Frank Spencers Marathon

Na een maandenlange voorbereiding voor de Zestig van Texel was al een tijdje een plannetje aan het rijpen in dit brein om die vele urenlange trainingslopen te verzilveren op de marathon, nog steeds mijn geliefkoosde afstand.
Zwalm kwam nog te vroeg en was bovendien iets te lastig, Rotterdam had ik voorheen al 3x gelopen, dus zou het in Antwerpen moeten gebeuren.
Latere marathons waren minder ideaal, want die topconditie zou nu ook niet eeuwig rekbaar blijven.
Antwerpen was precies 20 dagen na Texel, het ideale moment bijgevolg voor “een kleine vier uren maximale supercompensatie”.

Ik had er vooraf ook niet al te veel ruchtbaarheid aan gegeven, want dan komen weer die onvermijdelijke pronostiekjes op gang en krijg je onbewust weer te veel druk links en rechts.
Ik was perfect gefocust op Antwerpen en wou echt met een “clean sheet” van start gaan.

Zondagmorgen was het dan zo ver en om 7u00 vertrok ik richting ’t Stad: eerst de wagen netjes geparkeerd op de Park & Ride van Melsele en dan verder met de tram vlotjes naar Linkeroever.
Daar was alles netjes geregeld, je mag zeggen wat je wil over Golazo, maar de organisatie was perfect.

Na één minuut ingetogen stilte voor de slachtoffers van Boston gingen we start.

Ik was relatief vooraan gestart, want ik wou als diesel rustig inlopen om geleidelijk aan in te pikken op de pacers van 3u45’.
Vooraf had ik nog getwijfeld tussen de pacers van 3u45' en 4u00', want ik wou de motor niet opblazen.

Nu ja, het leven is aan de durvers.
Het tempo voor 3u45' – ongeveer 11,5 km/u – kon ik makkelijk volgen, hoewel ik af en toe een gaatje liet vallen om genoeg te drinken en te eten, maar steeds had ik de rode ballonnetjes van pacers Filip en Anke in mijn vizier.
We kwamen halfweg door in 1u52’, netjes op schema dus en ik voelde me nog erg goed.
Het groepje was intussen al stevig uitgedund.
Nu ja, het was nog erg ver, maar ik had toch goed gedoseerd: dit is het psychologisch voordeel van de ultrarunner, dan is een marathon “maar 42 km”, zelfs 18 km minder lopen dan in Texel.
Ik besloot om me als een pitbull vast te bijten in mijn pacers en ze niet meer los te laten zoals in de eerste kilometers.

Een goede vijf km voor de finish had ik zelfs nog wat reserve en besloot om nog eens alles uit de kast te halen, zodat ik op de Grote Markt kon finishen in 3u42’19”, een verbetering van mijn PR (Leiemarathon 2011) met ruim 5 minuten.

Supercontent natuurlijk!
3u42' lijkt voor sommigen misschien niet zo bijzonder, maar voor Frank Spencer is dit echt een fantastische tijd.

De omstandigheden waren gisteren natuurlijk ideaal: perfect weer, vlak parcours en het voordeel van netjes achter luxe pacers – merci Filip en Anke – te kunnen lopen.
Het was dan ook “mijn lopersweer”: frisjes bij de start, niet al te warm erna en quasi windstil.
Na maandenlang in Siberische omstandigheden met 4 lagen kledij gelopen te hebben, was het een verademing om eens in short en shirt te kunnen lopen, dan heb je echt het gevoel dat je vliegt.
Het zat natuurlijk ook erg goed tussen de oren, mijn focus stond onverstoord op die 42 km en ik stond mentaal ijzersterk.
Ook Antwerpen zelf viel wonderwel mee: die marathon had vooraf blijkbaar een wat saai imago, maar ik vond dat er relatief veel publiek aan de kant stond en de animatie was ook leuk.
Weliswaar geen Hollandse omstandigheden, maar ik was toch aangenaam verrast door zoveel enthousiasme van de Antwerpenaars.

Quid nunc ?
Al mijn objectieven voor 2013 – de Zestig van Texel en een marathon-PR – zijn in april al bereikt, zodat ik op mijn lauweren mag rusten voor de rest van het jaar.
Of toch niet …
We mogen bijgevolg weer op zoek gaan naar een volgende uitdaging.

Wordt vervolgd …

Vrijdagmiddag vertrokken we met ons gezin richting onze Noorderburen voor een extra lang paasweekend met als apotheose de Zestig km van Texel op paasmaandag, mijn hoofdobjectief voor 2013.

Het werd enigszins een start in mineur, want vrijdagmorgen was ik met lichte koorts opgestaan.
Dedju, het zou toch niet waar zijn, hé, of was het dan toch angstzweet.
Na een eerste testloopje van amper 7 km op het strand van De Koog zat ik al stikkapot.
Een “worst case scenario” doemde al op vanachter de berijpte nevelslierten.
Op de koop toe werd een loodzware editie onder Siberische omstandigheden voorspeld.

Met dit lichaam een slopende 60 km-wedstrijd lopen stond synoniem met “harakiri plegen”.
Plan B werd al voorbereid, met koorts zou ik in geen geval starten : er werden al voorbereidingen getroffen om een fiets te huren en desnoods Veerle te begeleiden.
Nu ja, gene paniek, het was nog drie dagen en ik werd sowieso verplicht om veel te rusten.
Achteraf gezien is dit ongetwijfeld wel mijn redding geweest.

Want op maandagmorgen voelde ik me alvast stukken beter en fit genoeg om van start te gaan.
We zouden wel zien waar het schip zou stranden.
Ik had maar één ambitie en dit was finishen binnen de limiet van 7 uren.

Iets na halfelf weerklonk het startschot en gingen we met 500 dappere lopers van start voor één rondje van 60 km rondom het schapeneiland.
Zes uur éérder waren er al 35 helden vertrokken voor twee maal ditzelfde rondje (120 km).
De weersomstandigheden waren ondanks alles iets beter dan verhoopt.
Het was natuurlijk nog steeds berekoud, maar je kan je daar tegen wapenen – zo liep ik met 4 lagen – en er stond een forse noordoostenwind (4 Beaufort), waar we toch 30 km tegenin mochten beuken, maar het zonnetje – dat het de voorbije dagen enigszins had laten afweten - was terug van de partij.

Ik startte samen met Veerle, die er een training voor het WK (24 uurslopen) in Steenbergen zou van maken.
We bleven samen tot aan de vuurtoren (km 35). Af en toe deden we “haasje over” op de zandstroken.
Man, man, man, dit was absoluut geen lachertje : zo moesten we alles samen 15 km ploeteren door het strand met een stevige wind pal op kop.
Je had twee opties : gewoon rechtdoor het mulle zand ofwel de iets hardere vloedlijn opzoeken met het gevaar op natte voeten door de onvoorspelbare golven.
Eigenlijk was het gewoon verstand op nul zetten en harken, het pure “no nonsense-lopen” …

Ik had me voorgenomen om op reserve te starten en in den beginne goed te doseren, maar hoe speel je dit in godsnaam klaar in een zandbak ?
Sowieso ging de hartslag op elke strook pijlsnel de hoogte in.
Gelukkig was er na de eerste zandstrook een rustige passage door het bos en kon ik wat recupereren tot we opnieuw het strand op mochten.
Na een drietal stroken was het strand voorbij en ging het via de duinen richting het natuurgebied de Slufter en de vuurtoren (km 35).
De wind blies snoeihard op kop en het ging erg moeizaam vooruit.
Prachtige beelden, dat wel. Ik waande me een nietige pion in een strandschilderij.

Ik had me voorgenomen om niet (te veel) op mijn klok te kijken, maar door die zandstroken was mijn marge op de (strenge) limiettijd opeens wel erg krap geworden en kreeg ik al visioenen over een genadeloze bezemwagen.

Gelukkig wist ik dat het parcours vanaf 35 km minder zwaar werd.
Daar liet ik ook Veerle gaan, zij zou uiteindelijk met de vingers in de neusgaten finishen in 6u30’.
Vanaf de vuurtoren – het hoogste punt van het eiland – konden we terugkeren naar de oostkant van Texel en kregen we zowaar geleidelijk aan rugwind. De ondergrond werd ook makkelijker met vooral asfalt en rustige fietspaden langs de dijk.
Het zwaarste was achter de rug en het was “maar 25 km” meer uitbollen richting finish-De Burg.
“Easier said than done …”

Ik passeerde het marathonpunt in 4u45’ en ik had nog 2u15’ overschot om 18 km te lopen.
Dit kon en mocht niet meer mislukken, de buit was bijna binnen.

“Yes, I can”, vanaf toen begonnen de endorfines het over te nemen.
Het was ook een prachtig parcours, ik voelde me een bevoorrechte getuige om al deze natuurpracht live te mogen bewonderen.
Ik passeerde schilderachtige dorpjes, een knappe haven en veel schapenvelden.
Wie zei ook weer dat “lopen geen sport maar een manier van reizen” was ?

Ik werd zowaar emotioneel en kon amper mijn tranen bedwingen.
Tranen van geluk, maar ook traantjes, voor diegenen, die dit niet meer mogen meemaken.

Vanaf dan was het lopen van drankpost naar drankpost en aftellen naar het einde.
Nog 15 km, nog 10 km, en verder 5, 4, 3, 2, 1 … en dan ultiem kicken aan de Stayokay van De Burg.
Ik kon dolgelukkig finishen in 6u47’47’ netto.

Nooit eerder had ik zo ver en zo lang ( … en zo traag :-) ) gelopen : ik had ook de ganse tocht afgehaspeld zonder ook maar één stukje te wandelen, dit was als lopen in een roes.
Na de finish volgde de omhelzing en het ultieme geluksgevoel.
De beloning voor de vele trainingen en sobere levenswijze van de laatste maanden.

Het bewijs dat je tot veel in staat bent, wanneer je iets echt wilt.
Ultralopen is dan ook vooral mentaal, het moet goed in het kopje zitten, of het gaat nooit lukken.
Het was dan ook een heel mooie wedstrijd in een prachtig rustgevend kader.
Texel is waarlijk een aanrader voor de genietende loper.

The “day after” overheerst nog steeds dat zalige geluksgevoel.
De stijve spieren nemen we er maar gratis bij.
Mijn grote doel voor dit jaar is reeds bereikt, wat nu ?

Ik heb altijd beweerd dat ik geen echte ultraloper ben en ook niet de ambitie heb om er ene te worden.
Ik beschouw Texel eerder als “het obligate zijsprongetje van de doorsnee marathonloper”.
De marathon is voor mij al ver genoeg, maar na maandag ben ik daar al iets minder zeker van.

“Time will tell …”, who knows ?”

Volgende maandag – paasmaandag – loop ik de lang verwachte Zestig km van Texel.
We hebben er al een tijdje naar toegeleefd en ondanks de Siberische winter en de soms barre trainingsomstandigheden mogen we toch terugblikken op een bevredigende voorbereiding.

Zo liep ik al drie marathons dit jaar (Genk, Stein en een Activia van 42 km in Ieper).
Stein was er zelfs ééntje van bijna 55 km (in 6 uren) en telkens zat het gevoel achteraf "relatief" goed.

Texel is natuurlijk nog van een ander kaliber.
Door het zwaar parcours – 15 km door het mulle zand – en de soms zware omstandigheden is mijn hoofd - en enige - bekommernis om binnen de limiet (van 7 uur) te eindigen.

Zo lees ik op de website enkele aanbevelingen.
Ik citeer : “De moeilijkheid van Texel zit niet alleen in de lengte maar met name ook in de twee stukken strand. Plus dat er nog een stuk zandig duinpad in het laatste deel zit.
Met je (huidige) marathoneindtijd kan je met de volgende vuistregel je reële verwachting van je finishtijd op Texel extrapoleren. Qua zwaarte dien je dan niet met 60 km maar eigenlijk met 70 km te rekenen.
Als je marathontijd langzamer is dan 4.15, is het niet reëel om te verwachten dat je op de 60 km van Texel binnen de limiettijd weet te blijven, dan ga je best niet van start”.

Oei, help, dan zal ik zeker niet veel overschot hebben …
De vorige keer waren er dan ook 1 op 3 uitvallers.

Vandaar dat ik volgende strategie zal toepassen.
Ik ga proberen zo veel mogelijk te doseren, op reserve te lopen en met de limiettijd te flirten. Daarbovenop ga ik op elke drankpost (12) ruim de tijd nemen om voldoende te eten en te drinken.

Ik ga daarom telkens proberen netjes onder volgende grenzen te blijven
10 km 1u10’
20 km 2u20’
30 km 3u30’
40 km 4u40’
50 km 5u50’
60 km 6u59’
Easier said than done.

Ook voor de 120 km van Texel – tweemaal rond het eiland met start om 4u30 ’s morgens – is de limiettijd met 13 uren erg scherp.
Nu ja, de vereisten om toegelaten te worden zijn dan ook erg streng : elke loper moest ofwel de 100 km onder 9u30’ kunnen lopen, ofwel meer dan 120 km op 12u, ofwel meer dan 200 km op 24 uur lopen.
Ja, hallo, het spreekt vanzelf dat enkel de toppers van de partij zijn.

Nu ja, het belangrijkste blijft uiteraard zorgeloos genieten van een extra lang weekend – van vrijdag tot en met dinsdag – op het grootste Waddeneiland met hopelijk een geslaagde 60 km-loop op Paasmaandag.

Sinds de LPM marathon van Genk heb ik opnieuw twee klippen omzeild “on the road to Texel”.
Twee weken geleden waren we van de partij voor de Leopoldsloop van Watervliet (27 km). .
Bedoeling was om samen met Nico van start te gaan aan een vlot babbeltempo en dan wel verder te zien.
Leuk was ook om Rob Veer nog eens terug te zien en al lopend wat bij te praten. Hij was er als fietsbegeleider aanwezig met het Dreamteam van Runners World, in volle voorbereiding voor de marathon van Rotterdam.

We namen het keerpunt (13,5 km) met een klein groepje in 1u10’ rond.
Na 22 km moest ik Nico lossen – die had nog bergen adem over, ofwel kwam hij gek van mijn rammelende tictac’jes in mijn broekzak – maar ondanks dit dipje kon ik toch nog finishen in 2u19’45”.
De tweede helft had ik zelfs nog iets sneller gelopen.
Missie geslaagd dus.


Een moeilijker klip ging de Zes uren van Stein (Nl) worden.
Vorig jaar was mijn eerste zesurenloop in Aalter de mist in gegaan. Toen moest ik compleet leeg en verzuurd na 3u30’ lopen opgeven.
We mochten bijgevolg dezelfde fout niet meer maken. De dagen voor Stein werden extra rustdagen.

Zondagmorgen was het dan zover. Nerveus was ik niet, het zou gewoon een lange trainingsdag worden zonder extra tijdsdruk.
Mijn hoofdbekommernis was uitlopen : een nieuwe opgave zou slecht zijn voor het vertrouwen en dan mocht ik Texel wel schrappen van mijn programma.
Een afstand had ik ook niet in mijn hoofd, gewoon rondjes draaien aan een matig tempo en bij elke doortocht veel eten en drinken, en hop naar het volgende rondje.
Veel denkwerk komt daar immers niet aan te pas.
Bedoeling was om een tempo te zoeken van om en bij de 9 km/u.
Dit is een traag tempo, maar ik weet wel dat ik het desnoods uren kan volhouden.

Om 11u00 weerklonk het startschot en gingen 156 dappere lopers op pad.
Het was helaas nog een laatste winterdag, want ik vond het berekoud om te lopen, ondanks mijn drie lagen kledij.
De eerste twee uren liep ik samen met copain Koen Vansteenkiste : ’t is te zeggen, we speelden af en toe jojo, want Koen moest veel in de bosjes duiken om te plassen.
Toen al zag ik dat Koen erg goede benen had, want als ik zijn tempo zou blijven volgen, dan had ik beslist mijn motor opgeblazen.

Na drie uren lopen kreeg ik mijn eerste dipje : de vermoeidheid begon al toe te slaan en mentaal is het nog veel te ver om af te tellen. Ik weet uit ervaring dat iedereen, zowel topper als meeloper, af te rekenen krijgt met dipjes onderweg. Je mag er gewoon niet aan toegeven en dan gaat dit wel vanzelf over. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik besloot om een uitgebreide drank- een eetstop in te lassen. Ik at een pistolet met gehakt, enkele eierkoeken en pikte een wonderdrankje op Veerles persoonlijke bevoorradingstafel.
Dat deed me goed en ik vond mijn ritme terug.

Na 13 rondjes ( = marathonafstand ) kwam ik door in 4u34’.
Yes, dit was al een eerste mijlpaal, maar dit betekende ook dat ik nog bijna anderhalf uur door moest lopen.
Karaktertraining noemt men dit. Nu ja, als je links en rechts om je heen kijkt, merk je dat iedereen op zijn tandvlees zit.
Na 6 uren lopen weergalmde het eindsignaal en kwam men met een rolletje de restmeters opnemen.
Eindresultaat : 54 km 732 meter, dat is nog altijd ruim 9 km per uur.
Niet slecht voor een debutant.

En weeral een persoonlijke mijlpaal, ik mag me nu zelfs officieel ultraloper noemen.
Nooit eerder liep ik verder en langer dan gisteren in Stein.
Niet dat ik grote ambities heb op dit vlak. Het is gewoon leuker om zelf mee te lopen dan om zes uur lang aan de kant te staan toe te kijken.
Dat deed ik vroeger toen Veerle begon met ultralopen en uren aan één stuk naar lopers kijken vond ik pas echt saai. Dan kan je evengoed zelf je kilometers lopen.

We mogen bijgevolg al wat geruster vooruitblikken op Zestig km van Texel.
Daar mag ik nog een goeie 5 km langer lopen, maar heb nog een uurtje marge (tijdslimiet in Texel is 7 uur)
Niet dat de buit binnen is, verre van, maar de conditie gaat alvast crescendo.

Weeral een tijdje geleden dat dit blogje nog werd aangepast – shame on me – maar er zijn belangrijker zaken in ’t leven dan lopen en bloggen.

Nu ja, gisteren stond terug een marathon op mijn agenda, de steeds gemoedelijke en gezellige Louis Persoons Memorial Marathon van Genk in een organisatie van de immer sympathieke Micha en co.
Het concept is eenvoudig : een aanloopstrookje van 195 meter en dan zeven rondjes van exact 6 km rond het prachtige domein Kattevennen, het geliefkoosde trainingsparcours van de betreurde Louis Persoons.

Na een gezellig weerzien met heel wat bekenden en een ruiker bloemen aan de weduwe van Louis Persoons gingen we van start met een 200-tal marathonlopers.
De bedoeling was om samen te lopen met Veerle – die een dubbeldekker liep na haar zware Trail des Bosses – maar na de start zag ik dat ze helemaal achteraan bleef, zodat ik maar mijn eigen weg ging.
De omstandigheden waren niet ideaal, vriestemperaturen, hier en daar een gevaarlijk gladde strook en zeven keer de beklimming in de Kattevennen rondom de skiheuvel.
Een tijd van om en bij de 4u15’ ging hier het hoogst haalbare zijn.

Nu ja, we waren hier om te trainen voor de Zestig van Texel van maandag 1 april.
De eerste helft verliep volgens schema, halfweg kwam ik door in een goeie 2u08’ en ik had nog flink wat reserves.
Ik stak zelfs nog een tandje bij na mijn 4e doortocht (24 km), maar dit bleek evenwel iets te voortvarend.
Het laatste rondje was er dan weer te veel aan.
Die beklimming, die in de aanvangsronde nog een “ferme nepe” was bleek geëvolueerd van een molshoop naar een heuvel tot zelfs een heuse col of berg in de laatste ronde. Die afdaling van in ‘t begin was precies ook verdwenen.

Bovendien was de tank leeg – te weinig gedronken – en op de koop toe had die knappe blondine, die als seingeefster mij naar rechts moest wijzen, een plaspauze genomen nét toen ik daar passeerde.
Plots zat ik op een drukke baan en zag ik allerlei “bouwsels en batimenten”, die niet op het parcours thuishoorden. Nee, ik kreeg geen fata morgana, maar was domweg rechtdoor gelopen.
Dan loop je al eens zeven keer hetzelfde rondje …
Ik ben dan maar op mijn stappen teruggekeerd en na een ommetje – niet echt leuk, wanneer je er begint door te zitten – zag ik Joeri op het vertrouwde parcours om de resterende vijf km af te haspelen.

Al bij al viel de schade nog mee en kon ik finishen in 4u23’08”, niet eens slecht voor een trainingsmarathon.

Ik heb weeral enkele lesjes bijgeleerd voor een volgende marathon.

- Neem steeds je eigen drinkbus mee, want de laatste rondjes heb ik echt dorst gehad : er waren natuurlijk wel elke 6 km voldoende bekertjes van de organisatie, maar voor mij was dit ontoereikend, zeker als de tank langzaam leeg loopt.
- Kijk uit je doppen en prent toch minstens een minimaal overzicht van het parcours in je hersenpan, zeker wanneer je ditzelfde rondje zeven keren mag lopen.
- Loop minstens één dertiger in een marathonvoorbereiding : het was van november geleden dat ik nog meer dan 25 km aan één stuk gelopen had
- Probeer in extremis nog wat kilootjes te verliezen : ik sleur nog wat eindejaarskilo's mee. Niet dat het dramatisch is, maar op het einde van een lastige marathon kruipt dit in de kleren en voel je dit zeker.

Zo zie je dat je uit elke marathon nog iets kan leren.
Met die wijze lessen in mijn achterhoofd moeten we de volgende klippen (Watervliet -27 km en Stein- 6 uren) “on the road to Texel” wel weten te omzeilen.

Weeral een tijdje geleden dat ik nog op deze blog was.
Eventjes recapituleren bijgevolg.

In tussentijd werd naarstig verder getraind richting het grote doel met name de Zestig van Texel op maandag 1 april.
Een belangrijk testmoment “on the road to Texel” was de halve marathon tussen Deinze en Bellem op zondag 11 november.
Die wedstrijd verliep erg vlot.
Bedoeling was om tot aan de fameuze brug (km 14) een tempo van 12 km/u rond te draaien en om daarna, indien mogelijk, een tandje bij te steken.
Ik had blijkbaar een goeie dag, want ik kon nog heel wat lopers oprapen – erop en erover – en finishen in 1u42’07”, naar mijn normen een erg leuke tijd.

Gisteren stond ik dan met heel wat maatjes aan de start van de “t Is voor niks-marathon” te Geldrop (Nl).
Prijs-kwaliteit gezien is dit natuurlijk een top-marathon: prachtig parcours doorheen bossen, vennen en heide, genieten van de rust en de natuur en dit allemaal voor niets, free, gratis.
Waar vind je dit nog?
Bedoeling vooraf was om deze marathon als training te lopen: een lange langzame duurloop en genieten van de sfeer en de natuur.

Klein probleem: de avond ervoor zaten wij op de kaas-en wijnavond van de Rode Lopers ten voordele van de Roparun. Topatleten houden het dan meestal sober en zoeken tijdig hun bed op.
Nu ja, ik ga er geen doekjes om winden, berouw komt na de zonde …
Koen liep ooit een PR na een Leffe-avond, maar ja, dat is dan wel “nen echten crack”, hé.

Gevolg: toen de wekker om 05u00 afging deed mijn haar nog zeer en had Veerle heel veel overtuigingskracht nodig om me mee te krijgen richting Geldrop.
Onderweg ook nog Renate en Kristof opgepikt en na een ritje van 1u45’ stonden we in het gezellige Geldrop, waar we veel bekenden tegen het lijf liepen : ’t is een klein wereldje en na een tijdje keren steeds dezelfde gezichten terug.
Ik kon tevens voor ’t eerst de hand schudden met Patrick Aerts van de traillopers: ik kende hem uiteraard van tv, maar in real life had ik hem steeds gemist.

Intussen weerklonk het startschot en gingen we op pad.
Pff, wat was dat…? Dat liep absoluut niet lekker: direct een torenhoge hartslag met nevenverschijnselen zoals koppijn, maag- en darmklachten.
Ik had me voorgenomen om bij problemen af te slaan naar de 21 of 30 km, maar de splitsing was al veel te vroeg na twee en een halve km.
Dilemma : wat nu?
Enige twijfel in mijn geteisterd kopje: niet puppen, ben je nu een echte marathonloper of niet, dus opteerde ik voor het pijltje van 42 km.
Straftraining om de alcoholresten uit mijn lichaam te verdampen.

Veerle liep al rap van me weg: eigenlijk liep ze een rustig trainingstempo, maar voor “bibi” was het veel te snel.
Ik liep dan nog een tijdje in het aangename gezelschap van Carmen.
Leuke babbel, maar na 16 km kon ik ook al niet meer volgen.
Zware benen en koppijn: ik voelde me precies een mislukt wetenschappelijk studieobject in één of andere thesis “lopen met een kater”.

Na 25 km moest ik het tempo nogmaals laten zakken en zag ik tot mijn verbazing opnieuw een pijltje voor de 30 km : we waren na een lusje terug op het gemeenschappelijk parcours geraakt, zodat ik alsnog kon afslaan.
’t Was toen immers nog 17 km en die resterende kalvarietocht met forse tegenwind zag ik echt niet meer zitten.

Ik kwam al snel in ’t gezelschap van Renate, Kristof en Ruth – die zelf de 30 km liepen - en besloot om mijn wagonnetje aan te haken en heel gezapig uit te lopen.
Uiteindelijk kwam ik over de finish in 3u51’ met ongeveer 35 km op de teller.

Weliswaar geen marathon, maar toch een stevige training: beter dan niets.
De ene dag is de andere niet…

Moraal van het verhaal en lesje voor de toekomst: geen feestjes meer op de vooravond van een marathon en in ’ t vervolg vroeg naar bed: mislukt experiment bijgevolg.
‘t Verstand komt met de jaren zeker…?
Volgende keer beter…

Gisteren stond het jaarlijks marathonfeestje van Eindhoven op ons programma met tal van bekenden en “slechte moaten” aan de startlijn en vanaf de zijlijn.
Altijd een erg leuke bedoening.
Onze opdracht was deze keer om joggingclub-maatje Veerle een flink PR te bezorgen.
Haar vorig PR stond op 4u58’ en daar kon uiteraard een flink stuk van af. Dit kon en mocht niet mislukken.

Nu ja, als “haas” moet je natuurlijk zelf ook goed zitten.
Na een rustperiode was ik pas terug in volle opbouw : het was dus koffiedik kijken hoe het met de conditie gesteld was.
Vandaar een laatste test bij de halve marathon van Kuurne.
Daar kon ik steeds een tempo van 12 km/u ronddraaien en had nog elk rondje kunnen versnellen.
Ik was bijgevolg weeral rapper dan den Ezel, zodat het vertrouwen in een goede marathon groter was.

Veerle T. had op haar lange duurlopen ook al meerdere keren bewezen dat de topconditie nakend was.
Onze haasopdracht was dus simpel : een tempo van om en bij 10 km/u ronddraaien en de stress bij Veerle zo veel mogelijk wegnemen.
Ook haar er af en toe op wijzen om regelmatig te drinken en een stukje te eten.
Het zou “zogezegd” een lange opwarming van 32 km worden (genre Aktivia) en dan nog een uurtje op de tanden bijten.
Zo gezegd, zo gedaan : de eerste kilometers gingen erg vlot, door veel te kwebbelen konden we de zenuwen in bedwang houden. Voor we het zelf doorhadden zat de eerste helft er al op.

Ik had trouwens zelf erg goede benen, we kwamen halfweg door in 2u06’30 en ik had het gevoel dat ik nog maar pas gestart was.
Ook Betty en Jogginggirl Veerle zaten nog super.
Inmiddels hadden we aansluiting gezocht bij de pacers van 4u15’.
Die liepen een egaal tempo van 10 km/u en zo moesten we ons daar ook geen zorgen meer om maken. Op die manier vonden we ook beschutting op de stroken tegen wind.
Het 30 km-punt werd moeiteloos gehaald in 2u59’.

So far, so good : vanaf toen begonnen we de laatste kilometers te visualiseren.
Vanaf hier nog een toerke “Boerderietjes”, iets verder was het nog een toerke “Bergelen”.
Vanaf 37 km was het nog een Bruggenloopje, etc …
“Somewhere over the rainbow” zat een sterretje en die zag dat het goed was.

Ook na veertig km hadden we nog overschot en staken we een tandje bij.
Het eind was in zicht, er was veel ambiance in Eindhoven en we konden nog onze reserves verzilveren.
Veerle kreeg zowaar vleugels en we kregen zelfs moeite om haar bij te houden.
Dolgelukkig konden we “drie op een rij” finishen in 4u11’41”.

Wat een supertijd en een PR van ruim 47’ voor Veerle en een flinke negatieve split.
We waren trouwens net zo blij alsof we zelf een PR gelopen hadden.
Nu ja, je kon moeilijk van een haasopdracht spreken als achteraf blijkt dat je loopbuddy minstens even goed blijkt als jezelf.

Bedankt Eindhoven, ik vond het één van mijn leukste marathons ooit.
Dit was ruim 42 km genieten.
‘Er zat trouwens “iets strafs” in de lucht, want bijna iedereen van onze slechte moaten zetten daar een super tijd neer.
Proficiat aan allen.

We zijn ruim twee maanden na mijn laatste blogbericht.
Hoog tijd voor een update.

“Geen nieuws, goed nieuws” is het spreekwoord en in zekere zin klopt dit.
Ik voel me prima.
De vakantiemaanden zijn voor Frank Spencer evenwel traditioneel looparme maanden.
Hoe tegenstrijdig het ook moge klinken, in ‘t voorjaar en in ‘t najaar loop ik steeds de meeste kilometers en marathons.
De vakantiemaanden zijn dan eigenlijk rustmaanden : er is meer tijd om eens te relaxen, eens lekker te eten of de fiets uit de stal te halen.
De laptop blijft ook langer dicht : als het mooi weer is of langer klaar, dan blijft deze blog of mijn facebook-account wat verweesd achter.
De loopschoenen staan wel niet volledig onder het stof, maar de lange duurlopen staan op een laag pitje. De spieren en de gewrichten krijgen dan de nodige tijd om te recupereren van de gedane inspanningen.

Eén uitzondering : eind augustus liep ik me door enkele zielsverwanten overhalen om de trainingsmarathon Deinze–Bellem–Deinze op een rustig tempo (4u21’) uit te lopen.
Het werd een leuke avond en toch weeral een marathon gelopen met de spreekwoordelijke vingers in de neusgaten. De conditie was toch niet “verschwunden” na een rustperiode.

Begin september is het ten huize Spencer altijd razend druk (begin school, start van de sportlessen van de meiden, Tinekesfeesten, EK Volleybal, etc … ) zodat de tijd om veel te lopen eigenlijk ontbrak.
Vandaar dat we pas nu terug gestart zijn met de iets langere trainingen.

Het grote doel voor 2013 is de Zestig van Texel op maandag 1 april.
Neen, deze keer is dit geen aprilvis.
Het is een beruchte ultraloop op het Waddeneiland Texel.
De Waddeneilanden hebben me al mijn gehele leven aangesproken.
De fascinatie voor deze loodzware wedstrijd sluimert bijgevolg al geruime tijd door mijn hoofd, maar telkens vond ik me nog niet sterk of fit genoeg om te kunnen starten.

Ditmaal heb ik maar de knoop doorgehakt en heb me samen met Betty meteen ingeschreven.
De wedstrijd is immers steeds heel snel volzet.
We hebben ook direct een bungalow geboekt voor een lang paasweekend.

De noodzakelijke formaliteiten zijn dus vervuld.
Nu moet het lichaam nog klaargestoomd worden.

Vandaar dat ik mijn voorbereidings-programma al uitgestippeld heb “on the road to Texel”.

Vrijdag 5 oktober : Rapper dan een Ezel, halve marathon Kuurne
Zondag 14 oktober : Eindhoven Marathon
Zondag 25 november : ’t Is voor Niks Marathon, Geldrop
Zaterdag 15 december : Kampenhout Marathon
Zondag 10 februari : Louis Persoons Memorial Marathon, Genk
Zondag 3 maart : Stein, 6 uren

Werk aan de winkel …

Gisterenmorgen stond ik voor mijn ultradebuut in de Zes uren van Aalter, een organisatie van Joeri en co.
Vooraf heel wat bekenden gezien en een praatje gemaakt, altijd gezellig zoiets.

De intentie was om zes uren aan één stuk te lopen, het aantal km's daarbij was bijkomstig.
De conditie was goed en na mijn puike prestatie in de loodzware marathon van Stockholm van één week geleden was het vertrouwen ook groot.
Zes uurtjes lopen, we zouden dat varkentje wel wassen …

Bij de start – met een 90-tal atleten – stond ik meteen achteraan. Ik zou zeker niet de fout maken om te rap te starten.
Eerst liep ik met een groepje met Veerle en co, maar de benen draaiden vierkant.
Niet panikeren, dacht ik, in een ultra moet je zoals een dieselke warmdraaien : na een uurtje gaat dit wel vanzelf loskomen.
Ik besloot wijselijk om te lossen en (nog) trager te lopen.

Dedju, ik kreeg maar geen power in mijn benen : het waren precies twee betonblokken.
Efkens een rondje wandelen op de piste halfweg de wedstrijd – na drie uren lopen - bracht geen soulaas, het was precies nog lastiger dan lopen.

Quid nunc ?
Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.
Opgeven staat niet in Spencers woordenboek : dat was geen optie.
Er stonden langs het parcours ook wat bekenden en supporters en als je dan stopt, dan voel je je toch een beetje “een loser”.
Ik besloot met de moed der wanhoop om verder te lopen.

Na 3u30' aanmodderen nam ik dan toch de wijze beslissing om er de brui aan te geven.
Had het nog een uurtje lopen geweest, dan was ik wellicht doorgegaan en op mijn tanden gebeten, maar het was nog ruim 2u30' lopen en ik wilde vooral rusten. Ik heb mijn nummer en chip afgegeven en ben in mijn auto gekropen.
Ik wilde efkens niemand zien en ben zelfs in slaap gevallen.

Wat was er dan gisteren misgelopen?
Ik weet het echt niet : ik heb geen al te grote loopfouten gemaakt.
Ik ben erg traag gestart en heb stelselmatig vertraagd.
Ik heb om de twee km gegeten en gedronken, ook daaraan kan het niet liggen.
De simpelste uitleg is dat mijn lichaam gisteren in staking was.
Een protestactie van de benen om duidelijk te maken dat het efkens genoeg was.
Ik ben al het ganse jaar flink aan het lopen, liep al 6 marathons in 2012 (4 officiële en twee marathon-trainingslopen ) en dit heeft zich wellicht opgestapeld.

De ervaring zegt mij om de loopschoenen voorlopig efkens weg te bergen en een rustpauze in te lassen.
Voorlopig geen wedstrijden meer voor Bibi.

Ben je ontgoocheld ?
Eerlijk is eerlijk, natuurlijk ben je ergens ontgoocheld.
Na al die ultra-successen van Veerle had ik ook ergens willen aanknopen met een bescheiden ultradebuut : je wil immers niet achterblijven bij je eega.
Na gisteren zal ik mijn mening moeten herzien.
De marathon is al ver genoeg voor Frank Spencer.

Schoenmaker blijf bij je leest ...

Na een deugddoende vakantie in de Ardèche vlogen we deze keer naar het Noorden voor de
Stockholm Jubileum-marathon.
Daar werd 100 jaar na de Olympische spelen van Stockholm 1912 het originele parcours in traditionele klederdracht terug afgelegd.
Een unieke marathon, die bijgevolg niet mocht ontbreken op ons “to do-lijstje”.

We besloten er een city-trip van te maken met het ganse gezin. De meiden waren ook present.
Terwijl wij het parcours vooraf bestudeerden, zochten zij naar de ideale shopping-lijn : van Aber Crombie naar Hollister, etc …
Ieder zijn goesting natuurlijk en zo hou je iedereen tevreden, zelfs mijn Visa-kaart :-).

Aan de start stonden ook heel wat bekenden : Koen, Joeri, Jan, Timon en Steven van JC Wevelgem en ook ruim 10.000 andere atleten.
De start was in een sfeervol Olympisch Stadion net zoals 100 jaar geleden om 13u48 met een gans protocol voor de Royal Box. Het startschot was zelfs een historisch vuurpeleton door een bataljon soldaten. Oef, gelukkig werden we nog niet direct gefusilleerd.

En weg waren we … de eerste ronde in het stadion was het nog vlak en de rest, ja, we hebben het geweten.
We waren amper buiten het stadion en het ging al steil bergop.
Man, man, man, dit zou absoluut geen parcours worden om een PR te lopen.
De doelstellingen werden meteen bijgesteld en de snelheid werd een tandje teruggeschakeld.
Veerle en ik besloten om bijgevolg een tempo te lopen, dat we minstens vier uur aan één stuk konden volhouden ( = 10 km/u ).
We liepen richting Sollentuna en de sfeer was schitterend : veel enthousiaste supporters langs de weg, die “Heija, heija, Omer” riepen.
Zweedse bierkenners zeker :-)?
De organisatie was ook super : ik mag toch al beweren dat ik meerdere marathons gelopen heb, maar deze organisatie was af. Om de 2 km bevoorrading, enthousiaste vriendelijke medewerkers en iedereen in de klederdracht van 100 jaar geleden. Echt klasse van die Zweden!

We bereikten het keerpunt in 2u04' en dan werden de hellingen van de heenrit afdalingen en vice versa. We wisten bijgevolg dat het venijn in de staart zat.
Tussen 28 en 32 km krijg ik het gewoontegetrouw steeds lastig : dat zit vooral tussen de oren, want je bent al een eindje aan het lopen, maar toch is het nog te ver om af te tellen. Daar zakte mijn tempo een beetje.
Ik liep nog steeds samen met Veerle : 't is te zeggen : ik ben een sterkere klimmer en zij is een betere daler.
Op elke helling liep ik een 50-tal meter uit, maar in de afdaling kwamen we weer samen.

Aangezien het toch geen toptijd zou worden, besloten we maar om samen te blijven en hand-in-hand over de meet te komen.
Je moet niet altijd elkaar “den Duvel” aandoen :-).
Onze eindtijd was 4u12'50” en dit is net boven de 10 km/u, niet slecht voor een lastige marathon.
Officiëel was ik zelfs één seconde sneller dan Veerle, maar echt waar, ik heb er niet om gedaan, deze keer toch niet :-).

Onze vier dochters zaten ook in het sfeervolle Olympische Stadion en dit was een kippevelmoment.
Luid toegejuicht bereikten we dolgelukkig de finishmeet.
Daar kregen we een glaasje bubbels (net als 100 jaar geleden) en een prachtige medaille en t-shirt.
Iedereen content en 's avonds werd daarop met de “Slechte Moaten” nog een pintje gedronken.
Veel gelachen en veel plannen gesmeed.
Marathon nummer 22 staat alweer mooi op mijn palmares.

Zaterdag lopen we de Zes uren van Aalter, een organisatie van Joeri en co.
Dit is weeral een feestje met talrijke bekenden.
De ambities liggen niet torenhoog. Ik ga proberen om een tempo te vinden, dat ik zes uren al lopend kan volhouden.
Als ik 9 km/u kan volhouden, kom je mathematisch op 54 km en daar zou ik heel content mee zijn.
Liever 54 km halen door de volle zes uren te lopen, dan 56 km door 5 uren sneller te lopen en de rest af te wandelen.

Heija!

Vrijdag laatsleden stond ik aan de start van mijn 21e marathon.
Deze keer geen gewone marathon, maar de Nacht van West-Vlaanderen te Torhout, altijd een reuze gezellig feestje met talrijke bekenden aan de start en aan de zijlijn.

De bedoeling was om Veerle alias Betty Spencer zonder energieverlies naar het 42-km punt te loodsen, en om daarna nog een nachtelijk tochtje van bijna 60 km mee te fietsen.

De voorbije weken waren een groot vraagteken voor Veerle.
Die 177 km van Steenbergen (13 mei) werden toch iets minder vlot dan verwacht verteerd.
Tijdens het opmaken van de planning voor het seizoen werd daar nogal lichtjes over heen gegaan.
Er zaten zogezegd bijna 6 weken tussen Steenbergen en de Nacht en na die 24-uren zou 100 km lopen een peulschil worden.
“Easier said than done …” en bijgevolg een lichte misrekening.

Een test-marathon thuis op training twee weken geleden zorgde toch voor een opspelende knie en heel wat twijfels tussen de oren.
Steenbergen was duidelijk in de kleren blijven hangen, zodat we in extremis het geweer van schouder veranderd hebben.
Toen beslisten we om te rusten tot aan de Nacht – niks meer lopen – en de conditie dan maar op peil te houden met wat fietstrainingen.

Bijgevolg stonden we vrijdagavond in Torhout met heel wat vraagtekens aan de start van de Nacht.
Nu ja, Veerle moest zich absoluut niet meer bewijzen : we gingen rustig van start gaan en wel zien waar het schip zou stranden.
Kristof en ikzelf waren de hazen van dienst tijdens de eerste 42 km.
Het begon al eigenlijk met een valse noot : na enkele kilometers voelde ze terug haar knie.
Ik wisselde een bezorgde blik met Kristof, we dachten eigenlijk net hetzelfde, maar we durfden het niet luidop uitspreken.
Veerle besloot om haar kniebandje te wisselen en wij besloten om te veranderen van onderwerp en het woordje “knie” te verbannen naar de verdoemenis.
“It ‘s all in the Mind”, want uiteindelijk bleek het vals alarm.

De Marathon zelf dan, eigenlijk kan je dit best als één groot feestje omschrijven.
Veel ambiance op de Markt, dollen met de fans aan de Goede Herder, optredens in Lichtervelde.
Ik waakte erover dat Veerle vlot kon lopen, maar toch met de handrem op. Het was uiteraard nog erg ver.
De stukken met tegenwind zetten wij ons pal voor haar.

Na 4u22’ bereikten we terug de Markt en ging Veerle na een vluchtige zoen terug op pad.
Mijn taak zat erop en eerlijk gezegd was ik toch content dat ik mocht stoppen.
Vorig jaar had ik nog tonnen reserves, maar dit jaar was het toch ietsje minder.
Nu ja, we mogen nu ook weer niet klagen : 4u22’ is verre van slecht voor een doorgedreven training.

Ik had geen tijd om mee te zingen met Bart Kaël op de Markt, maar nam snel een douche en zocht mijn fiets op, om samen met Veerle Tesse het resterende gedeelte ( nog zes kleinere rondjes van 9,5 km) af te fietsen.
Veerle zat nog altijd goed – we zwegen als vermoord over die knie – en met de andere Veerle babbelden we de eenzame uren vol, zodat de tijd sneller voorbij ging en onze atlete enkel maar aan lopen moest denken.
Al bij al bleef ze heel soepel lopen : zij heeft de gave om uren aan één stuk zonder verpinken door te lopen.
Je ziet daar echt niets aan, alles lijkt zo makkelijk te gaan.

Nabij het station van Torhout, waar je de lopers in tegengestelde richting zag afkomen, merkte ik plots regerend Belgisch Kampioene Dora Vandewaetere op.
Ze had nog wel wat voorsprong, maar ik zag daar al dat het heel moeizaam ging, en na wat peptalk hadden we Dora aan km 75 te grazen : “erop en erover”, zodat Veerle plots onverhoopt in 2e positie (BK) liep.
Valérie Turlot,een Waalse uit Nijvel, liep toen al met ruime voorsprong onbedreigd op kop voor het Belgisch Kampioenschap en we zorgden meteen voor een veilige kloof met Dora, zodat Veerle alleen haar tempo moest blijven ronddraaien tijdens de laatste 20 km.
“Niks forceren en rustig op ’t gemakske verder lopen”, bleef ik steeds herhalen.
Die ere-plaats behouden was veel belangrijker dan een eindtijd.
Er kon ons niks meer overkomen, enkel wat zatlappen op de Markt konden toen nog roet in het eten gooien :-).

Maar Dora (meervoudig Belgisch kampioene) is uiteraard een taaie tante, want toen ik aan km 95 omkeek zag ik dat ze haar tweede adem gevonden had, want plots dook ze terug in de verte op.
Een signaal voor Veerle om opnieuw een tandje bij te steken.
Iets voor 7 uur in de morgen kon ze dolgelukkig finishen in 10u59’47”.
Daarmee was ze Vlaams Kampioene 100 km en zilver op het BK algemeen, goud in haar catégorie + 40.
Puike prestatie!
Hierop klikken en je ziet een beeldverslag uit het WTV-Nieuws.

En nu breekt er (echt) een rustperiode aan.
Volgende week vertoeven we voor een tiental dagen in de Ardêche en daarna trekken we op citytrip naar Stockholm, waar er – wonder o wonder – “toevallig” een marathon gelopen wordt.
Dit moet natuurlijk wel lukken.
We zullen dan maar het nuttige aan het aangename paren en marathon nr. 22 op de erelijst zetten.

Aan allen een prettige vakantie toegewenst.

Nu alle euforie rond het BK 24-uurs lopen wat is weggeëbd, is het tijd om het nog eens over mijn eigen lopen te hebben.

Na mijn 50 km-training van 1 mei staat dit op een lager pitje.
Vanaf begin mei moest Veerle afbouwen naar Steenbergen en na haar 177 km-loopje is ze nog steeds aan het herstellen van de gedane inspanning.
In plaats van te lopen gaat ze nu fietsen om de conditie te onderhouden.

Nu ja, het is niet omdat Veerle stilligt dat dit impliceert dat je zelf niet moet trainen, hoor ik jullie al denken.
Inderdaad, maar eens te meer blijkt dat ik een stukje minder gedreven ben dan mijn echtgenote.
Als ze vraagt om mee te gaan voor een duurloop, dan doe ik wel mijn loopschoenen aan, maar andersom, dan zou ik wel eens vergeten om te gaan trainen.

Toch werden in tussentijd nog een drietal wedstrijden gelopen.

In de Tinekescross van Heule (4 mei) liep ik een thuiswedstrijd en kon ik de 11 km afwerken in 49’45”, al bij al nog behoorlijk snel voor een loper van mijn kaliber.

Vorige zaterdag liep ik een trailrun van 23 km in Oeudeghien, “L’ Enfer des Collines”.
Ik kon daar finishen in 2u20’50”.
Het was een heel mooie wedstrijd in een prachtig kader, maar geen meter vlak.
Constant op en neer, bospad op en af.
Ik heb toch serieus afgezien op ’t einde en gemerkt dat de conditie iets minder was dan vorig jaar, toen ik op hetzelfde parcours nog 6 minuten sneller was.

Deze morgen stond ik dan aan de start van Kortrijk loopt (11 km), samen met de collega's van het werk.
Het was behoorlijk warm, niet meteen een weertje om te vlammen, zodat ik gedoseerd heb om op het einde nog te finishen in 53'39”.
Vorig jaar dook ik nog onder de 50' in dezelfde wedstrijd.

Verleden jaar kon ik in bijna elke wedstrijd mijn tijden verpulveren. 2012 is nog geen "boerenjaar" geworden. De conditie staat nog niet op het gewenste niveau.
Ik heb ook gemerkt op de weegschaal dat er terug een drietal kilootjes stiekem zijn teruggekeerd.
Op een jogging kan je die extra kilos nog camoufleren, maar op een zware trail zak je door het ijs.
Vandaar dat ik ga proberen om die kilos er af te lopen de komende weken.
Het is natuurlijk nog niet dramatisch, maar mijn gewicht mag geen jojo-effect krijgen.

Vandaar dat ik vanaf deze week terug de broeksriem wat strakker heb aangetrokken en terug aan het opbouwen ben voor de volgende uitdagingen : de marathon op de Nacht van Vlaanderen van 22 juni in Torhout en de Stockholm Jubileum Marathon van 14 juli.
Dan lopen we 100 jaar na datum het legendarische parcours van de Olympische Spelen van Stockholm 1912.
In de Zweedse hoofdstad wil ik terug een snelle marathon lopen.

Tja, hoe begin je nu éénmaal aan een verslag over een kampioenschap 24 uren lopen?
Hoe kan je alle indrukken samenvatten in een stukje tekst?

Het feestbeest zal straks wel zelf haar impressie geven over een bewogen weekend.
Hier volgt alvast een poging tot verslag vanaf de zijlijn, gezien vanuit mijn invalshoek.

Zaterdagmiddag vertrokken wij richting Steenbergen (Nl) en na anderhalf uurtje rijden kwamen we aan op het gezellige terrein, alwaar tentjes en campers opgesteld stonden.
Eventjes een praatje maken en al snel vonden we een plekje om ons basiskamp op te stellen.

Om 15u00 weerklonk het startschot en trokken een 50-tal ultralopers op pad voor een ongelooflijk loodzware missie : in 24 uren tijd zoveel mogelijk kilometers sprokkelen.
Verstand op nul en blik op oneindig.

Veerle ging heel rustig van start in de laatste gelederen, want het was nog ver, heel ver en de tocht zou nog bijzonder lang duren.
De strategie lag al een tijdje vast : ze zou blokjes lopen van 28 km en dan een rondje (2 km) wandelen en dit zoveel mogelijk herhalen. We hadden daarop getraind de voorbije weken.
Het doel was om op die manier de kaap van 100 mijlen (161 km) te halen.
In een superdag had ze graag 169 km ( = vier marathons na elkaar ) gelopen.

Zo gezegd, zo gedaan.
In het begin liep ze erg makkelijk : de kunst was om zichzelf in te tomen en zoveel mogelijk energie te sparen voor de laatste uren, wanneer de geest het overneemt van het lichaam.

Zo liepen de kilometers gestadig op.
40 km in 4u30.
55 km in 6u00.
100 km in 12u00.
120 km in 14u30.

Alles ging nog steeds relatief makkelijk.
Inmiddels werd het na een erg koude nacht (met vriestemperaturen) al terug klaar.
Gelukkig had ze genoeg looptenues klaargezet om van kledij te wisselen.
Er werd vooraf nogal wat lacherig gedaan over onze verhuis – we hadden een wagen vol met loopkledij, schoenen, voeding, gelletjes, massage-olie, recoverydrank, etc …, precies een emigratie naar Nederland, maar elk detail heeft uiteindelijk zijn waarde bewezen.
Hier werd niets aan het toeval overgelaten.

De 100 Engelse mijlen (161 km) werden gehaald in 20u27’13”.
Op dat moment liep ze als 3e dame en 15e over-all. Letterlijk en figuurlijk een Mijlpaal.
Het target was gehaald en onbewust ging wat druk van de ketel.

Helaas begon het evenwel vanaf dit punt erg moeizaam te gaan, de bovenbenen voelden meer en meer aan als betonblokken.
Nu ja, er was toen nog ruim 3u30 wedstrijd te gaan en elke kilometer extra was winst.
De strategie van “lopen en een beetje wandelen” werd noodgedwongen omgezet in “wandelen en een beetje lopen” tot uiteindelijk “100% wandelen”.

Om 15u00 op zondag weerklonk het eindschot en mocht ze eindelijk op een stoel gaan zitten en rusten.
De officials kwamen met hun rolmeter en konden 177 km 483 meter noteren.
Een ongelooflijke afstand : als ik eventjes mag vergelijken, dan was dit quasi exact dezelfde afstand, die ik van Bissegem tot Steenbergen met de wagen had gereden en ik vond dit toen al “een pokkeneind”.

Het moeilijkste moest dan nog komen.
Rechtstaan uit die stoel ging o zo moeizaam en bij het naar de kleedkamers gaan ging het zelfs eventjes mis.
Niks ernstigs, maar wellicht een appelflauwte door te wachten in de warmte.
Veerle had ook de laatste uren door haar pijngrens gelopen en kreeg de tol nu cash betaald.
Gelukkig kwam (dokter) Heidi ter hulp en kregen we assistentie in de EHBO.

Na een verkwikkende douche was het al stukken beter, maar dan mocht ze nog het hoogste schavotje beklimmen als Belgisch Kampioene. De drie andere dames liepen voor de Nederlandse titel.
Die aangrijpende “Cérémonie protocolaire” leverde absurde beelden op.
Eigenlijk best grappig, precies recht uit “In de Gloria” gegrepen : alle winnaars leken uit het bejaardenhuis te komen : voetje per voetje, trapje per trapje.
Enkel het looprekje ontbrak nog.

“The day after” valt de schade al bij al nog mee.
Uiteraard is alles stijf en verzuurd en heeft ze beneden geslapen, omdat een trap oplopen een mission impossible leek.
Grappig toen de kinesist (fysio) zijn wenkbrauwen fronste, toen hij haar onder handen nam.
Hij had nog nooit zulke gespannen spieren gezien.

Kunnen wij “24 uren lopen” dan nog gezond noemen ?
Natuurlijk niet, laten we daar vooral niet flauw over doen.
24 uren onafgebroken lopen is een ware aanslag op je onderste ledematen en op je lichaam tout court. Daar is elke ultra zich ook wel terdege van bewust.
Maar alle dagen een pakje sigaretten roken is volgens mij stukken ongezonder.
Bovendien zijn ultralopers getrainde sporters, die hun lichaam door en door kennen.
177 km loop je ook niet wekelijks, en Veerle zal nu wel voldoende rust inbouwen om alle spiertjes volledig te laten herstellen.
Althans, daar zal ik toch proberen over te waken :-).

Die Belgische titel staat voor eeuwig in de ranglijsten en dit neemt niemand haar nog af.
We mogen op zulke momenten toch eventjes chauvinistisch zijn.

“Pain is temporary, Glory is forever”


Foto : de Belgische en Nederlandse kampioene Leonie Van Den Haak verenigd.

Vorige dinsdag stond de laatste training voor Steenbergen op Betty’s programma.
Ter info, voor zij, die het nog niet zouden weten: Betty gaat in het weekend van 12 en 13 mei haar lat (nog) wat hoger leggen en deelnemen aan het Belgisch Kampioenschap “24 uren lopen”.
Dit evenement gaat door in het Nederlandse Steenbergen, net over de grens.
By the way: je kan er ook deelnemen aan een marathon of een 6-uurs loop.

Een Belgisch kampioenschap in Nederland?
Hoe gek: neen, dit is geen lapsus, er zijn te weinig deelnemers om aparte kampioenschappen in te richten.
Ergens logisch: ze zijn uiteraard heel erg dun gezaaid, diegenen, die 24 uur aan één stuk kunnen lopen.

Vandaar dat Betty al geruime tijd aan het trainen is om die aartsmoeilijke klus aan te pakken.
Ik kreeg al dikwijls de vraag hoe je nu in hemelsnaam kan voorbereiden op een 24-uurs loop.
Velen denken verkeerdelijk dat je ontzettend grote volumes moet trainen en dagelijks uren aan één stuk moet lopen.
Neen, natuurlijk niet, anders kom je gesloopt aan de startlijn en dit is nu ook weer niet de bedoeling.

Ik ben ervan overtuigd dat het mentale aspect stukken belangrijker is dat het louter sportieve.
Bij ultralopers, zoals Veerle en co is er altijd een moment, waarbij de geest het overneemt van het lichaam en dan kan je uren blijven doorlopen.
Het wordt dus zaak om rustig te blijven op de moeilijke momenten, die elke ultra ongetwijfeld zal kennen tijdens de wedstrijd.

Maar zonder training gaat het natuurlijk ook nooit lukken.
Vandaar dat er eind vorig jaar een flink aantal oefenmarathons (Aarschot, Kasterlee, Kampenhout, Bergelen, …) op het programma stonden.
Daar was het vooral zaak om rustig te doseren, niks te forceren en het lichaam te laten wennen aan de opgedreven afstanden.
Ook werd er allerlei uitgetest qua drank, voeding, kledij, uitrusting, etc …

Ook de strategie van de 24-uurswedstrijd werd ingeoefend.
Hoe pak je dergelijke klus in godsnaam aan?
Je kan en mag niets aan het toeval overlaten.

Er zijn er die 24 uren aan één stuk traag doorlopen zonder echt te stoppen.
Anderen combineren het lopen met korte stukjes wandelen.
Nog andere ultras verdelen hun wedstrijd in blokjes van 4 u lopen, telkens gevolgd door een half uurtje rusten.
Je kan natuurlijk ook tot middernacht lopen – het startschot wordt op zaterdag om 15u00 gegeven – en dan een paar uurtjes slapen om daarna de resterende uren terug te lopen.
Uiteindelijk weerklinkt de dag erna op zondagmiddag om 15u00 het eindschot en worden alle rondes samengeteld en wie het meeste kilometers heeft is kampioen.
Klaar als pompwater.

Nu ja, zoals gezegd stond op dinsdag 1 mei – Feest van de Arbeid – haar laatste lange duurloop van 50 km op het programma.
Ik zou haar samen met Dirk, Heidi, Veerle, Leen, Mia en Stefaan vergezellen om een stuk(je) mee te lopen.
Ik heb niet echt de ambitie, noch goesting en tijd om een “echte Ultra” te worden.
Eén gek per gezin volstaat :-).

Zo liepen we eerst de Sjouwertocht (22 km), daarna vertrokken we voor het toerke Sente-Steenbekebos (18 km) om tenslotte nog naar Bergelen heen en terug (10 km) te lopen.
Zo gezegd, zo gedaan, en al babbelend gaat de tijd en de afstand natuurlijk rap vooruit.
Na 40 km voelde ik me allesbehalve moe, zodat ik maar besloot om voor de volle 50 km mee te gaan.
Ter info: ik had voorheen nog nooit verder dan de marathonafstand gelopen.

Aan de Heulebeek te Gullegem – na meer dan 42km 195 meter - kreeg ik van mijn lotgenoten een symbolische hulde omdat ik eindelijk “nen echten” was geworden.
Na een goeie 5u20’ en ruim 50 km lopen kwamen we terug thuis.
Het is natuurlijk een flink eind lopen, maar het was dankzij het fijne gezelschap toch goed meegevallen.
Ik zat zelfs nog relatief fris.

Zo ben ik “nolens volens” toch een ultraloper geworden.
Alweer een mijlpaal in mijn bescheiden loopcarrière.

Ps : En voor wie toch nog zou twijfelen, ik loop uiteraard zelf niet mee in Steenbergen.

Maandag liep ik mijn jubileum-marathon (nr. 20) in Utrecht.
Utrecht ligt op een dikke twee uren rijden van Bissegem, zodat we ’s morgens vroeg nog konden vertrekken.
Ter plekke konden we opnieuw heel wat bekenden spotten : na twintig marathons keren steeds heel wat vertrouwde gezichten terug.
Altijd een gezellige boel en voor je het beseft is de meute op gang geschoten.

Het weer kon je niet echt ideaal noemen : er stond veel wind, het regende en het was erg frisjes voor de tijd van ’t jaar.
De plannen om een snelle tijd te lopen konden al meteen opgeborgen worden.
Desalniettemin nam ik me voor om te mikken op een tijd om en bij de 4 uren.
Betty was iets ambitieuzer, want zij wou 3u50' nastreven.
Onze objectieven lagen bijgevolg wat te ver uiteen om samen te starten, zodat ik na het startschot met Gavertrimmer Georges de ballonnetjes van 4 uren opzocht.
Na enkele minuten was Betty trouwens ribbedebie.

Ik had mezelf voorgenomen om zeker tot aan de helft bij die -4u pacers te blijven.
Zo zou ik me zeker niet verbranden en kon ik wat beschutting tegen de wind zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan.

Ik voelde me goed, want het ging relatief traag naar mijn gedacht.
Maar soit, het was nog ver en ik had mezelf verplicht om zeker tot halfweg bij die hazen te blijven, zodat ik met frisse benen aan de tweede helft kon beginnen.
Zo gezegd, zo gedaan.

Iets na halfweg (in 1u59’30”) liet ik de ballonetjes achter mij en stak een tandje bij.
Ik maakte de sprong naar een goed groepje van een tiental lopers.
Het tempo lag daar iets hoger, maar ik had nog flink wat reserve overgehouden.
Aan de brug (km 35) kregen mijn lotgenoten het één voor één lastiger en plots zat ik op kop en besloot dan maar om solo door te gaan.
We kwamen terug in de oude binnenstad : het begon ook meer te regenen en het werd lastig door de slechte kasseien.
Door het slechte weer was er ook weinig publiek en animo tijdens de marathon.
De laatste twee kilometer kregen we dan ook nog de wind pal op kop.
Maar ik had blijkbaar goed gedoseerd, want ik kon nog steeds versnellen.

In de laatste rechte lijn zag ik zowaar Betty in de verte voor me lopen.
Dienen truc met dat zwarte haar blijkt dus goed te werken, want ik had ze 42 km niet zien lopen.
Aan het 30 km-punt lag ze nog bijna vier minuten voor op mij, aan de finish was deze voorsprong weggesmolten tot amper 21 seconden.
Ik bereikte tevreden de finish in 3u54’19”.
Een stevige negatieve split !

Ik kan dus terugblikken op een prima wedstrijd : mijn derde beste tijd ooit (op 20 marathons) en dit in minder ideale omstandigheden.
Ik was ook relatief fris na de finish en ben al snel gerecupereerd.
De conditie zit dus erg goed.

Misschien zat er zelfs meer in, als ik wat sneller had gestart, maar dit zijn vijgen na Pasen. Wie weet was ik dan misschien compleet stilgevallen.
Nu ja, een volgende keer ga ik beslist een gokje wagen.

De voorbije zaterdag is terug hektisch geweest.
’s Morgens waren we al bijzonder vroeg uit de veren (02u45) om richting Parijs te trekken voor de Eco-Trail van Parijs (30 km).
Eerst nog Kristof oppikken en dan richting lichtstad.

We moesten ons eerst aanmelden in een grote tent aan de Eiffeltoren om onze nummer op te pikken. We kregen daar ook een treinticket om naar Meudon-Val-Fleury te sporen, waar een busje ons tot aan het Kasteel (startplaats) bracht.
Daar konden we ook nog een (bescheiden) ontbijt nuttigen.
Om 10u00 weerklonk het startschot en gingen we samen met ongeveer 1800 sportievelingen op pad.

Ik had aanvankelijk wat argwaan bij een trail in een mega hoofdstad.
Wie weet was dit weeral de zoveelste commerciële stunt van een lucratief organisatiebureau, maar mis poes, verkeerd gedacht.
Eerlijk, ik wist niet dat er rondom Parijs nog zoveel groen en bossen waren.
Het parcours slingerde ook constant op en neer (ongeveer 600 hoogtemeters).
Prachtig gewoon en 100 % genieten. De organisatie was eveneens dik in orde.

De eerste bevoorradingspost was wel pas rond km-20.
Door de warmte was dit relatief laat, maar dat wisten we uiteraard vooraf : een camelbag was dus zeker geen overbodige luxe. ’t Was trouwens verplicht.
Daar konden we de batterijen terug opladen, wat cake, zoutkoekjes en peperkoek nuttigen en terug op pad. Vandaar kon je ook de Eiffeltoren al in de verte zien blinken en ging het neerwaarts richting Seine.

De laatste kilometers waren uiteraard minder interessant (veel slechte paden, brugjes, trapjes).
Ik moest er ook Betty laten gaan.
Kristof was al eerder afgehaakt, maar ik kon uiteindelijk finishen aan de Eiffeltoren in 3u12’03”.
Betty is in een blakende conditie, want in de laatste 5 km kon ze nog bijna twee minuten uitlopen op mij.
Na afloop konden we nog aanschuiven bij een uitgebreid Buffet Parisien, alles erop en eraan : heerlijk.

We mochten ons niet te lang bezig houden aan de boorden van de Seine, want om 20u30 stond een ander hoogtepunt op het programma, de Bekerfinale tussen K.V. Kortrijk en Lokeren in het Koning Boudewijnstadion in Brussel.
Van de ene hoofdstad naar de andere hoofdstad : easier said than done …
Na wat stressen om Parijs uit te rijden konden we ons uiteindelijk vijf minuten voor de aftrap in onze stoel neervleien : Oef, dit was nipt.
De sfeer was geweldig : de helft van het stadion was rood en wit.
Helaas kon Kortrijk het numerieke overwicht niet omzetten in doelpunten en mocht Lokeren (verdiend) de Beker in de lucht steken. Nu ja, we zijn al veel verwend geweest dit seizoen in Kortrijk en de ploeg heeft al veel gegeven : het kan niet altijd kermis zijn.
“Sometimes you win, Sometimes you lose” : dat zijn nu eenmaal de wetten van de sport.

De volgende uitdaging is de Utrecht Marathon op paasmaandag.
Nog twee weken : aanvankelijk was dit mijn grote doel voor 2012, maar ik vrees dat de conditie momenteel nog ontoereikend is om mijn persoonlijke besttijd (3u47’59”) aan te vallen.
Het super-gevoel van vorig jaar is wat achterwege gebleven.
Dit heb ik zaterdag in Parijs op het einde zeker ondervonden : het was niet slecht, maar de superbenen waren thuisgebleven.
De trainingen gaan ook wel nog vlot, maar toptijden zijn evenwel niet aan de orde.
Vorig jaar kon ik op het einde nog een tandje bijsteken en een laatste cartouche afschieten.
Ik ga in Utrecht al bijzonder tevreden zijn als ik in de buurt van 4u kan finishen.

So what, who cares ?

Weeral een maand geleden dat ik nog op deze blog geweest ben, hoog tijd voor een korte update.

Ik liep op 5 februari een prima Tiegem-Harelbeke, dit is het clubkampioenschap van de Gavertrimmers.
Op een ijzig koude zondagmorgen liep ik de 14,6 km tussen Tiegem en Harelbeke in 1u06’06”.
Een gemiddelde van ruim 13 km/u en ik klopte daarmee enkele heerschappen, die normaal gezien een stuk voor mij eindigen.
Het was mijn beste resultaat in al die jaren (7 deelnames).
Het bewijs dat ik alleszins niet kan klagen over de conditie.

Toch werd er sinds de geslaagde Bergelen Marathon n.a.v. Veerles 42,195ste verjaardag niet al te veel meer gelopen.
Zo noteerde ik sindsdien weektotalen van respectievelijk 57, 44, 43 en 19 km.
Geen astronomische getallen voor een doorwinterde marathonloper.

Het Siberische weer zal daar wel niet vreemd aan geweest zijn : ik vond er ook maar weinig aan om bij – 10° een lange duurloop af te haspelen.
Nu ja, wat rust na een aantal slopende marathons was uiteraard welgekomen.
Vandaar dat ik mijn ultradebuut (6 uren van Stein begin maart) geschrapt heb.

De Utrecht Marathon wordt bijgevolg mijn volgend objectief.
Nu de temperaturen meer en meer naar normale waarden neigen is het dus tijd om de intensiteit weer wat op te drijven en wat lange langzame duurlopen af te werken.

Op naar Utrecht …

De eerste marathon voor 2012, nummer 19 in totaal, is binnen.

Deze marathon, die ik samen met gelijkgestemden en “soulmates” kon afwerken, zal me steeds bijblijven als de marathon met louter blije en lachende gezichten.
Eentje om te blijven koesteren.

Zaterdagmorgen voor dag en dauw – het had zelfs lichtjes gevroren – stonden we met ruim 20 lopers aan de start van de allereerste Bergelen-marathon van Gullegem.
Dit naar aanleiding van de 42e verjaardag en 195 dagen van Betty (cfr. vorig bericht).
De ene viert zijn verjaardag met een feestje, de andere met koffie en taart, wij vieren dit met een "marathonneke" : ieder zijn stijl, hé.

Bergelen, een verborgen parel der natuur, is blijkbaar het best bewaarde geheim van Gullegem.
De meeste lopers hadden er nog nooit van gehoord, maar voor ons is dit een stukje vertrouwd trainingsparcours.
De weergoden waren ons natuurlijk erg gunstig gezind, want behalve de kou was het een prachtige zonnige dag, ideaal om (een marathon) te lopen.

Om 8u01 – na een ingetogen minuut stilte voor Sandra – gingen we van start voor een correctieronde van 2,6 km en daarna nog 12 rondjes van 3,3 km in een mooi decor.
De eerste rondjes gingen in groep, maar na verloop van tijd ging het peloton in stukken en werden steeds nieuwe groepjes gevormd.
Er kwamen ook steeds nieuwe lopers bij. Ik vermoed dat er uiteindelijk in totaal bijna 50 sportievelingen meegelopen hebben, waarvan 12 dapperen voor de hele marathon en twee ultras die 50 km gelopen hebben.

Ah ja, ik ben samen met Betty gefinisht in 4u23’05”, geen toptijd uiteraard, maar dit was uiteraard van geen enkel belang in een trainingsmarathon.

Na afloop zijn we dan nog met een groepje een hapje gaan eten in de Kameleon.
Altijd plezant, hé : ontzettend veel gelachen, de “Omerkes” vloeiden dan ook rijkelijk …

Lopen kan soms heerlijk zijn, meer moet dat niet zijn …

Intussen zijn ook de eerste kilometers voor 2012 gelopen.
In de eerste week telde ik 61 km in 5 sessies : we blijven bijgevolg goed bezig.

Ik wil ook nog even terugblikken op mijn vorig loopjaar.
Ik heb 2011 afgesloten met 2656 km op mijn teller, een nieuw record voor ondergetekende.
Nooit eerder liep ik zoveel kilometers in één jaar tijd.
In het aantal wedstrijden heb ik evenwel gesnoeid: vroeger liep ik nog sporadisch eens een jogging of een korte wedstrijd. Deze heb ik evenwel van mijn agenda geschrapt.
Ik kan daar weinig uitspoken en heb daar eigenlijk niet veel verloren.

Vorig jaar liep ik 14 wedstrijden, waaronder 7 officiële marathons (gemiddeld 33 km/wedstrijd).
Ook menig PR werd verbroken: zo verpulverde ik vorig jaar mijn tien jaar oud marathon-PR met 10 minuten naar 3u47’. Dat was zelfs ruim een halfuur sneller dan mijn besttijd van 2010.
Ik liep ook een halve marathon in 1u35’.

Ik kan dus in alle bescheidenheid stellen dat 2011 “een waarachtig boerenjaar” was voor Frank Spencer.
Dit deed al bij menig loper de wenkbrauwen fronsen en vraagt natuurlijk om wat toelichting en duiding.
Neen, ik heb nergens een hoek afgesneden, noch aan de epo gezeten.
De belangrijkste oorzaak heb ik in dit blogje al enkele malen beklemtoond.
Mijn lichaamsgewicht is aanzienlijk gedaald: van 80 kgr. begin vorig jaar naar een goeie 68 kgr. op het moment van de waarheid.
Een minstens even belangrijke reden is verscherpte motivatie door de enorme progressie die Betty gemaakt heeft.
Zij heeft vorig jaar op training een flink volume gedraaid en ik heb haar daarbij veel gezelschap gehouden.
Ook de interne duels zorgden voor een prikkel : wanneer de ene een PR liep, kon de andere uiteraard niet achterwege blijven, een win-win situatie bijgevolg.

Waar gaat deze story eindigen, hoor ik jullie denken ?
Ergens gaat dit verhaal wel eens stoppen: na “een boerenjaar”, volgt meestal een rampjaar, kijk maar naar menig voetbalteam.
Het trukje van de vermageringskuur kan je ook niet elk jaar herhalen.
Nog meer kilometers malen gaat wellicht ook niet lukken.
Ik ga daarom gewoon proberen om zo lang mogelijk blessurevrij te blijven, af en toe een rustperiode inlassen en verder blijven werken, zoals ik nu bezig ben.
Meer moet dat niet zijn…

Volgende zaterdagmorgen (start stipt om 08u00) staat terug een trainingsmarathon op het programma, nl. de Bergelen-marathon te Gullegem naar aanleiding van de 42e verjaardag en 195 dagen van Betty.

Alle elementaire info vind je op haar blog.
Het belooft alvast een gezellige bedoening te worden.
Wat aanvankelijk begon als een minimaal privé-initiatief om met enkele maten en gelijkgestemden een marathon te lopen is door mond-aan-mond reclame en de kracht van facebook inmiddels uitgegroeid tot een serieus evenement met een twintigtal marathonlopers en minstens evenveel lopers, die gaandeweg inpikken voor een kortere afstand.

We lopen 13 toerkes van 3,3 km, dus wie wil meelopen kan wachten op de parking van FC Gullegem aan de Poezelhoek, waar we om de twintig minuten voorbij komen.
Achteraf gaan we met de liefhebbers een hapje eten in de Kameleon in Heule (reserveren).

Wil je er nog bijlopen, geef dan snel een seintje aan vbeernaert@skynet.be.
We zetten je dan op het steeds langer wordende lijstje.

We naderen de laatste dagen van 2011, hoog tijd voor een update bijgevolg.
Sinds mijn vorige marathon van Kasterlee (13 november) zijn er al heel wat kilometers afgelopen.
We blijven goed bezig.

Vorige week liep ik nog met Betty en Kristof een vier-uursloop aan de Watersportbaan van Gent ten voordele van Music for Life.
Het was een tof initiatief van Cremke Joeri met misschien niet de grote massa, maar voor ons toch redelijk wat bekende gezichten.
Al babbelend ging de tijd snel vooruit en zonder dat we het wisten waren die vier uren om : in die tijdspanne legde ik samen met Kristof ongeveer 41 km af. Net geen marathon dus.

Niet getreurd, amper één week later stond de Marathon van Kampenhout al op onze agenda.
We kregen terug het gezelschap van Gavertrimmers Kristof en Isabelle, die haar debuut maakte op de marathon.
Mijn persoonlijke ambities lagen niet zeer hoog.
Het was gewoon de bedoeling om de marathon als lange duurloop aan te pakken op trainingstempo (10 km/u).
We mochten 6 toerkes van 7 km lopen in Kampenhout. Door de overvloedige regen- en sneeuwval van de voorbije dagen had ik schrik dat het parcours er extreem zwaar ging bij liggen, maar uiteindelijk viel het nogal mee.
Er was steeds voldoende afwisseling tussen asfalt en trailpaden. Bovendien had men wat schors gestrooid op de meest vettige stroken
De organisatie was trouwens dik in orde : duidelijk het werk van doorwinterde marathonlopers. Bij elk keerpunt in de sporthal konden we ons rijkelijk bevoorraden.
Na 4u09’42” kon ik de finish bereiken en bij nazicht van mijn tussentijden merk ik dat ik elk rondje klokvast in quasi exact dezelfde tijd gelopen heb.
“Good run, Spencer” !

Het klinkt misschien wat blasé of grootspraak, maar ik heb de laatste tijd het (valse) gevoel dat een marathon lopen een fluitje van een cent is.
Vroeger moest ik daar weken naar toeleven en doelgericht trainen om dan uiteindelijk “total loss” de finish te halen en nu loop ik er maandelijks ééntje met de spreekwoordelijke vingers in de neusgaten.
Kampenhout was ook reeds mijn 7e marathon dit jaar, de vijfde al na het groot verlof.

Het loopt momenteel zo vlot dat het niet anders kan dan dat er misschien een addertje onder het gras schuilt.
Ik ben me er tevens van bewust dat overdaad schaadt en dat ik misschien vroeg of laat de tol moet betalen voor mijn “jeugdige overmoed”.
Kenners beweren dat elke marathon een aanslag op je lichaam is en ik besef ook dat ze gelijk hebben.
En daar heb ik schrik voor.
Eerlijk, ik zou graag nog zo lang mogelijk blijven lopen en mijn marathonpensioen ligt hopelijk nog minstens 15 jaar veraf.
Ik loop de meeste marathons uiteraard wel op trainingstempo zonder voluit te gaan en zonder enige blessurehinder, maar het blijft natuurlijk een flink eind lopen.

Soms twijfel ik of ik wel echt goed bezig ben.
Ik voel ook dat mijn prestaties met argusogen gevolgd worden en dat critici bij de eerste tekenen van blessure zullen afkomen met quotes als “zie je wel, we hebben het altijd geweten dat hij overdreef, etc …”
Ik zou diegenen uiteraard graag voor zijn.

Vandaar dat ik met een dilemma zit.
Ik merk in mijn agenda dat op korte termijn nogal wat marathons gepland zijn.

Mik ik daarom beter op de lange termijn door drastisch in mijn programma te snoeien, of ga ik mee met de flow van “zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer …”.

Wat is de kritische mening van de ervaringsdeskundigen onder de marathonlopers ?

Iemand wees me er recent op dat Betty en ik zelf de laatste twee keren (Aarschot en Kasterlee) samen over de meet gekomen zijn op een marathon.

Dit was nooit eerder gebeurd : ofwel gingen we met elkaar in duel, ofwel kreeg de andere een tikje van de man met de hamer, ofwel lag het tempo te ver uiteen.
Of toch, bij de Nacht van Vlaanderen liepen we gezamenlijk over de meet, maar dan mocht Betty nog een stukje (58 km) verder lopen.

We staan daar nu niet onmiddellijk bij stil, want zo uitzonderlijk is deze prestatie niet.
Er zijn immers nog koppels die samen lopen.
Maar toch, je moet het maar doen, het is verre van evident is.

Ten eerste moet je allebei lopen.
Ten tweede moet je allebei een marathon in de benen hebben, niet iedereen kan de afstand aan.
Ten derde moet je ook ongeveer hetzelfde niveau hebben : als de tempo’s te ver uiteen liggen lukt het ook niet.
En ten vierde, je moet ook nog willen samen lopen. Niet iedereen kan verdragen dat zijn partner sneller loopt.

Als ik er eens een paar tellen bij stil sta, dan voldoen wij perfect aan bovenstaande criteria.

Liefde is … samen een marathon lopen !
En dat er nog vele mogen volgen !

Gisteren stonden wij zoals afgesproken aan de start van de Marathon van Kasterlee, intussen al de 17e marathon op mijn erelijst.

De opdracht was deze keer tweeledig :
Vooreerst zouden wij Sandy onder de twee uren loodsen op de halve marathon (gezamenlijke start) en daarna zouden we nog hetzelfde toerke op het gemak afhaspelen.

Kasterlee is voor ons een eindje rijden (anderhalf uur) vanuit Kortrijk, zodat we ruimschoots op tijd ter plekke waren.
Alles was netjes geregeld – een vette pluim voor de organisatie nota bene – en dan was het zoeken naar ons slachtoffer van dienst, Sandy.
Niet zo simpel temidden een peloton van 1250 lopers.
“Straks vertrekt die meute hier en gaat onze haasopdracht nu al (letterlijk en figuurlijk) de mist in …” dacht ik nog verkeerdelijk, maar nee hoor, een tiental minuten voor het startschot zag ik Sandy met een big smile afkomen.

Ze was er klaar voor en zag het goed zitten.
Wij natuurlijk ook, en even later trokken we op pad.
De eerste kilometers verliepen erg vlot, we zaten direct goed op schema.
Ik moest wel wat bijsturen en op die smalle paadjes hier en daar een klein gaatje zoeken, zodat we makkelijk konden opschuiven in die massa.
Om niet te hard van stapel te gaan, staan wij altijd ruim achteraan in het startvak.

Na 10 km kwamen we door in exact 57’, op het 15 km-punt passeerden we in 1u25’
De laatste 5 km hadden we nog ruim 28 minuten marge om onder die magische grens van twee uren te duiken.
Dit moest zonder ongelukken wel lukken.

Hoewel, ik voelde toen al dat het bij Sandy iets moeizamer begon te lopen.
Ze liet al eens een gaatje vallen, de hartslag was erg hoog, en het parcours was nu ook weer niet van die aard om sneller te lopen met al die single tracks, hobbelige aardestroken en zand- en paardepaden.
Ik probeerde het voor de verandering met wat peptalk en zelfs tot de laatste twee kilometers dacht ik dat een stunt nog mogelijk was, maar als de tank stilaan leegloopt, het hart op hol slaat en de benen niet meer meewillen, tja, dan gaat het niet meer.
Sandy had het zich vooraf uiteraard niet makkelijk gemaakt om op dergelijk straf parcours een PR na te streven.
Nu ja, chapeau, ze heeft het tenminste geprobeerd en puur mathematisch is het wel niet gelukt, maar ik ben ervan overtuigd dat ze op een vlak, snel parcours vlotjes onder die twee uren duikt.

Na nog een laatste schreeuw vooruit bereikten we na 2u02’ het keerpunt en mochten we dit prachtig toerke voor de afwisseling nogmaals lopen.
We kregen al snel het gezelschap van een sympathieke plaatselijke loper, die zich voorbereidt op de volledige triathlon van Wales volgend jaar en in Kasterlee extra loopkilometers sprokkelde.
Vreemd was dat ik na mijn laatste gelleke aan km 33 - net als in Aarschot twee weken geleden trouwens - terug een dipje kreeg.
Het was precies alsof mijn suikerspiegel eventjes een terugval krijgt vooraleer de voorraad terug aangevuld kan raken.
Ik moest daardoor een gaatje van een 100-tal meter laten, maar iets verderop kreeg ik terug verse krachten en kon ik relatief vlot terug aanpikken om uiteindelijk hand-in-hand met Betty te finishen in 4u08’29” netto.
Officiëel zelfs één seconde sneller dan mijn vrouwtje.
Ik had stiekem een paar meters gepakt op de startmatten, hahaha …

Deze week wordt terug een rustweek, want vier marathons op twee en een halve maand is toch wel wat van het goede teveel.
Op de koop toe waren Aarschot en vooral Kasterlee geen gemakkelijke marathons.
Ik voel dat het wat in de kleren begint te kruipen.
Vandaar wat extra looprustdagen.

Nu ja, Kasterlee was zeker een plezante geslaagde onderneming.
Wie op dergelijk zwaar parcours “als training” 4u08’ loopt mag zeker niet klagen over de conditie.
Onze naturaprijs – een bord spaghetti met gratis Leffe – heeft dan ook heerlijk gesmaakt.

Na een korte looponderbreking – ik heb de spieren en gewrichten na de Leiemarathon een tiental dagen laten rusten en relaxen – is Frank Spencer terug in gang geschoten.
Omdat mijn “target” voor 2012 - de Marathon van Rotterdam - nog een halfjaar op zich laat wachten, heb ik voor de afwisseling maar een nieuwe uitdaging uitgezocht.

Op zondag 4 maart 2012 ga ik in de voetsporen van Betty treden en mijn bescheiden debuut als ultraloper wagen in de Zes uren van Stein, Nederland.

Het “voordeel” van een zesuren-loop is dat er totaal geen druk zit op een potentiële eindtijd.
Eigenlijk heeft iedereen dezelfde eindtijd (6u). Het plezier van het lopen staat voorop.
Om comfortabel zes uren aan één stuk te kunnen lopen, moeten er bijgevolg lange langzame duurlopen op het programma staan.
Vandaar dat ik het plan opgevat heb om louter en alleen als training enkele rustige marathons en Aktivia-tochten op mijn programma te zetten.

Vandaar dat we gisterenmorgen samen met 95 sportievelingen onder een stralend zonnetje aan de Knoet van Aarschot stonden voor de Hageland Natuurmarathon.
Een echte aanrader deze marathon.
Hoewel het een recreatieve natuurmarathon was zonder tijdsopname of klassement, was de organisatie super.
Het parcours slingerde langs de mooiste plekjes van het Hageland, je liep bijna constant op zachte ondergrond in het bos of langs trailpaadjes.
Het parcours was ook best pittig met enkele kuitenbijters in het bos.
We deden vier verschillende lussen, zodat niet-marathonlopers konden afhaken.
De bevoorrading en de bewegwijzering waren prima geregeld en dit alles voor de luttele som van € 10, inclusief twee bierbonnetjes in De Knoet.

Betty en ik hadden vooraf de intentie om er een rustige lange duurloop van te maken - tempo om en bij de 10 km/u.
We waren echter in een groepje verzeild geraakt met thuislopers Mark Bemong en Gery Vermeylen en al babbelend ging de tijd snel voorbij.
Ondanks het goede voornemen zijn we toch wat te snel gestart, op een bepaald moment zaten we zelfs bijna op PR-koers, zodat we iets na halfweg het tempo wijselijk wat lieten zakken.

De bedoeling was om een rustig trainingstempo te lopen, vlammen zou nefast zijn als voorbereiding op de zes uren van Stein.
De volgende marathon moet het zelfs nog wat trager, want 6 uren aan dit tempo lopen ging gisteren wellicht (nog) niet gelukt zijn
De laatste kilometers kreeg ik het om die reden ook relatief zwaar.
De superbenen van de Leiemarathon waren thuisgebleven en ik moest nog op mijn tanden bijten om Betty te blijven volgen.
Desondanks konden we samen, hand in hand, “main dans la main”, finishen in 4u10’40”.
Niet kwaad voor een trainingsmarathon.

Na een lekkere warme douche en enkele bruine Tongerlo’s trokken we tevreden terug huiswaarts.
Ik was verheugd dat ik - zelfs in een mindere dag - in staat was om een pittige marathon op een fatsoenlijke manier (= relatief fris en zonder stappen) tot een goed einde te brengen.
De conditie blijft bijgevolg voortreffelijk.
Op zondag 13 november doen wij deze prestatie nog eens over.
Dan trekken wij richting de Kempen voor de Marathon van Kasterlee.

De dagen na de Leiemarathon had ik nogal wat last van allerlei kwaaltjes en pijntjes.
Vooral mijn linkerkuit was zwaar verzuurd.
Enigszins niet onlogisch, want ik ben onbewust toch heel diep gegaan langs de Leieboorden.

Vorige donderdag deed ik een korte poging om los te lopen met de Joggingclub van Wevelgem, maar na anderhalve km besloot ik al om rechtsomkeer te maken.
Verder lopen zou het risico op een blessure te groot maken.

Vorige vrijdag was ik ingeschreven voor de halve marathon van Kuurne, maar aangezien ik nog niet voldoende gerecupereerd was, heb ik maar wijselijk gepast.
Ik ken mezelf, éénmaal het startschot weerklinkt, vergeet je toch die voorzichtige strategie en ga je voluit en dit leek me niet verstandig.

Ook vandaag nog voel ik dat de tank wat leeggelopen is en de batterijen weinig kracht meer uitstralen.
Vreemd dat ik minder snel recupereer van een marathon dan voorheen.
Waarschijnlijk is het seizoen 2011 iets te zwaar geweest met vier marathons (Parijs, Torhout, Kerkrade en Leiemarathon) en ettelijke loopkilometers.

Vandaar dat ik voorlopig alle wedstrijden op mijn agenda geschrapt heb.
Dus geen “Quattre Cimes van Battice”, noch “’t Is voor niks” in Geldrop meer voor Frank Spencer.
Dit zijn loodzware wedstrijden met een serieuze verplaatsing, waarvoor je lichaam tiptop in orde moet zijn.
Die wedstrijden lopen ook niet weg, hé, volgend jaar komt ook nog.

In plaats daarvan ga ik evenwel een loop-rustpauze inlassen, de benen en spieren laten recupereren van de inspanningen en dan rustig opbouwen naar mijn volgend target, de Marathon van Rotterdam van zondag 15 april 2012.
Zuinig met je lichaam omspringen is de boodschap !

In Rotterdam gaan Betty en ikzelf een rechtsreeks duel aangaan op het scherp van de snee.
Zij gaat voor een tijd onder de 3u45’ en dan kan ik uiteraard niet achterwege blijven.
Rotterdam wordt bijgevolg mijn grote doel voor 2012.

6 months, 10 days to go …

Gisteren stond ik aan de start van mijn vijftiende marathon.
Tussen het Kasteel van Ooidonk – een schitterend sprookjesdecor als startplaats – en de Porseleinhallen van Wevelgem werd de derde Leiemarathon gelopen.

Zoals vorige week nog gezegd waren de ambities vooraf niet torenhoog.
Door een spierscheurtje in de kuit had ik in september amper getraind en op de koop toe was ik vrijdag nog op weekend vertrokken met de oude bende van jeugdclub den Ast Heule aan de Kust.
Traditioneel is dit “een zuipweekend”, niet bepaald de ideale voorbereiding om een marathon te lopen.

Nu ja, we waren nu éénmaal ingeschreven en we zouden er het beste van maken.
De conditie is al gans 2011 erg goed, dus hoopte ik om terug onder de vier uren te blijven.
Dat leek mij gezien de omstandigheden het hoogst haalbare.
Een PR lopen was – echt waar - het verste van mijn gedachten.

Om 11u00 stipt gingen we met een goeie 300 gladiatoren van start en in den beginne zat ik in het kielzog van de Burgemeester van Wevelgem.
Maar die ging hard van stapel en ik liet hem enkele km ’s verder wijselijk lopen.
Intussen weet ik al dat je een marathon heel zuinig moet starten en geen trap te veel mag geven in de eerste helft.
Overmoed wordt op het einde van de marathon cash terugbetaald.

Zo gezegd, zo gedaan, en bijgevolg zat ik in een goed groepje van een achttal lopers.
Ik voelde me super, speelde met mijn benen, maar dwong mezelf om tot minstens halfweg in dit groepje te blijven : het was nog ver en op die manier bleef ik ook wat uit de (tegen)-wind.

Het draaide erg soepel rond : 10 km in 54’ – 15 km in 1u22 – 21 km in 1u54’.
Sjiek, halfweg zonder noemenswaardig energieverlies en we liepen nog steeds ruim 11 km/u.
Ik zat met een dilemma : bij dit compact groepje blijven of toch een gokje wagen.
Ik voelde me nog erg fris, zodat ik besloot om wat te versnellen.
Slechts één vrouw kwam met me mee, die liep haar eerste marathon en zou achteraf onder de 4u binnen komen, knap.
Aan km 25 raapte ik de Burgemeester al op : Even wat moed inspreken, maar het was Jans dagje niet : door de drukkende warmte stond hij al te voet.

Naar het einde toe kwam ik steeds meer in mijn vertrouwde bekend territorium (Harelbeke, Kuurne, Kortrijk, Bissegem-City warempel en de laatste rechte lijn naar Wevelgem via ’t Bijenhof en de Alpro-fabriek.
Al duizenden keren heb ik er gelopen en gefietst.
Ik ken er elk hoekje en kantje en dit loopt toch veel vlotter dan in een anonieme marathon in “’t Hol van Pluto”.
Bovendien stonden aan elke brug ook tientallen enthousiaste supporters : Zalig, je gaat er echt sneller door lopen.
Ik had ook zusje Bernadette en Rony mee als fietsbegeleider en die schreeuwden me vooruit richting finish. Merci zunne, zonder jullie was ik misschien wel stilgevallen.

Ik begon steeds meer te cijferen en voelde dat er een PR zat aan te komen, als ik tenminste geen inzinking kreeg.
Na 30 km kwam ik door in 2u45’ en kon nog steeds versnellen.
Ze worden steeds zeldzamer, maar gisteren had ik een begenadigde dag, waarop alles lukte.
Vanaf km 30 haalde ik steeds meer lopers in en werd ook door niemand meer bijgehaald.
Amai, het was daar langs de Leieboorden precies een slagveld van gesneuvelde lopers.
Velen hadden tikje gekregen van een bizar manneke met een serieuze hamer.

Aan de brug van Bissegem – km 37 – stond mijn supporter nummer één, mijn 84-jarige moeder. Ik stopte eventjes om goeiedag te zeggen en voor een foto en trok met een brede smile weer op pad.
Dit kippenvelmoment gaf me vleugels om de laatste vijf km nog eens goed door te trekken.

Op het einde met de meet in zicht zat er nog een spurtje in en ik kon dolgelukkig finishen in 3u47’59” netto.
Ik had mijn PR van Parijs 2011 met vijf minuten verpulverd.
Ons Betty weet weeral wat haar te doen staat volgende week op de Marathon van Brussel : 3u47’ is voortaan het nieuwe target, dat boven ons bed hangt.
Ik ben ervan overtuigd dat ook zij deze tijd in haar benen heeft.
Mocht het haar lukken, dan is het weer mijn beurt om te stunten (Beloeil 2011 ?).

Jezus, ik sta echt verbaasd van mezelf.
Ik wist niet dat ik dergelijke prestatie nog in mijn mars had.
2011 is blijkbaar “een boerenjaar” voor Frank Spencer.

Na vijftien marathons heb ik ook voor de allereerste keer het gevoel gehad dat ik eindelijk weet hoe je die 42 km best aanpakt en hoe je het genadeloze beest temt.
Geloof me vrij, ik heb het ooit anders geweten.
Ik durf het bijna niet zeggen, maar ik was nog zeer fris bij mijn aankomst : ik heb anderen zien toekomen.

De organisatie was opnieuw super : ruime bevoorraadding, prima km-aanduiding en na afloop een recovery area om “U” tegen te zeggen. Zo waren er een vijftal massagetafels en een team kinesisten om de verzuurde spieren wat los te maken. Ik heb er ook gretig gebruik van gemaakt.
Klein minpuntje achteraf : ik sta helaas niet in de uitslag. Blijkbaar moet er iets misgelopen zijn met mijn (defecte ?) chip.
De organisatie heeft al gemeld dat ze eveneens een manuele lijst hebben met elke eindtijd en dat dit weldra aangepast wordt.
Nu ja, daar liggen we absoluut niet wakker van : het gevoel blijft super, zelfs zonder officiële tijd.

Bedankt Leiemarathon, tot over twee jaar !

Zondag sta ik aan de start van mijn vijftiende marathon.

Dan wordt tussen het Kasteel van Ooidonk en Wevelgem de Leiemarathon gelopen.
Voor mij is dit een speciale marathon, want de Leiemarathon wordt ingericht door mijn eigen club Joggingclub Wevelgem, waar ik uiteraard een pak mensen ken.
Ik loop als het ware voor eigen volk een thuismatch.
Langs de Leieboorden vind ik tevens mijn eigen vertrouwde parcours terug.

Normaal zijn dit allemaal elementen om een knappe marathon te lopen : voor eigen volk kan je altijd een tandje bijsteken en krijg je vleugels, wanneer anderen het zwaarder krijgen.

Maar door mijn spierscheur van de Gaiapark Zoo Marathon heb ik twee weken stil gelegen en daarna moest ik terug rustig opbouwen, terwijl anderen al aan het afbouwen waren.
Zodoende weet ik niet hoe het gesteld is met de conditie.

Mijn weektotalen en kilometeraantallen zijn bijgevolg stukken minder dan normaal.
Mijn gewicht is wel nog altijd onder controle : na het verlof en de rijkelijke buffetten tijdens onze vakanties waren er logischerwijze een drietal kilootjes bijgekomen, maar de laatste weken heb ik dan weer iets nauwgezetter op mijn voeding gelet, zodat ik opnieuw op scherp sta, ’t is te zeggen 10 kg. minder dan begin dit jaar.
Geen geheimen over mijn “FDH-dieet” : “Fret Den Helft”, gewoon minder en gezonder eten en drinken.

Bijkomend voordeel is dan weer dat ik door die gedwongen rustperiode relatief fris aan de start verschijn.

Wat dit teweeg zal brengen is uiteraard een groot vraagteken.
Een nieuw PR zal er wel niet inzitten, maar als de wind enigszins gunstig staat, hoop ik toch om opnieuw onder de grens van die vier uren te duiken.

We shall see : afspraak zondagmorgen om 11u00 aan ’t Kasteel van Ooidonk

Ik heb dan in extremis toch nog een souvenir overgehouden aan de GaiaPark Zoo Marathon.
Ik schreef al in mijn vorig verslag over een pijnlijke linkerkuit.
Aanvankelijk dacht ik aan een verkrampte kuit door een overvloed aan melkzuur, dat nog zijn weg naar buiten moest vinden.

Zonder twijfel het gevolg van de neutralisatie (wegens blikseminslagen) van die marathon.
Door een uurtje binnen te blijven zijn de spieren en gewrichten verkrampt geraakt.
Ik was trouwens niet de enigste met spierproblemen: Marc Papanikitas, die in tweede positie liep en nog amper 2 rondjes moest lopen (4 km) was zodanig verkrampt dat hij zelfs niet meer verder kon. Het regende opgaves na de onderbreking.
Ik heb het toen ook ontzettend koud gekregen.
We waren doorweekt tot op het bot en omdat we geen supporters in de buurt hadden, lagen onze loopjasjes en droge kledij nog in de kleedkamers.

Na de (her)-start moet er iets in mijn kuit geschoten zijn.
Ik heb dit ook enigszins gevoeld, maar ik vond de Gaiapark Zoo Marathon zo een unieke mooie marathon dat het zonde was om de handdoek in de ring te gooien.
Deze unieke marathon mocht absoluut niet ontbreken op mijn palmares.
Door de adrenaline kon ik ook op karakter de finish halen in een voor mijn kunnen zelfs knappe tijd (4u10’).

Toen Betty een bevriende kinesist-fysio sprak en dit langs haar neus weg om vertelde, gaf die mij de raad om eens binnen te wippen.
Zo gezegd, zo gedaan …

Toen ik mijn verhaal deed dacht hij meteen aan twee opties: een verrekking of scheurtje.
Na wat losmaken en inspectie was de diagnose erg rap gesteld.
Bij het stevig drukken op één gevoelig puntje wipte ik een meter hoog.
Het was dus de tweede optie, een scheurtje van een vingertop dik in de linkerkuit.
Prognose : minstens één week tot 10 dagen niet lopen.

Toch vreemd dat kinesisten dat zo snel op de tast vinden, terwijl een huisarts een heel arsenaal hulpmiddelen (echo, scan, rx, etc …) nodig heeft en dan nog vaak de bal mis slaat.

Nu ja, een blessure is nooit leuk, maar ik kan dit wel perfect relativeren.
Er zijn ergere dingen in het leven.
Tien dagen niet lopen kan zelfs een zegen zijn na een loodzware marathon.

Natuurlijk is het zonde in het licht van mijn twee doelstellingen voor dit najaar:
Een PR lopen op de Leiemarathon en een snelle halve marathon lopen in Kuurne.

Ik zag het zitten om in beide wedstrijden te stunten.
Ik sta zelfs redelijk messcherp op dit moment.
Vrienden zeggen me zelfs dat ik meer en meer op Steve Jobs begin te lijken.
Toegegeven, met wat verbeelding komt dit ergens wel in de buurt, op de centen na dan uiteraard :-) ...

Na een deugddoende vakantie (weekje Lanzarote en midweekje Mallorca) trokken we om de vakantie af te sluiten nog richting onze Noorderburen voor een ontspannend lang weekend in het vakantiepark Prinsenmeer in Asten-Ommel.
Toeval of niet, moet het nu wel juist lukken dat er daar in de buurt een schitterende marathon werd gelopen.
En dan niet zo maar een gewone 42 km, maar eentje voor in het prestigieuze Guinness World Records Book.
Deze maal werd de allereerste marathon ooit in een dierenpark gelopen.
“Place to be” was het prachtig decor van het Gaiapark in Kerkrade.

Voor één keer werden de dieren zelf niet aangegaapt door argeloze bezoekers, maar konden de leeuwen, gorilla’s, stokstaartjes en slingerapen zelf de pakweg 100 marathonlopers aanstaren.
Ik weet niet wie het meest verschoten zal hebben.

Betty en ik zelf waren uiteraard paraat met de intentie om er een rustige trainingsloop (10 km/u) van te maken.
Bij het naar Kerkrade - in het uiterste puntje van Nederlands Limburg – rijden, kwamen we al terecht in een hevig onweer.
Dat beloofde al weinig goeds, maar wonder boven wonder klaarde de hemel op net voor de start (17u00).

Het parcours was niet van de poes, want er was geen meter vlak te bespeuren. Er zaten twee heuvels in elk rondje ( 21 toerkes van 2 km ).
Ook de ondergrond was heel variabel: zand, planken, houtsnippers, kasseien, grind, maar nauwelijks asfalt.
Pittig beulenwerk bijgevolg voor de echte bikkels onder de Flandriens.

Na het zingen van het Limburgs volkslied door een lokale bekende zangeres (naam vergeten) gingen we rustig van start.
Al snel werden we gedubbeld door de snelle mannen – winnaar Filip Detiege en Mark Papanikitas.
Met de leeuwen en bizons in het magnifieke decor genoten we met volle teugen en al snel kwamen we in een gezellig groepje met o.a. Els Annegarn en Jacques Vandewal.
Betty liep toen in tweede positie bij de dames, zodat we eigenlijk in dubio stonden : een rustige trainingsloop of toch maar een knappe podiumplaats versieren?

Halfweg kwamen we door in 2u03’, maar toen begon de hemel gitzwart te verkleuren en iets later brak een spectaculair onweer los boven de dierentuin met indrukwekkend klank -en lichtspel. Blijkbaar stond mijn buienradar weeral verkeerd ingesteld.
Pukkelpop indachtig namen de organisatoren het zekere voor het onzekere.
Alle lopers werden bliksemsnel van het parcours gehaald en konden schuilen in het restaurant.
Toen hadden we al ruim 26,5 km afgelegd in 2u35’.

Iedereen werd ingelicht over het resterende aantal rondjes en na pakweg 45 minuten neutralisatie mochten we terug op pad voor nog 8 rondjes.
Intussen was het al helledonker geworden - deze keer waren het de uilen, die ons meewarig aangaapten - en moesten we het (verplichte) hoofdlampje op onze kop zetten.
Dit was meer dan nodig, want meer dan eens was het zoeken naar het juiste pad.
Het onweer was dan wel verdwenen, de regen viel nog altijd met bakken uit de hemel waardoor de plassen dieper en dieper werden.

Ik had aanvankelijk nog (verkeerdelijk) gedacht om een tandje bij te steken voor de resterende 16 km.
Mis poes : door het lange oponthoud waren de spieren en gewrichten extra stram geworden en begon mijn linkerkuit op te spelen.
Geen voordeel bij het constant optrekken en afdalen.
Ik heb nog eventjes overwogen om de handdoek in de ring te gooien, maar opgeven in zo een unieke en mooie wedstrijd vond ik toch geen optie.
Dan maar op de tanden bijten en de pijn verbijten.
Na 4u10’35” bereikte ik op karakter de finish.
Betty had voor de neutralisatie een kleine voorsprong verworven en had bijgevolg een eindtijd van 4u10’17”.
Op de koop toe mocht ze op het podium als tweede dame.

Uiteindelijk voor allebei toch een bevredigende prestatie in een loodzware marathon.
De conditie zit blijkbaar goed met zicht op de Leiemarathon van 25 september.
Als de wind daar een beetje gunstig zit hoop ik om tussen Deinze en Wevelgem een nieuw PR te lopen.

Enig voorbehoud en minpuntje is mijn linkerkuit, die “the day after” veranderd was in een heuse mankepoot.
Niet abnormaal uiteraard na ruim vier uren beulenwerk, maar dit ga ik toch best in de gaten houden.
Een extra rustweekje inlassen zal geen kwaad kunnen.

We zijn intussen opnieuw een maand verder na mijn laatste berichtje.
Eigenlijk was en is er weinig nieuws onder de zon.

Na mijn geslaagde halve marathon van Izegem heb ik zoals afgesproken er eventjes de riem afgelegd.
We hebben gewoon alle spieren en gewrichten laten rusten en recupereren van het zware voorjaar. Als je steeds op je elan verder gaat zonder kleine rustperiode, loert een blessure meestal om de hoek.
Vandaar dat de eerste week van juli een looploze week werd (0 km).

Daarna trokken we met het ganse gezin ook nog voor een zalig weekje richting Lanzarote.
Elke morgen werd daar voor het ontbijt een (kort) toerke gelopen – min. 6, max. 10 km – om het niet af te leren.

Momenteel ben ik terug aan het opbouwen naar mijn najaarsmarathon, de Leiemarathon.
In Wevelgem wil ik voor eigen volk uiteraard geen mal figuur slaan.
Daarom worden de trainingen weer geleidelijk aan opgebouwd richting 25 september.
Nog 9 weken.
De weektotalen lopen weeral op : 0 km, 38 km, 52 km en 69 km vorige week.
Zondag liep ik met de twee Veerles een gezellige Aktivia-wandeling in Menen van 25 km.

Eind augustus lopen wij als training “een specialleke”, namelijk de GaiaPark Zoo Marathon te Kerkrade (Nl).
In de dierentuin lopen we 21 toerkes van 2 km tussen de apen, olifanten en krokodillen.
Er zijn maar 100 lopers toegelaten en wij waren er als de kippen bij om in te schrijven voor deze unieke éénmalige marathon.
De start is om 17u00, wanneer de meeste bezoekers al de deur uit zijn en het parcours loopvrij gemaakt kan worden.
Elke loper krijgt trouwens twee gratis tickets voor supporters in de Zoo.
De meiden Spencer gaan bijgevolg ook tevreden zijn.

Dit wordt er eentje om te genieten, de tijd is bijkomstig.
Trouwens, naar verluidt is er een serieus hoogteverschil in de dierentuin en dit 21 toerkes lang.
Het zal dus een goeie stevige training worden.
Ik heb al eens de deelnemers gescreend en gegoogeld en dit zal blijkbaar mijn grootste concurrent worden …