07-06-05

Home Sweet Home ...

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken voor de massale steun en felicitaties : ik werd er zowaar efkens heel erg stil van. Het doet altijd deugd als mensen appreciatie en respect betonen voor datgene wat je doet. Duizenden malen thanks ! Ook een woordje van dank aan Luc voor de steun en het gezelschap.
Gisterenavond ben ik dan geland in Zaventem na nog twee dagen nagenieten en sightseeing in Stockholm. Een stad – en zijn vele musea – bezoeken is sowieso lastig, maar na een marathon is het hard labeur, bovendien waren de spieren nog zwaar verzuurd. Gelukkig is Stockholm een archipel van verschillende eilanden en hebben we twee boottochten gemaakt. By the way, Stockholm is een prachtige stad, een beauty on water ! Als je ooit de kans krijgt …
Gisterenavond om 20u30 landde onze vlucht in Zaventem na een probleemloze vlucht en al lachend zei ik nog aan Luc dat Frank Raes ons zou opwachten voor een interview voor Sportweekend, vooraleer we de trein zouden nemen. De waarheid was nog duizend keer mooier : in de aankomsthal stonden Betty Spencer met de vier dochtertjes Spencer me op te wachten met spandoeken en zweedse vlaggetjes … Een kippevel-moment : Bedankt Veerle, Louise (10), Marie & Liza (8) en Maud-je(5) voor de steun en begrip in de voorbije periode, voor de opbeurende woordjes, toen ik in de lappenmand lag. Zonder jullie steun had ik het zeker niet gehaald !
Dan nog efkens terugkeren naar mijn marathon :
Als ik mijn loop-curve zie op de Gavertrimmers-site (zie linkje hier linksonder) bij de rubriek uitslagen (met dank aan Ronny) merk ik dat ik vanaf km 30 een inzinking, zeg maar een serieuze patat gekregen heb.
Het begon echter al moeizaam te gaan vanaf de tweede ronde maar tussen km 25 en km 30 liepen we pal in het centrum van Stockholm, waar het publiek rijen dik stond en dan kan je het niet maken om je zwaktes te tonen en word je als het ware voortgestuwd. Vanaf km 30 was het vet echter helemaal van de soep en merk je dat er geen mirakels bestaan in de sport. Maar op dit moment ondervind je dat ieder mens tot veel in staat is, veel meer dan je zelf beseft. Zelfs als het lichaam het efkens laat afweten, is er nog steeds een innerlijke kracht, die je in staat stelt om je dromen te verwezenlijken.
Zowat elke kilometer werd ik vijf jaar ouder – het hoofd werd ijler – op een bepaald moment dacht ik dat ik aan km 36 bezig was, terwijl ik het bordje 34 passeerde – weer een tikje, maar toch blijf je voortgaan.
Bedankt ook aan de ontelbare anonieme Zweedse Olaf’s of Olga’s, die me wel om de tien meter aanmoedigden met de kreten : Go, Go, Go Belgium. Bedankt ook aan Herr Lötther aus Köln and Anna uit Helsinki voor het gegroepeerd verderstrompelen met een jojo-effect, zodat onze lijdensweg zowat parallel verliep.
En dan de laatste drie kilometer – ook goed te merken op de curve van Ronny – blijkbaar een heropstanding uit de doden, de laatste krachten samenbundelen, jezelf aanmoedigen van “we zijn er bijna” tot de apotheose met het binnenschrijden van het Olympisch Stadion, waar duizenden mensen zaten te juichen : zwaar kicken, tranen in de ogen, en de droom voltooien.
En nu ga ik nog efkens verder nagenieten … en dan vanavond weer wat loslopen.

09:11 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Luc ? Mooie foto in dit stukje verslag. De zwaaiende Luc Piccavet is wel veel veranderd tijdens zijn marathon

Gepost door: steven trimmer | 07-06-05

proficiat Van harte gefeliciteerd met uw prestatie,ik zal het je niet nadoen en zal dus maar verder trainen aan m'n favorite sport (gewichtheffen).

Gepost door: Onslow | 07-06-05

thanks Life is featibull, sorry beautifull - ik ben een calvados aan het binnen gieten op dit late/vroeg uur die mijn vrouwtje meegebracht heeft uit de normandie toen ik in stockholm zat - champagne komt nog.
ja frank, we were great : the vikings
dank u filiep , zonder jou was ik er niet, by the way, wanneer lopen we onze volgende : los angeles/londen of Warschau , maar dan eentje met een goede voorbereiding.
Phillipe, je bent een stille toffe gast, met veel inhoud en een enorm relativeringsvermogen - of flegma:dat is het woord, zelden ervaren.
dank bye luc,uw compagnon - good night also to betty !!

Gepost door: luc piccavet | 08-06-05

De commentaren zijn gesloten.