22-07-16

Terugblik, blogje van onder het stof gehaald

Thuiszorg 2016.jpgOeps, long time no seen …, al bijna anderhalf jaar niet meer op deze blog geweest.
Ik kon zelfs niet meer fatsoenlijk inloggen, want al mijn paswoorden bleken intussen veranderd.

Over dit anderhalve jaar kan ik relatief kort zijn. Door wat gezondheidsproblemen stond het hele loopgebeuren op een laag pitje. Ik heb zelfs een periode loopverbod gekregen van mijn huisarts na hartklachten, toen ik onverwachts onwel kwam tijdens mijn laatste marathon.
Een heel gamma aan testen en onderzoeken later mag ik gelukkig terug de draad weer oppikken. Ik mag dus gewoon verder lopen, aan een rustig tempo en zorg ervoor dat ik niet meer in het rood ga. Ik heb me zelfs terug een hartslagmeter aangeschaft, zodat ik toch mijn favoriete hobby kan uitoefenen, zonder dat het zwaard van Damocles boven mijn hoofd bengelt.
Dit betekent dat er momenteel geen wedstrijden meer op het programma staan en dat ik regelmatig meeloop op training met Veerle, die zich intensief aan het voorbereiden is op haar grote droom, de Spartathlon 2016.

De voorbije week was erg hectisch. Vorige vrijdag werd ik van het werk gebeld om dringend naar huis te komen omdat dochter Liza ziek opgestaan was met hevige hoofdpijn, braken en uitvalsverschijnselen links. Ze had geen evenwicht meer en liep overal tegen. Toen ik bijna thuis kwam met de fiets hoorde ik de ambulance al in de verte aankomen en stoppen aan onze voordeur. Na de lang verwachte mri-scan viel de verrassende diagnose, hersentrombose. Best wel pittig voor zo een jongedame (19). Nu kan ze eindelijk thuis uitrusten en wordt ze verder opgevolgd en krijgt ze de gepaste medicatie. Over 6 weken volgt een nieuwe scan en bekijken de artsen terug hoe het verder moet. Hopelijk herstelt ze volledig en kan ze haar master-studies (kine) terug oppikken. Een hoofd is toch altijd delicaat. Het is ons nog altijd een raadsel hoe ze deze trombose opgelopen heeft. Ze was trouwens net terug van een Jeka-kamp in Hongarije. We mogen er niet aan denken als dit ginds was gebeurd ...

Het zalige vakantiegevoel na een weekje Toscane-Umbrië was op slag verdwenen. Het werd in de plaats een weekje pendelen tussen werk, ziekenhuis en woonst en (te) lang in knagende onzekerheid leven.
Veerle had op de koop toe een week nachtdienst. Dit betekent dat ze 70 uren (7 opeenvolgende dagen van 10u nacht-labo-werk) moest volbrengen en overdag slapen. Van dit laatste kwam uiteraard niet veel meer in huis.
Leuk is anders en alles was dan ook erg relatief geworden.
Gisteren konden we onze gedachten verzetten bij vrienden en konden we genieten van een heerlijke gezonde maaltijd.
Nu alle puzzelstukjes terug in de plooi vallen kan Veerle haar pijlen terug richten op de Spartathlon en Los Alcazares (WK 100 km) met oefenwedstrijden in Duitsland en Denemarken.
Ik zelf bouw rustig verder op en zie wel waar het schip strandt.

10:00 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-04-15

Veerle loopt 212,56 km op het WK 24-uurslopen in Turijn – 24e dame

11041023_10204617942553414_1652758588747003247_o.jpgVorige vrijdag vertrokken we met het ganse gezin richting Turijn voor het WK 24-uurslopen, waar Veerle al geruime tijd haar zinnen op had gezet.
Ze had haar selectie voor de nationale ploeg al een tijdje op zak en kon zich op die manier minutieus voorbereiden.

Eventjes dreigde gans dit WK in het water te vallen door een staking van de luchtverkeersleiders, waardoor we vastzaten op de luchthaven van Charleroi, maar na een zestal uren wachten mochten we dan toch opstijgen richting Turijn.
Veerle zat in het atletenhotel, ik zelf zat met de vier dochters in een hotel in het Centrum van deze toch wel mooie stad net onder de Italiaanse Alpen.
Door die vertraging viel de openingsceremonie met vlaggenparade en pasta party voor de Belgen in het water. Jammer, maar ze waren vooral gekomen om veel te lopen.

Zaterdagmorgen om 10u00 gingen ze van start en probeerden zo veel mogelijk rondjes van 2 km te lopen in het Parco Ruffini, iets buiten het centrum van Turijn. Er werd gelopen (met chip) tot zondagmorgen 10u00.
Er stond zowel bij de mannen als bij de vrouwen een sterk deelnemersveld aan de start.
Er liepen in totaal bijna 400 lopers uit 41 landen mee, waaronder 122 vrouwen.
Daarbij waren de VS, Australië, Engeland, Frankrijk en Japan met een sterk team van de partij.

DSC03711.JPGBelgië werd vertegenwoordigd door Valerie Turlot, Patricia Verschuere en Veerle Beernaert bij de dames. Onze mannenploeg bestond uit Peter Palmans, Luc de Jaeger-Braet en Geert Stynen.

Veerle startte zoals steeds erg behoedzaam. Het is een dieseltje en heeft toch al enige ervaring in het ultralopen. 24 uren is erg lang en velen vergalopperen zich in de eerste uren.
De eerste 100 km (50 rondes) legde ze af in 10u27’ en liep ze in 67e positie. Het was erg warm overdag, maar na zonsondergang koelde het sterk af.
Veerle kwam goed de nacht uit en kende relatief weinig verval. Zo schoof ze uur na uur gestadig op in de ranking, mede door het uitvallen van meerdere loopsters.
Na 24 uren weerklonk het eindschot.
De Bissegemse ultraloopster had toen een afstand van 212 km 556 meter gelopen, een verbetering van haar persoonlijk record met ruim 22 km.
Dat is ruim 5 marathons na elkaar en dit zonder stoppen of wandelen.
Ze strandde daarmee op een mooie 24e plaats op het Wereldkampioenschap. Bij de vrouwen won de Amerikaanse Katalin Nagy met een afstand van 244 km, gevolgd door haar landgenote Traci Falbo en de Zweedse Maria Jansson.


Grote vreugde uiteraard, wat een knalprestatie!
212 km en 24e op een WK, met zo een afstand leunt ze toch dicht aan bij de wereldtop op 24 uren. Meteen ook een rechtsreekse plaatsing voor de Spartathlon 2016 op zak, zonder de loterij te moeten trotseren.

Loon naar werken uiteraard, want terwijl de buitenwereld misschien alleen maar de wedstrijden volgt, gaan hier toch veel eenzame trainingskilometers door weer en wind aan vooraf.
Ook de voeding werd strikt aangepakt : geen alcohol, geen snoep, geen vlees, maar gezonde voeding.
Zo kon ze de laatste weken toch nog enkele kilootjes kwijtspelen, terwijl ze toch al relatief scherp stond.
Ook de voorbereiding voor de wedstrijd stond volledig op punt : ze had een schema opgemaakt en geplastificeerd met tot op de km juist wat en wanneer ze iets zou eten en drinken tijdens de wedstrijd. Ieder flesje, gelletje en reepje was genummerd. Niets werd aan het toeval overgelaten.
Het is immers in deze kleine details dat je je wedstrijd kan verliezen.
Ook de entourage met de vrijwilligers in de Belgian Box en de supporters ter plaatse mogen we zeker niet vergeten, altijd van onschatbare waarde.

Omdat ze totaal gefocust was op dit WK werden ook de sociale media een tijdje gebannen.
Het ging er soms bitsig aan toe op facebook met enkele giftige reacties en wat gestook van enkelingen – hoge bomen vangen nu éénmaal veel wind – zodat ook dit kanaal (tijdelijk) werd afgesloten.
Turijn zat in dit (witte)-kopje en niets of niemand zou haar uit haar concentratie halen.
Negativiteit vreet immers tonnen energie en die had ze meer dan nodig voor haar grote doel.
Veerle zou wel antwoorden met de benen …

Het volgende grote doel wordt nu het WK-100 km in Winschoten (Nl) in september.
Er zit immers nog wat marge op haar PR (9u45’) : daar kan ook nog een flinke hap van af. Met dezelfde instelling als voor Turijn moet dit wel mogelijk zijn.

Op de website van de IAU staan op de Home page/news de links naar de uitslagen: http://www.iau-ultramarathon.org/

DSC03880.JPG

17:43 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-02-15

San Valentino Marathon Terni – 4u12’10” - nummer 50 is binnen!

IMG_20150215_134330.jpgVorig weekend maakten Veerle en ik zelf er een extra lang valentijnsweekend van.
Daarom vertrokken we op donderdag – onze huwelijksverjaardag – naar Rome..
Vrijdag reisden we door naar Terni, waar we op zondag de Valentijnsmarathon voor koppels gingen lopen. Voor mij zou het een jubileum-marathon worden – nummer 50.

Terni ligt in Umbrië, zowat 100 km boven Rome en is de bakermat van het valentijnsgebeuren.
Bisschop Sint Valentijn is er in de 3e eeuw werd geboren (cfr. vorig bericht).
We opteerden voor de gelegenheid voor het hotel San Valentino.
Het stadje Terni baadde voor de gelegenheid in een romantische sfeer : er waren het ganse weekend diverse festiviteiten ter gelegenheid van Valentijn.
Vergelijk het met de Gentse feesten, maar dan versierd met een romantisch valentijnstintje.
De marathon was een onderdeel van het grootse feestprogramma.
Op zaterdag kon je met je rugnummer deelnemen aan een (gratis) toeristisch programma met een speciale valentijnsbus.
Zo bezochten we het mooie middeleeuwse stadje Narni en de indrukwekkende watervallen van Marmore (Cascata delle Marmore).
’s Avonds schoven we aan voor een lekkere pasta party en verbroederden we met andere buitenlandse lopers.
Veerle had deze wedstrijd leren kennen toen ze vorig jaar in het startvak van de Chocolademarathon van Perugia ene Marcello leerde kennen. Zij had er samen mee gelopen en hij had haar toen letterlijk en figuurlijk warm gemaakt voor zijn evenment de San Valentino maratona.
Toen we naar Marcello vroegen bleek het daar de grote baas te zijn en werden we onder luid applaus op het podium geroepen. Marcello maakte ons prompt erelid van de loopclub van Terni.
Weeral een loopclub erbij … :-).
Bijna won ik ook nog de hoofdprijs van de tombola.
Nu ja, dit was een weekendje Brussel (inclusief vlucht en marathondeelname) in oktober 2015 : dit ging nogal lachen geblazen zijn, gelukkig won er een italiaan.
De Italianen kennen er wat van : de wijn vloeide rijkelijk en later op de avond schonk Marcello nogal gul met zijn plaatselijke specialiteit, een likeurtje.
Oei, als dat maar goed afliep …

’s Morgens om 9u30 stonden we met een kleine 2000 lopers (700 marathonlopers, 800 voor de halve en dan nog vele lopers voor de family run (5 km) aan de hartjesvormige – hoe kan het ook anders – startboog.
Het parcours liep langs glooiende wegen naar typische italiaanse dorpjes, waar de tijd stil was blijven staan. Een maal het centrum van Terni buiten was het het ronduit zalig lopen in een lekker zonnetje.
Gezien mijn wat povere voorbereiding had Ik me voorgenomen om niet te snel te starten (10 km/u). Veerle was na het startschot al ribbedebie.10997176_10203662240336984_5298568474690824671_o.jpg
Voor het gemak nestelde ik mij volgzaam achter de pacers van 4u15’ met pacer Lisa.
Halfweg kwam ik op die manier door in 2u06’ : het liep echt lekker en ik voelde me goed.
Ik besloot dan maar mijn pacer te volgen en te genieten van de sfeer en mooie omgeving.
Na 4u12’10” kon ik finishen en kreeg ik een mooie valentijnsmedaille rond mijn nek gehangen.
Veerle zit in blakende conditie en had zowaar een nieuw PR gelopen : 3u38’17”.
Onze gezamelijke tijd was dus 7u50’27”, waarmee we zowaar in de prijzen liepen.
Wat een mooie jubileum-marathon, een aanrader.
We hadden een late check-out gekregen dankzij de marathon, zodat we nog rustig konden douchen en bekomen in ons hotel.
Daarna gingen we nog even ciao zeggen aan Marcello, die ons uitnodigde voor volgend jaar.

Er staat bijgevolg weeral ééntje op mijn agenda voor 2016.
Dit was het mooiste valentijnsgeschenk uit mijn leven, leve Sint Valentijn!

IMG_20150215_085948.jpg
IMG_20150215_090736.jpg

17:24 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-01-15

Valentijnsmarathon in Terni, nummer 50 is in zicht!

Terni2.jpgWe zijn weer vlotjes lopend het nieuwe jaar binnengestapt.
Tot dusver liep ik in januari al 167 km in 18 dagen ondanks het gure weer.

2015 wordt het jaar van Veerle : zij is geselecteerd met de Nationale Ploeg van België voor het WK 24-uurslopen in Turijn (11 en 12 april 2015) en eind september volgt dan het grote doel met de wedstrijd der wedstrijden, de Spartathlon (246 km van Athene naar Sparta).
Deze wedstrijd staat al enkele jaren met stip genoteerd en wordt de belangrijkste wedstrijd van haar leven. Ze leeft er al jaren naar toe en dit jaar moet het dan gebeuren..
Ik sta uiteraard in haar schaduw en heb mijn eigen lopen wat ondergeschikt gemaakt aan haar programma.
Nu ja, we trainen veel samen, zodat ik zonder het zelf te beseffen op die manier toch makkelijk aan mijn eigen kilometers kom.
Bijgevolg wordt het ongetwijfeld ook voor mij een druk loopjaar met flink wat (trainings)-marathons.

Mijn volgende marathon wordt mijn 50e marathon en mocht bijgevolg een specialleke zijn.
Daarvoor kozen we de Valentijnsmarathon in Terni (Italië) op 14 februari.
Dit is een marathon voor koppels : je eindresultaat is de totale som van de eindtijden van beiden.
Het hele gebeuren staat in teken van Valentijn. Zelfs de medaille is in de vorm van een hartje. We maken er zelf een extra lang Valentijnsweekend van met overnachtingen in Rome en Terni.
De bedoeling is om samen 7u30’ te lopen over glooiende wegen, maar het belangrijkste is uiteraard om een heerlijk ontspannend romantisch weekendje te beleven.

Terni is het stadje waar Sint Valentijn in de 3e eeuw werd geboren.
De legende vertelt ons dat Sint Valentijn ondanks het verbod van de romeinse Keizer Claudius toch de heidense soldaten liet huwen met hun geliefden. De Keizer zou dit verboden hebben om zijn leger te verbeteren, in de veronderstelling dat getrouwde mannen slechtere soldaten waren. Bisschop Valentijn voerde echter in het geheim de trouwplechtigheden uit omdat hij de liefde belangrijker vond dan de wetten van de Keizer.
Sint Valentijn werd gevangen genomen. In de avond voor hij onthoofd zou worden, schreef Valentijn zelf de eerste "valentijnskaart", geadresseerd aan de blinde dochter van zijn cipier Asterius, getekend "Van jouw Valentijn". Toen de dochter dit briefje vastnam, kon ze weer zien en het briefje lezen.

