uiteraard ook niet jonger op.
Dus zal het zeker niet makkelijk worden. Ik kan immers ook flink op mijn bek gaan.
Nu ja, je kan steeds vooraf verkondigen dat je "voor de fun" gaat lopen en dan achteraf triomferen.

En jullie, beste lezers, wat denken jullie over mijn marathon: wordt het een zegetocht onder de Arc de Triomphe of loop ik een “roemloze sightseeingtrip” langs de Seine?
Laat de pronostiekjes maar komen.

Wie mijn eindtijd het best kan inschatten krijgt een lekkere fles wijn cadeau.

We zijn inmiddels in de laatste rechte lijn naar de Marathon van Parijs van zondag 10 april.
Tijd om terug een korte update te geven over de twee afgelopen weken.

Een tiental dagen geleden heb ik wat extra rustdagen ingelast, omdat de trainingen toen wat moeizamer verliepen.
Mijn lichaam voelde wat vermoeid aan na weken opbouw- en duurtraining, en uit ervaring weet ik dan dat het aangewezen is om enkele dagen niet te lopen.
Blijven verder lopen omdat Parijs nadert kan dan meer kwaad dan goed.
Beter wat afbouw dan roofbouw op uw lichaam plegen.
Trouwens de fundamenten voor een goede marathon zijn al een tijdje geleden gelegd.

Een weekje wat minder lopen heeft me trouwens deugd gedaan, zowel fysiek als mentaal.
Zo kon ik er vorige week terug met frisse moed tegenaan, wat resulteerde in een recordweek van 78 km in vier loopsessies.
Zaterdag stond mijn langste duurloop uit deze Parijs-campagne op mijn programma en liep ik samen met Betty een Aktivia-wandeling in Mesen : the Memorial March Of Peace.
We vertrokken ’s morgens vroeg voor een tochtje van 34 km over landelijke en heuvelachtige wegen en het ging verbazend vlot vooruit.
Het parcours was met een doortocht aan de Kemmelberg nochtans niet eens zo makkelijk.
Na 3u28’ en 34 ontspannende kilometers stonden we terug aan ons vertrekpunt.
Eigenlijk waren er maar 32 voorzien, maar we hebben een extra lusje rond de Kleiputten van Ploegsteert gemaakt (pijltje gemist!).

Het gevoel zat goed achteraf : geen moment ben ik in ‘t rood gegaan en had het toen gemoeten, dan had ik probleemloos nog 8 km gezwind verder gelopen.
De conditie zit bijgevolg prima voor Parijs over exact drie weken.

Die van Betty trouwens ook, maar dit is uiteraard geen verrassing.
Zij liep de week ervoren al een marathon als training in Maasdam in 4u05’ – die ze als eerste dame nota bene gewonnen heeft - en schreef de week erop al terug 83 trainingskilometers in haar logboek.
Voor haar wordt Parijs een gezondheidswandelingetje of “sightseeingtrip” en een extra training voor haar grote doel, de 100 km-wedstrijd van de Nacht van Vlaanderen in Torhout.

Vandaar dat ik ga proberen om haar zo lang mogelijk te volgen in Parijs.
Dan moet een tijd om en bij de vier uren er zonder ongelukken wel inzitten.
De conditie zit alvast goed, het lichaam sputtert nog niet tegen, mijn overtollige kilos zijn bijna volledig weggewerkt, en als ik op 10 april een goede dag heb en alle omstandigheden meezitten, dan zit er misschien zelfs een verrassing in.

Nog vijf weken tot de Marathon van Parijs, wat betekent dat we momenteel in de zone van de waarheid zitten.

Inmiddels werd er niet stilgezeten.
Er staan voor Parijs wel geen wedstrijden meer op de kalender, maar desalniettemin werd de voorbije weken naarstig verder getraind: de ene keer verliep het al wat vlotter dan de andere, maar het algehele gevoel blijft relatief goed.
Zo kom ik de laatste 4 weken aan respectievelijk 70, 59, 64 en 63 trainingskilometers.
Geen astronomische getallen, maar naar mijn normen toch ook niet minnetjes.
Eigenlijk valt er niet zo veel over te vertellen: goed gevoel, rustig tempo, noch klachten, noch pijntjes.
Houden zo!

Ik train meestal samen met Betty, die zelf in volle voorbereiding zit naar de 100 km van de Nacht van Vlaanderen in Torhout en daarom extra veel kilometers moet malen.
Als training voor deze onderneming wordt daarom ten gepaste tijde een marathon ingepland.
Zo vertoeven we het komende weekend in Nederland (Spijkenisse - Maasdam), waar Betty de Binnenmaas Non Stop Marathon gaat lopen.
Ik loop uiteraard zelf niet mee, aangezien onze jongste spruit meegaat op relaxweekend.

