14-05-05

Alsof de duivel "himself" ermee gemoeid is ... !

Gisteren kreeg ik dan nog een alarmerend telefoontje van mijn “partner in crime” Luc, die met me meegaat naar Stockholm, met het worst case scenario. Hij is op reis geweest naar Normandië, heeft daar een paar keer gelopen, is teruggekeerd, heeft blijkbaar zijn loopschoenen in de verkeerde zak gestoken en is terug thuis gaan lopen met zijn oud versleten paar. Onderweg heeft hij iets horen knallen in de kuit : gevolg, waarschijnlijk een spierscheur en ook voor “onbepaalde tijd” out. Hij gaat mee naar Stockholm om voor mij te supporteren, terwijl ik net hetzelfde van plan was. ’t Gaat daar geestig worden … met twee invaliden op bedevaart naar het hoge Noorden
Verdoeme toch, de twee Gavertrimmers, die nooit geblesseerd “konden” raken, altijd van de partij waren, raken in het zicht van de eindmeet dan toch buiten strijd. Dame fortuna laat ons serieus in de steek.
Wat mijn gezondheid betreft : het algehele pijngevoel is al weg en ik voel me ietsiepietsie beter, maar mijn liesstreek ziet er nog steeds als een oorlogsgebied uit : enorm gezwollen en alle kleuren van de regenboog. Zelfs de lichaamsdelen in de buurt, die ik het meest koester, slaan al paars uit. Nee, je moet niet afkomen : in tegenstelling tot bij mijn bijna-naamgenoot Spencer Tunick zijn hiervan geen foto’s beschikbaar … -). Betty zal dus nog efkes geduld moeten hebben.
Telkens ik moet opstaan – en om geen flebitis of tromboses te krijgen, moet ik veel rondwandelen – doet het wel nog pijn, zodat ik soms ten onrechte twijfel of de breuk er nog zit. Nu ja, Rome is ook niet in één dag gebouwd. Begin volgende week vraag ik raad aan onze huisarts.
Dus zit er niets anders op dan mij vervelen tijdens de lange dagen : Betty gaan werken, de kids op school en Spencer in de zetel : alle tijdschriften al uitgelezen, mijn administratieve achterstand thuis al lang ingehaald en soms gapen naar tv : om het nogmaals met de woorden van Springsteen te zeggen : “57 channels and nothin’ on …”. ’t Is triestig gesteld met het aanbod tegenwoordig : herhalingen van soaps, onnozele telefoonspelletjes, … Het enige wat me enigszins kan boeien is de Giro, maar gezien het handjevol Belgen al serieus uitgedund is, heb ik geen zin om te staren naar enkele nobele Italianen… Bovendien mag ik twee weken niets doen, geen auto rijden, geen boodschappen, niet in de tuin werken, op doktersbevel volledige rust. ’t Zal dus maar wachten worden tot het snel weer beter wordt – wachten op die laatste strohalm, wachten op dit lichtje in de tunnel, hopelijk niet wachten op Godot …

09:52 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

aansporingspremie voor Luc Spencer,
Best toch nog eens in Luc zijn oren fluisteren dat de mooiste vrouwen wel eens plegen de Zweedse amazones te zijn. Hopelijk kan dit zijn eventuele spierscheur iets vlugger laten genezen

Gepost door: steven | 14-05-05

onheil gisteren nog eens geprobeerd te lopen met als gevolg dat ik na de 2de ronde geen stap meer vooruit geraakte.Ik zag een mooie amazone kon er niet bij geraken - dan maar bij de boswachter aangebeld die me naar de parking gevoerd heeft.Wat nu:medicatie/echografie/ijsfricties/gel/rusten/liggen?Heeft iemand een idee
en twas vandaag die sinksenjogging , schitterend weer...mens wees gelukkig als je kunt lopen en blessurevrij bent.

Gepost door: luc piccavet | 16-05-05

Rust, rust en nogmaals veel rusten ... Er zit niets anders op dan uw kuit zoveel mogelijk te laten rusten, desnoods tot 4 juni en dan een ultieme poging te wagen.
't is nog 19 dagen - cross your fingers en brand veel kaarsen ...

Gepost door: frank spencer | 16-05-05

De commentaren zijn gesloten.