30-10-06

Marathon day : 42 km afzien in Etten-Leur (4u22'28")

Gisteren was het marathon-day, het moment van de waarheid.
De voorbereiding in de laatste dagen was ideaal verlopen : ik was telkens vroeg gaan slapen en kende een prima nachtrust. Mijn carbo-loading was evenzeer goed verlopen : veel pasta gegeten en koolhydraten gestapeld en op de koop toe veel water gedronken en alcohol en allerlei vettigs en zoetigs had ik de laatste weken ook vermeden.
Dit kon alvast niet meer stuk : het vertrouwen in een goede afloop was dan ook behoorlijk groot.
Iets voor 8 uur vertrokken we naar Etten-Leur vanuit Nieuwpoort, een goeie 200 km rijden. De eerste mensen die we daar tegenkwamen waren Koen Vansteenkiste en Inge, om kort daarop ook Achieltje , Jan Schockaert, Ruthje en Koenie en Bart tegen het lijf te lopen.
Om 11u30 weerklonk het startschot en gingen we op pad : ik vond al snel een goed groepje en ging mee. Er stond behoorlijk wat wind, maar ik schuwde mijn deel van het kopwerk niet. Het tempo lag ook niet al te hoog.
Ik voelde me goed, maar na anderhalf uur lopen begon een zeurende pijn aan mijn rechterscheenbeen op te steken. Ik had er in de voorbereiding al last van gehad, maar het was telkens vanzelf voorbij gegaan. Op het eind van de eerste ronde ging het ook een stuk moeizamer, maar toch kon ik halfweg doorkomen in een kleine twee uren.
En dan plots … de man met de hamer !
Exact op km-punt 22 ging het licht uit, vanuit het niets zonder voorafgaande nood-signalen : de benen wilden nog lopen, maar het hoofd zei "neen"
Ik heb dit nog nooit meegemaakt in mijn ganse loopcarrière of toch niet in zo een vroeg stadium. Het was precies een wagen die zonder benzine valt.
Verontruste toeschouwers kwamen me vragen wat er scheelde. Intussen was ook Koen Vansteenkiste me vertwijfeld toekijkend gepasseerd : “wat scheelt er met jou, Frank ?”.
Ik heb dan een poosje blijven staan, want intussen was de halve marathon ook al gestart, maar wachten op Betty ging te lang duren. Even heb ik nog overwogen om op te geven, maar dit woord staat toch niet in Spencers woordenboek, hoewel het nog twintig (!) km lopen was.
Snel nog iets gedronken en dan met nieuwe moed weer op pad. Ik liep warempel compleet “dizzy” in de verkeerde richting, tot toeschouwers me weer de juiste weg opstuurden. Ik moet er ook lijkbleek uit gezien hebben volgens hen.
Dan opnieuw doorlopen tot het km-punt 25, waar het licht een tweede keer uitging.
Bovendien deed de scheen opnieuw pijn. Gelukkig was daar een verzorgingspost en kon ik terug op positieven komen : veel drinken en iets eten en ik kon weer op pad voor de resterende 17 km.
Inmiddels was ik al onder de voet gelopen door de massa van de halve marathon : eerst passeerde Raymond van het Groenewoud mij al fluitend van “het ging verbazend goed vooruit !” :-). Daar had ik evenwel geen boodschap aan.
Rond het 30-km punt kwam haas Maurice me als een sneltrein voorbij met in zijn kielzog Ruthje en Petra, duidelijk niet verwachtend om me daar al op te rapen. Eventjes aanmoedigingen uitwisselen, maar aanklampen was geen optie.
Plots zag ik Koen weer voor me opduiken en besloten we maar om de handen in elkaar te slaan. Koen zat nog goed maar had vreselijke krampen aan zijn rechterbeen en ik zat stikkapot.
Slachtofferhulp meets tele-onthaal noemt men zoiets :-)) !
We besloten langere stukjes te lopen en kortere te wandelen, maar al snel werd dit omgevormd tot korte stukjes lopen en langere wandelen.
Op km 34 kwam Betty Spencer voorbijgelopen ons toeschreeuwend dat het hier geen moment was voor een koffieklets. Daarop trokken we weer op pad, maar Betty zat nog te goed, zodat aanklampen eens te meer geen optie was.
Aan km 38 kreeg Koen ook nog krampen in zijn ander been en stond volledig geparkeerd en maande me aan om solo door te gaan. Ik ging eerst niet akkoord onder het motto “samen uit, samen thuis”, maar toen hij nogmaals teken deed dat hij zijn plan wel ging trekken, ging ik toch alleen verder. Ik had ook door het vele drinken en eten op de bevoorradingsposten blijkbaar mijn tweede adem teruggevonden en kon alsnog finishen in 4u22’28”.
Ik zat evenwel stikkapot, voelde mijn scheen bijna niet meer van de pijn en zat aanvankelijk in zak en as.
Aan de finish werd ik echter prima opgevangen door Betty Spencer, die zelf een dijk van een wedstrijd had gelopen en algauw werd de teleurstelling omgebogen tot een relatieve tevredenheid.
Ze beurde me op door te zeggen dat iedereen die een marathon uitloopt een winnaar is en dat het sowieso een superprestatie is, wat de tijd ook moge wezen. Eens te meer heeft de vrouwelijke intuïtie gelijk, een vrouw mag je nooit tegenspreken.
Maar wat is er nu eigenlijk misgelopen ?
Ook daar sloeg Betty de nagel op de kop : ik heb zondagmorgen veel te weinig gegeten. Als je al heel vroeg uit de veren moet, een lange autorit moet maken en dan rond het tijdsein van je normale middagmaal op pad moet voor een marathon van vier uren moet je de dag zelf ook extra eten, hoe goed de carbo-loading ook geweest is. Door de drukte van de dag heb ik zondag wellicht die raad een beetje in de wind geslagen.
Wellicht heb ik daar een kapitale blunder gemaakt.
The ”day after” zit ik toch met gemengde gevoelens :
Teleurgesteld door die inzinking na amper 22 km, terwijl ik in de voorbereiding al verschillende dertigers zonder problemen had afgewerkt. Bovendien trekkebeen ik momenteel als een oud manneke en heb waarschijnlijk een scheenbeenblessure opgelopen.
Van de andere kant ben ik toch ook wel een beetje trots dat ik doorgebeten heb en toch nog twintig kilometer op karakter heb doorgelopen. Ik mag toch zeggen dat ik opnieuw een marathon gelopen heb, alweer ene op mijn bescheiden palmares.
Tja, de enige dag is blijkbaar de andere dag niet …
Rotterdam was 42 km genieten, Etten-Leur 42 km afzien …

12:45 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

Commentaren

Raar hé? Als ik je verslag lees van Etten-Leur, lees ik veel gelijkenissen met de IFF van ik.
Mentaal reeds op rond km 20. Benen waren ook goed...
Raar maar dat is niet te voorspellen zeker. Toch knap, zo uitlopen op karakter, is zeker niet gemakkelijk. Groeten, Frank

Gepost door: Frank T. | 30-10-06

Aiaiai Hai Spencer, het moet daar een helse tocht geweest voor jou, als ik zo je verslagje lees. Betty heeft dan ook overschot van gelijk als ze stelt dat je een overwinnaar bent, als je zo'n tocht toch nog tot een goed einde kunt brengen, da's pas een overwinning op jezelf.
Hopelijk is het geen zware blessure, of is het maar een soort stijfheid die nog wegtrekt, we duimen ervoor hoor!!!!

Groetjes

Gepost door: Achieltje | 30-10-06

zoals ik je gisteren al zei ... uitlopen = overwinnen!!!
Bedankt voor het samenlopen en nogmaals : proficiat met je vijfde marathon .... blijf nog maar een tijdje trots op je prestatie!

Gepost door: Koen | 30-10-06

En toch En toch een hele dikke proficiat hoor Philippe. Een marathon uitlopen op zich is al knap. En eigenlijk heb ik meer respect voor iemand die 20 km met pijn loopt dan een Keniaantje dat de marathon uitloopt in 2u. Jij hebt er veel meer karakter voor nodig gehad en moeite voor moeten doen en daar mag je best trots op zijn. En nu: RUSTEN! Laat je maar een paar dagen goed verzorgen, vertroetel dat scheenbeen (Betty Spencer zal dat wel verstaan) en hopelijk kan je er binnenkort weer tegenaan!

Gepost door: Julie | 30-10-06

the day after M-Day En... hoe voelen de spieren na de prestatie van gisteren ? Een Marathon is nu eenmaal afzien met zo af en toe van die prachtige momenten. Van Harte met de geleverde prestatie !!

Gepost door: Bjorn Paree | 30-10-06

Stil Ik ben er stil van (mooi verslag, ik leef met je mee) .. moet een marteling geweest zijn, maar zoals Betty zegt, toch weer een persoonlijke overwinning. Een mens kan diep, heel diep gaan. Rust nu maar goed uit en begin alvast te plannen voor de volgende.

Gepost door: Edith | 30-10-06

Meelij "Moeke meelij" zong Urbanus al. Maar meer nog dan medelijkden heb ik ontzag voor je, in zo'n helse omstandigheden toch doorzetten getuigt van grote klasse. Een tip wat het eten betreft : spaghetti meenemen voor onderweg, zo'n drie uren voor de start stoppen (op één of andere parking) en die pasta opeten, twee uren voor de start nog een banaan erbij. Bij mij helpt het.

Gepost door: Sven | 30-10-06

goed proficiat
menselijk lichaam is inderdaad geen machine
wanneer breng je de fles wijn naar de gavertrimmers ?

Gepost door: luc | 30-10-06

off -day beschouw het gewoon als 'n mindere dag & op zo'n dag is aankomen ook al 'n overwinning. Er komen ongetwijfeld nog marathons waarbij het wél "vlot" zal gaan. Leuk jullie nog es gezien te hebben. Groetjes !

Gepost door: Bart | 30-10-06

Etten Leur Spijtig dat je afgezien hebt Phillippe... You can't win them all, blijkbaar... Maar op karakter doorgaan getuigd van een sterk karakter, niet ? Cheers.

Gepost door: kj | 30-10-06

Klinkt bekend Dat verhaal klinkt mij bekend in de oren. Ook ik werd door die Man met de Hamer te grazen genomen, zij het dat hij mij nog een beetje gespaard heeft als ik jouw verslag zo lees.
Sterkte met het herstel. En je mag dan wel trekkebenen als een oud mannetje, maar dat oude mannetje heeft wel weer een marathon gelopen. Daaar mag je best trots op zijn.

Gepost door: Rencapy | 30-10-06

Spijtig Spijtig dat je zo hebt afgezien. Ik leefde echt mee bij het lezen van je verslag. Toch knap dat je niet heb opgegeven en bent blijven lopen!

Gepost door: Carmen | 30-10-06

respect! ongelooflijke prestatie Philippe, een ander had waarschijnlijk opgegeven na die 22 km (zover terugwandelen was dat nl. ook niet geweest), jij hield vol! Echt knap dat je het hebt gehaald en in een zeer respectabele tijd ook nog! Nu goed rusten, laat die schenen maar goed herstellen en dan zien we elkaar in Rotterdam (hopelijk na 4u voor mij ;-)).

Gepost door: Ruthje | 30-10-06

merci ! Bedankt bij voorbaat voor de fles Frank, al had ik je echt wel een betere tijd gegund. Tot op de volgende weblogloop dus zou ik zeggen.

Gepost door: Hans | 30-10-06

De wijze vrouw Daar heb je de wijsheid. Ik heb het ook moeten ondervinden, een vrouw spreek je niet ongestraft tegen. Door de jaren heen heb ik geleerd dat vrouwen altijd gelijk krijgen als ze iets intuïtief zeggen. En luister je niet, dan ga je gegarandeerd op je bek. En ik zeg dit niet als grap, ik meen het. Zoals ik lees uit vorige reacties vonden velen het een sterke prestatie. Dat zal inderdaad ook wel zo zijn maar was het ook wel verstandig? Ik weet het niet. Probeer nu goed te herstellen en verzorg jezelf. En inderdaad, wijze woorden, een marathon uitlopen is een overwinning. Daarom proficiat.

Gepost door: Christophe | 30-10-06

Groot respect! Frank(en andere namen...) je hebt het wel HELEMAAL uitgelopen, ook al was het moeilijk, je bent over de finish gekomen en dat is zo ontzettend goed van je! Je bent een bikkel en ik weet zeker dat de volgende beter gaat.
Jouw rode veters stuur ik met de post!! Groetjes aan alle dames en een dikke knuffel voor jou!!

Gepost door: Petra | 30-10-06

Toeval... Bij toeval kwam ik op dit mooie log, nota bene een webloggende hardloper die ik niet ken! En een die toch maar mooi de marathon heeft uitgelopen, ook al was het zwaar (dat is een marathon altijd natuurlijk). Gefeliciteerd! Ik ga je bij mijn links zetten...

Gepost door: Fred | 30-10-06

Betty heeft gelijk Wat betrefd de marathon, je bent een held. En lopen op karakter vind ik groots, zeker wanneer je gedachte zegt: stoppen!?! dan is het knap om je toch weer te herladen. Hopelijk valt je scheenbeenblesure mee engeniet van het positieve.

Gepost door: Rich@rd | 30-10-06

man met de hamer !! ik heb zelf 1 marathon gelopen en ben die man tegengekomen aan km 32 , wat jij op karakter gedaan hebt , chapeau ik ging al opgegeven hebben aan 22.

Gepost door: roadrunnerke | 30-10-06

Mooi prestatie! Wat een karakter! Kapot zitten en gewoon doorgaan! Respect! Respect! Respect! Proficiat met je geweldige prestatie en tot een volgende ontmoeting.

Gepost door: M@urice | 30-10-06

Respect Respect, respect, respect voor zo'n karakter. Je moet het maar doen, 22km op karakter lopen ondanks alle tegenspoed. Dat ze nu maar durven zeggen dat je geen marathonloper bent!

Gepost door: Bruno | 30-10-06

moeder de vrouw ... zij geeft gelijk. Geloof het maar uit lopen is gelijk aan winnen

Gepost door: ginette | 30-10-06

And the winner is...! Dit is een overwinning op zichzelf, weinigen zouden in jouw plaats doorgebeten hebben en alsnog uitgelopen. Dikke proficiat met je grensverleggende prestatie, niet qua tijd wel qua mentaliteit

Gepost door: Dirk | 31-10-06

Lesje geleerd Je bent nooit te oud om te leren, dat is waar. Van harte proficiat met alweer een marathon uitgelopen! Met die voorbereiding en dan zonder eten vertrekken, je karma had een serieuze verrassing voor je (na 21 km had mooier geweest...). In ieder geval is het goed dat je het zo mooi onder woorden kan brengen, hierdoor gaan er tientallen aspirant-marathonlopers er aan denken om twee uur voor de start nog wat te eten :-)
Way to go Frank Spencer!!!!

Gepost door: Positivo | 31-10-06

Hulde!! na 20KM op zijn en dan toch de marathon uitlopen?? ik vind je gewoonweg super Frank!!! top top!!

Gepost door: Ronald | 31-10-06

RESPECT Mr Spencer , U hebt dat geweldig gedaan. Ik kan me best de teleurstelling voor de "mindere" prestatie inbeelden, maar slechts weinigen doen na wat jij gepresteerd hebt ! Gefeliciteerd ! Chapeau !

Gepost door: Jo | 02-11-06

De commentaren zijn gesloten.