Wel kan ik nog vertellen dat ik al enkele weken in de gaten houd wat ik eet (en vooral wat ik ´niet eet´).
En met succes: ik mag terug een ceintuur in mijn broek steken en sta al stukken scherper dan ten tijde van Mallorca.
Zo ben ik de laatste vier weken wekelijks één kilo afgevallen.
Zo hoop ik om in Parijs toch een achttal kilogram minder – dan in ’t begin van dit jaar - mee te sleuren.

Vermageren met lopen alleen bleek dan toch niet echt te lukken.
Het is toch meer de combinatie “sporten en bewuster eten” die wel efficiënt is.
Vooral veel groenten en fruit eten en helaas de snoepkast, bierkelder en andere brol links laten liggen.
Ik heb ook nog niet echt honger gehad: ik eet nu niet meer uit goesting, maar eerder “gezond” tot ik verzadigd ben.
Wat ik eveneens doe is principieel alles gedetailleerd opschrijven wat ik consumeer en dit lijkt echt te helpen.
Soms is het wel eens “watertanden” wanneer mijn meiden chips vreten, maar als ik “the morning after” op de weegschaal sta, dan weet ik terug waarom ik het doe.
Af en toe eens zondigen met mate is trouwens niet verboden, anders hou je het niet vol.

Het is me niet alleen om dat gewicht te doen, dit is “maar” een cijfer.
En cijfers zeggen natuurlijk niet alles.
Het algehele bewuster en gezonder leven is me veel dierbaarder.

Maar om toch maar een getal als target te hebben zou ik toch graag opnieuw onder die kaap van 70 kgr. willen duiken.
Dat lijkt me al eeuwen geleden.
Nog vier te gaan …

Zaterdag werden we in Watervliet verwacht voor de Leopoldsloop, een wedstrijd over 27 km.
Dit is voor de meeste deelnemers, die straks een voorjaarsmarathon lopen, een belangrijke barometer voor de conditie.
Je vindt niet zoveel wedstrijden op de kalender van dergelijke omvang.

Ook voor ons was het belangrijk om eens in een echte wedstrijdsimulatie te testen hoe het nu werkelijk met “de goede vorm” gesteld is.
Je kan wel talrijke eenzame kilometers afwerken, maar als je nooit eens doortrekt in wedstrijdvorm, dan blijft het uiteraard koffiedik kijken.
Bovendien was het nog 7 weken voor de Marathon van Parijs, zodat er nog tijd genoeg resteerde om eens gas te geven en eventueel bij te sturen.

Voor de start was het een prettig weerzien met talrijke bekenden van Facebook, blogjes, clubgenoten, etc …
Omstreeks 14u00 weerklonk het startschot en ging het peloton met een goeie 300-tal lopers van start. Onder hen veel rappe mannen en vrouwen.

Na enkele minuten werd al snel een groepje gevormd met o.a. Betty, Kristof, Nico en Luc van JC Aalter, en nog wat enkelingen (cfr. foto).
Ik had me voorgenomen om rustig te starten, de kat wat uit de boom te kijken en om eventueel op het einde – indien mogelijk - nog wat gas bij te geven. Mijn richttijd was 2u30’.
Desondanks gingen we mede door de lichte rugwind pittig van start en was het even happen naar adem om het juiste tempo te vinden.

Voor Betty ging het blijkbaar nog niet snel genoeg, want na een tiental km liep ze van ons groepje weg.
Nu ja, veel meer dan 100 meter kreeg ze evenwel niet cadeau van ons : ik bleef dat blonde kopje steeds in mijn vizier houden.
Na het keerpunt besloten de straffe mannen van JC Aalter (Nico en Luc) om een tandje bij te steken.
Het tempo ging in een ruk omhoog van 11 naar 12 km/u : ik kreeg het lastig, maar besloot om me te verschuilen achter die brede ruggen en ging onzichtbaar mee.
Betty werd iets verderop opnieuw ingehaald en ter plekke gelaten, “erop en erover” heet dit in lopersjargon.

Na 15 km vond ik het welletjes en besloot om wat terug te schakelen.
Het parcours was dan ook lastig, een hobbelige veldweg met slijkerige putten, en bovendien stond de wind nu pal op kop.
Het was ook lichtjes beginnen te regenen en ik begon het koud te krijgen.
Vooral op de strook tussen km 20 en 23 kreeg ik het kwaad.
Ik hoorde Kristof, die bij Betty gebleven was, in de verte achter mij al luidop babbelen - al ligt dat veeleer aan zijn klok van een stem dan aan haar tempo - en dacht in mijn binnenste : “die gaan mij hier seffens oprapen”.
Blijkbaar vals alarm, want op die slechte strook had Betty het zelf behoorlijk lastig, want in de bocht op 3 km van de meet zag ik dat mijn voorsprong verdubbeld was.

De laatste kilometers kon je al in de verte de kerk van Watervliet zien en hoorde ik al de speaker door de boxen galmen, zodat ik nog wat kon versnellen – het paard rook de stal – en finishen in 2u26’25’.
Betty kwam twee minuutjes later binnen. Ook zij had puik gelopen, want ze was vier minuten sneller dan vorig jaar en toen verpulverde ze de weken erop al haar records.

Vandaar dat ik erg tevreden was met mijn prestatie : 11 km/u op een afstand van 27 km is naar mijn normen erg behoorlijk.
Normaal gezien is Betty veel beter dan mij op lange(re) afstand (> 20 km) en neem ik de bovenhand op het korte(re) werk, maar nu was het omgekeerd.
Nu ja, 27 km kan je bezwaarlijk een korte wedstrijd noemen, wat betekent dat het snor zit met de conditie.
Dit geeft vertrouwen voor de Marathon van Parijs over 7 weken.

Die magische 4-uurs grens komt bijgevolg steeds meer in zicht.
Niet dat ik er meteen wakker van ga liggen, maar kom, eerlijk is eerlijk, het oogt toch iets schoner.
Wie 27 kilometer kan lopen in 2u26’, moet er normaal gezien ook 42 kunnen lopen binnen de 4u.
Er is zelfs nog wat “veilige” marge.
Ok, een marathon is nog 15 km verder en in die strook kunnen nog veel “mannetjes met een hamertje” staan.
Van de andere kant zal de beleving en de motivatie met honderdduizenden joelende toeschouwers in Parijs stukken hoger liggen.
Verder blijven werken op training, zonder geblesseerd te geraken, is dus de boodschap.

Het zal een dubbeltje op zijn kant worden op zondag 10 april.

We zijn terug een weekje verder in de voorbereiding naar de Marathon van Parijs en het dient gezegd :
Het gaat verbazend goed vooruit.

Vorige week heb ik zelfs “een specialleke” gedaan.
Samen met Betty liep ik twee dertigers op drie dagen tijd.
Ik zit bijgevolg nu al aan meer dertigers (3) dan gans vorig jaar.
Normaal ben ik absoluut geen trainingsbeest, maar gezien Betty als voorbereiding voor haar 100 km-wedstrijd op de Nacht van Vlaanderen in Torhout veel lange langzame duurlopen dient af te werken en dit best wel een eenzame bedoening is, heb ik besloten om haar af en toe al lopend te vergezellen.
Mijn eigen conditie kan er alleen maar wel bij varen, twee vliegen in één klap.

Donderdag had ik een dagje verlof en zijn we naar ’t Zeetje getrokken.
Aanvankelijk hadden we een wandeling gepland, maar last-minute hebben we onze timing geswitcht en er dan toch maar een lange langzame duurloop van gemaakt : Ravelingen – Middelkerke – Westende (via Duinenpad) om terug te keren langs de dijk richting Oostende en dit toerke tweemaal.
We hebben dit mooie traject ooit eens afgelopen met een bende webloglopers, twee jaren geleden als mijn geheugen mij niet in de steek laat.
Balans : 30 km in 2u58’.

Zondag had Betty met Renate afgesproken om een Aktivia-wandeling te lopen in Sint-Denijs.
Renate ging voor de 18 km, wij voor de 31 km.
Het eerste uurtje ging nog al babbelend tesamen, maar na de splitsing liepen wij verder over de taalgrens richting Helkijn, Spiere, Herinnes, Molenbaix.
Het parcours was precies een combinatie van een trailrun met enkele stroken Paris-Roubaix. Er waren nogal wat modderstroken, waar het moeilijk lopen was.
Na 3u07’ waren we terug op onze startplek.

Die Aktivia-wandelingen
zijn eigenlijk erg mooie trainingen, wanneer je je eigen vertrouwde toerkes wat beu raakt.
Het parcours is rustig en voert je langs de mooiste plekjes van de streek.
Alles is prima bewegwijzerd, je hebt een paar stopplaatsen om bij te tanken en desgewenst een plaspauze te houden.
Voor herhaling vatbaar!