Om Sint Valentijn te eren wordt nu jaarlijks in Terni de Valentijnsmarathon gelopen.
We kijken er al naar uit.

Terni1.jpg

20:06 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-11-14

Biermarathon – Brussel - Knieperikelen

10604575_10203376508598341_7791380967873949865_o.jpgEr zijn sinds mijn vorig bericht – remember de “In Flanders Fields” marathon, annex weekendje op de Boot – weer een tiental weken verlopen.
Tijd voor een update.
In deze marathon (IFF) was ik, toen ik Saskia aan de Ijzertoren waarschuwde om op te letten voor de oneffenheden aan de brug, zelf nogal hard op mijn knie gevallen.
De schade leek toen in eerste instantie nogal mee te vallen.

De week erop liep ik zelfs probleemloos de biermarathon in Vorselaar.
Deze jubileumwedstrijd (200e marathon) van Louis Hufkens was weeral een heel leuke belevenis.
Op elke bevoorradingspost kon je een trappist (Westmalle) drinken of een verraderlijk streekbiertje met de toepasselijke naam “Ploegbaas”.
Veerle en ikzelf hadden ons voorgenomen om ons pas vanaf 30 km aan het bier te wagen.
Zo gezegd, zo gedaan, de eerste 30 km liepen we ons tempo en na een 3-tal uurtjes water drinken ging een eerste biertje er vlotjes in. Zo dronk ik op elke volgende post een Westmalle dubbel – het was toen een erg warme en dorstige dag – maar de biertjes zakten na verloop van tijd direct naar mijn benen. Hoe meer bier ik dronk, des te meer beton er in mijn benen zakte.
Na de laatste drankpost geraakte ik amper nog in gang.
Lopen en bier drinken, duidelijk geen goeie combinatie …
Niet te geloven dat Juan al vanaf de eerste kilometers aan de Westmalle zat, nu ja, dat is dan ook een getrainde atleet …
Alhoewel, bij de finish liep hij ook al niet zo recht meer :-).

De week erop kreeg ik op training last van mijn knie.
De huisarts zei dat dit wellicht het gevolg was mijn valpartij in Diksmuide : mijn knie was toen uitwendig nog geschonden en mijn kniepezen waren ontstoken .
Ontstekingsremmers, dagelijks icen en looprust zouden wel soelaas brengen.
Ik mocht pas herbeginnen met lopen toen de pijn volledig verdwenen was.

Zo gezegd, zo gedaan : ik had mijn dokter er wel niet bij gezegd dat terug beginnen lopen voor mij direct een marathon was.
Maar ik had mij plichtsbewust opgegeven als pacer voor de marathon van Brussel en er waren de laatste week al wat lopers van het pacingteam door blessure uitgevallen, zodat ik niet meer durfde afbellen in laatste instantie.
Met pijnstilling en een reuze oranje ballon (4u30’) stond ik enkele dagen later samen met mede-pacer Rinus aan het Jubelpark in Brussel.
We kregen een mooi groepje mee en konden steeds erg vlak lopen – tempo 9,4 km/u – voor mij niet eens zo moeilijk, want dit is toevallig mijn trainingstempo bij lange duurlopen.
Halfweg begon mijn knie wat op te spelen, eerst wat zeurende pijn, maar naargelang we verder liepen werd het alleen maar erger en erger en op ’t einde deed het echt wel flink zeer.
Een pacer kan het niet maken om uit te stappen, vond ik, en dus verbeet ik de pijn, maar als ik achteraf de finish-video bekeek, zag ik mezelf over de eindmeet manken.
Niet echt slim van mij, maar de job was toch weer volbracht en we konden weer wat lopers gelukkig maken door klokvast te finishen in 4u29’21”.

The night after was echter heel wat minder rooskleurig : ik kon zelfs nauwelijks de trap afdalen.
Een marathon lopen met een pijnlijke knie was dus duidelijk geen goed idee geweest.
Vandaar dat ik de Chocolademarathon van Perugia, de Ruhrseemarathon (Eifelpark Duitsland) en Kasterlee direct van mijn lijstje geschrapt heb.
Niet leuk uiteraard, maar er zijn ergere dingen in ’t leven en er zijn trouwens marathons genoeg.

We zijn nu ruim zes weken verder en een andere aanpak (rusten en geduld hebben) is veel lonender gebleken.
Hout vasthouden, maar ik ben nu terug weer rustig en traag aan het opbouwen zonder pijn.
Door die gedwongen rust konden ook alle andere spieren en gewrichten meteen wat recupereren van de gedane kilometers.
Mijn eerstvolgende wedstrijd is over een viertal weken in Spijkenisse en dan zijn we hopelijk weer vertrokken voor een serietje.

IMG_8887.JPG

15:23 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-09-14

Planning – najaar 2014

Leipzig.jpgWeeral een tijdje geleden dat dit blogje bijgewerkt werd.
Mijn laatste verslag dateert al van de Maasmarathon van begin mei.
We zijn intussen al ruim vier maanden verder, zodat er toch al één en ander bijgelopen werd.
Dit verslag wordt bijgevolg een flinke boterham.

Eind juni liepen we nog de marathon van de Nacht van West-Vlaanderen in Torhout.
Ik had geen persoonlijk doel op zich, zodat ik me aansloot bij een groepje om Saskia te hazen op de halve naar een tijd onder de twee uren.
Na een te trage start – lopende koffieklets – moesten we de laatste kilometer nog een stevig tandje bijsteken om onder die twee uren te duiken. Dit lukte ons nog nipt.
In het tweede rondje kwam Katrien, een marathondebutante, bij ons groepje lopen.
Haar fietsbegeleider had in de smiezen dat wij ervaren lopers waren met een constant tempo en vroeg om zijn vriendin naar een tijd onder de vier uren te loodsen.
Hij vreesde dat ze zich anders zou vergalopperen.
Voor ons ( = Fred, Juan, Veerle en ikzelf) geen probleem en op die manier konden we nog een extra goede daad verrichten.
In ’t begon moesten we Katrien constant intomen, want ze had tot km 35 nog relatief veel over in de tank, en dit was maar best, want in de straten van Torhout waren haar batterijen stilaan leeggelopen en was ze dolgelukkig dat ze kon finishen in 3u58’50”.
Iedereen tevreden bijgevolg.

De week erop was het voor Veerle het Belgisch kampioenschap 24-uurslopen in Maasmechelen. Ze veroverde er de titel met net geen 189 km.
De dag erna vertrokken we voor een tiental dagen naar Mallorca om te relaxen.

We waren op tijd terug thuis voor de Zes uren van Aalter : Veerle wilde er absoluut bijlopen, want ze had nog geen enkele editie gemist.
De ambities waren eerder beperkt : Veerle was nog aan het bekomen van haar 24-uursloop en voor mij zijn de zomermaanden eerder looparme maanden. In juli en augustus gaat de riem er tijdelijk af en wordt de tijd die vrijkomt door andere zaken ingenomen (familie, bbq, fietsen, festivalletje, uitstapje, etc …).
We maakten echter een uitzondering voor Aalter, want dit is voor ons meer een vriendenloopje dan een echte wedstrijd.
In tegenstelling tot de vorige edities was het nu eens niet bloedheet en mooi loopweer.
Zoals steeds heel veel bekenden tussen de pakweg 100 deelnemers : het was de zondag van de WK-finale en ik liep in een Argentina-tenu, terwijl Veerle een shirt van de Mannshaft aantrok.
Ik startte zeer behoedzaam en kon steeds blijven doorlopen. Zelfs tijdens het laatste uur, toen we een stortvlaag over onze hoofden kregen, zat het nog relatief goed.
Ik kon finishen met een goeie 54 km op de teller, terwijl Veerle er bijna 59 km had opzitten.

Half augustus, wanneer de kinderen op kamp gaan met de jeugdbeweging, trekken wij er ook steevast op uit. Dit jaar trokken we richting Berlijn voor een leuke city-trip, een erg hippe stad trouwens.
Toeval wou dat er in die buurt een 100 km-wedstrijd werd gelopen, dus reden we na enkele dagen Berlijn wat verderop naar Leipzig.
Veerle liep er zelf een ferm PR en dook met haar 9u51’ voor het eerst onder de magische grens van de 10 uren. Ikzelf doodde intussen de tijd met het lopen van de 50 km en maakte er een rustig trainingsloopje (5u25’) van..

Vorig weekend waren we dan op stap met een bende sportievelingen met verblijf in De Boot in Merkem, een ecologisch project, waar je kan overnachten in authentieke boten.
Veel plezier gehad, veel gegeten en gedronken, maar op zondag toch ook de In Flanders Fields Marathon gelopen, volgens mij toch één van de mooiste marathons op mijn palmares.
Dit jaar stond de marathon in het teken van “100 jaar Oorlog” : Stuivekeskerke, kerkhoven, Dodengang, Ijzertoren, De Boot, Steenstraete, de steeds indrukwekkende Menenpoort en de kippenvel-finish op de Grote Markt van Ieper, prachtige marathon!

Ik had beloofd om Saskia te hazen richting 4u en zo gingen we op pad in een gemoedelijk tempo : starten op reserve, voldoende drinken en af en toe een babbeltje.
Zonder het zelf te beseffen kwamen we halfweg door in 1u58’ ondanks mijn pijnlijke valpartij van de Ijzertoren in Diksmuide
Tot aan Steenstraete (33 km) konden we dit tempo probleemloos aanhouden, maar de laatste kilometers kon ik op haar inpraten en de motor draaiende houden, ze kreeg het zwaar, maar bleef toch dapper op de tanden bijten. Super!
Dolgelukkig en heel emotioneel kon Saskia finishen in 4u04’, een verbetering van haar PR met 20 minuten.
Ook voor mij als pacer gaf dat erg veel voldoening.
De apotheose van een super geslaagd weekend.

Dit wordt terug het sein om terug in gang te schieten en de riem erop te leggen.
Ondanks een zesuren-loop en een 50 km-wedstrijd kwam ik in juli en augustus amper aan een weekgemiddelde van 44 km.
Dit kan uiteraard beter.
De ideale motivatie-barometer daarbij is om een planning op te maken.
Dit vind ik steeds erg leuk, soms zou je zowaar nog vergeten dat er nog hard getraind moet worden.

Zo gezegd, zo gedaan en ik kom voorlopig aan dit mooie lijstje (onder voorbehoud) :

Biermarathon 20/9
Kuurne halve marathon 3/10
Brussels marathon 5/10
Chocolade marathon Perugia 26/10
Rursee marathon 09/11
Kasterlee 16/11
Kampenhout 13/12
Bostrail Aalter 17/01
LPM Genk 08/02

Er kan hier en daar wel nog wat veranderen, maar we weten bijgevolg weeral wat gedaan.

IFF2.jpg

19:43 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-05-14

Drie marathons in één maand tijd : Rotterdam, Antwerpen en Maasmarathon.

antwerpen.jpg’t Is alweer een tijdje geleden dat dit blogje nog werd aangevuld.
Inmiddels werden drie marathons gelopen in een tijdspanne van één maand tijd, dus hoog tijd om even wat bij te schrijven.

Rotterdam – zondag 13 april.

Bedoeling was om nog eens “buzze te geven”, als het eventjes kon zelfs een PR te lopen.
Veerle had dezelfde intentie en kon daarbij nog profiteren van de diensten van superhaas Peter.
We stonden dus met zijn drieën aan de start aan de Coolsingel temidden 12000 andere lopers.
Een drukte van jewelste dus, wat flink doorlopen dus erg bemoeilijkte.
Na één kilometer slalommen liet ik bijgevolg mijn kompanen lopen.
De benen waren uitgerust, de weersomstandigheden optimaal, de conditie was nooit eerder beter geweest, no excuses!
Als alle puzzelstukjes netjes in elkaar vloeien en je een topdag hebt, dan loop je een knal-PR. Helaas kan elke marathonloper dergelijke dagen in zijn “loop”-baan op één hand tellen.
Ik had wel een erg goede dag, maar geen superbenen : ik liep erg vlak, kon steeds mijn tempo aanhouden en kon finishen in 3u50’13”. Geen persoonlijke recordtijd, maar toch een voortreffelijke marathon voor mijn kunnen, mijn vierde besttijd ooit trouwens.
Dik tevreden bijgevolg.

Veerle kende wel zo een superdag en kon finishen in 3u39’, zes minuten rapper dan haar vorige besttijd. Het familierecord verhuist “voorlopig” weer naar de andere kant van mijn bed.

Antwerpen – zondag 27 april.

In Antwerpen maakte ik mijn debuut als “pacer” en mocht ik samen met Belle de groep van 4u30' hazen.
Deze klus begon al hilarisch toen mijn touwtje in tweeën brak en mijn reuze oranje ballon tien meter hoger aan het plafond bengelde. Een reserveballon werd kapot geblazen, zodat er een hoogtewerker aan te pas kwam om de verdwaalde ballon terug te vangen.
Gelukkig was alles terug in orde, toen het startschot weerklonk op Linkeroever en we onze haasopdracht konden aanvatten.
Dit was een erg leuke en dankbare ervaring. We kregen een mooie groep mee en konden steeds erg vlak lopen – tempo 9,4 km/u – voor mij niet eens zo moeilijk, want dit is toevallig mijn trainingstempo bij lange duurlopen..
In tussentijd kon ik wat tips en schouderklopjes aan debutanten geven, wanneer die het wat moeilijk kregen.
Je mag deze taak ook niet onderschatten : het is toch een zekere verantwoordelijkheid, wanneer een onbekende groep lopers hun lot in je handen legt en blind met je meeloopt.
Dan kan je het niet maken om je volgers hun motor te laten opblazen door een veel te snelle start en onregelmatig tempo.
Nu ja, ons haaswerk liep perfect : je kon een waterpas op onze kilometertijden leggen en na 4u29’10” seconden stonden we tevreden terug op de Grote Markt.
Een unieke ervaring en voor herhaling vatbaar!

Maasmarathon – zondag 11 mei.

Drie op een rij dus.
Ik wil ooit alle Belgische marathons gelopen hebben – uitgezonderd de éénmalige – en de Maasmarathon stond nog niet op mijn lijstje.
De Nacht in Torhout, In Flanders Fields Ieper, Leiemarathon Wevelgem, Antwerpen, Kasterlee, Kampenhout, Beloeil, Hagelandmarathon Aarschot, LPM Genk en de Bosmarathon van Aalter heb ik inmiddels wel al gelopen. Er ontbreken er bijgevolg nog enkele op mijn palmares, vandaar de keuze voor de mij onbekende Maasmarathon in Visé.
Deze keer had ik mij voorgenomen om zelf eens mee te lopen met de pacers van vier uren.
Er was stormwind voorspeld (6 Beaufort) en dan mag je het plan om iets sneller te lopen best laten varen.
Zo gezegd, zo gedaan en ik liep het eerste stuk richting Maastricht in het kielzog van ervaren rot en superhaas Hugo.
We liepen het eerste deel met de wind in de rug iets sneller dan voorzien (11 km/u) om wat marge over te houden voor het einde.
Dit was goed gezien, want na het keerpunt mochten we beuken tegen de wind en in de laatste kilometers kregen we nog een stortvlaag op onze nek.
We konden finishen in 3u58’45’, toch weeral eentje onder de vier uren.
Het lijkt soms simpel, maar iedere marathon moet toch steeds gelopen worden.
Wanneer je er zoals ons veel loopt is het niet evident om steeds een degelijk tempo rond te draaien.

Nu gaat de riem er wat af deze week : de volgende marathon is pas eind juni in Torhout.
Deze week laat ik de spieren wat rusten en volgende week verblijven we een weekje aan de Kust.
Dan maken we wat extra tijd vrij om het volume wat op te drijven in functie van een iets langere en zwaardere opdracht later op het jaar.

Wordt vervolgd ...

pacing.jpg

19:06 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-03-14

Zes uren van Loos (Fr) – 58 km 940 meter

Loos.jpgZondagmorgen stonden we aan de start van onze tweede zesuren-loop in maart.
Loos in Frankrijk was “the place to be”. Dit lijkt voor de buitenwereld een verre buitenlandse trip, maar eigenlijk is deze randstad van Lille (Rijsel) voor de Zuid-Westvlamingen de dichtstbijzijnde ultraloop op de agenda. Na amper een halfuurtje rijden stonden we al ter plekke.

Maart was redelijk vlot verlopen, in Stein had ik nog ruim 56 km gelopen op zes uren.
Dus was mijn doel in Loos om minstens even goed te presteren.
Ooit wil ik nog wel eens de 60 km-grens slopen, maar dit zal nog niet voor onmiddellijk zijn.
Eerst nog groot en sterk worden en leren lang en traag te lopen …

Aan de start was het met vele bekenden een gezellige boel.
Ons westvlaams was blijkbaar de voertaal.
Om 10u00 weerklonk het startschot en daar gingen we voor zes uren loopplezier.
Het concept was eenvoudig, zoveel mogelijk toerkes van anderhalve km lopen in een zonovergoten stadspark (Parc des Loisirs).
No stress voor de ultralopers!

Ik voelde me goed en ging direct mee met Bart K., Veerle T. en Juan voor een lange babbeltraining. We liepen halverwege nog steeds samen en ons tempo lag rond de 10 km/u.
Door de ganse tijd rond te praten had je nauwelijks het gevoel dat je aan het lopen was.
Het vierde uur werd het merkelijk stiller en haakten mijn kompanen één voor één af.
Ik voelde me nog prima en besloot gewoon mijn tempo rond te draaien.
Het marathonpunt kwam ik door in 4u13’.
Ook het laatste uur kon ik steeds verder op mijn elan doorlopen, terwijl er rondom mij al velen aan het wandelen waren, en toen de toeter (eindsignaal) weerklonk had ik bijna 59 km op mijn teller. Veerle liep er ruim 3 km meer en haalde daarmee het podium.

Dik tevreden uiteraard, en die 60 km-grens ligt dan toch binnen handbereik (Aalter ?).
Zorgen voor later.
Zondag kon ik evenwel constateren dat mijn conditie alvast erg goed is.
Dit geeft vertrouwen voor de komende voorjaarsmarathons : Rotterdam, Antwerpen, Maasmarathon en Torhout.
Afhankelijk van de vorm van de dag wil ik er toch ene uitkiezen om een gokje te wagen.

19:34 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-14

Zes uren van Stein (Nl) : 56 km 291 meter

steun.jpgNa een goede trainingsmaand in januari, was februari op loopgebied een heel stuk minder.
Na het slopende moddertreffen bij de Trail du Mont-Saint-Aubert was ik toch aan enkele dagen rust toe.
Op de koop nam de griep me toen te grazen zodat februari een relatieve rustmaand (117 km) genoemd mag worden.

Bovendien was het ook erg druk op alle gebied, zodat we met frisse benen op onze volgende afspraak stonden, nl. de Zes uren van Stein.
Dit is voor de ultralopers steevast het startschot van een druk seizoen met deelname van vele buitenlandse atleten.
Wij hadden met enkele mensen van de Nationale ploeg afgesproken in het Vandervalk hotel vlakbij. Altijd een leuk weerzien en bijpraten met gelijkgestemden.

Na een stevig ontbijt stonden we om 11u aan de startlijn om 6 uren rondjes van 2,6 km te draven. Eventjes paniek toen we de kudde volgden en enkele minuten voor de start nog aan een gesloten poort aan de verkeerde kant van de vijver stonden, maar na een tussenspurtje stonden we uiteindelijk toch in het juiste vak.
Het concept van een zes-uren-loop is heel eenvoudig : de chrono tikt zes uren lang en iedereen probeert zoveel mogelijk rondjes (en restmeters) te lopen.
Je kan tussenin stoppen om wat te rusten, wandelen, eten of te drinken, maar de chrono loopt uiteraard steeds door.

Mijn doel vooraf was om 55 km te lopen en relatief fris te finishen zonder wandelpauzes.
Liever 54 km ontspannen vlak lopen met een goed gevoel, dan 58 km op de teller maar compleet gesloopt te finishen.
Door de plotse warmte (20°) was het de kunst om traag te starten en goed te doseren.

Zo gezegd, zo gedaan en ik ging traag van start – eerste rondje wel iets te snel – , maar eens het juiste tempo gevonden, ging het op automatische piloot.
Na drie uren cruise control lopen had ik een kleine 29 km, zodat ik perfect op schema zat.
Intussen hadden er al vele lopers er de brui aan gegeven (te snel gestart of geveld door de warmte) en was het deelnemersveld al flink uitgedund.
Daarna ging het wat stroever, logisch je hebt al een flinke afstand gelopen, maar je moet nog drie uren aan de slag.
Ik kreeg ook wat buikkrampen en verloor wat minuten door een grote boodschap in een dixie, maar ik kon toen terug wat lichter aan de slag.
Ik bereikte het marathonpunt in 4u28’40”.

Het laatste uurtje waren er al velen rondom mij aan het wandelen.
Bij mij liep het nog steeds vlot : ik had de juiste cadans gevonden en het zat nog steeds erg fris in ’t kopje.
Nogmaals het bewijs dat ultralopen vooral een mentale bedoening is.
Fysiek en uithouding hebben we allemaal – de ene al wat meer dan de andere – maar op het einde van een wedstrijd is het vooral het mentale aspect dat het overneemt boven het puur lichamelijke.

Toen ik de laatste keer de finish bereikte had ik nog ruim 6 minuten te gaan en kon ik nog een tandje bijsteken.
Toen de toeter weerklonk kwamen de juryleden met hun wieltje de restmeters opmeten.
Ik had 56 km en 291 meter gelopen, Veerle bijna twee toerkes meer en ruim 61 km.
Bovendien had ik een PR gelopen en zaten we nog allebei erg fris en overheerste een goed gevoel.
Ik was vooral tevreden dat ik zes uren aan één stuk gelopen had – weliswaar traag – maar zonder ook maar een meter te wandelen – uitgezonderd de drankposten en dat ik een vlak egaal tempo had kunnen aanhouden.
Ik heb altijd beweerd dat ik geen echte ultra ben, maar dit smaakt toch naar meer.

Mijn volgende doel is nu de marathon van Rotterdam.
Daar wil ik graag een nieuw PR lopen. 3u42’19" is de “time to beat”.
De uithouding en het koppeke zitten alvast goed, nu nog enkele weken om wat snelheid bij te trainen.
Het wordt uiteraard moeilijk maar in een goede dag kan dit wel eens lukken …

stein2.jpg

18:00 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-01-14

Trail du Mont-Saint-Aubert, 30 km afzien in 4u20’

TDM.jpgGisteren stond met de gevreesde Trail du Mont mijn eerste wedstrijd voor dit jaar op het programma.
Deze trail is niet voor doetjes : volgens de “locals” word je pas echt man, wanneer je de “Trail du Mont” uitgelopen hebt.
Twee jaren terug liep ik er al eens en ik heb toen door de koude verschrikkelijk afgezien.
Ik heb toen zelfs gezworen om nooit van mijn leven nog op de Mont-Saint-Aubert te lopen.
Zeg nooit nooit, hé, want gisteren stond ik terug op de Grote Markt van Doornik met 700 dapperen braafjes aan de start van deze heroïsche wedstrijd.

Maar een ezel stoot zich geen twee keren aan de zelfde steen.
In tegenstelling tot twee jaren geleden stond ik stukken beter voorbereid en een tiental kilootjes lichter aan de startlijn.
Bovendien leek de vlakke aanloop minder zwaar dan de voorbije jaren.
We zouden dit varkentje bijgevolg wel eens wassen.

Man, man, man, ik heb het terug geweten, hoor.
Ik ben er “the day after” nog steeds niet goed van.

Het parcours was dus gewijzigd : de eerste kilometers liepen we een Urban Trail in het historische centrum van Doornik. Een mini-sightseeing bijgevolg, we liepen door openbare gebouwen, kloosters en musea.
Leuke nieuwigheid hoor, al was het soms door de trappen soms wel wat wachten door opstoppingen en was het moeilijk lopen op de kasseien in de binnenstad.
Nu ja, liever kasseien dan modder.

Daarna ging het richting Kain en zagen we de grijnzende Mont al van ver liggen.

Na een twaalftal km opwarming mochten we het veld indraaien en begon de eerste van de talrijke beklimmingen. Ik denk dat we de heuvel – 800 hoogtemeters in totaal – van alle kanten en op alle mogelijke manieren opgelopen hebben.
Miserie, miserie, pff, door de overvloedige regenval van de voorbije dagen lag het parcours extreem vettig en modderig en was het meer enkeldiep ploeteren in de modder dan lopen.
Doordat ik in de achterste regionen verzeild was geraakt was het parcours al behoorlijk omgeploegd door mijn voorgangers.
Ook de afdalingen waren gevaarlijk glad geworden : het was de hele tijd glijden, pompen en verzuipen.
Ik vermoed dat het parcours uitgetekend was door een bende sadisten.
Om echt moedeloos van te worden …
Ik mankeer dan ook goede trailschoenen, waar je betere grip hebt op de ondergrond, al had dit gisteren wellicht weinig verschil gemaakt.

Na twintig km konden de meeste deelnemers aan de korte afstand rechtdoor lopen, en mochten wij rechts afdraaien richting een verse lading modder.
Eventjes heb ik getwijfeld, maar ik heb toch op mijn tanden gebeten en mijn kalvarietocht verdergezet.
Inmiddels was het al beginnen te waaien en regenen, zodat het nog drassiger werd.
Dit had al lang niets meer met lopen te maken …

Ik heb over de laatste 10 km nog ruim 2 uren “gelopen” : na 4u20’ was de geseling voorbij en kreeg ik rillend van de kou een hete kop soep aangeboden door de vriendelijke equipe vrijwilligers.
Ik was “piepedood”, de batterijen waren deze keer totaal leeg : dit was veel zwaarder dan een normale marathon.

Neen, ik zou de waarheid geweld aan doen door te verkondigen dat ik er gisteren ten volle van genoten heb : ik heb alvast geen endorfines voelen stromen.
“Never say never”, maar voorlopig hou ik die trails eventjes voor bekeken..

19:44 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-13

Kampenhout marathon (3u56’) en Bosmarathon Aalter (4u32’)

Kampenhout.jpgIntussen blijven we de marathons opstapelen : zaterdag liep ik in Aalter reeds mijn 14e marathon voor 2013, nummer 36 en 37 in totaal.

Maar eerst nog eventjes voor de volledigheid een verslagje van de marathon van Kampenhout van de week ervoor (14 december).
Veerle zat toen enkele dagen in Barcelona voor haar 12-urenloop - waar ze nota bene bijna 120 km liep -, zodat ik aanvankelijk geen idee had over de te lopen strategie.
Aan tafel, enkele ogenblikken voor de start, besliste ik om mee te gaan met Ruth en Veerle T. richting die magische 4-uren grens.
Dit was makkelijk om te rekenen : 4 uur gedeeld door 6 rondjes, dit betekende 40 minuten per toerke van een dikke 7 km.
Zo gezegd, zo gedaan : eerste rondje in 39’30”, tweede doortocht in 1u19’30 en halfweg nog netjes onder de 2 uren.
Het ging verbazend vlot : na vier rondes (28 km in 2u41’) liep ik nog steeds met de vingers in de spreekwoordelijke neusgaten.

De dames in ons gezelschap werden wel merkelijk stiller, terwijl de heren – Joerie, Gert en ondergetekende – er lustig op verder kwebbelden.
Na ruim 30 km kreeg Ruth maagklachten en moest eventjes aan de kant. Gert bleef bij haar, maar helaas moest Ruth voortijdig de strijd staken. Verdorie toch :-).

In de voorlaatste ronde kreeg ook Veerle T. het lastig : deze keer besliste Joeri om bij haar blijven.
Inmiddels was Gert bij mij teruggekeerd en we staken nog een tandje bij.
Ik kon finishen in 3u56’06”, toch een mooie tijd voor iemand van mijn kaliber.
Maar ik was bovenal tevreden dat het zo vlot verlopen was : nooit eerder ging een marathon lopen me zo makkelijk af, altijd een goed teken.

Achteraf trokken we nog met een bende slechte maten naar “casa Bosmans” voor een aangename après met een hapje en tapje (merci Ruth).

Alweer een heel aangename dag, of dan toch , één klein vermeldenswaardig minpuntje.
Ik dacht dat alle duurlopers rustige en gezellige mensen waren, maar onderweg op een bospaadje in Kampenhout probeerde ik met ons groepje een ietwat oudere loper (60+) voorbij te steken.
Daarbij bleef ik eventjes haperen met mijn bovenarm, zodat die brave man eventjes zijn evenwicht terug moest vinden, zonder evenwel te vallen uiteraard.
Ik verontschuldigde me – sorry – want zoiets kan altijd gebeuren : niemand doet daar om.
Amaai, mijne frak, ik heb toen wat mogen horen : kwaad dat die man was en maar blijven roepen.
Ik hoorde hem bij het verlaten van het bos nog steeds briesen en fulmineren.
Zielig vertoning hoor.
Niet alle lopers zijn blijkbaar even vriendelijk, soms zit er ook al eens een zuurpruim tussen …


De laatste marathon voor dit jaar was de plezantste : de bosmarathon in Aalter, ter gelegenheid van de 42e en 195 dagen verjaardag – en tevens 100e marathon – van Joeri.
We zijn altijd te vinden voor een feestje, zodat we als één van de eersten ingeschreven waren.

Deze keer waren het vijf toerkes in het bos met een aan- en uitloopronde.
Lopen in een bos met modderstroken, zompig gras, bochten en oneffenheden is altijd stukken moeilijker dan op asfalt. Een toptijd lopen was bijgevolg niet aan de orde.
Op het einde waren mijn batterijen zelfs behoorlijk leeg aan het lopen.
Ik was bijgevolg opgelucht toen ik na 5 rondjes het pijltje naar rechts mocht volgen richting Sportpark om te finishen in 4u32’.

Na de wedstrijd werd op de après-run verbroederd met soulmates en gelijkgestemden.
De afterparty was dik in orde, uniek in zijn soort : kaas- en wijnbuffet van “Mottigen Bever”, broodjes, taart en de nodige hapjes en tapjes.
Merci Joeri, een feestje om in te kaderen. Hier wordt nog lang over gepraat.
Jammer konden we niet al te lang blijven.

Met deze mooie bosmarathon – georganiseerd voor en door (ultra-)lopers met een hart – mag ik een schitterend loopjaar op een waardige manier afsluiten.

Aan iedereen een prachtig loopjaar 2014 toegewenst en dat we elkaar nog veel mogen tegen het lijf lopen !

Bosmarathon.jpg

17:21 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-11-13

Marathon nummer 35 : ’t is voor niks in Geldrop in 4u39’

Zondag stond terug een marathon op ons programma, de “’t is voor niks-marathon” van Geldrop.
We liepen deze wedstrijd al enkele keren en prijs-kwaliteit gezien is dit natuurlijk een topper : prachtig parcours doorheen bossen, vennen en heide, genieten van de rust en de natuur en dit allemaal gratis.
Waar vind je dit nog ?
Bedoeling vooraf was om deze marathon als training te lopen : een lange langzame duurloop en genieten van de sfeer en de natuur.

We hadden een weekendje Eindhoven geboekt met overnachting in het Pullman-hotel dankzij een bongobon, waarvan de vervaldatum nabij was.
Heerlijk weekendje : relaxen, shoppen, avondje voetbal PSV-Heerenveen en lekker gegeten in een alcoholvrij restaurant.
Ook heerlijk geslapen, douche, uitgebreid ontbijt met alles erop en eraan en ons dan heel relaxed klaarmaken voor de wedstrijd in Geldrop, enkele kilometers verderop.
Plots merkten we dat de start niet om 11u00 was, maar om 10u00 en hadden we nog 20 minuten tijd om in Geldrop te raken, te parkeren (omleidingen) en ons nummer af te halen en te lopen.
Van heel ontspannen naar super “stressy” in enkele ogenblikken tijd. Dan boek je al eens een hotel op enkele km’s van de start.
Om 9u58 had ik mijn nummer te pakken en enkele tellen later weerklonk het startschot.
Hopelijk staan er geen flitspalen tussen Eindhoven en Geldrop :-)

De wedstrijd zelf dan was eigenlijk zalig : ik liep samen met de twee Veerles en we liepen de ganse tijd te kletsen.
Eigenlijk is dit het lopen zoals ik dit het liefste doe : lange langzame duurloop, zonder al die nutteloze stress over een potentiële eindtijd.
Het parcours was zoals ik hier eerder al zei prachtig : enig minpunt in een bos, is dat er bomen staan en die dan op hun beurt geniepige wortels hebben, die soms verdoken uit de grond komen.
“Enkelmoordenaars”, zoals onze Noorderburen, die zo plastisch kunnen omschrijven.
Als je dan de ganse tijd onoplettend al babbelend rondloopt, dan is een valpartij nooit veraf.
Zo ging ik tweemaal volledig “strike” en maakte op een onzachte manier kennis met de Geldropse grond.
Waarbij ik me dan toch ergens halverwege één keer serieus pijn gedaan heb met een gekneusd scheenbeen en een pijne lies als gevolg.
Eventjes op de tanden bijten en hup, daar gingen we terug op pad.
De laatste kilometers begon die lies was te zeuren en ging het tempo wat omlaag.
Eerlijkheidshalve moet ik bekennen, dat ik daar niet zo rouwig om was, want de batterijen begonnen langzaam leeg te lopen.
Na 4u39’ liepen we met zijn drieën over de finish, geen toptijd, maar toch weeral een mooie marathon op de erelijst.

De komende weken ga ik evenwel wat gas terugnemen : ik voel dat het lichaam toch wat vermoeid raakt door bijna om de twee weken een marathon te lopen.
Het seizoen is al goed geweest en het loopt allemaal zo vlot niet meer.
Ik ben dan ook geen echte ultra, maar eerder een “copycat” van mijn huisgenoot.

Wij houden jullie evenwel op de hoogte …

geldrop.jpg

17:51 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-11-13

Marathon des Alpes Maritimes (Nice-Cannes) in 4u02'36"

nice1.jpgZondag was het terug “citytrip- en marathon-time”.
Het was al een tijdje geleden dat we nog een grote buitenlandse marathon gelopen hadden, als ik deze in Nederland voor alle duidelijkheid eens niet meereken, zodat we vorig weekend de vlucht uit het regenachtige België namen en een vlekkeloze landing maakten in het zonnige Nice (22°C).

Na de check-in in ons hotel bezochten we de ruime marathon-expo.
Terwijl Veerle meer geïnteresseerd is in allerlei loopoutfits en gadgets, vind ik het heerlijk om te flaneren langs diverse stands van marathons en trails allerlande.
Altijd leuk om eens weg te dromen : er staan nog heel veel uitdagingen op het steeds langer wordend “to do-lijstje”.

Zondag was het dan marathon-time.
Het was er ene voor vroege vogels, want het startschot aan de Promenade des Anglais weerklonk al om 8u00 ’s morgens.
Met welgeteld 12.814 atleten ( = 7000 marathonlopers en bijna 6000 estafettelopers ) trokken we op pad langs de prachtige kustlijn richting Cannes.

Wij besloten vooraf om elk onze eigen wedstrijd te lopen.
Veerle ging voor persoonlijk succes en hoopte om haar blakende conditie met een PR te verzilveren.
Ikzelf besliste om er een iets rustiger tempo op na te houden en hoopte om in de buurt van de vier uren te finishen.
De voorbije weken waren nogal slopend en het was tot slot van rekening ook al mijn vijfde marathon in acht weken.
Je kan dan ook niet van je lichaam verwachten dat elke marathon een PR oplevert.
Ik loop er trouwens maar één, maximum twee per jaar, waar ik echt hoop te vlammen, al de andere beschouw ik meer als lange langzame duurlopen voor “het Grote Doel”.
Bovendien had ik er al enkele zware trainingsweken opzitten, zodat ik Veerle kort na de start al liet lopen.

Ze hadden storm voorspeld, maar al bij al was het aanvankelijk quasi ideaal loopweer.
We liepen langs prachtige baaien (Juan-les-Pins) en door sfeervolle stadjes (Antibes).
Er was overal relatief veel publiek, er speelden rockbandjes en folklore-groepjes en er was om de 2,5 km ruime bevoorraadding.
Op de organisatie viel echt niets aan te merken : tien op tien!

“So far, so good”, maar na de passage bij Marina Baie des Anges iets voor halfweg begon de Mistral de kop op te steken.
En dat was niet zomaar een windje : heel eigenaardig, het ene moment was het quasi windstil om dan plots te veranderen in hevige windstoten, waarbij je bijna in de Middellandse Zee waaide.
Het parcours werd ook zwaarder met enkele stevige kuitenbijters, zodat ik mijn tempo wat moest laten zakken.
Na 4u02’36” bereikte ik moe maar teveden de finish aan de Croisette in Cannes.

Veerle had de storm beter getrotseerd en liep zelfs een nieuw PR (3u45’) ondanks de lastige omstandigheden.
Al denk ik dat ze met dit PR nog niet aan het einde van haar latijn zit en dat er nog heel wat rek naar beneden aan die tijd zit.
Allebei tevreden bijgevolg, zodat we onszelf op een lekker etentje getrakteerd hebben in Nice.

De Marathon des Alpes Maritimes staat alvast hoog genoteerd in mijn lijstje van mooie marathons, een aanrader dus.
Momenteel laat ik de benen wat rusten, want op zondag 24 november lopen we de “’t is voor niks”-marathon in Geldrop, een prachtige natuurloop en bovendien helemaal gratis.
Dit wordt weeral eentje om te genieten.

nice.jpg

18:39 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-10-13

Dreamtime Nachtmarathon te Stein in 4u34’

dreamtime1.jpgWie meerdere marathons per jaar loopt gaat af en toe op zoek naar nieuwere uitdagingen.
Vandaar dat mijn 33e marathon iets unieks mocht zijn.

In de nacht van zaterdag op zondag werd in het Nederlandse Stein de Dreamtime–marathon gelopen, met start om 01u00 ’s nachts.
Om 03u00 werd de klok één uur teruggedraaid, zodat je virtueel een droomtijd kon lopen.
In Stein weten ze van aanpakken, zodat we rap gewonnen waren voor dit unieke concept.
We boekten een hotelletje in het naburige bourgondische stadje Valkenburg en stonden midden in de nacht met een vijftigtal prettig gestoorde lopers aan de start in het Steinerbos.
Het was precies een bende mijnwerkers.

We mochten 19 rondjes van een dikke 2 km lopen. Het parcours was afgebakend met linten en fluorescerende merktekens en elke loper was verplicht om met een hoofdlampje te lopen.
Verder was het pikkedonker in het Steinerbos op een zeldzame vuurkorf na.

In het begin kon je de lopers voor je uit nog volgen, maar na verloop van tijd liep je al snel moederziel alleen.
Door een plaspauze was ik Veerle op de koop toe al na enkele rondjes uit het oog verloren.

Man, man, man, dit was echt een slopende opdracht.
Ik moet ruiterlijk toegeven dat ik deze marathon zwaar onderschat heb
In een gewone stadsmarathon kan je quasi blind je groepje volgen en loop je bijgevolg rustig keuvelend op automatische piloot, maar in dit donkere Steinerbos moest je constant geconcentreerd het bospad volgen.
Ik zag nauwelijks enkele meters voor me uit en moest mijn lampje constant goed richten om niet van het juiste pad af te raken.
Nu moet je weten dat ik van nature uit lijd aan een milde vorm van nachtblindheid.
Dit was zeker geen wedstrijd voor mensen die bang zijn in het donker.

Een andere nadeel is dan weer het nachtelijke tijdstip. Op een moment dat je bioritme in rustmodus wil gaan, wordt het verplicht om uren aan één stuk te lopen.
Daarenboven pruttelde mijn maag tegen.
Tja, hoe regel je best je voeding ’s nachts?
Bij een ochtendmarathon verhelp ik me altijd met een stevig ontbijt, maar een late lunch net voor middernacht was dan toch niet ideaal.

Nu ja, we hebben toch op de tanden gebeten en na 4u34’ – dreamtime 3u34’ – overschreed ik moe maar tevreden de finishlijn.
Veerle was iets eerder in 4u11’ aangekomen.
Netto was ik weliswaar ruim 45’ trager dan twee weken geleden in Eindhoven, maar deze marathon in het Steinerbos was toch van een ander kaliber.

“The day after” was ik dan ook behoorlijk gesloopt en was ik blij dat er door de storm weinig op ons programma stond.
Gelukkig voor de organisatie had de storm een dagje gewacht om lekker tekeer te gaan.

Nummer 33 staat toch weeral netjes op het palmares en over een tiental dagen staat nummer 34 al op ons programma.
Dit wordt weeral een mooie wedstrijd: de Marathon des Alpes-Maritimes, waar we een tochtje van 42 km maken van Nice naar Cannes.
Ik kijk er al naar uit …

dreamtime 2.jpg

18:59 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-10-13

Marathon-Drieluik : In Flanders Fields – Leiemarathon – Eindhoven

IFF.jpgDe maanden juli en augustus zijn voor mij traditioneel “looparme” maanden.
Niet dat er dan helemaal niets gelopen wordt, maar in de zomermaanden laat ik de spieren en gewrichten toch wat rusten en recupereren van de gedane inspanningen (blessurepreventie).
Op vakantie onderhoud ik mijn conditie meer met fietsen en genieten van allerlei kleine dingen.

De eerste september is dan meestal het sein om terug in actie te schieten : er waren ongemerkt wat kilootjes bijgekomen en mijn lichaam verlangde terug naar rustige duurlopen.

Vandaar dat we stiekem een ambitieuze planning opgemaakt hadden met de ietwat mysterieuze omschrijving “4u12 – 3u57 – 3u42” op facebook.
Aandachtige volgers hadden dit kluwen al snel ontrafeld.
Inderdaad, de ultieme bedoeling was om een PR in Eindhoven te lopen (3u42) door op elke marathon van dit drieluik een kwartiertje sneller te lopen.
Van de slaagkansen van de eerste twee marathons was ik redelijk zeker, de derde uitdaging zou ongetwijfeld heel wat meer moeite kosten.
Nu ja, het leven is aan de durvers …

Doel nummer één : op 15 september stonden we aan de vismijn van Nieuwpoort ontspannen aan de start van de In Flanders Fields Marathon.
4u12’ lopen staat synoniem met 10 km/u, een rustige trainingsloop bijgevolg.
We hebben de ganse rit constant gebabbeld en genoten van het prachtige parcours met o.a. de vele oorlogskerkhoven, de Dodengang, de Ijzertoren van Diksmuide, de Boot in Merkem, het Van Raemdonck-monument aan Steenstraete en de indrukwekkende finish op de Grote Markt van Ieper via de Menenpoort.
Een tikketje te rap volgens de planning kwamen we “hand in hand” over de matten in 4u10’42”, mission completed.
Volgend jaar jaar vieren we “100 jaar de Grote Oorlog” en doen we “een specialleke” voor deze feesteditie van de “In Flanders Fields Marathon”.


LM.jpgDoel nummer twee : amper een weekje later stonden we aan het Kasteel van Ooidonk aan de start van de Leiemarathon, georganiseerd door onze eigen joggingclub in Wevelgem.
Target was deze keer een kwartiertje sneller als in Ieper, dus 3u55’ : het parcours is deze keer erg makkelijk, vanaf Ooidonk kom je in Deinze en vandaar loop je de ganse rit langs de Leie tot in Wevelgem.
Dit is ook een stuk van ons trainingsparcours en een bekend terrein bijgevolg. Langs het parcours stonden veel bekenden en supporters en dit is steeds dubbel genieten. Thanks!
Aan de brug van Bissegem was er een kleine pauze voor een foto met onze grootste supporter – mijn 86-jarige moeder en wat een “kippenvelmoment” – en daarna was het cruise control tot in Wevelgem om opnieuw “hand in hand” te finishen aan de Porseleinhallen in 3u54’43”.
We hadden de ganse rit op een vlak, egaal tempo gelopen, je kon er precies een waterpas op leggen.
Opdracht nummer twee met verve geslaagd!

Doel nummer drie zou uiteraard andere koek worden, opnieuw een kwartiertje sneller lopen in Eindhoven zou best lastig worden.
We besloten deze keer om niet samen te lopen en elk onze eigen kans te wagen.
Tussenin had ik nog Rapper dan een Ezel in Kuurne gelopen, een halve marathon in 1u43’.
Ondanks de wat mindere dag was dit toch een mooie test voor de beentjes, die bewezen klaar te zijn voor Eindhoven.
Op de dag van de waarheid – zondag 13 oktober – viel de regen echter met bakken uit de hemel, was het koud en stond er een nijdige wind.
Echt een weertje om de ganse dag in bed te blijven liggen, maar opdracht nummer drie stond nu éénmaal op de kalender.

Mijn plannetje was aanvankelijk om erg snel te starten en zo lang mogelijk vol te houden, maar gezien dit hondeweer werd al snel overgeschakeld op plan B, mee met de pacers van 3u45’, zodat we uiteindelijk toch weer samenliepen.
Zo gezegd, zo gedaan, en na het eerste rondje kwamen we halfweg door in 1u51’30, een PR (3u42’19”) lopen zat er nog steeds in, maar dan mochten we zeker niet meer treuzelen.
Aan km 34 moest Veerle echter afhaken : de kou en de felle regenbuien hadden veel van haar krachten gevergd.
Ik had ook een minder moment, maar bleef me vastbijten in de blauwe ballonnen van de pacers – het groepje was intussen al erg uitgedund – en toen we het centrum van Eindhoven binnenliepen (km 40) zag ik zowaar Katrien voor me uit lopen.
Ik stak een tandje bij en liep uiteindelijk samen met Katrien over de finish in 3u43’45” netto.
Aangezien we bij de start helemaal achteraan in het laatste vak over de startmatten gelopen waren, was mijn netto tijd dan ook ruim een minuutje sneller dan mijn metgezellen van de pacers-groep.
Veerle kwam iets verderop over de finish in 3u47’18”, een PR voor haar met ruim twee minuten.
Mijn doel, een PR lopen was niet geslaagd, maar ik was toch erg tevreden met de geleverde prestatie.
Eindhoven leert me dat ik nog steeds wat marge in de benen heb voor een snelle(re) marathon.
Vooreerst zaten de omstandigheden echt niet mee : het weer was rotslecht, maar ik kon toch nog versnellen op het einde.
Drie marathons op één maand tijd is wellicht ook wat van het goede teveel om echt te knallen.
Met nog wat frissere benen en enkele kilootjes lichter zit er wellicht nog wat rek op dit PR.
Dit wordt dan meteen mijn doel voor 2014 (Rotterdam ?).

De komende weken onderhouden we de conditie met enkele trainingsmarathons : Dreamtime Marathon Stein; Marathon des Alpes Maritimes (Cannes-Nice), ’t is voor niks-Marathon Geldrop, Bosmarathon Aalter en Louis Persoons Marathon Genk.
Op deze gelegenheden wordt er terug wat rustiger gelopen en staat het genieten centraal.
Met mijn twee beste marathontijden ooit en de “Zestig van Texel” kan mijn loopjaar 2013 sowieso nu al niet meer stuk.

LM2.jpg

18:40 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-07-13

Zes uren lopen in de sauna van Aalter – 48 km 813 meter

soloaalter.jpgGisteren stond de Zes uren van Aalter op de kalender.
Aalter is trouwens de enigste zesuren-loop in België en een vaste jaarlijkse afspraak voor de ultralopers. Het is steeds een prettig weerzien met vele bekende gezichten : no stress bij de ultras voor de start.
Ik had trouwens nog een eitje te pellen met die wedstrijd, want vorig jaar had ik er betonnen benen en geraakte echt geen poot vooruit met een opgave na 34 km als gevolg.

Verdorie, net nu voorspelde de weerman tropische temperaturen van 30° en meer en kregen we het advies om zware inspanningen overdag te vermijden.

Nu ja, zes uren lopen zou toch wel lukken zekers …

We waren al vroeg van de partij om de wagen te parkeren – kofferbak open, zodat we makkelijk aan alle gelletjes en extraatjes konden geraken.
Nu ja, de organisatie had natuurlijk ook alles in overvloed voorzien, maar elke loper heeft toch graag zijn eigen vertrouwde spulletjes mee.

Om 10u00 weerklonk het startschot en gingen pakweg 85 atleten van start.
Ik had me voorgenomen om aan een kleine 10 km/u erg rustig te starten samen met Veerle.
Na een tiental km besloot ik om haar te laten gaan : op een marathonafstand zijn we mekaar nog waard, maar bij alles wat verder is wordt Veerle merkelijk beter.
Hoe langer ze loopt, hoe beter ze wordt, bij mij is mijn kaars meestal af na ruim drie uren.
Ik ben dan ook geen echte ultra, hé …

Pff, het was intussen al bloedheet geworden.
En er was behalve een klein stukje aan het keerpunt en op dat weggelingske halfweg nergens schaduw te bespeuren.
Na een tweetal uurtjes lopen begon de warmte ondanks het vele drinken al sporen na te laten. Je zag ook steeds meer lopers een stukje wandelen.
Door de vele opgaves zag je stelselmatig het peloton uitdunnen.
Ik besefte dat nog vier uren onafgebroken tempo lopen in die warme lucht-oven niet meer ging lukken en besloot om het tempo fors te laten zakken en wandelpauzes in te lassen.
Op die manier kon ik de hartslag wat laten zakken en kon ik voldoende eten en drinken.

Ik bereikte op die manier het marathonpunt in 5u10’.
Op het einde kwam ik er zelfs terug een beetje door en toen het eindschot weerklonk kon men 48 km 813 meter opmeten, een flink stuk minder dan verhoopt, maar who cares, er komen nog voldoende gelegenheden.
Veerle kan veel beter tegen de warmte en liet 56,5 km noteren.

Man, man, man, dit was loodzwaar geweest.
“Zot zijn doet geen zeer”, beweert men, maar dit was toch op het randje.
Deze morgen ben ik toch met erg stramme spieren opgestaan en mocht ik mijn fiets platleggen om erop te geraken.
Ik denk dat ik een massage verdiend heb.

Proficiat aan alle deelnemers en bedankt aan de talrijke supporters met water en sponsen.
Bedankt ook aan Joeri en zijn team voor de weeral perfecte organisatie.
Zonnepetje af hoor!

duoaalter.jpg

17:47 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-06-13

Torhout, 50 km in 4u53’49” - Belgische Titel voor Veerle op het BK-100 km

finish.jpgWeeral een tijdje geleden dat ik op deze blog iets geschreven heb, tijd voor een update bijgevolg.
Na mijn geslaagde marathon van Antwerpen ben ik niet op mijn lauweren blijven rusten.
Integendeel, het werden zelfs erg drukke (loop)-weken.

Eventjes recapituleren in een notedop :

Op 1 mei was er de traditionele trainingsloop van 50 km met drie lussen 22 – 18 – 10 km ten huize Spencer met een twintigtal sportievelingen, een hapje en een drankje en uiteraard veel leute en plezier.

Het weekend van 11 en 12 mei stond volledig in het teken van het WK 24-uurslopen te Steenbergen, waar Veerle schitterde met onze nationale ploeg en een afstand van 186 km 257 meter liep.
Dit resulteerde in een 149e plaats overall op het Wereldkampioenschap, 61e dame van de wereld.
Straffe prestatie, al zeg ik het zelf.

Zelf liep ik tussenin een drietal korte wedstrijdje in de buurt :

- 4 mei, Heule - Tinekescross voor eigen volk, 10 km in 45’38”.
- 20 mei, Kortrijk loopt, met de collega’s van het werk, 11,3 km in 51’17”.
- 29 mei “Dwars door de Zilten” te Roeselare, out of the blue, 14 km in 1u03’17”.
Kort is nu niet meteen “mijn dada”, maar in alle drie de wedstrijden kon ik toch telkens eindigen met een gemiddelde van ruim 13 km/u.

Daarna ging de riem er wat af om te taperen voor de Nacht van West-Vlaanderen te Torhout.
Veerle zou er opnieuw de 100 km voor haar rekening nemen, ik zou haar hazen (of vergezellen) tijdens de eerste 50 km.
Door omstandigheden werd de Nacht voor de “ultras” nu overdag gelopen, zodat we om 9u00 aan de Mast stonden met pakweg 120 atleten (71 voor de 100 km, 47 voor de 50 km).

Veerle had een ambitieus plannetje in haar hoofd gestoken en wou starten aan 10,5 km/u.
Easier said than done.
De omstandigheden zaten deze keer absoluut niet mee. Al vrij snel in de wedstrijd kwam de wind opzetten en begon het hard te regenen. Op de open stukken stond de in kracht toenemende wind pal op kop en dat zorgde dat het zwaar was voor de atleten.
Ongetwijfeld hebben vele lopers zich verbrand in de beginfase, gezien de vele opgevers.
Wij konden echter standhouden en liepen elk rondje van 10 km in gemiddeld 58 minuten en iets.
Na 4u53’49” zat mijn haasklus erop en mocht ik rap douchen en mijn fiets opspringen om de resterende 50 km mee te fietsen.

Veerle liep toen als 3e Belgische na regerend kampioene Valerie Turlot en de sterk debuterende Hilde Ottevaere.
Na 70 km kwam Veerle nog steeds door onder de 7 uur.
Het zat nog steeds erg goed tussen de oren : een bronzen medaille op het BK-100 was mooi meegenomen.

Bij een volgende doortocht – en een fikse stortbui – hoorde ik de speaker vertellen dat er een strijd was voor Belgisch goud tussen Veerle Beernaert en Dora Vandewatere.

Hoezo, “what happened ?”
Ik fietste toch eventjes terug voor een woordje uitleg.
Ik vernam dat Valerie Turlot uitgestapt was en dat Hilde Ottevaere weliswaar nog voorop liep, maar niet in het bezit was van een VAL-lid nummer en bijgevolg niet aangesloten was bij de Atletiekbond (VAL).
Erg sneu voor haar uiteraard, maar dit stond vooraf duidelijk aangegeven in het reglement en bij het inschrijvingsformulier moest je je VAL-nummer opgeven voor deelname aan het BK.
Je kan toch moeilijk Belgisch kampioen worden als je niet aangesloten bent bij de atletiekbond.
Veerle betaalt elk jaar netjes haar lidgeld bij KKS (Kortrijk Sport).
Nu ja, Hilde vond het blijkbaar zelf zo erg niet hoor, haar entourage was iets meer ontgoocheld.
Begrijpelijk.

Met deze info en een veilige voorsprong op Dora kon en mocht niets meer mislopen.
We zouden op safe spelen, nu mochten we de motor zeker niet meer opblazen.
Veerle kon zelfs nog een Russische voorbijsteken en finishen in 10u19’ en werd vijfde dame overall na de Russische winnares Antropova, de Kroatische Vrajic, de Britse Hathaway en Hilde Ottevaere.
Op de koop toe verbeterde ze haar PR met ruim 25 minuten.

Na een massage mocht ze het podium om voor de huldiging en de Brabançonne.
Belgisch en tevens Vlaams Kampioen 100 km, wie had dat ooit voor mogelijk gehouden?
Die titel, die weliswaar enigszins in de schoot geworpen werd, neemt niemand haar nog af en staat voor eeuwig en altijd op haar palmares.
Veerle heeft er trouwens zelf hard voor gelopen.
Blij dat ik daar toch mijn steentje toe bijgedragen heb.

Straks volgt een verdiende relax- en rustweek in Mallorca en daarna gaan we ons klaarstomen voor onze volgende afspraak, de Zes uren van Aalter op zondag 21 juli.
Als ik de deelnemerslijst er eens bijhaal wordt dit ongetwijfeld weer een plezant loopfeestje.
Allen daarheen!

onderweg.JPG

podium.jpg

17:42 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-13

Antwerp Marathon, na het verslag nu de cijfertjes.

diploma antwerpen.jpg

15:22 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-04-13

Antwerp Marathon, nieuw PR, 3u42’19”

id553697-jhs-20130421-75j5107-408013-jpg-960x700-n.jpgNa een maandenlange voorbereiding voor de Zestig van Texel was al een tijdje een plannetje aan het rijpen in dit brein om die vele urenlange trainingslopen te verzilveren op de marathon, nog steeds mijn geliefkoosde afstand.
Zwalm kwam nog te vroeg en was bovendien iets te lastig, Rotterdam had ik voorheen al 3x gelopen, dus zou het in Antwerpen moeten gebeuren.
Latere marathons waren minder ideaal, want die topconditie zou nu ook niet eeuwig rekbaar blijven.
Antwerpen was precies 20 dagen na Texel, het ideale moment bijgevolg voor “een kleine vier uren maximale supercompensatie”.

Ik had er vooraf ook niet al te veel ruchtbaarheid aan gegeven, want dan komen weer die onvermijdelijke pronostiekjes op gang en krijg je onbewust weer te veel druk links en rechts.
Ik was perfect gefocust op Antwerpen en wou echt met een “clean sheet” van start gaan.

Zondagmorgen was het dan zo ver en om 7u00 vertrok ik richting ’t Stad: eerst de wagen netjes geparkeerd op de Park & Ride van Melsele en dan verder met de tram vlotjes naar Linkeroever.
Daar was alles netjes geregeld, je mag zeggen wat je wil over Golazo, maar de organisatie was perfect.

Na één minuut ingetogen stilte voor de slachtoffers van Boston gingen we start.

Ik was relatief vooraan gestart, want ik wou als diesel rustig inlopen om geleidelijk aan in te pikken op de pacers van 3u45’.
Vooraf had ik nog getwijfeld tussen de pacers van 3u45' en 4u00', want ik wou de motor niet opblazen.

Nu ja, het leven is aan de durvers.
Het tempo voor 3u45' – ongeveer 11,5 km/u – kon ik makkelijk volgen, hoewel ik af en toe een gaatje liet vallen om genoeg te drinken en te eten, maar steeds had ik de rode ballonnetjes van pacers Filip en Anke in mijn vizier.
We kwamen halfweg door in 1u52’, netjes op schema dus en ik voelde me nog erg goed.
Het groepje was intussen al stevig uitgedund.
Nu ja, het was nog erg ver, maar ik had toch goed gedoseerd: dit is het psychologisch voordeel van de ultrarunner, dan is een marathon “maar 42 km”, zelfs 18 km minder lopen dan in Texel.
Ik besloot om me als een pitbull vast te bijten in mijn pacers en ze niet meer los te laten zoals in de eerste kilometers.

Een goede vijf km voor de finish had ik zelfs nog wat reserve en besloot om nog eens alles uit de kast te halen, zodat ik op de Grote Markt kon finishen in 3u42’19”, een verbetering van mijn PR (Leiemarathon 2011) met ruim 5 minuten.

Supercontent natuurlijk!
3u42' lijkt voor sommigen misschien niet zo bijzonder, maar voor Frank Spencer is dit echt een fantastische tijd.

De omstandigheden waren gisteren natuurlijk ideaal: perfect weer, vlak parcours en het voordeel van netjes achter luxe pacers – merci Filip en Anke – te kunnen lopen.
Het was dan ook “mijn lopersweer”: frisjes bij de start, niet al te warm erna en quasi windstil.
Na maandenlang in Siberische omstandigheden met 4 lagen kledij gelopen te hebben, was het een verademing om eens in short en shirt te kunnen lopen, dan heb je echt het gevoel dat je vliegt.
Het zat natuurlijk ook erg goed tussen de oren, mijn focus stond onverstoord op die 42 km en ik stond mentaal ijzersterk.
Ook Antwerpen zelf viel wonderwel mee: die marathon had vooraf blijkbaar een wat saai imago, maar ik vond dat er relatief veel publiek aan de kant stond en de animatie was ook leuk.
Weliswaar geen Hollandse omstandigheden, maar ik was toch aangenaam verrast door zoveel enthousiasme van de Antwerpenaars.

Quid nunc ?
Al mijn objectieven voor 2013 – de Zestig van Texel en een marathon-PR – zijn in april al bereikt, zodat ik op mijn lauweren mag rusten voor de rest van het jaar.
Of toch niet …
We mogen bijgevolg weer op zoek gaan naar een volgende uitdaging.

Wordt vervolgd …

antwerpen.png

17:25 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-04-13

Zestig van Texel – 60 km in 6u47’47”

texel-rinus.jpgVrijdagmiddag vertrokken we met ons gezin richting onze Noorderburen voor een extra lang paasweekend met als apotheose de Zestig km van Texel op paasmaandag, mijn hoofdobjectief voor 2013.

Het werd enigszins een start in mineur, want vrijdagmorgen was ik met lichte koorts opgestaan.
Dedju, het zou toch niet waar zijn, hé, of was het dan toch angstzweet.
Na een eerste testloopje van amper 7 km op het strand van De Koog zat ik al stikkapot.
Een “worst case scenario” doemde al op vanachter de berijpte nevelslierten.
Op de koop toe werd een loodzware editie onder Siberische omstandigheden voorspeld.

Met dit lichaam een slopende 60 km-wedstrijd lopen stond synoniem met “harakiri plegen”.
Plan B werd al voorbereid, met koorts zou ik in geen geval starten : er werden al voorbereidingen getroffen om een fiets te huren en desnoods Veerle te begeleiden.
Nu ja, gene paniek, het was nog drie dagen en ik werd sowieso verplicht om veel te rusten.
Achteraf gezien is dit ongetwijfeld wel mijn redding geweest.

Want op maandagmorgen voelde ik me alvast stukken beter en fit genoeg om van start te gaan.
We zouden wel zien waar het schip zou stranden.
Ik had maar één ambitie en dit was finishen binnen de limiet van 7 uren.

Iets na halfelf weerklonk het startschot en gingen we met 500 dappere lopers van start voor één rondje van 60 km rondom het schapeneiland.
Zes uur éérder waren er al 35 helden vertrokken voor twee maal ditzelfde rondje (120 km).
De weersomstandigheden waren ondanks alles iets beter dan verhoopt.
Het was natuurlijk nog steeds berekoud, maar je kan je daar tegen wapenen – zo liep ik met 4 lagen – en er stond een forse noordoostenwind (4 Beaufort), waar we toch 30 km tegenin mochten beuken, maar het zonnetje – dat het de voorbije dagen enigszins had laten afweten - was terug van de partij.

Ik startte samen met Veerle, die er een training voor het WK (24 uurslopen) in Steenbergen zou van maken.
We bleven samen tot aan de vuurtoren (km 35). Af en toe deden we “haasje over” op de zandstroken.
Man, man, man, dit was absoluut geen lachertje : zo moesten we alles samen 15 km ploeteren door het strand met een stevige wind pal op kop.
Je had twee opties : gewoon rechtdoor het mulle zand ofwel de iets hardere vloedlijn opzoeken met het gevaar op natte voeten door de onvoorspelbare golven.
Eigenlijk was het gewoon verstand op nul zetten en harken, het pure “no nonsense-lopen” …

Ik had me voorgenomen om op reserve te starten en in den beginne goed te doseren, maar hoe speel je dit in godsnaam klaar in een zandbak ?
Sowieso ging de hartslag op elke strook pijlsnel de hoogte in.
Gelukkig was er na de eerste zandstrook een rustige passage door het bos en kon ik wat recupereren tot we opnieuw het strand op mochten.
Na een drietal stroken was het strand voorbij en ging het via de duinen richting het natuurgebied de Slufter en de vuurtoren (km 35).
De wind blies snoeihard op kop en het ging erg moeizaam vooruit.
Prachtige beelden, dat wel. Ik waande me een nietige pion in een strandschilderij.

Ik had me voorgenomen om niet (te veel) op mijn klok te kijken, maar door die zandstroken was mijn marge op de (strenge) limiettijd opeens wel erg krap geworden en kreeg ik al visioenen over een genadeloze bezemwagen.

texel1.jpgGelukkig wist ik dat het parcours vanaf 35 km minder zwaar werd.
Daar liet ik ook Veerle gaan, zij zou uiteindelijk met de vingers in de neusgaten finishen in 6u30’.
Vanaf de vuurtoren – het hoogste punt van het eiland – konden we terugkeren naar de oostkant van Texel en kregen we zowaar geleidelijk aan rugwind. De ondergrond werd ook makkelijker met vooral asfalt en rustige fietspaden langs de dijk.
Het zwaarste was achter de rug en het was “maar 25 km” meer uitbollen richting finish-De Burg.
“Easier said than done …”

Ik passeerde het marathonpunt in 4u45’ en ik had nog 2u15’ overschot om 18 km te lopen.
Dit kon en mocht niet meer mislukken, de buit was bijna binnen.

“Yes, I can”, vanaf toen begonnen de endorfines het over te nemen.
Het was ook een prachtig parcours, ik voelde me een bevoorrechte getuige om al deze natuurpracht live te mogen bewonderen.
Ik passeerde schilderachtige dorpjes, een knappe haven en veel schapenvelden.
Wie zei ook weer dat “lopen geen sport maar een manier van reizen” was ?

Ik werd zowaar emotioneel en kon amper mijn tranen bedwingen.
Tranen van geluk, maar ook traantjes, voor diegenen, die dit niet meer mogen meemaken.

Vanaf dan was het lopen van drankpost naar drankpost en aftellen naar het einde.
Nog 15 km, nog 10 km, en verder 5, 4, 3, 2, 1 … en dan ultiem kicken aan de Stayokay van De Burg.
Ik kon dolgelukkig finishen in 6u47’47’ netto.

Nooit eerder had ik zo ver en zo lang ( … en zo traag :-) ) gelopen : ik had ook de ganse tocht afgehaspeld zonder ook maar één stukje te wandelen, dit was als lopen in een roes.
Na de finish volgde de omhelzing en het ultieme geluksgevoel.
De beloning voor de vele trainingen en sobere levenswijze van de laatste maanden.

Het bewijs dat je tot veel in staat bent, wanneer je iets echt wilt.
Ultralopen is dan ook vooral mentaal, het moet goed in het kopje zitten, of het gaat nooit lukken.
Het was dan ook een heel mooie wedstrijd in een prachtig rustgevend kader.
Texel is waarlijk een aanrader voor de genietende loper.

The “day after” overheerst nog steeds dat zalige geluksgevoel.
De stijve spieren nemen we er maar gratis bij.
Mijn grote doel voor dit jaar is reeds bereikt, wat nu ?

Ik heb altijd beweerd dat ik geen echte ultraloper ben en ook niet de ambitie heb om er ene te worden.
Ik beschouw Texel eerder als “het obligate zijsprongetje van de doorsnee marathonloper”.
De marathon is voor mij al ver genoeg, maar na maandag ben ik daar al iets minder zeker van.

“Time will tell …”, who knows ?”

texel-veerle.jpg

17:43 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-03-13

Zestig van Texel – voorbeschouwingen

Volgende maandag – paasmaandag – loop ik de lang verwachte Zestig km van Texel.
We hebben er al een tijdje naar toegeleefd en ondanks de Siberische winter en de soms barre trainingsomstandigheden mogen we toch terugblikken op een bevredigende voorbereiding.

Zo liep ik al drie marathons dit jaar (Genk, Stein en een Activia van 42 km in Ieper).
Stein was er zelfs ééntje van bijna 55 km (in 6 uren) en telkens zat het gevoel achteraf "relatief" goed.

Texel is natuurlijk nog van een ander kaliber.
Door het zwaar parcours – 15 km door het mulle zand – en de soms zware omstandigheden is mijn hoofd - en enige - bekommernis om binnen de limiet (van 7 uur) te eindigen.

Zo lees ik op de website enkele aanbevelingen.
Ik citeer : “De moeilijkheid van Texel zit niet alleen in de lengte maar met name ook in de twee stukken strand. Plus dat er nog een stuk zandig duinpad in het laatste deel zit.
Met je (huidige) marathoneindtijd kan je met de volgende vuistregel je reële verwachting van je finishtijd op Texel extrapoleren. Qua zwaarte dien je dan niet met 60 km maar eigenlijk met 70 km te rekenen.
Als je marathontijd langzamer is dan 4.15, is het niet reëel om te verwachten dat je op de 60 km van Texel binnen de limiettijd weet te blijven, dan ga je best niet van start”.

Oei, help, dan zal ik zeker niet veel overschot hebben …
De vorige keer waren er dan ook 1 op 3 uitvallers.

Vandaar dat ik volgende strategie zal toepassen.
Ik ga proberen zo veel mogelijk te doseren, op reserve te lopen en met de limiettijd te flirten. Daarbovenop ga ik op elke drankpost (12) ruim de tijd nemen om voldoende te eten en te drinken.

Ik ga daarom telkens proberen netjes onder volgende grenzen te blijven
10 km 1u10’
20 km 2u20’
30 km 3u30’
40 km 4u40’
50 km 5u50’
60 km 6u59’
Easier said than done.

Ook voor de 120 km van Texel – tweemaal rond het eiland met start om 4u30 ’s morgens – is de limiettijd met 13 uren erg scherp.
Nu ja, de vereisten om toegelaten te worden zijn dan ook erg streng : elke loper moest ofwel de 100 km onder 9u30’ kunnen lopen, ofwel meer dan 120 km op 12u, ofwel meer dan 200 km op 24 uur lopen.
Ja, hallo, het spreekt vanzelf dat enkel de toppers van de partij zijn.

Nu ja, het belangrijkste blijft uiteraard zorgeloos genieten van een extra lang weekend – van vrijdag tot en met dinsdag – op het grootste Waddeneiland met hopelijk een geslaagde 60 km-loop op Paasmaandag.

texel.jpg

14:01 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-03-13

Zes uren van Stein – 54km732 meter

Sinds de LPM marathon van Genk heb ik opnieuw twee klippen omzeild “on the road to Texel”.
Twee weken geleden waren we van de partij voor de Leopoldsloop van Watervliet (27 km). .
Bedoeling was om samen met Nico van start te gaan aan een vlot babbeltempo en dan wel verder te zien.
Leuk was ook om Rob Veer nog eens terug te zien en al lopend wat bij te praten. Hij was er als fietsbegeleider aanwezig met het Dreamteam van Runners World, in volle voorbereiding voor de marathon van Rotterdam.

We namen het keerpunt (13,5 km) met een klein groepje in 1u10’ rond.
Na 22 km moest ik Nico lossen – die had nog bergen adem over, ofwel kwam hij gek van mijn rammelende tictac’jes in mijn broekzak – maar ondanks dit dipje kon ik toch nog finishen in 2u19’45”.
De tweede helft had ik zelfs nog iets sneller gelopen.
Missie geslaagd dus.


Een moeilijker klip ging de Zes uren van Stein (Nl) worden.
Vorig jaar was mijn eerste zesurenloop in Aalter de mist in gegaan. Toen moest ik compleet leeg en verzuurd na 3u30’ lopen opgeven.
We mochten bijgevolg dezelfde fout niet meer maken. De dagen voor Stein werden extra rustdagen.

Zondagmorgen was het dan zover. Nerveus was ik niet, het zou gewoon een lange trainingsdag worden zonder extra tijdsdruk.
Mijn hoofdbekommernis was uitlopen : een nieuwe opgave zou slecht zijn voor het vertrouwen en dan mocht ik Texel wel schrappen van mijn programma.
Een afstand had ik ook niet in mijn hoofd, gewoon rondjes draaien aan een matig tempo en bij elke doortocht veel eten en drinken, en hop naar het volgende rondje.
Veel denkwerk komt daar immers niet aan te pas.
Bedoeling was om een tempo te zoeken van om en bij de 9 km/u.
Dit is een traag tempo, maar ik weet wel dat ik het desnoods uren kan volhouden.

Om 11u00 weerklonk het startschot en gingen 156 dappere lopers op pad.
Het was helaas nog een laatste winterdag, want ik vond het berekoud om te lopen, ondanks mijn drie lagen kledij.
De eerste twee uren liep ik samen met copain Koen Vansteenkiste : ’t is te zeggen, we speelden af en toe jojo, want Koen moest veel in de bosjes duiken om te plassen.
Toen al zag ik dat Koen erg goede benen had, want als ik zijn tempo zou blijven volgen, dan had ik beslist mijn motor opgeblazen.

Na drie uren lopen kreeg ik mijn eerste dipje : de vermoeidheid begon al toe te slaan en mentaal is het nog veel te ver om af te tellen. Ik weet uit ervaring dat iedereen, zowel topper als meeloper, af te rekenen krijgt met dipjes onderweg. Je mag er gewoon niet aan toegeven en dan gaat dit wel vanzelf over. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik besloot om een uitgebreide drank- een eetstop in te lassen. Ik at een pistolet met gehakt, enkele eierkoeken en pikte een wonderdrankje op Veerles persoonlijke bevoorradingstafel.
Dat deed me goed en ik vond mijn ritme terug.

Na 13 rondjes ( = marathonafstand ) kwam ik door in 4u34’.
Yes, dit was al een eerste mijlpaal, maar dit betekende ook dat ik nog bijna anderhalf uur door moest lopen.
Karaktertraining noemt men dit. Nu ja, als je links en rechts om je heen kijkt, merk je dat iedereen op zijn tandvlees zit.
Na 6 uren lopen weergalmde het eindsignaal en kwam men met een rolletje de restmeters opnemen.
Eindresultaat : 54 km 732 meter, dat is nog altijd ruim 9 km per uur.
Niet slecht voor een debutant.

En weeral een persoonlijke mijlpaal, ik mag me nu zelfs officieel ultraloper noemen.
Nooit eerder liep ik verder en langer dan gisteren in Stein.
Niet dat ik grote ambities heb op dit vlak. Het is gewoon leuker om zelf mee te lopen dan om zes uur lang aan de kant te staan toe te kijken.
Dat deed ik vroeger toen Veerle begon met ultralopen en uren aan één stuk naar lopers kijken vond ik pas echt saai. Dan kan je evengoed zelf je kilometers lopen.

We mogen bijgevolg al wat geruster vooruitblikken op Zestig km van Texel.
Daar mag ik nog een goeie 5 km langer lopen, maar heb nog een uurtje marge (tijdslimiet in Texel is 7 uur)
Niet dat de buit binnen is, verre van, maar de conditie gaat alvast crescendo.

644272_10201005071675967_1352363679_n.jpg

18:18 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11-02-13

Louis Persoons Memorial Marathon te Genk – 4u23’08”

lpm-klein.jpgWeeral een tijdje geleden dat dit blogje nog werd aangepast – shame on me – maar er zijn belangrijker zaken in ’t leven dan lopen en bloggen.

Nu ja, gisteren stond terug een marathon op mijn agenda, de steeds gemoedelijke en gezellige Louis Persoons Memorial Marathon van Genk in een organisatie van de immer sympathieke Micha en co.
Het concept is eenvoudig : een aanloopstrookje van 195 meter en dan zeven rondjes van exact 6 km rond het prachtige domein Kattevennen, het geliefkoosde trainingsparcours van de betreurde Louis Persoons.

Na een gezellig weerzien met heel wat bekenden en een ruiker bloemen aan de weduwe van Louis Persoons gingen we van start met een 200-tal marathonlopers.
De bedoeling was om samen te lopen met Veerle – die een dubbeldekker liep na haar zware Trail des Bosses – maar na de start zag ik dat ze helemaal achteraan bleef, zodat ik maar mijn eigen weg ging.
De omstandigheden waren niet ideaal, vriestemperaturen, hier en daar een gevaarlijk gladde strook en zeven keer de beklimming in de Kattevennen rondom de skiheuvel.
Een tijd van om en bij de 4u15’ ging hier het hoogst haalbare zijn.

Nu ja, we waren hier om te trainen voor de Zestig van Texel van maandag 1 april.
De eerste helft verliep volgens schema, halfweg kwam ik door in een goeie 2u08’ en ik had nog flink wat reserves.
Ik stak zelfs nog een tandje bij na mijn 4e doortocht (24 km), maar dit bleek evenwel iets te voortvarend.
Het laatste rondje was er dan weer te veel aan.
Die beklimming, die in de aanvangsronde nog een “ferme nepe” was bleek geëvolueerd van een molshoop naar een heuvel tot zelfs een heuse col of berg in de laatste ronde. Die afdaling van in ‘t begin was precies ook verdwenen.

Bovendien was de tank leeg – te weinig gedronken – en op de koop toe had die knappe blondine, die als seingeefster mij naar rechts moest wijzen, een plaspauze genomen nét toen ik daar passeerde.
Plots zat ik op een drukke baan en zag ik allerlei “bouwsels en batimenten”, die niet op het parcours thuishoorden. Nee, ik kreeg geen fata morgana, maar was domweg rechtdoor gelopen.
Dan loop je al eens zeven keer hetzelfde rondje …
Ik ben dan maar op mijn stappen teruggekeerd en na een ommetje – niet echt leuk, wanneer je er begint door te zitten – zag ik Joeri op het vertrouwde parcours om de resterende vijf km af te haspelen.

Al bij al viel de schade nog mee en kon ik finishen in 4u23’08”, niet eens slecht voor een trainingsmarathon.

Ik heb weeral enkele lesjes bijgeleerd voor een volgende marathon.

- Neem steeds je eigen drinkbus mee, want de laatste rondjes heb ik echt dorst gehad : er waren natuurlijk wel elke 6 km voldoende bekertjes van de organisatie, maar voor mij was dit ontoereikend, zeker als de tank langzaam leeg loopt.
- Kijk uit je doppen en prent toch minstens een minimaal overzicht van het parcours in je hersenpan, zeker wanneer je ditzelfde rondje zeven keren mag lopen.
- Loop minstens één dertiger in een marathonvoorbereiding : het was van november geleden dat ik nog meer dan 25 km aan één stuk gelopen had
- Probeer in extremis nog wat kilootjes te verliezen : ik sleur nog wat eindejaarskilo's mee. Niet dat het dramatisch is, maar op het einde van een lastige marathon kruipt dit in de kleren en voel je dit zeker.

Zo zie je dat je uit elke marathon nog iets kan leren.
Met die wijze lessen in mijn achterhoofd moeten we de volgende klippen (Watervliet -27 km en Stein- 6 uren) “on the road to Texel” wel weten te omzeilen.

16:44 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-11-12

’t Is voor niks-marathon in Geldrop: mislukt experiment

geldrop11.jpgWeeral een tijdje geleden dat ik nog op deze blog was.
Eventjes recapituleren bijgevolg.

In tussentijd werd naarstig verder getraind richting het grote doel met name de Zestig van Texel op maandag 1 april.
Een belangrijk testmoment “on the road to Texel” was de halve marathon tussen Deinze en Bellem op zondag 11 november.
Die wedstrijd verliep erg vlot.
Bedoeling was om tot aan de fameuze brug (km 14) een tempo van 12 km/u rond te draaien en om daarna, indien mogelijk, een tandje bij te steken.
Ik had blijkbaar een goeie dag, want ik kon nog heel wat lopers oprapen – erop en erover – en finishen in 1u42’07”, naar mijn normen een erg leuke tijd.

Gisteren stond ik dan met heel wat maatjes aan de start van de “t Is voor niks-marathon” te Geldrop (Nl).
Prijs-kwaliteit gezien is dit natuurlijk een top-marathon: prachtig parcours doorheen bossen, vennen en heide, genieten van de rust en de natuur en dit allemaal voor niets, free, gratis.
Waar vind je dit nog?
Bedoeling vooraf was om deze marathon als training te lopen: een lange langzame duurloop en genieten van de sfeer en de natuur.

Klein probleem: de avond ervoor zaten wij op de kaas-en wijnavond van de Rode Lopers ten voordele van de Roparun. Topatleten houden het dan meestal sober en zoeken tijdig hun bed op.
Nu ja, ik ga er geen doekjes om winden, berouw komt na de zonde …
Koen liep ooit een PR na een Leffe-avond, maar ja, dat is dan wel “nen echten crack”, hé.

Gevolg: toen de wekker om 05u00 afging deed mijn haar nog zeer en had Veerle heel veel overtuigingskracht nodig om me mee te krijgen richting Geldrop.
Onderweg ook nog Renate en Kristof opgepikt en na een ritje van 1u45’ stonden we in het gezellige Geldrop, waar we veel bekenden tegen het lijf liepen : ’t is een klein wereldje en na een tijdje keren steeds dezelfde gezichten terug.
Ik kon tevens voor ’t eerst de hand schudden met Patrick Aerts van de traillopers: ik kende hem uiteraard van tv, maar in real life had ik hem steeds gemist.

Intussen weerklonk het startschot en gingen we op pad.
Pff, wat was dat…? Dat liep absoluut niet lekker: direct een torenhoge hartslag met nevenverschijnselen zoals koppijn, maag- en darmklachten.
Ik had me voorgenomen om bij problemen af te slaan naar de 21 of 30 km, maar de splitsing was al veel te vroeg na twee en een halve km.
Dilemma : wat nu?
Enige twijfel in mijn geteisterd kopje: niet puppen, ben je nu een echte marathonloper of niet, dus opteerde ik voor het pijltje van 42 km.
Straftraining om de alcoholresten uit mijn lichaam te verdampen.

Veerle liep al rap van me weg: eigenlijk liep ze een rustig trainingstempo, maar voor “bibi” was het veel te snel.
Ik liep dan nog een tijdje in het aangename gezelschap van Carmen.
Leuke babbel, maar na 16 km kon ik ook al niet meer volgen.
Zware benen en koppijn: ik voelde me precies een mislukt wetenschappelijk studieobject in één of andere thesis “lopen met een kater”.

Na 25 km moest ik het tempo nogmaals laten zakken en zag ik tot mijn verbazing opnieuw een pijltje voor de 30 km : we waren na een lusje terug op het gemeenschappelijk parcours geraakt, zodat ik alsnog kon afslaan.
’t Was toen immers nog 17 km en die resterende kalvarietocht met forse tegenwind zag ik echt niet meer zitten.

Ik kwam al snel in ’t gezelschap van Renate, Kristof en Ruth – die zelf de 30 km liepen - en besloot om mijn wagonnetje aan te haken en heel gezapig uit te lopen.
Uiteindelijk kwam ik over de finish in 3u51’ met ongeveer 35 km op de teller.

Weliswaar geen marathon, maar toch een stevige training: beter dan niets.
De ene dag is de andere niet…

Moraal van het verhaal en lesje voor de toekomst: geen feestjes meer op de vooravond van een marathon en in ’ t vervolg vroeg naar bed: mislukt experiment bijgevolg.
‘t Verstand komt met de jaren zeker…?
Volgende keer beter…

geldrop.jpg

12:50 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-10-12

Eindhoven Marathon in 4u11’41”

eindhoven1.jpgGisteren stond het jaarlijks marathonfeestje van Eindhoven op ons programma met tal van bekenden en “slechte moaten” aan de startlijn en vanaf de zijlijn.
Altijd een erg leuke bedoening.
Onze opdracht was deze keer om joggingclub-maatje Veerle een flink PR te bezorgen.
Haar vorig PR stond op 4u58’ en daar kon uiteraard een flink stuk van af. Dit kon en mocht niet mislukken.

Nu ja, als “haas” moet je natuurlijk zelf ook goed zitten.
Na een rustperiode was ik pas terug in volle opbouw : het was dus koffiedik kijken hoe het met de conditie gesteld was.
Vandaar een laatste test bij de halve marathon van Kuurne.
Daar kon ik steeds een tempo van 12 km/u ronddraaien en had nog elk rondje kunnen versnellen.
Ik was bijgevolg weeral rapper dan den Ezel, zodat het vertrouwen in een goede marathon groter was.

Veerle T. had op haar lange duurlopen ook al meerdere keren bewezen dat de topconditie nakend was.
Onze haasopdracht was dus simpel : een tempo van om en bij 10 km/u ronddraaien en de stress bij Veerle zo veel mogelijk wegnemen.
Ook haar er af en toe op wijzen om regelmatig te drinken en een stukje te eten.
Het zou “zogezegd” een lange opwarming van 32 km worden (genre Aktivia) en dan nog een uurtje op de tanden bijten.
Zo gezegd, zo gedaan : de eerste kilometers gingen erg vlot, door veel te kwebbelen konden we de zenuwen in bedwang houden. Voor we het zelf doorhadden zat de eerste helft er al op.

Ik had trouwens zelf erg goede benen, we kwamen halfweg door in 2u06’30 en ik had het gevoel dat ik nog maar pas gestart was.
Ook Betty en Jogginggirl Veerle zaten nog super.
Inmiddels hadden we aansluiting gezocht bij de pacers van 4u15’.
Die liepen een egaal tempo van 10 km/u en zo moesten we ons daar ook geen zorgen meer om maken. Op die manier vonden we ook beschutting op de stroken tegen wind.
Het 30 km-punt werd moeiteloos gehaald in 2u59’.

So far, so good : vanaf toen begonnen we de laatste kilometers te visualiseren.
Vanaf hier nog een toerke “Boerderietjes”, iets verder was het nog een toerke “Bergelen”.
Vanaf 37 km was het nog een Bruggenloopje, etc …
“Somewhere over the rainbow” zat een sterretje en die zag dat het goed was.

Ook na veertig km hadden we nog overschot en staken we een tandje bij.
Het eind was in zicht, er was veel ambiance in Eindhoven en we konden nog onze reserves verzilveren.
Veerle kreeg zowaar vleugels en we kregen zelfs moeite om haar bij te houden.
Dolgelukkig konden we “drie op een rij” finishen in 4u11’41”.

Wat een supertijd en een PR van ruim 47’ voor Veerle en een flinke negatieve split.
We waren trouwens net zo blij alsof we zelf een PR gelopen hadden.
Nu ja, je kon moeilijk van een haasopdracht spreken als achteraf blijkt dat je loopbuddy minstens even goed blijkt als jezelf.

Bedankt Eindhoven, ik vond het één van mijn leukste marathons ooit.
Dit was ruim 42 km genieten.
‘Er zat trouwens “iets strafs” in de lucht, want bijna iedereen van onze slechte moaten zetten daar een super tijd neer.
Proficiat aan allen.

SUNP0090.JPG

17:34 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-09-12

Najaarsplanning

60vanTexel-poster_2013%20kl.jpgWe zijn ruim twee maanden na mijn laatste blogbericht.
Hoog tijd voor een update.

“Geen nieuws, goed nieuws” is het spreekwoord en in zekere zin klopt dit.
Ik voel me prima.
De vakantiemaanden zijn voor Frank Spencer evenwel traditioneel looparme maanden.
Hoe tegenstrijdig het ook moge klinken, in ‘t voorjaar en in ‘t najaar loop ik steeds de meeste kilometers en marathons.
De vakantiemaanden zijn dan eigenlijk rustmaanden : er is meer tijd om eens te relaxen, eens lekker te eten of de fiets uit de stal te halen.
De laptop blijft ook langer dicht : als het mooi weer is of langer klaar, dan blijft deze blog of mijn facebook-account wat verweesd achter.
De loopschoenen staan wel niet volledig onder het stof, maar de lange duurlopen staan op een laag pitje. De spieren en de gewrichten krijgen dan de nodige tijd om te recupereren van de gedane inspanningen.

Eén uitzondering : eind augustus liep ik me door enkele zielsverwanten overhalen om de trainingsmarathon Deinze–Bellem–Deinze op een rustig tempo (4u21’) uit te lopen.
Het werd een leuke avond en toch weeral een marathon gelopen met de spreekwoordelijke vingers in de neusgaten. De conditie was toch niet “verschwunden” na een rustperiode.

Begin september is het ten huize Spencer altijd razend druk (begin school, start van de sportlessen van de meiden, Tinekesfeesten, EK Volleybal, etc … ) zodat de tijd om veel te lopen eigenlijk ontbrak.
Vandaar dat we pas nu terug gestart zijn met de iets langere trainingen.

Het grote doel voor 2013 is de Zestig van Texel op maandag 1 april.
Neen, deze keer is dit geen aprilvis.
Het is een beruchte ultraloop op het Waddeneiland Texel.
De Waddeneilanden hebben me al mijn gehele leven aangesproken.
De fascinatie voor deze loodzware wedstrijd sluimert bijgevolg al geruime tijd door mijn hoofd, maar telkens vond ik me nog niet sterk of fit genoeg om te kunnen starten.

Ditmaal heb ik maar de knoop doorgehakt en heb me samen met Betty meteen ingeschreven.
De wedstrijd is immers steeds heel snel volzet.
We hebben ook direct een bungalow geboekt voor een lang paasweekend.

De noodzakelijke formaliteiten zijn dus vervuld.
Nu moet het lichaam nog klaargestoomd worden.

Vandaar dat ik mijn voorbereidings-programma al uitgestippeld heb “on the road to Texel”.

Vrijdag 5 oktober : Rapper dan een Ezel, halve marathon Kuurne
Zondag 14 oktober : Eindhoven Marathon
Zondag 25 november : ’t Is voor Niks Marathon, Geldrop
Zaterdag 15 december : Kampenhout Marathon
Zondag 10 februari : Louis Persoons Memorial Marathon, Genk
Zondag 3 maart : Stein, 6 uren

Werk aan de winkel …

18:08 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-07-12

Zes Uren van Aalter – DNF

Aalter 66.jpg
Gisterenmorgen stond ik voor mijn ultradebuut in de Zes uren van Aalter, een organisatie van Joeri en co.
Vooraf heel wat bekenden gezien en een praatje gemaakt, altijd gezellig zoiets.

De intentie was om zes uren aan één stuk te lopen, het aantal km's daarbij was bijkomstig.
De conditie was goed en na mijn puike prestatie in de loodzware marathon van Stockholm van één week geleden was het vertrouwen ook groot.
Zes uurtjes lopen, we zouden dat varkentje wel wassen …

Bij de start – met een 90-tal atleten – stond ik meteen achteraan. Ik zou zeker niet de fout maken om te rap te starten.
Eerst liep ik met een groepje met Veerle en co, maar de benen draaiden vierkant.
Niet panikeren, dacht ik, in een ultra moet je zoals een dieselke warmdraaien : na een uurtje gaat dit wel vanzelf loskomen.
Ik besloot wijselijk om te lossen en (nog) trager te lopen.

Dedju, ik kreeg maar geen power in mijn benen : het waren precies twee betonblokken.
Efkens een rondje wandelen op de piste halfweg de wedstrijd – na drie uren lopen - bracht geen soulaas, het was precies nog lastiger dan lopen.

Quid nunc ?
Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.
Opgeven staat niet in Spencers woordenboek : dat was geen optie.
Er stonden langs het parcours ook wat bekenden en supporters en als je dan stopt, dan voel je je toch een beetje “een loser”.
Ik besloot met de moed der wanhoop om verder te lopen.

Na 3u30' aanmodderen nam ik dan toch de wijze beslissing om er de brui aan te geven.
Had het nog een uurtje lopen geweest, dan was ik wellicht doorgegaan en op mijn tanden gebeten, maar het was nog ruim 2u30' lopen en ik wilde vooral rusten. Ik heb mijn nummer en chip afgegeven en ben in mijn auto gekropen.
Ik wilde efkens niemand zien en ben zelfs in slaap gevallen.

Wat was er dan gisteren misgelopen?
Ik weet het echt niet : ik heb geen al te grote loopfouten gemaakt.
Ik ben erg traag gestart en heb stelselmatig vertraagd.
Ik heb om de twee km gegeten en gedronken, ook daaraan kan het niet liggen.
De simpelste uitleg is dat mijn lichaam gisteren in staking was.
Een protestactie van de benen om duidelijk te maken dat het efkens genoeg was.
Ik ben al het ganse jaar flink aan het lopen, liep al 6 marathons in 2012 (4 officiële en twee marathon-trainingslopen ) en dit heeft zich wellicht opgestapeld.

De ervaring zegt mij om de loopschoenen voorlopig efkens weg te bergen en een rustpauze in te lassen.
Voorlopig geen wedstrijden meer voor Bibi.

Ben je ontgoocheld ?
Eerlijk is eerlijk, natuurlijk ben je ergens ontgoocheld.
Na al die ultra-successen van Veerle had ik ook ergens willen aanknopen met een bescheiden ultradebuut : je wil immers niet achterblijven bij je eega.
Na gisteren zal ik mijn mening moeten herzien.
De marathon is al ver genoeg voor Frank Spencer.

Schoenmaker blijf bij je leest ...

07:54 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-07-12

Stockholm Jubileum-marathon in 4u12'50”

P1140087 [Desktop Resolution].JPGNa een deugddoende vakantie in de Ardèche vlogen we deze keer naar het Noorden voor de
Stockholm Jubileum-marathon.
Daar werd 100 jaar na de Olympische spelen van Stockholm 1912 het originele parcours in traditionele klederdracht terug afgelegd.
Een unieke marathon, die bijgevolg niet mocht ontbreken op ons “to do-lijstje”.

We besloten er een city-trip van te maken met het ganse gezin. De meiden waren ook present.
Terwijl wij het parcours vooraf bestudeerden, zochten zij naar de ideale shopping-lijn : van Aber Crombie naar Hollister, etc …
Ieder zijn goesting natuurlijk en zo hou je iedereen tevreden, zelfs mijn Visa-kaart :-).

Aan de start stonden ook heel wat bekenden : Koen, Joeri, Jan, Timon en Steven van JC Wevelgem en ook ruim 10.000 andere atleten.
De start was in een sfeervol Olympisch Stadion net zoals 100 jaar geleden om 13u48 met een gans protocol voor de Royal Box. Het startschot was zelfs een historisch vuurpeleton door een bataljon soldaten. Oef, gelukkig werden we nog niet direct gefusilleerd.

En weg waren we … de eerste ronde in het stadion was het nog vlak en de rest, ja, we hebben het geweten.
We waren amper buiten het stadion en het ging al steil bergop.
Man, man, man, dit zou absoluut geen parcours worden om een PR te lopen.
De doelstellingen werden meteen bijgesteld en de snelheid werd een tandje teruggeschakeld.
Veerle en ik besloten om bijgevolg een tempo te lopen, dat we minstens vier uur aan één stuk konden volhouden ( = 10 km/u ).
We liepen richting Sollentuna en de sfeer was schitterend : veel enthousiaste supporters langs de weg, die “Heija, heija, Omer” riepen.
Zweedse bierkenners zeker :-)?
De organisatie was ook super : ik mag toch al beweren dat ik meerdere marathons gelopen heb, maar deze organisatie was af. Om de 2 km bevoorrading, enthousiaste vriendelijke medewerkers en iedereen in de klederdracht van 100 jaar geleden. Echt klasse van die Zweden!

We bereikten het keerpunt in 2u04' en dan werden de hellingen van de heenrit afdalingen en vice versa. We wisten bijgevolg dat het venijn in de staart zat.
Tussen 28 en 32 km krijg ik het gewoontegetrouw steeds lastig : dat zit vooral tussen de oren, want je bent al een eindje aan het lopen, maar toch is het nog te ver om af te tellen. Daar zakte mijn tempo een beetje.
Ik liep nog steeds samen met Veerle : 't is te zeggen : ik ben een sterkere klimmer en zij is een betere daler.
Op elke helling liep ik een 50-tal meter uit, maar in de afdaling kwamen we weer samen.

Aangezien het toch geen toptijd zou worden, besloten we maar om samen te blijven en hand-in-hand over de meet te komen.
Je moet niet altijd elkaar “den Duvel” aandoen :-).
Onze eindtijd was 4u12'50” en dit is net boven de 10 km/u, niet slecht voor een lastige marathon.
Officiëel was ik zelfs één seconde sneller dan Veerle, maar echt waar, ik heb er niet om gedaan, deze keer toch niet :-).

Onze vier dochters zaten ook in het sfeervolle Olympische Stadion en dit was een kippevelmoment.
Luid toegejuicht bereikten we dolgelukkig de finishmeet.
Daar kregen we een glaasje bubbels (net als 100 jaar geleden) en een prachtige medaille en t-shirt.
Iedereen content en 's avonds werd daarop met de “Slechte Moaten” nog een pintje gedronken.
Veel gelachen en veel plannen gesmeed.
Marathon nummer 22 staat alweer mooi op mijn palmares.

Zaterdag lopen we de Zes uren van Aalter, een organisatie van Joeri en co.
Dit is weeral een feestje met talrijke bekenden.
De ambities liggen niet torenhoog. Ik ga proberen om een tempo te vinden, dat ik zes uren al lopend kan volhouden.
Als ik 9 km/u kan volhouden, kom je mathematisch op 54 km en daar zou ik heel content mee zijn.
Liever 54 km halen door de volle zes uren te lopen, dan 56 km door 5 uren sneller te lopen en de rest af te wandelen.

Heija!

Stockholm1.JPG

12-Bast-kladd-Vinnarna.gif

P1140074 [Desktop Resolution] - kopie.JPG

17:55 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-06-12

Nacht Van West-Vlaanderen Torhout, Veerle Vlaams kampioene 100 km.

Nacht 2012-11.jpgVrijdag laatsleden stond ik aan de start van mijn 21e marathon.
Deze keer geen gewone marathon, maar de Nacht van West-Vlaanderen te Torhout, altijd een reuze gezellig feestje met talrijke bekenden aan de start en aan de zijlijn.

De bedoeling was om Veerle alias Betty Spencer zonder energieverlies naar het 42-km punt te loodsen, en om daarna nog een nachtelijk tochtje van bijna 60 km mee te fietsen.

De voorbije weken waren een groot vraagteken voor Veerle.
Die 177 km van Steenbergen (13 mei) werden toch iets minder vlot dan verwacht verteerd.
Tijdens het opmaken van de planning voor het seizoen werd daar nogal lichtjes over heen gegaan.
Er zaten zogezegd bijna 6 weken tussen Steenbergen en de Nacht en na die 24-uren zou 100 km lopen een peulschil worden.
“Easier said than done …” en bijgevolg een lichte misrekening.

Een test-marathon thuis op training twee weken geleden zorgde toch voor een opspelende knie en heel wat twijfels tussen de oren.
Steenbergen was duidelijk in de kleren blijven hangen, zodat we in extremis het geweer van schouder veranderd hebben.
Toen beslisten we om te rusten tot aan de Nacht – niks meer lopen – en de conditie dan maar op peil te houden met wat fietstrainingen.

Bijgevolg stonden we vrijdagavond in Torhout met heel wat vraagtekens aan de start van de Nacht.
Nu ja, Veerle moest zich absoluut niet meer bewijzen : we gingen rustig van start gaan en wel zien waar het schip zou stranden.
Kristof en ikzelf waren de hazen van dienst tijdens de eerste 42 km.
Het begon al eigenlijk met een valse noot : na enkele kilometers voelde ze terug haar knie.
Ik wisselde een bezorgde blik met Kristof, we dachten eigenlijk net hetzelfde, maar we durfden het niet luidop uitspreken.
Veerle besloot om haar kniebandje te wisselen en wij besloten om te veranderen van onderwerp en het woordje “knie” te verbannen naar de verdoemenis.
“It ‘s all in the Mind”, want uiteindelijk bleek het vals alarm.

De Marathon zelf dan, eigenlijk kan je dit best als één groot feestje omschrijven.
Veel ambiance op de Markt, dollen met de fans aan de Goede Herder, optredens in Lichtervelde.
Ik waakte erover dat Veerle vlot kon lopen, maar toch met de handrem op. Het was uiteraard nog erg ver.
De stukken met tegenwind zetten wij ons pal voor haar.

Na 4u22’ bereikten we terug de Markt en ging Veerle na een vluchtige zoen terug op pad.
Mijn taak zat erop en eerlijk gezegd was ik toch content dat ik mocht stoppen.
Vorig jaar had ik nog tonnen reserves, maar dit jaar was het toch ietsje minder.
Nu ja, we mogen nu ook weer niet klagen : 4u22’ is verre van slecht voor een doorgedreven training.

Ik had geen tijd om mee te zingen met Bart Kaël op de Markt, maar nam snel een douche en zocht mijn fiets op, om samen met Veerle Tesse het resterende gedeelte ( nog zes kleinere rondjes van 9,5 km) af te fietsen.
Veerle zat nog altijd goed – we zwegen als vermoord over die knie – en met de andere Veerle babbelden we de eenzame uren vol, zodat de tijd sneller voorbij ging en onze atlete enkel maar aan lopen moest denken.
Al bij al bleef ze heel soepel lopen : zij heeft de gave om uren aan één stuk zonder verpinken door te lopen.
Je ziet daar echt niets aan, alles lijkt zo makkelijk te gaan.

Nabij het station van Torhout, waar je de lopers in tegengestelde richting zag afkomen, merkte ik plots regerend Belgisch Kampioene Dora Vandewaetere op.
Ze had nog wel wat voorsprong, maar ik zag daar al dat het heel moeizaam ging, en na wat peptalk hadden we Dora aan km 75 te grazen : “erop en erover”, zodat Veerle plots onverhoopt in 2e positie (BK) liep.
Valérie Turlot,een Waalse uit Nijvel, liep toen al met ruime voorsprong onbedreigd op kop voor het Belgisch Kampioenschap en we zorgden meteen voor een veilige kloof met Dora, zodat Veerle alleen haar tempo moest blijven ronddraaien tijdens de laatste 20 km.
“Niks forceren en rustig op ’t gemakske verder lopen”, bleef ik steeds herhalen.
Die ere-plaats behouden was veel belangrijker dan een eindtijd.
Er kon ons niks meer overkomen, enkel wat zatlappen op de Markt konden toen nog roet in het eten gooien :-).

Maar Dora (meervoudig Belgisch kampioene) is uiteraard een taaie tante, want toen ik aan km 95 omkeek zag ik dat ze haar tweede adem gevonden had, want plots dook ze terug in de verte op.
Een signaal voor Veerle om opnieuw een tandje bij te steken.
Iets voor 7 uur in de morgen kon ze dolgelukkig finishen in 10u59’47”.
Daarmee was ze Vlaams Kampioene 100 km en zilver op het BK algemeen, goud in haar catégorie + 40.
Puike prestatie!
Hierop klikken en je ziet een beeldverslag uit het WTV-Nieuws.

En nu breekt er (echt) een rustperiode aan.
Volgende week vertoeven we voor een tiental dagen in de Ardêche en daarna trekken we op citytrip naar Stockholm, waar er – wonder o wonder – “toevallig” een marathon gelopen wordt.
Dit moet natuurlijk wel lukken.
We zullen dan maar het nuttige aan het aangename paren en marathon nr. 22 op de erelijst zetten.

Aan allen een prettige vakantie toegewenst.

Nacht 2012-22.jpg

Nacht 2012-33.jpg

19:13 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-05-12

Kortrijk Loopt, Tinekescross en Enfer des Collines

Nu alle euforie rond het BK 24-uurs lopen wat is weggeëbd, is het tijd om het nog eens over mijn eigen lopen te hebben.

Na mijn 50 km-training van 1 mei staat dit op een lager pitje.
Vanaf begin mei moest Veerle afbouwen naar Steenbergen en na haar 177 km-loopje is ze nog steeds aan het herstellen van de gedane inspanning.
In plaats van te lopen gaat ze nu fietsen om de conditie te onderhouden.

Nu ja, het is niet omdat Veerle stilligt dat dit impliceert dat je zelf niet moet trainen, hoor ik jullie al denken.
Inderdaad, maar eens te meer blijkt dat ik een stukje minder gedreven ben dan mijn echtgenote.
Als ze vraagt om mee te gaan voor een duurloop, dan doe ik wel mijn loopschoenen aan, maar andersom, dan zou ik wel eens vergeten om te gaan trainen.

Toch werden in tussentijd nog een drietal wedstrijden gelopen.

In de Tinekescross van Heule (4 mei) liep ik een thuiswedstrijd en kon ik de 11 km afwerken in 49’45”, al bij al nog behoorlijk snel voor een loper van mijn kaliber.

Vorige zaterdag liep ik een trailrun van 23 km in Oeudeghien, “L’ Enfer des Collines”.
Ik kon daar finishen in 2u20’50”.
Het was een heel mooie wedstrijd in een prachtig kader, maar geen meter vlak.
Constant op en neer, bospad op en af.
Ik heb toch serieus afgezien op ’t einde en gemerkt dat de conditie iets minder was dan vorig jaar, toen ik op hetzelfde parcours nog 6 minuten sneller was.

Deze morgen stond ik dan aan de start van Kortrijk loopt (11 km), samen met de collega's van het werk.
Het was behoorlijk warm, niet meteen een weertje om te vlammen, zodat ik gedoseerd heb om op het einde nog te finishen in 53'39”.
Vorig jaar dook ik nog onder de 50' in dezelfde wedstrijd.

Verleden jaar kon ik in bijna elke wedstrijd mijn tijden verpulveren. 2012 is nog geen "boerenjaar" geworden. De conditie staat nog niet op het gewenste niveau.
Ik heb ook gemerkt op de weegschaal dat er terug een drietal kilootjes stiekem zijn teruggekeerd.
Op een jogging kan je die extra kilos nog camoufleren, maar op een zware trail zak je door het ijs.
Vandaar dat ik ga proberen om die kilos er af te lopen de komende weken.
Het is natuurlijk nog niet dramatisch, maar mijn gewicht mag geen jojo-effect krijgen.

Vandaar dat ik vanaf deze week terug de broeksriem wat strakker heb aangetrokken en terug aan het opbouwen ben voor de volgende uitdagingen : de marathon op de Nacht van Vlaanderen van 22 juni in Torhout en de Stockholm Jubileum Marathon van 14 juli.
Dan lopen we 100 jaar na datum het legendarische parcours van de Olympische Spelen van Stockholm 1912.
In de Zweedse hoofdstad wil ik terug een snelle marathon lopen.

13:21 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende