31-05-05

The Boss rules in Brussels !

Gisteren voor de tweede keer in evenveel dagen naar de hoofdstad geweest. Deze keer echter niet om te lopen, maar voor de akoestische set van de “Devils and Dust”-tournee in een uitverkocht Vorst-Nationaal. Voor deze toernee wil Springsteen niet de grote stadions in rep en roer zetten, maar enkel in kleine theater-zaaltjes een intieme sfeer creëren. Vreemd, want je kan Vorst bezwaarlijk een klein zaaltje noemen … nu ja, hoewel de man het opneemt voor de minder-bedeelden in onze maatschappij, zal hij ook wel niet vies zijn van een klein beetje commercie …
Aan de entree waren er al onmiddellijk lange rijen. Om de zwarte markt een hak te zetten, had de security er niets beters op gevonden om de identiteitskaarten te controleren – de tickets stonden immers op naam – misschien wel een goede zaak, maar wel veel vertraging en een zaal die zich maar druppelsgewijs vulde. Amai, als ze dit gaan doen bij U2 volgende week, zouden we beter nu al vertrekken …
Voor een verslag van het optreden verwijs ik naar de gespecialiseerde pers. Die kunnen dat veel beter dan ondergetekende.
Wel was het een zeer ingetogen, intiem optreden van Springsteen, die moederziel alleen op het podium stond, met enkel gitaar, piano en de onvermijdelijke mondharmonica. Straf dat één man alleen duizenden mensen ademloos kan doen toekijken en de massa ruim twee uren zo stil kan krijgen.
Maar als ik heel eerlijk ben, moet ik wel toegeven dat ik veel liever naar een stevig rockende Springsteen ga kijken en dat ik de E-Street-Band hard gemist heb …Nu ja, we wisten op voorhand dat het solo was en dan moeten we ook niet zaniken …
Vandaag uiteraard niet gelopen na de 20 kilometer van gisteren. Die werden goed verteerd – geen stijve spieren gevoeld en de lies houdt zeer goed stand. Wel begin ik al een beetje nerveus te worden : ineens lijkt 42,2 km ver te zijn, na die 20 in Brussel ! Heel erg ver …

10:34 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-05-05

De twintig kilometer van Brussel – geslaagde generale repetitie !

Gisteren heb ik dan in extremis toch nog deelgenomen aan de twintig kilometer van Brussel. Ik had op het forum van de Gavertrimmers gemerkt, dat Bart Oosthuyse wegens blessure zijn borstnummer ter beschikking stelde. Aangezien ik na blessure opnieuw sinds een paar dagen in roulatie ben, leek het mij een ideale test voor komende zaterdag, met dank aan Bart uiteraard voor het nummer.
We zaten dit weekend met het gezin aan de Kust. Omdat het weer ons wat in de steek liet, leek het ons leuk om een dagje Brussel mee te pikken. Voor de kindjes was het een leuke dag : Grote Markt, Manneke Pis, …, voor de allereerste keer op de metro, een ijsje en een wafel, en 25.000 lopers zien voorbijschrijden. Bovendien was het zonnetje van de partij – toch tot rond 16u30 – en zo kon ik zorgeloos een tweetal uurtjes trainen in een leuke loperssfeer.
Het was plezant lopen, veel sfeer in de tunnels, veel publiek, handjesgeklap en zover dat je kon kijken voor en achter jezelf ontelbare lopers.
Ik heb nogal wat vertrouwde gezichten tegengekomen : veel Gavertrimmers uiteraard, en onderweg zag ik een dartele hinde lopen met een Gent Blogt t-shirt, die na een aangename kennismaking Loperke Lena bleek te zijn …
De organisatie was ook prima : om de 3 km kleine flesjes Spa en op km-12 zelfs een extran-flesje. Ook Prins Filip deed het prima met zijn atoom-startschot na een lange Bolero van Ravel. Na 1u55’ – netto - bereikte ik de finish, de bruto-tijd zal wel 3 minuten meer zijn, een geslaagde test voor mijn marathon van komende zaterdag, want ik heb heel rustig gelopen en heb geen pijn meer gevoeld aan de geblesseerde lies.
Betty en de kindjes waren precies veel meer afgemat dan mezelf ! Nu nog een paar dagen rustig blijven en Stockholm, here we come …

10:15 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

27-05-05

Olympisch Stadion van Stockholm

Gisterenavond – als de ergste hitte voorbij was - heb ik alsnog anderhalfuur gelopen op zachte bodem (in het park van Heule) : een serieuze test, die me gerustgesteld heeft. Ik heb pijnvrij gelopen en ik had op het einde nog veel reserves. Dat zit dus relatief goed voor volgende week. Nu nog een weekje rustig blijven en loslopen enne … geen blessures oplopen …
Dan kan ik hopelijk als een herboren loper het Olympisch Stadion van Stockholm binnenschrijden voor nog een laatste triomfantelijk ere-rondje. Dit stadion werd speciaal gebouwd voor de Olympische Spelen van Stockholm in 1912.
Wist je trouwens dat in dit Stadion reeds 83 atletiek-wereld records gebroken werden – de meeste uiteraard reeds heel lang geleden - en dat in geen enkel stadion ter wereld meer records verbroken werden.
Niet dat dit enigszins rechtsreeks verband houdt met dit ere-rondje …

13:26 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

25-05-05

Relaxed los-lopen

Gisteren heb ik opnieuw 50 minuutjes los-gelopen. Dit ging heel relaxed en traag, zonder de lies extra te belasten. Ik heb dan ook geen pijn gehad bij het lopen en achteraf waren er ook geen oprispingen van de lies. Dit stelt me heel gerust.
Dit tempo – ik vrees zelfs dat Betty Spencer mij zou loslopen – wordt dan ook mijn marathon-tempo voor volgende week en we zien dan wel waar we zullen uitkomen. Ik zal proberen zo lang mogelijk pijnvrij te lopen, versnellingen zijn uit den boze ( zou trouwens niet lukken zonder pijn, denk ik ) en misschien haal ik op deze manier wel de finish. Veiligheidshalve heb ik ook eens gespiekt naar de tijdslimiet ( = 6 uur), maar dit kan geen probleem zijn.
Hopelijk komt mijn loop-makker Luc ook aan de start. Als hij zijn kuit nog 10 dagen kan laten rusten, kan nog veel ten goede veranderen.

17:55 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-05-05

Back in "Runners"-town

Deze morgen ben ik dan met een bang hartje naar de dokter geweest : die heeft mijn lies minutieus geïnspecteerd, overal op gedrukt en vastgesteld dat de breuk weg is en de wonde goed aan het genezen is. Oef, een pak van mijn hart. Op mijn vraag of ik nu mocht lopen heb ik wel geen groen, maar eerder oranje licht gekregen : liefst zag hij mijn nog twee weken wachten … Op 12 dagen van mijn droom heb ik daar nu wel iets minder boodschap aan.
Daarom heb ik daarnet stiekem, maar voorzichtig een halfuurtje gelopen met de handrem op en dit verliep prima en bovendien pijnloos. Nu zit ik met een dilemma : wat doe ik nu het best ?
Zo veel mogelijk rusten tot 4 juni of opnieuw beginnen trainen zoals tevoren ? Ik weet ook niet meer wat ik nu best doe als ervaren loper: van de ene kant, had het een doorsnee binnenlandse marathon geweest – met alle respect – maar dan had ik al lang de handdoek geworden, maar dit is wel Stockholm – de vlucht en hotel zijn al lang geboekt, ik kan daar toch moeilijk lijdzaam toekijken hoe 17.000 lopers van diverse pluimage hun droom waarmaken temidden honderdduizenden loopgekke Zweden langs de zijlijn.
Dus maak ik mij sterk dat ik wel aan de start verschijn met uiteraard sterk bijgestelde ambities : geen PR nastreven, geen lopersstress, maar gewoon 100 % genieten, en zien waar we uitkomen … zonder enig risico uiteraard – bij het minste signaal geef ik er wel de brui aan.
Ik heb één voordeel : ik zal alleszins de best uitgeruste marathonloper van de 17.000 lopers zijn !

12:21 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

22-05-05

Smachten naar het zalige lopersgevoel ...

Vandaag is het alsof er een “déclic” heeft plaatsgevonden in mijn onderbuik. De pijn is zo goed als volledig verdwenen. Wellicht het gevolg van het vele rusten. Elke wonde moet trouwens ooit ééns genezen. Bij het opstaan – uit de zetel of uit bed – voel ik niets meer. Alleen is er nog het vervelende gevoel van een grote blauwe plek in de liesstreek.
Ik vind mezelf eigenlijk genezen verklaard. Het begon stilaan tijd te worden. Ik wil echter niet voorbarig euforisch doen, maar heb toch een goed gevoel …
Ik denk er sterk aan om volgende week opnieuw te gaan werken – ik heb nochtans een doktersbriefje met werkverlet t.e.m. 31 mei – want de verveling en het gedwongen niets doen begint serieus op mijn systeem te werken.
Morgen moet ik terug op dokterscontrole : bij witte rook uit de schouw en groen licht waag ik me wellicht aan een voorzichtig loop-toerke. Nu echter nog niet voorbarig victorie kraaien, er is nog een groot verschil tussen een goed gevoel en een marathon lopen. Maar ik smacht nu al , net als een kleuter die op schoolreis mag, naar dit zalige lopersgevoel.
Als je morgen iemand uit het dokterskabinet ziet hollen …

09:38 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-05-05

Erik de Viking

Voor het eerst sinds lang weer wat positief lopersnieuws op mijn bloggersfront. Ik heb een nieuwe loopblogger ontdekt : Erik de viking . Hij is na jaren ongezond leven gestart met lopen en houdt zijn vorderingen bij op zijn blog. Zijn laatste pakje sigaretten heeft hij ritueel in de Schelde gekeild. Bedoeling is om op termijn een marathon te lopen, maar hij zou in het begin al tevreden zijn met 5 of 10 km. Vereer zijn blogje gerust eens met een bezoekje en sta hem met raad en daad bij. Altijd leuk, vers bloed bij de loop-bloggers …
Nu ik extra veel tijd heb om op het net te zitten, heb ik ook een prima ideetje gevonden bij Bob. Ere wie ere toekomt, Bob ! Hij heeft de laatste Roparun (Parijs-Rotterdam in estafettevorm – teams van 8 lopers) meegemaakt vorig weekend en maakte daarbij de prima bedenking, dat dit wel eens leuk zou kunnen zijn met een loop-bloggers-team. Dit zou wellicht lachen geblazen worden …, bovendien gaat de opbrengst naar een uitstekend initiatief ten voordele van kankerpatiënten. Ziet iemand dit zitten of is dit moeilijk te verwezenlijken met allemaal verschillende drukke agenda’s en verre afstanden ?
Wat mezelf dan betreft toch ook wat positief nieuws : voor het eerst in 10 dagen revalidatie heb ik een goed gevoel. De lies is al wat minder gezwollen, krijgt alweer een normale kleur. Lopen zit er wel nog niet in, maar stappen lukt nu al pijnloos. Als de progressie en de genezing zo verder evolueert, kan het in 15 dagen rap veranderen en wie weet … ?

10:16 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-05-05

Game over ... ?

Gisteren ging ik naar de huisarts - zelf een gelegenheidsloper - voor wondcontrole. Toen die mijn lies te zien kreeg, schrok hij zich een bult en prevelde de woorden : “over die marathon mag je nu wel een kruis maken …”.
Blijkt dat er twee categorieën chirurgen zijn : diegenen, die minutieus snijden en elk minuscuul bloedvaatje afklemmen, en diegenen (gelukkig de minderheid), die er met de botte bijl doorgaan onder het motto van :”de patiënt slaapt toch en voelt niks”. Blijkt achteraf dat die bewuste maandag die tweede categorie van wacht was met als gevolg een nog steeds flink gezwollen lies annex blauwe onderbuik met bijhorende pijn en een “mission impossible”. De liesbreuk zal uiteindelijk ook wel volledig genezen, mààr met een paar weken vertraging. Het resultaat blijft hetzelfde … Je kan zo evengoed een mug doodschieten met een kanonschot …
Na rusten, rusten, rusten is het nu balen, balen, balen (niet de gemeente van Tom Boonen) ….
Bovendien kan je een uitstekende conditie 10 dagen handhaven, maar na twee weken smelt die ook spectaculair als sneeuw voor de zon. Mijn laatste loopje (10 km) dateert van 6 mei, mijn laatste duurloop (35 km) van 28 april. Dus ik moet er geen tekening bij maken … De topform zal niet op mij blijven wachten. Ik heb nu veel goesting om die loopschoenen over de haag te keilen (sorry buurman).
Ik weet wel dat alles relatief is – er lagen daar mensen in het ziekenhuis, die misschien 4 juni in zijn totaliteit niet zullen halen – maar daar heb ik nu efkens geen boodschap aan. Gewoon de bittere pil slikken … of toch blijven hopen op een mirakel ? ? ?

09:55 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-05-05

Lijdzaam toekijken vanuit de lappenmand ...

Rusten, rusten en nogmaals rusten …
Ik kan het woord bijna niet meer horen … hoewel dit het enige is dat mijn liesbreuk en bijhorende krater in mijn onderbuik kan doen genezen. Het gaat elke dag een stukje beter met mijn gezondheidstoestand – de lies is al wat minder gezwollen en krijgt een wat normaler kleur. Hoewel die progressie toch wel relatief is : gisteren, toen ik 200 meter wandelde, kon ik mijn dochter van vijf amper bijbenen. Het was precies een speelse kleuter met een kranige, trekkebenende opa van 80 jaar. Laat staan, dat ik zou moeten lopen …
En in de zetel liggen in een lang feestweekend met een gezin met 4 kleine kinderen is allesbehalve vanzelfsprekend en ‘not my cup of tea ‘…
Zo, nu iedereen naar school is, ga ik mij weer in de zetel nestelen met een verse lading lectuur. De tijd zal raad brengen …

09:34 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-05-05

Alsof de duivel "himself" ermee gemoeid is ... !

Gisteren kreeg ik dan nog een alarmerend telefoontje van mijn “partner in crime” Luc, die met me meegaat naar Stockholm, met het worst case scenario. Hij is op reis geweest naar Normandië, heeft daar een paar keer gelopen, is teruggekeerd, heeft blijkbaar zijn loopschoenen in de verkeerde zak gestoken en is terug thuis gaan lopen met zijn oud versleten paar. Onderweg heeft hij iets horen knallen in de kuit : gevolg, waarschijnlijk een spierscheur en ook voor “onbepaalde tijd” out. Hij gaat mee naar Stockholm om voor mij te supporteren, terwijl ik net hetzelfde van plan was. ’t Gaat daar geestig worden … met twee invaliden op bedevaart naar het hoge Noorden
Verdoeme toch, de twee Gavertrimmers, die nooit geblesseerd “konden” raken, altijd van de partij waren, raken in het zicht van de eindmeet dan toch buiten strijd. Dame fortuna laat ons serieus in de steek.
Wat mijn gezondheid betreft : het algehele pijngevoel is al weg en ik voel me ietsiepietsie beter, maar mijn liesstreek ziet er nog steeds als een oorlogsgebied uit : enorm gezwollen en alle kleuren van de regenboog. Zelfs de lichaamsdelen in de buurt, die ik het meest koester, slaan al paars uit. Nee, je moet niet afkomen : in tegenstelling tot bij mijn bijna-naamgenoot Spencer Tunick zijn hiervan geen foto’s beschikbaar … -). Betty zal dus nog efkes geduld moeten hebben.
Telkens ik moet opstaan – en om geen flebitis of tromboses te krijgen, moet ik veel rondwandelen – doet het wel nog pijn, zodat ik soms ten onrechte twijfel of de breuk er nog zit. Nu ja, Rome is ook niet in één dag gebouwd. Begin volgende week vraag ik raad aan onze huisarts.
Dus zit er niets anders op dan mij vervelen tijdens de lange dagen : Betty gaan werken, de kids op school en Spencer in de zetel : alle tijdschriften al uitgelezen, mijn administratieve achterstand thuis al lang ingehaald en soms gapen naar tv : om het nogmaals met de woorden van Springsteen te zeggen : “57 channels and nothin’ on …”. ’t Is triestig gesteld met het aanbod tegenwoordig : herhalingen van soaps, onnozele telefoonspelletjes, … Het enige wat me enigszins kan boeien is de Giro, maar gezien het handjevol Belgen al serieus uitgedund is, heb ik geen zin om te staren naar enkele nobele Italianen… Bovendien mag ik twee weken niets doen, geen auto rijden, geen boodschappen, niet in de tuin werken, op doktersbevel volledige rust. ’t Zal dus maar wachten worden tot het snel weer beter wordt – wachten op die laatste strohalm, wachten op dit lichtje in de tunnel, hopelijk niet wachten op Godot …

09:52 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-05-05

Back home na drie dagen afzien ...

Net terug thuis van de kliniek na drie daagjes ellende in mijn voorbereiding, die stilaan op een kruisweg begint te lijken : eerst en vooral wil ik jullie allen hartelijk danken voor de welgemeende wensen en medeleven. Dit doet echt heel veel deugd, thanks bloggers !
Na de operatie – de chirurg zei dat het een serieus grote liesbreuk was – en een paar rusteloze nachten, is de ergste pijn geleden. In de zetel liggen doet geen pijn meer, maar als ik moet opstaan of iets moet oprapen, voel ik het trekken tot in de toppen van mijn tenen. Mijn liesstreek heeft de kleuren van de toekomstige voetbalkampioen – paars-wit, dat die ziet, amai (grapje, Koen). Nee, serieus nu, mijn lies slaat blauw-zwart en paars uit en is flink gezwollen. Maar dit is normaal en van voorbijgaande aard.
En dan nu, de vraag die op éénieders lippen ligt : Stockholm ???
Zoals de kaarten nu liggen zijn de prognoses redelijk pessimistisch, eigenlijk nihil – ik kan nu nog geen 50 meter stappen – maar laat ons op hoop leven – ’t is nog 23 dagen en elke dag kunnen de kansen een beetje stijgen – bovendien was de conditie super, nog nooit in mijn leven was ik zo goed aan het lopen, en eens het ergste leed geleden is …
Bovendien ga ik sowieso om te supporteren voor Luc, het hotel is geboekt, de vlucht ligt vast, en ik heb al mijn startnummer in de valies en ….
Niet meteen wegdromen, maar laat ons eindigen met een song van mijn idool Bruce Springsteen : “I am countin’ on a miracle (The Rising) …

18:33 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-05-05

Startnummer 4374

Deze morgen bracht de postbode het startnummer voor de Stockholm-marathon mee: 4374. Ondertussen ligt Frank nog altijd in het ziekenhuis maar waarschijnlijk mag hij vandaag of morgen naar huis. Het verdict: 2 weken rust (niet heffen, tillen, werken...) om daarna stilletjesaan (?) te beginnen sporten. Zou een "marathon lopen" ook in de categorie "stilletjesaan beginnen sporten" vallen? Over zijn marathonplannen heeft Frank tegen de chirurg nog niets durven zeggen. Onze huisarts dacht anders wel dat het zal mogelijk zijn om te lopen als hij het maar op het gemak doet. Ik kan mij anders goed voorstellen hoe lastig het zou zijn om in Stockholm 17000 lopers te zien voorbijlopen terwijl je zelf na hard trainen aan de kant moet blijven. Enfin laat ons de moed niet verliezen (wat Frank zeker niet doet) en hopen dat alles nog zal meevallen. Mijn come-back is deze keer in mineur gestart maar eens Frank terug thuis is zal ik wel terug mijn loopschoenen aantrekken (anders zou dit wel eens mijn kortste come-back ooit kunnen zijn). Betty

14:45 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-05-05

Vandaag pas geopereerd!

Gisterenavond hebben ze op spoed het ingeknelde stuk darm terug kunnen duwen zodat ze deze morgen pas zullen opereren. Waarschijnlijk mag hij morgen al naar huis en zal alles vlug herstellen. Een geluk bij een een ongeluk zou ik zo zeggen, nu zal hij zijn pijnlijke voet zeker een volle week kunnen laten rusten. Vanmiddag ga ik op bezoek met een voorraad lectuur zodat hij zich niet te veel verveelt. Betty

07:21 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-05-05

Frank ondergaat een spoedoperatie!!

Toen Frank vanavond van zijn werk kwam zag hij lijkbleek en had hij terug hevige pijnen in de onderbuik. Onmiddellijk de huisarts gebeld. Terwijl Frank zich wat aan het verfrissen was kreeg hij plots een hele dikke bult ter hoogte van zijn lies. Ondertussen was de huisarts gearriveerd. Diagnose: acute ingeknelde liesbreuk. Onze huisarts heeft hem onmiddellijk naar spoed gevoerd (ik zit hier thuis met de 4 kinderen) en nu ondergaat hij dus een spoedoperatie. Ik ga straks als oma en opa hier zijn om te babysitten nog eens langs in het ziekenhuis. Volgens de huisarts komt Stockholm niet in het gedrang maar zal hij de komende weken niet meer kunnen trainen. Gezien zijn conditie heel goed zat zal hij wel kunnen uitlopen denk ik. Een toptijd zal er wel niet inzitten en hopelijk kan hij toch starten. Die zogezegde nierkoliek van verleden maand zal dus waarschijnlijk toch geen koliek geweest zijn maar ook een inklemming die dan spontaan terug is weggegaan. Ik zal vlug een kaarsje branden dat alles terug in orde komt. Betty

19:26 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-05-05

Betty's nieuwe come-back

Terug nieuws van het lopersfront, deze keer niet van mezelf, maar Betty Spencer is aan haar zoveelste come-back begonnen : het was al meer dan zes weken geleden dat ze nog haar loopschoenen had aangetrokken – als verzachtende omstandigheid kan ze wel een pijnlijke knie als excuus inroepen, maar na zes weken blijft ook deze piste niet meer overeind : eens afwachten hoe lang haar loopcarrière deze keer duurt, want ze maakt weer hele schema’s op. Target deze keer is iets bescheideners : de tien mijl van Vlaanderen in het kader van de Guldensporenmarathon op zondag 3 juli. Dit lijkt me wel haalbaar – hopelijk volhardt ze deze keer wel.
Met pijn in het hart (en aan de voet ) zag ik ze joggend vertrekken – en stond ik ook te popelen om een toerke te lopen, maar ik mag het nu niet verbrodden. De linkerpoot is al stukken beter, de zalf doet zijn werk, en ik moet me aan de opgelegde rust houden, hoe moeilijk het ook is … Gisteren deed mijn voetje nog pijn al wandelend, vandaag is het ergste leed geleden.
Trouwens, Betty heeft (al) mijn loopschoenen ergens verborgen en veilig en wel opgesloten. De sleutel is het best bewaarde geheim ten huize Spencer.Het kriebelt, maar ik heb me voorgenomen tot woensdag de geblesseerde voet te sparen.
En dan, dan vlieg ik er weer in …

12:57 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-05-05

Help, een blessure ... !

Deze morgen terug opgestaan met een pijnlijke voet, ’t is dus toch erger dan gedacht – direct ontstekingswerende zalf gesmeerd en afwachten …
Shit, ik die dacht dat blessures enkel bij anderen gebeuren en ik, die iedereen raad geeft bij blessures, maar zelf de meest elementaire basisbeginselen in de wind slaat. Tegen anderen prediken dat ze bij de minste pijn moeten stoppen en te voet op hun stappen moeten terugkeren, loop zelf gezwind nog kilometers verder met een pijnlijke voet …
Ik, die elke geblesseerde loper adviseer om te rusten zolang dat er nog pijn te voelen is, sta zelf te popelen om een testloopje te doen …
Ik, die gisteren gestart ben met nog half-natte shoes …
Daarvoor moet je al jaren lopen om de stomste beginnersfouten te maken …
Wat nu … Rustig blijven zeker, en afwachten tot alles voorbij is – mezelf in bedwang houden en mijn loopschoenen ergens veilig in een kluis wegbergen, zodat ik er zeker de eerste dagen niet aankan. Er zits niets anders op.
Er resten me nog 28 dagen tot Stockholm – in de belangrijkste trainingsperiode een blessure oplopen is wraakroepend, terwijl ik de voorbije jaren nog nooit geblesseerd ben geweest …
We moeten echter optimistisch blijven en niet dramatiseren – de conditie zat goed, enkele dagen trainingsverlet is nu ook weer geen drama – een verzwikte voet is altijd pijnlijk en duurt toch minstens een paar dagen, maar het is en blijft verdomd vervelend. Om gek van te worden !
Dan iets anders : Ons Marie (foto) is verleden week gaan klimmen met tante (meter) Tine voor haar nieuwjaar - rijkelijk laat - maar 't was er nog niet van gekomen

10:53 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-05-05

De Gavertrimmers in Runners World

Deze morgen lag dan uiteindelijk Runners World op tafel met het langverwachte artikel over het “dream team” van de Gavertrimmers Harelbeke in de reeks : “het bos in … “. Leuk om eens van alles te vernemen over de diverse loop-motieven van uw eigen loop-collega’s en over het ontstaan van de club en hoe de Gavers, ons favoriete trainingsparcours ontstaan is. Daarbij ook wat aandacht over de Stockholmplannen van Luc en mezelf, met een foto van ons beiden op pagina 76. Een prima artikel, vlot geschreven en een dikke pluim voor de reporter.
Woensdagavond hebben mijn vrouw en ik beiden deelgenomen aan een interscholen-kwis met het oudercomitée van de kleuterschool, waarbij we een mooie derde plaats behaald hebben . Een kwisje is altijd leuk, zeker als je de teams van de directeurs en leerkrachten kan kloppen.
Gisteren was het dan een dagje Planckendael met de familie ter gelegenheid van het 15-jarig huwelijksjubileum van mijn broer Paul, die tot nader order nog altijd houder is van het familie-marathonrecord (3u36’36” – 1987 – Brussel ).
Vandaag brugdag en opnieuw een uurtje gelopen. In mijn vorige bijdrage heb ik nog mijn nieuw paar schoenen van een goedkope winkelketen, waarvan ik de naam niet meer ga noemen, opgehemeld. De wraak van Nike en Adidas was zoet ! De wereld verkondigen dat je, ondanks alles gevrijwaard blijft van blessures en pijnlijke voeten, is het lot tarten. In het park van Heule heb ik immers een bocht iets te scherp aangesneden en heb daarbij mijn voet geblesseerd – tegen dat ik thuis kwam was de pijn al serieus toegenomen. Hopelijk blijft dit “een accident de parcours” zonder verdere gevolgen. Eerst afwachten tot morgen en afhankelijk van de pijn nog extra rustdagen inlassen …

20:10 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-05-05

Evaluatie van de Aldi-loopschoenen

Na het debacle van mijn ochtendloopje tussen de bliksemschichten – net op tijd terug thuis om een vlaag van reuze-hagelstenen op mijn nek te krijgen – jullie hebben misschien ook de nieuwsbeelden gezien van het onweer in onze streek – besef ik dat ik aan het ergste ontsnapt ben.
Gisterenavond heb ik dan alsnog een toerke van 7 km ter compensatie gelopen.
Deze morgen dan mijn toer van 15 km gelopen en opnieuw in een onweer beland – de hele tijd gietende regen moeten trotseren. Wat is dat hier toch met dat klimaat ? Straks moet ik terug mijn wintervestje gaan aandoen – mijn loopkleren hangen hier weeral te drogen – ook mijn loopschoenen zijn doorweekt, zodat ik best morgen mijn oude paar terug aandoe.
Ah ja, nu ik over mijn loopschoenen begonnen ben – je weet wel, die Aldi-schoenen van 18,95 Euro – na één maand (eerste loop 1 april) en ongeveer 280 km later meen ik toch te mogen zeggen dat ze reeds ingelopen zijn – kan ik niet anders dan als proefkonijn of testpiloot te concluderen dat ik een goede koop gedaan heb. Ik had ze gekocht met het idee : “ we zullen het eens proberen, valt het mee, zoveel te beter, valt het tegen, dan gebruik ik ze in de tuin”, maar ze lopen echt lekker, zijn stevig gebouwd en vertonen nog geen enkele slijtage.
Bovendien heb ik nog nergens pijn gehad – hout vasthouden ! – blaren of pijnlijke voeten. Duurder is niet altijd synoniem voor beter. Ik heb al Adidas-shoes van > 100 Euro gekocht, die mij totaal niet bevallen zijn. Als je een topmodel zoals bvb. Nike koopt, betaal je immers mee aan de gigantische reclamecampagne, terwijl ze net even goed in lage-loonlanden geproduceerd worden.
Misschien pleit het wel in mijn voordeel dat ik neutrale voeten heb en ik besef wel dat niet iedereen een marathon zal lopen op Aldi-schoenen en dat je in een running center na een loopscan veel betere (en veel duurdere) loopschoenen kan vinden, maar ik ben alvast zeer tevreden over mijn Aldi-shoes. Tegen de volgende koopsessie ( 2 x per jaar ) zullen ze al wel hun beste tijd gehad hebben ( > 1500 km ) en koop ik gewoon een ander paar.

17:08 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-05-05

Laveren tussen de bliksemschichten

Na een hektisch weekend - hollen van hot naar her - opnieuw de draad opgepikt en vanmorgen vroeg opgestaan om een toerke te lopen. Toen ik goed en wel bezig was, begon de stralende hemel te veranderen in een feeëriek schouwspel, zodat ik eieren voor mijn geld koos en op mijn passen teruggekeerd ben. De bliksemschichten sloegen akelig dicht her en der in - een prachtig schouwspel, dat wel, maar ik was er toch niet gerust in. Toen ik terug thuis kwam, begon het pas echt : hagelstenen zo groot als eieren, overstroomde straten omdat de riolering de toevloed niet meer kon slikken. Ik ben zeer blij dat ik de beslissing genomen heb om terug te keren, anders zat ik er temidden in.
Soit, om maar te zeggen dat ik na een paar rustdagen - niet onlogisch na een geslaagde duurloop van 35 km - er terug ga invliegen. De spieren zijn nu goed uitgerust en klaar voor een volgende duurloop. Ik hou jullie op de hoogte ...

07:42 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |