28-06-05

Loopbrosser Spencer

Ik heb terug enkele looparme dagen achter de rug – nu ja, met dit warme weer miskomt dit niet echt. Bovendien is het bij de meeste loop-bloggers heel erg stil. Waarschijnlijk wordt er weinig gelopen in deze temperaturen. De voorbije dagen waren weer razend druk.
In ‘ t weekend hadden we een verrassingsnamiddag voor het oudercomité van de kleuterschool, gevolgd door een receptie en etentje met fuifje. ’t Was weer beestig leuk – de disc-jockey was bijna 80 jaar, maar met een paar mensen hadden we onze eigen cd’s meegesmokkeld en we hebben die man telegeleid bediend. De man wist niet waar hij het had en heeft de laatste jaren waarschijnlijk nooit zoveel volk op zijn dansvloer gezien. Het was zelfs zo leuk dat we pas om 4u onze bedstee opgezocht hebben. Bijgevolg geraakte ik zondagmorgen niet uit mijn nest om te gaan lopen in de Gavers. Berouw komt na de zonde, want de ganse zondag was ik geen sikkepit waard. Gisteren was het dan rapportenavond voor mijn vier dochters, zodat we van hot naar her moesten hollen, telkens lang moesten wachten omdat dit al fel uitgelopen was, dan weer te vroeg voor ’t vierde leerjaar en te laat voor ’t tweede leerjaar : weeral een loop-avond bij ingeschoten , want bij thuiskomst moesten we nog eten en wassen, etc … Tussen haakjes : de rapportjes zelf waren prima, proficiat meiden !
Vanavond moet ik mijn defecte wagen naar de garage zien te krijgen en mijn al even defecte fiets gaan afhalen. Tussenin ook nog de kinderen oppikken die op schoolreis zijn en op verschillende uren terug binnenkomen. Het belooft weeral een drukke bedoening te worden. Ik zal zien of ik nog een beetje tijd kan stelen om de beentjes te strekken …

16:28 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-06-05

21 km puffen in de Gavers.

Gisterenvoormiddag heb ik een halve marathon gelopen in de Gavers in een goeie 2 uur. Het ging heel vlotjes, in het begin kon ik mij nog verschuilen in de koelte in de schaduw van de bomen, maar de derde ronde was het al erg heet geworden. Ik zag bepaalde wandelaars hun wenkbrauwen fronsen met een veelzeggende blik : “ze zitten blijkbaar nog niet allemaal in Beernem, wat komt die gek hier doen”. Maar echte lopers weten beter …
Het was alvast een goeie test en blijkbaar is de conditie intact gebleven. We kunnen nu verder rustig opbouwen naar Eindhoven toe.
De kinderen trekken zich alvast niets aan van de hitte : we hebben een waterglijbaan gekocht – zo een lang stuk plastiek, die je kan aansluiten op de tuinslang en waarop ze een lange sliding kunnen maken. Na een uurtje zat onze tuin vol met kinderen uit de buurt. Dolle pret uiteraard en daarna afkoelen in het zwembadje.
Ik denk dat ik er vanavond na mijn gezondheidsloopje ook eens inspring : plons , plons ….

13:05 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-06-05

Duurloopje van 16 km in het ochtendgloren

Gisterenmorgen heb ik in de koelte van het park een duurloopje gedaan van een goeie 16 kilometer in ruim anderhalf uur. Het liep vlot en ik heb dan ook nergens last van gehad. We kunnen dus stilaan de trainingen weer hervatten.
Dan nog efkens terugkeren op mijn Mont Ventoux-plannen : het ligt geenszins in de bedoeling om King Lance “the Boss” achterna te gaan. Ik blijf uiteraard in de eerste plaats marathonloper, mijn vraag ging er enkel over of een marathon-conditie voldoende is om ook deze loodzware klus te klaren. Ik heb bovendien niet de intentie om extra veel fiets-kilometers af te malen – ik vind trouwens dat je hier in de streek nauwelijks kan trainen voor zo een klusje, tenzij je een paar keer de Kemmel- of Kluisberg opstormen kan vergelijken met een tour-col bedwingen.
Maar dit is dan ook een muis met een “kale reus” vergelijken …

13:03 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-06-05

Mont Ventoux

België is blijkbaar een land van “te” en extremen … : te koud, te nat, te rechts en nu was het weeral veel te warm. Waarom kan het nooit eens weken aan een stuk gewoon 22° blijven, want hier huppelt het klimaat van 14° in één ruk naar 34°. En als het te warm is, dan zet ik mijn joker in en pas voor het lopen, want ik ben absoluut geen hitte-loper, ik kan er gewoon niet tegen.
Dan drink ik me te pletter en voel ik elke kilometer mijn batterijen leeglopen. Gelukkig zaten we het ganse weekend aan de Zee, waar toch een piepklein beetje verkoeling was. Deze week ga ik mijn trainingen hervatten in de koele perioden, want ik heb de laatste twee weken bitter weinig gesport.
Iets totaal anders , of toch niet … Gisteren wakkerde een oude droom, die al jaren in me sluimert, weer efkens op, toen ik op tv beelden zag van duizenden Vlamingen, die samen met Mark Herremans de Mont Ventoux bedwongen, de kale reus van de Provençe. Als kind reeds droom ik ervan om ooit eens deze magische reus te beklimmen en gisteren begon het opnieuw serieus te kriebelen.
Na efkens surfen bleek dat Sporta een speciaal trainingsprogramma gelanceerd heeft om niet-sportend Vlaanderen aan te zetten tot bewegen met als stunt-apotheose de beklimming van de Mont Ventoux. Misschien een ideetje te onthouden voor volgend jaar : ik vermoed dat de voorbereidingen gelijkaardig zijn als voor een marathon, dus met de conditie zit het al redelijk snor …
Maar weet er iemand van jullie hoe zwaar de beklimming van de berg ( = 22 km) zelf is ? Ik besef uiteraard, als ongetraind fietser, dat het loodzwaar moet zijn, maar kan je het vergelijken met een marathon lopen of is het nog stukken zwaarder ? En wie weet, wordt dit dan een alternatief voor een voorjaarsmarathon … ?

13:21 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-06-05

Eindhoven - onder voorbehoud

Gisterenavond nog een uurtje en tien minuten op het gemak gaan lopen in ’t park. Voluit gaan is nog niet voor de eerste dagen, want ik heb nog last van kleine kwaaltjes (kuit, bil en lies). Waarschijnlijk zijn het de naweeën van een zware marathon, maar het is niet in die mate, dat ik mij veel zorgen maak. Een loper, die nergens niks voelt is een witte merel.
Nu mijn doel bereikt is en de motivatie wat weggevallen is, leek het mij opportuun om een volgend target vast te leggen, kwestie van bezig te blijven. Als ik een beetje rond-blog ligt het voor de hand om voor Eindhoven te kiezen (zondag 9 oktober).
’t Is een prima marathon, goed georganiseerd, 11.000 lopers en veel publiek, en bovendien niet te ver van huis. Bovendien merk ik dat nogal wat loop-bloggers van de partij zullen zijn. Dat verhoogt uiteraard de sociale druk om te trainen. Het lijkt me heel leuk om samen naar iets toe te leven, elkaars vorderingen op te volgen en mekaar op te beuren bij de spreekwoordelijke dipjes enne … achteraf een terrasje te doen …
Join the club !!!

10:22 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-06-05

Hektisch weekendje !

Deze week bitter weinig gelopen – amper 19 km in een tweetal beurten – maar na een loodzware marathon is dit natuurlijk geen echte verrassing. Bovendien voelde ik donderdagavond bij het lopen lichte pijn-signalen in de bil, zodat ik mijn weg ingekort heb en wat extra rustdagen ingelast heb. Zo heb ik spijtig genoeg ook moeten passen voor de Leie-corrida in Lauwe – sorry Yoeri – maar ik ben op mijn hoede voor sluimerende blessures.
Het weekend was weer hektisch : het begon al overdonderend met het fenomenale optreden van U2. Er is al veel over geschreven en gezegd in de pers, maar ik vond het persoonlijk verbluffend. Ik heb in mijn leven als concertganger al veel grootse optredens meegemaakt, maar dit was toch van een overschrijdend niveau : een perfecte mix van “greatest hits”, die naadloos overgingen in nieuwe nummers. Zelden zoveel meegebruld en meegeshaked, het was me blijkbaar wel het weekje van de hoogtepunten en de kippevel-momenten.
Op de gigantische video-wall – van westvlaamse makelij nota bene – kon je meegenieten van modern art en flitsende concertbeelden. Dat Bono begon te prediken over de kwijtschelding van de schulden van de Afrikaanse landen en de universele rechten van de mens, neem je er graag bij. Betty, Tine en Louise waren ook zwaar onder de indruk. Ik besef nu wel dat ik de lat gigantisch hoog gelegd heb bij het allereerste concert van mijn dochtertje.
Zaterdag was er dan een reunie van mijn vorige volleybalclub Utopia Heule : er was een galamatch tussen de kampioenenploeg uit 1986 tegen een selectie oud-spelers. Ik zat bij die kampioenenploeg, maar het was intussen 15 jaar geleden dat ik nog een volleybal in mijn handen had gehad, zodat ik mij vakkundig gecamoufleerd heb op het veld. Bovendien hebben we een beetje vals gespeeld : om de ploegen wat evenwichtiger te verdelen, hebben we veiligheidshalve Dieter Verbeke (ex-nationale ploeg) in ons team gesmokkeld, zodat we met 3-2 gewonnen hebben. Achteraf was er dan een gezellig samenzijn met etentje in de cafetaria. Als je vrienden van vroeger al jaren niet meer gezien hebt, kan dit gevaarlijk laat worden. Laat ons maar zeggen dat het heel gezellig geweest is !
Zondag was het vaderkesdag en heb ik mij strategisch de hele dag laten verwennen … Vaderkesdag, I like it, voor mij mag het alle dagen vaderkesdag zijn … !!!

12:09 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-06-05

In de voetsporen van Bono ...

Gisteren een “aangename” verrassing toen ik thuiskwam … Betty had een lijstje opgemaakt met allerlei klusjes, die nog gedaan moeten worden aan ons huis : teveel om op te noemen, maar varieert van ramen oliën over tuinhuis uitkuisen tot één of andere klus met de hogedrukreiniger én met de stille wenk van :”nu uw marathontraining erop zit, ga je meer tijd hebben om…”. Een goede verstaander heeft niet veel nodig !
Bovendien was het lijstje versierd met allerlei tekeningetjes en gebruiksaanwijzingen. Nonkel Onslow zal weer gieren van de pret – ik hoor hem al lachen tot hier.
Frank Spencer zal zijn naam weer alle eer moeten aandoen ! Dus een volgende marathon zal niet voor direct zijn …
Het belooft echter weer een hektisch weekend te worden : begint al vanavond met het optreden van U2 – een brokje nostalgie naar de hoogdagen van Rock Torhout, waar ik tussen 1983 en 93 wel ongeveer elk jaar present was. Ik ga er naar toe met Betty, schoonzus Tine en ons dochter Louise. Zij is amper 10 jaar : ik weet wel dat dit bitter jong is voor dergelijk evenement, maar ze is fan en heeft dit jaar al veel moeten missen om gezondheidsredenen, zodat ik dit haar zeker niet wil ontzeggen …

06:37 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-06-05

The Medicine Man

Vandaag heb ik minutieus de raad van mijn dokter opgevolgd : toen ik 4 weken geleden (= woensdag 11 mei ) met een ingeknelde liesbreuk werd geopereerd, gaf deze me de raad om 4 weken te rusten, en pas dan stilletjes her te beginnen ( = loslopen, met af en toe een strook wandelen) om na 6 tot 8 weken weer voluit te kunnen gaan. Wel, vandaag, exact vier weken later, heb ik dit advies plichtsbewust opgevolgd. Ik heb een paar rondjes losgelopen in het park, heb een toerke gewandeld en heb een “klapke” gedaan met de canards … Hopelijk leest mijn dokter deze blog niet !
Nee, efkens serieus nu : ik besef maar al te goed dat ik een hoog spelletje blufpoker heb gespeeld met mijn lichaam.
Ik lag 4 weken terug nog drie dagen in het ziekenhuis, kon op Sinksenmaandag (16 mei) toen we met de kindjes naar de zee gingen amper 100 meter stappen (ik ben zelfs in de auto blijven wachten, toen de kids op het strand zaten).
Daarna ging het elke dag een beetje beter, ik ben zelfs tien dagen vroeger gaan werken ondanks een dokterbriefje tot 1 juni : zo kon ik ook weer stiekem een toerke lopen, eerst heel moeizaam en daarna telkens een beetje vlotter. Bovendien heb ik een leuke job en ga graag werken, alleszins liever dan tussen 4 muren in de lappenmand te liggen. Doordat de wonde steeds beter werd en de pijn minder, ben ik ook weer gaan geloven in de marathon met het gekende gevolg. Steeds met de gedachte in het achterhoofd : “als het niet gaat, dan geef ik er de brui aan …
Begrijp me aub. niet verkeerd : ik ga hier geen pleidooi afsteken om alle doktersadviezen naast u neer te leggen. Die mensen weten absoluut wel waarmee ze bezig zijn ! Beschouw me dus aub. niet als één of ander medisch wonder !
Ik wil maar zeggen dat iedereen zijn eigen lichaam best zelf kan taxeren en ik heb gewoon het “geluk” gehad dat ik op het moment van de spoedoperatie in bloedvorm stak, dat het geen lopers-blessure was en dat de genezing vijf voor twaalf terug ingezet werd. Een sportman in blakende conditie geneest nu éénmaal wat sneller.
Zeg nu niet verder dat Frank Spencer gezegd heeft dat …

20:27 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-06-05

Home Sweet Home ...

Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken voor de massale steun en felicitaties : ik werd er zowaar efkens heel erg stil van. Het doet altijd deugd als mensen appreciatie en respect betonen voor datgene wat je doet. Duizenden malen thanks ! Ook een woordje van dank aan Luc voor de steun en het gezelschap.
Gisterenavond ben ik dan geland in Zaventem na nog twee dagen nagenieten en sightseeing in Stockholm. Een stad – en zijn vele musea – bezoeken is sowieso lastig, maar na een marathon is het hard labeur, bovendien waren de spieren nog zwaar verzuurd. Gelukkig is Stockholm een archipel van verschillende eilanden en hebben we twee boottochten gemaakt. By the way, Stockholm is een prachtige stad, een beauty on water ! Als je ooit de kans krijgt …
Gisterenavond om 20u30 landde onze vlucht in Zaventem na een probleemloze vlucht en al lachend zei ik nog aan Luc dat Frank Raes ons zou opwachten voor een interview voor Sportweekend, vooraleer we de trein zouden nemen. De waarheid was nog duizend keer mooier : in de aankomsthal stonden Betty Spencer met de vier dochtertjes Spencer me op te wachten met spandoeken en zweedse vlaggetjes … Een kippevel-moment : Bedankt Veerle, Louise (10), Marie & Liza (8) en Maud-je(5) voor de steun en begrip in de voorbije periode, voor de opbeurende woordjes, toen ik in de lappenmand lag. Zonder jullie steun had ik het zeker niet gehaald !
Dan nog efkens terugkeren naar mijn marathon :
Als ik mijn loop-curve zie op de Gavertrimmers-site (zie linkje hier linksonder) bij de rubriek uitslagen (met dank aan Ronny) merk ik dat ik vanaf km 30 een inzinking, zeg maar een serieuze patat gekregen heb.
Het begon echter al moeizaam te gaan vanaf de tweede ronde maar tussen km 25 en km 30 liepen we pal in het centrum van Stockholm, waar het publiek rijen dik stond en dan kan je het niet maken om je zwaktes te tonen en word je als het ware voortgestuwd. Vanaf km 30 was het vet echter helemaal van de soep en merk je dat er geen mirakels bestaan in de sport. Maar op dit moment ondervind je dat ieder mens tot veel in staat is, veel meer dan je zelf beseft. Zelfs als het lichaam het efkens laat afweten, is er nog steeds een innerlijke kracht, die je in staat stelt om je dromen te verwezenlijken.
Zowat elke kilometer werd ik vijf jaar ouder – het hoofd werd ijler – op een bepaald moment dacht ik dat ik aan km 36 bezig was, terwijl ik het bordje 34 passeerde – weer een tikje, maar toch blijf je voortgaan.
Bedankt ook aan de ontelbare anonieme Zweedse Olaf’s of Olga’s, die me wel om de tien meter aanmoedigden met de kreten : Go, Go, Go Belgium. Bedankt ook aan Herr Lötther aus Köln and Anna uit Helsinki voor het gegroepeerd verderstrompelen met een jojo-effect, zodat onze lijdensweg zowat parallel verliep.
En dan de laatste drie kilometer – ook goed te merken op de curve van Ronny – blijkbaar een heropstanding uit de doden, de laatste krachten samenbundelen, jezelf aanmoedigen van “we zijn er bijna” tot de apotheose met het binnenschrijden van het Olympisch Stadion, waar duizenden mensen zaten te juichen : zwaar kicken, tranen in de ogen, en de droom voltooien.
En nu ga ik nog efkens verder nagenieten … en dan vanavond weer wat loslopen.

09:11 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-06-05

Loodzware klus geklaard in 4u26´52"

Beste vrienden,
we did it ... Inderdaad, mijn mission impossible van een paar weken terug is geslaagd maar het heeft bloed zweet en tranen gekost ...
Eerst efkens vermelden dat de weersomstandigheden ideaal waren : het was gestopt met regenen, het was inmiddels 14 graden geworden en zo goed als windstil en halfweg begon zelfs het zonnetje er door te komen.
De start was om 14u en zoals afgesproken ben ik heel rustig gestart - versnellingen waren uiteraard uit den boze, want ik wou geen risico nemen met de lies - en heb veel water en isostar gedronken - de organisatie was perfect : om de drie km bevoorraading met keuze te over.
Ik ben halfweg doorgekomen in 2u01 - so far so good - en kon de man met de hamer nog voor mij uit duwen tot aan km 30. Iedereen beweert dat de marathon begint aan km 32, bij mij was dit nog 2 km vroeger. Vanaf km 30 ondervond ik aan den lijve dat je een trainingsloze maand niet kan camoufleren en heb ik verschrikkelijk afgezien. Ik koesterde de kilometerpaaltjes als mijn beste vrienden, maar de kilometers werden precies langer en langer. Waarschijnlijk hadden die Zweden die paaltjes verderaf gezet.
Gelukkig heb ik veel aanmoedigingen gekregen van het razend enthousiaste Zweedse publiek. Ik had een t-shirt aan met de driekleur en in koeien van letters "Belgium" op. Wel honderden keren werd ik voortgestuwd met de kreten : hejah, hejah Belgium (=zweeds) of go, go, go Belgium ... Als Zweden binnenkort toetreedt tot de Europese Unie heeft Spencer vandaag ook zijn bijdrage geleverd !
Vanaf km 39 hervond ik blijkbaar mijn tweede adem en kon doodgelukkig finishen in 4u26´52" na een ere-rondje in het Olympisch Stadion.
Qua tijd misschien mijn zwakste marathon, maar emotioneel - na deze kalvarietocht - mijn beste marathon ooit !
Om het sukses nog volledig te maken heeft de kuit van Luc standgehouden en kon hij finishen in 3u57`. Hij zit nu wel stikkapot en voelt zijn spieren niet meer, een massageke zou wel deugd doen.
En nu ga ik douchen en een goeien drinken, hoewel met die zweedse alcoholprijzen is dit misschien geen goed idee ...

20:05 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

D-Day

Eerst en vooral bedankt voor de steun en de aanmoedigingen - dit doet veel deugd enne ... ik zal ze hard nodig hebben en er veel aan denken tijdens de race ...
Nog drie uurtjes verwijderd van het atoomschot, gelukkig niet door prins Filip deze keer. We hebben een rustige nacht achter de rug en een stevig ontbijt achter de kiezen gestopt - Betty kent al het fameuze Amaranten-ontbijt en ik moet toegeven, het was weer de moeite - de koolhydraten waren content ...
Bij het ontwaken was het hier stevig aan het gieten en amper 12 graden warm, nu is het al goed geminderd met regenen en hopelijk gaat het helemaal over. Er zal alleszins veel zuurstof in de lucht hangen.
Gisteren hebben we nog een aantal Belgische marathonlopers ontmoet en elkaar veel sukses gewenst. Zo, ik ga me nu stilaan in outfit gaan zetten en naar het strijdtoneel afzakken.
Duim maar alvast voor Justine, de Rode Duivels en ... Frank Spencer ... !!!
So long ... !

11:13 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-06-05

Wellcome in Stockholm !

Wellcome in Stockholm, the local temperature is 13 degrees and it is cloudy, heette de de piloot ons welkom na een vlekkeloze vlucht. Inderdaad, het weertje is een nachtmerrie voor de zonneklopper, maar voor de marathonlopers kan het amper beter zijn.
Deze namiddag hebben we onze rugnummers afgehaald en de marathon-expo bezocht, waar verschillende loopstandjes opgesteld staan : we kregen er zelfs een massage van een futuristisch toestel - de spieren stonden bijna op ontploffen en verder konden we diverse energiedrankjes proeven en alle nieuwe snufjes op loopgebied bewonderen ...
Daarna hebben we lekkere pasta verorberd op de pasta party : de koolhydraten zijn weer aangevuld en de glycogeenspiegel staat opnieuw op peil ... en tenslotte hebben we nog de sfeer opgesnoven in het indrukwekkende Olympisch stadion, ja daar, waar we "hopelijk" morgen ons laatste ere-rondje afhaspelen ... en vanavond gaan we vroeg slapen om morgen 100 % fit en wakker aan de start te komen.
De race start om 14u00, zodat we nog een hele voormiddag hebben om ons te prepareren ...
Tot morgen met hopelijk vrolijk nieuws ...

18:58 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-06-05

D-Day nadert …

Morgen – vrijdag – vertrekken we dan uiteindelijk richting Stockholm met de vlucht van 10u15 met aankomst om 12u25. Daarna is het rustig inchecken in het hotel – op 5 minuutjes stappen van het centrum – en een korte stadsverkenning.
Vrijdagavond gaan we ons dan aanmelden in het marathon-center nabij het Olympisch Stadion voor het inwisselen van de “registration card” voor het echte borstnummer 4374. Er is trouwens een hele marathon-expo, het hele weekend staat bovendien in het teken van het lopen en de marathon, want de Zweden zijn echt loop-gek !
Aansluitend is er Pasta Party en verbroedering met de 10.000 buitenlandse en 7.000 Zweedse atleten. Naast de echte marathon is dit steeds een hoogtepunt van het gehele gebeuren, ’t is alleszins minder lastig ! De marathon zelf start zaterdag om 14u00. Ik moet er geen tekeningetje bij maken dat die dag goed gevuld zal zijn. Zondag zal wel een recup-dag zijn en maandag hebben we nog een hele dag voor sightseeing, want onze vlucht stijgt pas op – hopelijk samen met onze medailles en finisher t-shirts - om 18u20.
Voor diegenen, die onze loop-perikelen op de voet willen volgen, zal ik mijn best doen om dagelijks een internet-kiosk te bezoeken – indien mogelijk en niet overbevolkt - en deze blog zo snel mogelijk up te daten. Dit is ook handig voor het thuisfront en bespaart me bovendien tientallen telefoontjes om telkens hetzelfde liedje te zingen.
Een uitvoeriger verslag volgt dan bij thuiskomst. Cross your fingers … !

12:57 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-06-05

Gigantische vraagtekens ...

Daarnet opnieuw een uurtje ontspannen gelopen. Het ging prima, maar ik begin al nerveuzer te worden. Ik besef dat ik Brussel meer op karakter en wilskracht dan op conditie voltooid heb - vooral om de non-believers een hak te zetten, onder het motto "zie je wel dat het gaat om te lopen ..." - en dat het zaterdag andere kost wordt.
Het zal vooral belangrijk zijn om het vervalpunt zo lang mogelijk uit te stellen - dit is het punt, waar het bekende mannetje met de hamer opduikt vanuit de zijberm. Het is een gigantisch verschil, wanneer je dit punt kan verleggen van km 28 naar km 35. Die laatste 7 kan je dan eventueel op karakter uitlopen, maar 14 wordt wel loodzwaar. Mirakels bestaan nu éénmaal niet in de sport ... Ik heb ook nog geen karakter-repen of isotone wilskracht-drankjes tegengekomen in de sportwinkel. Je kan 3 weken stilliggen en geleidelijk aan terug opbouwen zomaar niet weggommen.
We zullen zaterdag wel zien en hopen op een super-dag !
Ik hoop tevens dat mijn loopmakker Luc ook startklaar geraakt. Hij heeft nu al een maand niet meer gelopen met een hardnekkige spierblessure en zal zaterdag een ultieme poging wagen. Luc heeft al 8 marathons op zijn palmares met tijden, waarvan ik enkel kan dromen, hoeft niets meer te bewijzen, is een toonbeeld van gezonde levenstijl, maar het zou toch zonde zijn dat Stockholm op zijn erelijst zou ontbreken ...

10:58 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |