 |
Bloggende Lopers, of is het
Lopende Bloggers |
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
| 13-11-2009 |
|
 |
Deinze - Bellem, 2u05'40" |
|
|
Woensdagmorgen - Wapenstilstand - maar voor ondergetekende de grote dag van de comeback, want na 7 maanden toekijken en supporteren vanaf de zijlijn mocht ik nog eens positie kiezen in het startvak van een echte loopwedstrijd.
De plaats van de misdaad was het jaagpad tussen Deinze en Bellem.
Na alle ellende van de voorbije maanden – sepsis (bloedinfectie) met heupfractuur – deed dat uiteraard ontzettend veel deugd.
Het was uiteraard ook dubbel genieten van de sfeer ervoor en erna.
Het begon al prima met het hartelijk weerzien met vele bekenden en de ontmoeting van enkele nieuwe gezichten.
De sfeer zat er al meteen goed in.
Rond halfeen trokken we richting bus, waar ceremoniemeester Joeri de jenever rijkelijk deed vloeien.
Uit elementaire beleefdheid kan je dan natuurlijk moeilijk weigeren, hé!
Ik heb me dan ook nog eens als barmhartige Samaritaan “opgeofferd” om de jeneverkes van Katrien en Veerle ongemerkt over te nemen.
Nu ja, we waren op die manier meteen opgewarmd voor de strijd.
Rond halftwee weerklonk het startschot aan het Schipdonkkanaal en dan ging het noordwaarts richting Aalter.
Er vormden zich meteen enkele groepjes naargelang de verwachte eindtijd.
Ikzelf zat in een groepje met Joeri en Loughlin, Koen Vansteenkiste, Jogginggirl, Stofke en zus Bernadette.
We hadden de stilzwijgende afspraak om rond de 10 km/u te lopen en dat verliep voortreffelijk.
Aan de gevreesde brug rond km 14 moest Bernadette als eerste afhaken.
Ik kon nog mijn karretje aanhaken bij het voornoemde groepje, maar begon het ook lastig te krijgen.
Aan de laatste drinkstop (16 km) was ik eventjes gestopt om een beker sportdrank rustig te ledigen.
Al lopend is dit meestal een kleverig gedoe.
Mijn kompanen waren echter foetsie en dit vooral onder impuls van Loughlin (zoon Joeri).
Hou dat manneke (amper 13 jaar !) maar in de gaten voor de toekomst, de volgende keer loopt hij iedereen eraf.
Ik had zelf de kracht niet meer om nog te versnellen en liet ze wijselijk gaan en ging samen met Jogginggirl Veerle op eigen tempo verder.
We konden samen - moe maar tevreden - de finishlijn overschrijden in 2u05’40” netto of quasi klokvast 10 km/u zoals gepland.
Mission completed, maar toch twintig minuten trager dan exact een jaar geleden.
So far, so good, maar bij het opstaan achteraf in de feestzaal, voelde ik mij precies een “oud peeke”.
Ik was “stokkestijf” en geraakte amper nog aan de wagen.
Op de koop toe moesten we dan nog naar Vorst Nationaal voor een energieslopend concert van Moby.
Gelukkig konden we zitplaatsen bemachtigen.
The day after strompelde ik met de heup van een eeuweling de trap af.
Nu ja, die pijn was vooraf enigszins ingecalculeerd en dan moet je achteraf ook niet zeuren.
En die stramheid is nu ook niet echt abnormaal na een tochtje schudden en schokken voor de spieren en gewrichten van ruim twee uren.
Ik had als vooruitziende huisvader gelukkig een dagje verlof gepland.
Vandaag – the next day after – is het wel al stukken beter.
Moraal van het verhaal : er is enorm veel werk aan de winkel.
We hebben nog een lange weg te gaan om de verloren gelopen conditie terug te vinden, maar we moeten het positief bekijken.
Er werd toch alweer een halve marathon gelopen en dat is niet niks.
Wat brengt de nabije toekomst ?
Voorlopig is het nog steeds koffiedik kijken en lijkt het verstandig om niet teveel ineens te plannen.
Een marathon lopen in 2010 is alvast uitgesloten, maar sporadisch een halve lopen moet zonder ongelukken wel lukken.
Met dien verstande dat ik best erg selectief te werk ga.
Dan kies ik best een wedstrijd waar het sociale karakter primeert op het puur sportieve.
Ik beperk me best ook tot een handjevol wedstrijden per jaar, want ik kan moeilijk na elke wedstrijd een dag verlof nemen.
Zo, deze moeilijke klip is weeral genomen.
Op naar de volgende, de Kerstcorrida van Deerlijk op 20 december.
Dit moet nog te doen zijn, die wedstrijd is “maar” 15 km en verloopt eveneens onder een geweldige sfeer.
Allen daarheen!
|
13-11-2009, 18:37:20 Frank Spencer
|
|
|
|
|
| 30-10-2009 |
|
|
Deinze-Bellem ? |
|
|
Bedankt voor de talrijke reacties en adviezen op mijn vorige bericht, zelden zoveel wijsheden en waarheden naar aanleiding van één enkel nietig berichtje gelezen.
Ik heb er zeker wat aan gehad en ga er rekening mee houden.
Een chirurgische ingreep was trouwens al van in den beginne uitgesloten: ik ga zeker niet in mij laten snijden om wat extra loopplezier.
Je kan dan wel die heup eventjes oplappen, maar wat als daarna de knie of de enkel begint te zeuren, dan zit je in een vicieuze cirkel, hé, een straatje zonder einde.
Zelfkennis is trouwens het begin van alle wijsheid.
Verwacht hier absoluut geen getormenteerde marathonloper in een zielig hoekje omdat hij zijn favoriet speeltje moet missen.
Ik kan nog altijd blijven lopen, al wordt de intensiteit en frequentie stukken minder.
Betty mag dan al ingeschreven zijn voor de Marathon van Parijs op zondag 11 april.
Ik heb er mij intussen al bij neergelegd dat dit in de toekomst niet meer voor mij weggelegd is.
Mijn lichaam kan blijkbaar de belasting van de lange afstanden niet meer aan.
Zondagmorgen werd dit nogmaals pijnlijk bevestigd na een lange duurloop (18 km) met de twee Veerles.
Anderhalf uur lopen ging probleemloos, maar het laatste halfuurtje begon die dekselse heup terug te zeuren, vooral na scherpe en haakse bochten.
Als ik ooit nog een wedstrijd binnen de pijngrens wil lopen, ga ik best heel selectief moeten kiezen.
Ideaal zijn de “incentive runs” zoals de Abijbierenloop, de Trappistenloop en de “Run for Leffe”.
Dit zijn geen echte wedstrijden tegen de klok maar eerder gemoedelijke trainingslopen, waar het sociale karakter primeert boven het louter sportieve.
Voor competitieve wedstrijden ga ik wijselijk moeten passen, tenzij ik er een slapeloos en pijnlijk nachtje voor over heb.
Vandaar de twijfel om van start te gaan in Deinze-Bellem op woensdag 11 november, “the place to be” voor de bloggers- en facebookrunners.
Die wedstrijd houdt ergens de kerk in het midden tussen de plezier- en wedstrijdlopen.
Die jeneverbus zie ik wel zitten, de aprés-run ook nog wel, maar die twee uren er tussenin kunnen mogelijks een kalvarietocht worden.
Nu ja ik heb nog enkele dagen bedenktijd.
Laat ons zeggen dat de goesting momenteel nog veel groter is dan het verstand …
Deze week werd nog niet gelopen om de simpele reden dat de helft van mijn gezin in de ban is van de (Mexicaanse) griep.
’t Is begonnen met Marie, die ziek terug kwam van Brugge, zondag was Betty aan de beurt en woensdag lag Louise gesneuveld in de zetel.
Waar komt die mythe van het zwakke geslacht weer vandaan?
Intussen moet ik nog gaan werken, de zieken verzorgen en een heel huishouden runnen.’t Is hier ooit al leuker geweest.
Deze namiddag trekken we er dan op uit voor een extra lang ontspannend weekendje Vennenbos in Hapert (NL) tenzij de griep alsnog roet in ’t eten gooit.
|
30-10-2009, 13:19:19 Frank Spencer
|
|
|
|
|
| 21-10-2009 |
|
|
Next Marathon, quid nunc ? |
|
|
Oeps, het blijft hier heel stilletjes op deze blog.
Ook mijn Facebook-account ligt al een tijdje op apegapen.
Dit komt gedeeltelijk door alle drukte van onze verbouwingen thuis en dan schiet het bloggen het er als eerste bij in, een mens moet nu éénmaal zijn prioriteiten kennen en leggen.
Daardoor is de ganse Eindhoven-marathongekte en “Amsterdam-Echternach-Reims” -marathondrukte enigszins aan mij voorbij gegaan, waarvoor excuses.
“Shame on me !”
Een andere reden waarom mijn pen droog blijft is dat mijn sportieve comeback niet al te rooskleurig verloopt.
Vorig weekend stond ik paraat om samen met Betty na een weekje van karweien en klusjes een rustige twintiger te lopen.
Het lopen ‘an sich’ verliep zonder hindernissen.
Toegegeven, het tempo lag niet hoog (9,5 km/u) en we liepen op zachte ondergrond (de Gavers).
“So far, so good”, maar ’s avonds begon die dekselse heup terug op te spelen met als gevolg een slapeloze nacht – niet op mijn zij kunnen liggen door de pijn – en terug manken “the Day after”.
Mijn huisarts gaat dus alsnog zijn gelijk halen, toen hij enkele maanden geleden de diagnose stelde en me de wijze raad gaf om uit te kijken naar een andere, minder belastende sport.
Hij stelde toen dat wekelijks een uurtje rustig joggen geen kwaad kon, maar competitief wedstrijden lopen, laat staan een marathon, kon ik voortaan wel op mijn buik schrijven.
Ter info, de CT-scan wees toen een breukje en tendinitis in het bekken annex heup uit.
De dokter beweert dat mijn chronische tendinitis (peesontsteking) verholpen kan worden mits een chirurgische ingreep.
Op die manier word ik terug opgelapt voor volgende marathon(s).
Maar is dit wel zinvol en “is het sop de kool wel waard” ?
Ik ben geen topsporter, hé …
Door een operatie ben ik sowieso 3 maanden buiten strijd en dan nog in het geval dat die geslaagd is.
Men kan hedentendage wel veel op medisch gebied, maar er zijn daar toch steeds risico’s bij, hoe klein die ook mogen wezen.
Daarenboven staan de werkgevers in tijden van crisis ook niet te juichen wanneer je een tijdje in de lappenmand ligt om louter sportieve redenen, terwijl je zonder ingreep perfect kan blijven functioneren.
En dan rijst natuurlijk ook de retorische vraag of ik sowieso nog wel marathons wil lopen in de toekomst.
Ik heb er al tien op mijn palmares staan en dit is er nog altijd tien meer dan 99,9 % van de bevolking.
Ik merkte in het voorjaar al meer en meer dat ik me steeds moeilijker kon opladen om al die lange trainingen en duurlopen af te werken.
Bovendien lijkt “het heilig vuur” van in den beginne wel wat geblust.
OK, die eerste marathon is voor iedereen zonder uitzondering een “onvergetelijke magische ervaring”, de tweede en derde ook nog wel, maar na tien marathons heb je het wel al efkens gehad.
Waarom dan nog al die vele uren training en honderden kilometers per maand om op “D-day” een tochtje van ruim vier uren af te haspelen.
Mijn beste tijd is sowieso toch voorbij, voor zover die er uiteraard ooit geweest is.
Bovendien heb ik nog een fulltime job en een druk gezin met vier dochters en een ultraloopster in spé als partner.
Het vele lopen mag geen hypotheek leggen op ons gezinsleven.
Zonder ingreep kan ik uiteraard verder op ‘t gemak blijven joggen en misschien moet ik daar wel vrede mee nemen.
Beter 1 vogel op de hand dan 10 in de lucht zeker ?
En wie weet, misschien gebeurt er ooit een mirakel en kunnen ze Pater Damiaan nogmaals heilig verklaren.
Je ziet, ik worstel momenteel een beetje met een dilemma.
Voorlopig ga ik er nog een paar nachtjes over slapen, wacht ik een beetje af en misschien lost het probleem zich zelf wel op.
“Time will tell …”, wie weet is dit verhaal over enkele maanden weeral compleet achterhaald.
De tijd zal zoals steeds wel raad brengen.
|
21-10-2009, 18:58:35 Frank Spencer
|
|
|
|
|
|
| Kilometers malen in 2009 |
|
Nov - 57 km in 6 x
Okt - 97 km in 8 x
Sep - 132 km in 15 x
Aug - 110 km in 14 x
Jul - 37 km in 10 x
Jun - zero
Mei - zero
Apr - 131 km in 10 x
Maa - 257 km in 18 x
Feb - 233 km in 18 x
Jan - 192 km in 16 x
2008 : 1781 km in 164 x
2007 : 2377 km in 177 x
2006 : 2027 km in 170 x
2005 : 1784 km in 138 x |
|
|
| Mijn Marathon-palmares |
|
Echternach 24.10.99 : 4u09'41"
Beloeil 12.10.02 : 3u57'42"
Stockholm 04.06.05 : 4u26'50"
Rotterdam 09.04.06 : 3u59'18"
Etten-Leur 29.10.06: 4u22'28"
Rotterdam 15.04.07 : 4u21'12"
Torhout 22.06.07 : 4u25'30"
Wevelgem 16.09.07 : 4u24'46"
Helsinki 16.08.08 : 4u25'58"
Rotterdam 05.04.09 : 4u15'04" |
|
|
| WEDSTRIJDEN 2009 |
|
08.02 : Tiegem-Harelbeke, 14,580 km in 1u10'13"
28.02 : Terneuzen-Scheldeloop 25 km in 2u19'12"
05.04 : Rotterdam Marathon in 4u15'04"
25.04 : Harelbeke 12 km in 57'04"
11.11 : Deinze-Bellem, 21 km in 2u05'40" |
|
|
|
|
|
Woensdag 11 november wordt terug een dag om in te kaderen.
Vorige pagina