Op die manier lopen de kilometers natuurlijk snel op.
Positief was ook dat ik achteraf nergens last van had en er na drie uren lopen telkens nog relatief fris uitzag.
Hout vasthouden !
We zijn dus op de goede weg richting Parijs.

Volgende zaterdag krijgen we reeds een nieuwe test : dan loop ik samen met Betty de Leopoldsloop ( 27km) in Watervliet.
Als alles een beetje meezit, zouden we toch ons karretje aan een groepje van 2u30’ willen aanhaken.
Zaterdagavond zullen we beslist wat wijzer geworden zijn omtrent de ambities voor de Marathon van Parijs.

Wordt vervolgd …

Zondagmorgen werden we voor dag en dauw (07u15) aan de sporthal van Harelbeke verwacht, waarna een bus ons aan de Kerk van Tiegem ging droppen voor het clubkampioenschap van de Gavertrimmers, beter bekend als “Tiegem-Harelbeke”.
Deze gevreesde klassieker is uniek in zijn soort en werd al voor de 26e keer ingericht.

Om 8u00 stipt weerklonk het startschot – uiterst vroeg om het verkeer op een drukke baan te vermijden – en gingen een veertigtal dappere krijgers – uiteraard allen clubleden - pijlsnel richting de Gavers van Harelbeke, alles samen zo een goeie 14.600 meter verder.
De organisatie was perfect, het glooiende parcours zoals steeds lastig.
Vooral de wind beukte genadeloos tegen de lopers in.
Deze wedstrijd leefde al weken onder de Gavertrimmers : iedereen geeft er telkens het beste van zichzelf en er was een geanimeerde pronostiek aan de gang.
Om kort samen te vatten : "No Excuses …"

Voor mij was het ook een uitstekende test om te peilen naar de conditie.
Na een aantal weken marathonvoorbereiding zou die toch in stijgende lijn moeten zijn.
Ik besloot zoals steeds om rustig achteraan te starten.
Iets verderop zocht ik samen met Betty een groepje met een vijftal lopers op, zodat ik aanvankelijk nog wat kon schuilen achter brede ruggen.
15 km is voor een marathonloper wel niet onoverkomelijk ver, maar toch, het moet nog steeds gelopen worden. Daarom is het belangrijk om de krachten wat te doseren.

Na een vijftal km besloot Betty om een tandje lager te schakelen.
Iets na halfweg liep ik alleen verder – het groepje was één na één uitgedund - en begon ik mijn inhaalrace.
Door de harde tegenwind hadden meerdere lopers al hun beste pijlen verschoten.
Het was het ieder voor zich, maar op een lange rechte baan zie je altijd lopers als een schietschijf voor je lopen.
Dit was een ideaal mikpunt voor mijn slotoffensief.
Op die manier kon ik in de laatste km aan de Heerbaan nog “haasje over” doen met een duo en zo kon ik alsnog finishen in 1u14’02”, bijna 12 km/u in een toch wel lastige wedstrijd.
Ik kon ook een aantal mannen, die normaal gezien voor mij eindigen, achter mij houden.
Betty finishte bijna 4 minuten na mij.
Bijgevolg zit hier een tevreden burger voor zijn laptop.

Achteraf werd uiteraard nog tussen pot en pint geanimeerd nagekaart.
Blijkbaar heeft een kleingeestig incident de strijd om de overwinning enigszins ontsierd.

Even verduidelijken :
Gavertrimmer Pascal, al weken in bloedvorm en de voorbije drie jaren telkens tweede, was ditmaal de grote favoriet.
Maar door een onsportieve tegenzet van een andere Gavertrimmer, waar hij blijkbaar al geruime tijd een vete mee uitvecht, ging de overwinning in extremis aan zijn neus voorbij.
Deze rivaal, die voor alle duidelijkheid zelf niet meeliep, heeft om Pascal te pesten bij IVAC een snelle loper (Kristof V.) gecontacteerd, zelf last-minute diens lidgeld betaald en ingescheven voor Tiegem-Harelbeke, ons clubkampioenschap.

Op de koop toe heeft hij dan nog die snelle man met zijn fiets de ganse wedstrijd uit de wind gezet tot groot ongenoegen van Pascal, die zelf tegen de wind moest beuken en “vrede” mocht nemen met weeral de tweede plaats.

Er werd achteraf uiteraard flink wat met modder gegooid in een geanimeerde discussie op het forum van de Gavertrimmers, totdat de moderator moest ingrijpen en censureren.

Puur reglementair mag diegene wie zijn lidgeld correct betaalt zich uiteraard een jaar Gavertrimmer noemen, maar gevoelsmatig klopt er uiteraard iets niet.
Het is betreurenswaardig dat iemand, die je nog nooit gezien hebt op training, het clubkampioenschap wint en alle trouwe Gavertrimmers op die manier een hak zet.
Erg sportief kan je deze daad helaas niet noemen.

Jammer voor de organisatoren, die zoals steeds bergen werk verzet hebben.
Misschien volgend jaar het reglement “lichtjes” aanpassen ?

Gisteren was het vroeg opstaan, want om 10u30 mocht ik van start gaan voor de gevreesde Trail du Mont Saint-Aubert.
Mont-Saint-Aubert lijkt voor de meesten heel veraf, maar voor ondergetekende is dit dorpje vlak over de “screve” (de taalgrens) amper 25 minuten rijden.

De Trail-Mont-Saint-Aubert is niet voor doetjes : volgens de “locals” word je pas echt man, wanneer je de “Trail du Mont” uitgelopen hebt.
Man, man, man, ik heb het geweten, hoor. Ik ben er “the day after” nog niet goed van.

De verwachtingen waren vooraf gunstig, ik had naar mijn bescheiden normen redelijk getraind (214 km in januari) en voelde me ook goed.
Het grote struikelblok bleek deze keer ons wispelturig klimaat.
Bij mijn vorige trail in Barcelonnette (Trail d’Ubaye in de Alpen) was het snikheet (>30°).
Gisteren was het niet alleen koud, maar dan ook echt bitter koud (-5°). Ik hou blijkbaar van extremen.
Bovendien lag de gevoelstemperatuur door de gure wind mijns insziens stukken lager.
Een loper loopt zichzelf wel warm, hoor ik jullie denken.
Klopt, maar dit geldt vooral voor die rappe mannen. Die waren in een goeie twee uren terug binnen.
Ik deed er ruim vier uren over en wanneer je nauwelijks 7 km/u haalt op die duivelse molshoop, dan bevries je gewoon.

Het parcours ging voor 98% off-road over hardbevroren en oneffen akkers, zompige weilanden, bospaden en was voor geen meter vlak.
Je had amper stukken, waar je eens goed kon doorlopen.
Er was ook een hoogteverschil van 1200 meter, dat is niet niks.
“What goes up, must go down”, hoor ik je al denken.
Mathematisch klopt dit, maar afdalen op een gladde hard bevroren grond, waar je elk onbewaakt moment je voet kan omslaan is helaas niet evident. Ik ben dan ook een paar keren gestruikeld, gelukkig zonder veel erg. Nu ja, iedereen zal ongetwijfeld gisteren wel een keer gevallen zijn.

Ik mankeer dan ook goede trailschoenen, waar je betere grip hebt op de ondergrond.
De echte trailrunners maken het verschil door een technische afdaling, maar Frank Spencer is eerder een schijtlaars, die heel voorzichtig naar beneden loopt, bang om lijf en leden te schenden.
Het seizoen is nog lang, hé.

Het is bijgevolg geen onverdeeld succes geworden.
De eerste helft ging kon ik nog redelijk standhouden, maar de laatste kilometers waren een heuse kalvarietocht.
Ik was onderkoeld, leeg, had pijn, krampen, geen jus meer in de benen, etc …
Je bereikt dan na ruim vier uren eindelijk de finish … en dan mag je nog twee km te voet naar je wagen (start en finish lagen op een andere plaats, er waren dan ook geen kleedkamers).

Ik had er me ook goedkoop van af kunnen afmaken, door een banale blessure te veinzen en de handdoek te gooien – ik ben trouwens 3 keren in de buurt van mijn wagen gepasseerd – maar dan ging ik mij pas echt slecht gevoeld hebben.

Neen, ik zou de waarheid geweld aan doen door te verkondigen dat ik er gisteren ten volle van genoten heb : ik heb alvast geen endorfines voelen stromen.
Toen ik thuis kwam en een heet bad nam, voelde ik mij nog een ijsblok.

Ik zal blijkbaar altijd een haat-liefde verhouding met die trails onderhouden.
Het blijven prachtige natuurlopen, daar niet van, alleen had je amper plaatsen waar je echt kon lopen.
Ik moet bovendien ook ruiterlijk toegeven dat trails gewoon veel te zwaar zijn voor mijn lichaam. Ik flirt telkens met de grenzen van mijn fysieke mogelijkheden.
Schoenmaker, blijf bij je leest!

Geef mij dan maar de Leffeloop, daar heb ik mij stukken meer geamuseerd.
“Never say never”, maar voorlopig hou ik die trails eventjes voor bekeken.