30-10-06

Marathon day : 42 km afzien in Etten-Leur (4u22'28")

Gisteren was het marathon-day, het moment van de waarheid.
De voorbereiding in de laatste dagen was ideaal verlopen : ik was telkens vroeg gaan slapen en kende een prima nachtrust. Mijn carbo-loading was evenzeer goed verlopen : veel pasta gegeten en koolhydraten gestapeld en op de koop toe veel water gedronken en alcohol en allerlei vettigs en zoetigs had ik de laatste weken ook vermeden.
Dit kon alvast niet meer stuk : het vertrouwen in een goede afloop was dan ook behoorlijk groot.
Iets voor 8 uur vertrokken we naar Etten-Leur vanuit Nieuwpoort, een goeie 200 km rijden. De eerste mensen die we daar tegenkwamen waren Koen Vansteenkiste en Inge, om kort daarop ook Achieltje , Jan Schockaert, Ruthje en Koenie en Bart tegen het lijf te lopen.
Om 11u30 weerklonk het startschot en gingen we op pad : ik vond al snel een goed groepje en ging mee. Er stond behoorlijk wat wind, maar ik schuwde mijn deel van het kopwerk niet. Het tempo lag ook niet al te hoog.
Ik voelde me goed, maar na anderhalf uur lopen begon een zeurende pijn aan mijn rechterscheenbeen op te steken. Ik had er in de voorbereiding al last van gehad, maar het was telkens vanzelf voorbij gegaan. Op het eind van de eerste ronde ging het ook een stuk moeizamer, maar toch kon ik halfweg doorkomen in een kleine twee uren.
En dan plots … de man met de hamer !
Exact op km-punt 22 ging het licht uit, vanuit het niets zonder voorafgaande nood-signalen : de benen wilden nog lopen, maar het hoofd zei "neen"
Ik heb dit nog nooit meegemaakt in mijn ganse loopcarrière of toch niet in zo een vroeg stadium. Het was precies een wagen die zonder benzine valt.
Verontruste toeschouwers kwamen me vragen wat er scheelde. Intussen was ook Koen Vansteenkiste me vertwijfeld toekijkend gepasseerd : “wat scheelt er met jou, Frank ?”.
Ik heb dan een poosje blijven staan, want intussen was de halve marathon ook al gestart, maar wachten op Betty ging te lang duren. Even heb ik nog overwogen om op te geven, maar dit woord staat toch niet in Spencers woordenboek, hoewel het nog twintig (!) km lopen was.
Snel nog iets gedronken en dan met nieuwe moed weer op pad. Ik liep warempel compleet “dizzy” in de verkeerde richting, tot toeschouwers me weer de juiste weg opstuurden. Ik moet er ook lijkbleek uit gezien hebben volgens hen.
Dan opnieuw doorlopen tot het km-punt 25, waar het licht een tweede keer uitging.
Bovendien deed de scheen opnieuw pijn. Gelukkig was daar een verzorgingspost en kon ik terug op positieven komen : veel drinken en iets eten en ik kon weer op pad voor de resterende 17 km.
Inmiddels was ik al onder de voet gelopen door de massa van de halve marathon : eerst passeerde Raymond van het Groenewoud mij al fluitend van “het ging verbazend goed vooruit !” :-). Daar had ik evenwel geen boodschap aan.
Rond het 30-km punt kwam haas Maurice me als een sneltrein voorbij met in zijn kielzog Ruthje en Petra, duidelijk niet verwachtend om me daar al op te rapen. Eventjes aanmoedigingen uitwisselen, maar aanklampen was geen optie.
Plots zag ik Koen weer voor me opduiken en besloten we maar om de handen in elkaar te slaan. Koen zat nog goed maar had vreselijke krampen aan zijn rechterbeen en ik zat stikkapot.
Slachtofferhulp meets tele-onthaal noemt men zoiets :-)) !
We besloten langere stukjes te lopen en kortere te wandelen, maar al snel werd dit omgevormd tot korte stukjes lopen en langere wandelen.
Op km 34 kwam Betty Spencer voorbijgelopen ons toeschreeuwend dat het hier geen moment was voor een koffieklets. Daarop trokken we weer op pad, maar Betty zat nog te goed, zodat aanklampen eens te meer geen optie was.
Aan km 38 kreeg Koen ook nog krampen in zijn ander been en stond volledig geparkeerd en maande me aan om solo door te gaan. Ik ging eerst niet akkoord onder het motto “samen uit, samen thuis”, maar toen hij nogmaals teken deed dat hij zijn plan wel ging trekken, ging ik toch alleen verder. Ik had ook door het vele drinken en eten op de bevoorradingsposten blijkbaar mijn tweede adem teruggevonden en kon alsnog finishen in 4u22’28”.
Ik zat evenwel stikkapot, voelde mijn scheen bijna niet meer van de pijn en zat aanvankelijk in zak en as.
Aan de finish werd ik echter prima opgevangen door Betty Spencer, die zelf een dijk van een wedstrijd had gelopen en algauw werd de teleurstelling omgebogen tot een relatieve tevredenheid.
Ze beurde me op door te zeggen dat iedereen die een marathon uitloopt een winnaar is en dat het sowieso een superprestatie is, wat de tijd ook moge wezen. Eens te meer heeft de vrouwelijke intuïtie gelijk, een vrouw mag je nooit tegenspreken.
Maar wat is er nu eigenlijk misgelopen ?
Ook daar sloeg Betty de nagel op de kop : ik heb zondagmorgen veel te weinig gegeten. Als je al heel vroeg uit de veren moet, een lange autorit moet maken en dan rond het tijdsein van je normale middagmaal op pad moet voor een marathon van vier uren moet je de dag zelf ook extra eten, hoe goed de carbo-loading ook geweest is. Door de drukte van de dag heb ik zondag wellicht die raad een beetje in de wind geslagen.
Wellicht heb ik daar een kapitale blunder gemaakt.
The ”day after” zit ik toch met gemengde gevoelens :
Teleurgesteld door die inzinking na amper 22 km, terwijl ik in de voorbereiding al verschillende dertigers zonder problemen had afgewerkt. Bovendien trekkebeen ik momenteel als een oud manneke en heb waarschijnlijk een scheenbeenblessure opgelopen.
Van de andere kant ben ik toch ook wel een beetje trots dat ik doorgebeten heb en toch nog twintig kilometer op karakter heb doorgelopen. Ik mag toch zeggen dat ik opnieuw een marathon gelopen heb, alweer ene op mijn bescheiden palmares.
Tja, de enige dag is blijkbaar de andere dag niet …
Rotterdam was 42 km genieten, Etten-Leur 42 km afzien …

12:45 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

26-10-06

Marathon Etten-Leur : tapering off

Etten LDaarnet heb ik mijn laatste rondje gelopen in aanloop naar de marathon van Etten-Leur. Het was aangenaam lopen in het park van Heule in een temperatuur boven de 20°. Straks lopen we nog een najaarsmarathon in zomerse omstandigheden !
Het zware werk zit er bijgevolg op, nu nog op zondag de kers op de taart zetten.
Morgen vertrekken we met de familie naar Nieuwpoort aan Zee op weekend, zodat ik daar in alle rust mijn marathon kan voorbereiden.
Ik heb eigenlijk het raden naar mijn eindtijd : in Rotterdam liep ik mede door het schema van Rob Veer en de druk van “Runner’ s Worlds Dreamteam” een mooie 3u59’, net onder die magische grens van vier uren.
Deze keer heb ik geen enkel schema gevolgd, ben ik rijkelijk laat in actie geschoten – in juli (hittegolf) en augustus (verlof) heb ik amper gelopen – en behalve drie dertigers heb ik bitter weinig kilometers in de benen.
Ik kom gemiddeld aan een goeie 40 km per week (over de laatste 10 weken). Dat is uiteraard "gene vetten" en geen stevige basis voor een goeie marathon.
Voor Rotterdam was dit nog 60 km/week gemiddeld.
Pluspunt deze keer is wel dat ik drie keer zonder noemenswaardige problemen boven de 30 km getraind heb, zelfs éénmaal 34 km. Daarenboven heb ik de nodige ervaring opgebouwd om in alle omstandigheden rustig te blijven : zo weet ik mijn trage tempo goed te doseren en kan ik mijn 42 km perfect indelen.
Maar om daar nu een correcte eindtijd op te plakken ???
Ik blijf jullie het antwoord schuldig, ik kan het deze keer zelf moeilijk inschatten.
Maar laat die pronostiekjes maar komen, vuur jullie tijden maar af …
De winnaar krijgt uiteraard een lekkere fles wijn - een Toscaanse Brunello di Montalcino -cadeau op een volgende web-log-loop.
En dan is er nog de factor Betty Spencer, die 2u10’ na mij start op de halve marathon van Etten-Leur.
Als zij de beoogde 2u05’ loopt en ik 4u15’, dan lopen we samen hand in hand over de finish : zou dit geen droomscenario zijn … ?
Hmm, ik zie het al zo voor me.
Geef toe, dat zou een mooi plaatje geven …

16:39 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

23-10-06

Robert Cheruiyot al glijdend over de meet in marathon van Chicago

ChicagoWellicht heeft iedereen al op tv het leuke filmpje gezien van de finish van de marathon van Chicago van vorige zondag. Daar was Robert Cheruiyot de beste: na 2u07'35'' bereikte de Keniaan de aankomst. Maar net voor hij de finishlijn bereikte, gleed hij uit en kwam hij ongelukkig ten val.
Cheruiyot kwam met zijn achterhoofd op het asfalt terecht en bleef minutenlang bewusteloos liggen. Hij moest met de ziekenwagen worden afgevoerd. De man houdt een flinke buil over aan zijn uitschuiver. Gelukkig voor de onfortuinlijke Keniaan was hij net een paar cm voorbij de finish gegleden, zoniet mocht hij Chicago op zijn buik schrijven.
Het filmpje doet denken aan de finish van de marathon van Brussel van twee jaar geleden : toen was iedereen halsreikend in de verte aan het uitkijken naar de op komst zijnde winnaar. Maar de verbouwereerde Keniaan John Ekiru Kelai kwam warempel vanuit de tegengestelde richting aan tot verbijstering van de officials.
Dat was uiteraard lachen geblazen : volgens de organisatie was de blauwe verf op, die de laatste kilometers moest markeren op de weg.
Echt gebeurd, Comedy Capers op zijn Belgisch.
Dat doet me uiteraard op ideeën brengen : hoe zou Frank Spencer kunnen finishen komende zondag in de marathon van Etten-Leur. Zijn er kandidaten om de laatste kilometers in te smeren met bruine zeep : dan kan ik makkelijk al glijdend over finish roetsjen of hebben jullie nog andere suggesties.
Vuur maar af !
Deze week mag ik volgens mijn schema bijna geen poot meer uitsteken : veel rusten, goed slapen, veel drinken (water … of wat had je gedacht ?), koolhydraten stapelen en last but not least een beetje loslopen : dinsdag 40’, donderdag 30’ en zaterdag 20’.
Snelheid (in hoeverre dat in mij zit) of lange duurlopen zijn uit den boze !
En dan nagelbijtend afwachten tot zondag 11u30 om er in te vliegen en door te vlammen …

17:51 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-10-06

Web-log-loop III te Lier : gezellige boel

weblogloop LIer
































Gisteren was het alweer tijd voor een nieuwe web-log-loop : ’t is altijd plezant om eens die gezichten achter al die blogs eens in ’t echt te zien. Een aantal kende ik al van vorige web-log-lopen, anderen waren dan weer gloednieuw. Welkom uiteraard aan de nieuwkomers, join the club !
Betty Spencer was thuisgebleven met de kinderen en vooral met een nokvol programma : de hele dag rondrijden naar turnen, judo, jeugdbeweging en naar een sleep-in voor mijn drie oudste dochters.
Rond 10u45 pikte ik Roadrunnerke Jan op in Harelbeke, zodat we samen konden carpoolen naar Lier. Iets na 12 u arriveerden we op de plaats van de bestemming. Daar waren al een aantal bloggers gezellig aan het “”tetteren” en anderen stroomden druppelsgewijs toe.
Net voor de start werden alle bloggers door de speaker naar het middenveld geroepen voor de traditionele groepsfoto met het alom bekende spandoek – he’s back ! – en je had al die gezichten van de andere lopers en toeschouwers eens moeten zien : de handtekeningen waren uiteraard voor na de wedstrijd.
Nadat de vijf km vertrokken was, moesten wij nog een eindje wandelen naar de echte startplaats van de tien mijlen. Daarbij was het gezellig keuvelen met streekgenoten Frank T. en Steven.
Tijd dan voor de echte start dan (rond 13u20) : ik had me voorgenomen om rustig mijn marathontempo rond te draaien. Daarbij deed ik Frank blijkbaar “goesting” (speciaal voor de Nederlanders : “goesting” is verkozen tot het mooiste westvlaamse woord allertijden en betekent “zin hebben in iets”) krijgen om in extremis zijn marathonconditie van Flanders Field (september) te verzilveren in Etten-Leur volgende week.
We waren zodanig aan het babbelen dat ik de splitsing van de 10 km en 10 mijl niet gezien had en ik vlotjes mee was met de 10 km tot een attente seingever me nog terugstuurde.
Daarna was het kilometers langs de Nete beuken tegen de wind. Ik had de indruk dat het wel tien godgeklaagde mijlen tegenwind was. Maar soit, na een eind lopen mochten we toch nog afdraaien en liepen we warempel terug het Netestadion binnen voor nog een laatste rondje op de piste, daarbij luidop aangemoedigd door de aanwezige bloggers. Na 1u23’48” kon ik afklokken, een tijd waar ik gezien de wind wel mee kon leven.
Bij mijn finish galmde tot hilariteit van de andere bloggers door de luidsprekers : aankomst van nr. 1295 “Maria Jansens uit …”, terwijl er niemand in mijn buurt liep. Vreemd, zag ik er nu echt zo vrouwelijk uit. Heb ik mijn carrière gemist :-) ?
Volgende week start ik bijgevolg een nieuwe blog : “Maria’s marathon blog”. Hopelijk loopt Maria volgende week in Etten-Leur ook onder die vier uren.
Na een warme douche was het opnieuw verbroederen met de andere bloggers. Om het ijs wat te breken had ik mijn dreamteam-fotoalbum laten rondgaan in de bende.
Toen men mijn borstnummer afriep in de kantine dacht ik verkeerdelijk dat ik de hoofdprijs van de tombola gewonnen had, maar blijkbaar is het verboden om stiekem rugnummers mee te smokkelen naar huis -:).
Verder was het zoals steeds een gezellige boel en werden reeds uiteenlopende plannen gesmeed voor een volgende web-log-loop.
Daarna verlegden we nog even naar de Marnixhoeve, maar ondergetekende moest nog een eindje naar huis rijden, zodat we niet konden blijven plakken. Het zal dus voor een volgende keer zijn.
Vanaf vandaag ga ik nu verder rustig aftaperen naar Etten-Leur, zodat ik “fruitig en fris” aan de start van mijn vijfde marathon kom.
Wordt ongetwijfeld vervolgd …

07:31 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18-10-06

Je veux de l'amour !

Raymond “Da's al tien jaar da'k in 't vak zit.
'k Heb gezongen in Aalst, Peutie, Genoelselderen, Gierle, Etten-Leur.
'k Heb zalen doen vollopen, 'k heb zalen doen leeglopen.
'k Heb succes gekend, 'k heb ellende gekend.

Je veux de l'amour, je veux de l'amour.
Waar ik ga, waar ik sta.
Voor ik sterf, voor ik verga, je veux de l'amour.

Wanneer een loper succesvol is.
Dan heeft ie talent, fans, wordt geëerd als een vorst.
Wanneer het minder goed gaat, wat heeft ie dan nog ?
Paranoia en twijfels en vooral veel dorst … .
Je veux de l'amour.

Dit is een flard van een tekst uit de legendarische song van Raymond van het Groenewoud vele jaren terug. Het zou zowaar uit het leven van Frank Spencer gegrepen kunnen zijn :-)).
Maar wat heeft dat nu met lopen te maken, hoor ik jullie al luidop roepen.
Wel op de website van de marathon van Etten-Leur lees ik dat Raymond van het Groenewoud aan de start verschijnt van de halve marathon in Etten-Leur. Ook George Kooiman, bekend van Golden Earring loopt eveneens de halve marathon.
Ik ben eens benieuwd naar zijn eindtijd, misschien is dit wel een valse trage, of loopt hij straks tegen mijn hielen ...
Trouwens, weet er iemand hoe Raymond in de uitslag zal staan ? Staat er dan “van het Groenewoud” of zijn eigen naam. Want ik kan me, zowaar ik zelf Frank Spencer heet, niet inbeelden dat die man in het echt “van het Groenewoud” heet.
Hoe dan ook, “Vlaanderen boven !”
Op diezelfde site verneem ik dat Etten-Leur opnieuw een rekordopkomst zal kennen. Na afsluiting van de voorinschrijvingen zijn al 1700 atleten ingeschreven. Zijn de weersverwachtingen voor dat weekend gunstig, dan verwacht de organisatie nog zeker het dubbele aantal van de voorinschrijvingen, zodat Etten-Leur op zondag 29 oktober a.s. ruwweg geschat 3500 atleten aan de start ziet verschijnen. Dat kan tellen …
Deze morgen heb ik nog een duurloopje afgewerkt van 18 km aan marathontempo. Dat verliep heel vlot, komende zaterdag gaan we de kuiten nog eens insmeren voor de tien engelse mijlen van de web-log-loop in Lier en vanaf dan is het afbouwen, veel rusten en de benen stil houden.
Ik vermoed dat dit laatste nog de zwaarste opdracht zal worden …

13:13 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16-10-06

De Ronde van Vlaanderen

rondeGisteren heb ik een duurloopje van 16 km afgewerkt in de Gavers. ’t Eerste rondje was heel rustig aan 10 km per uur, het tweede rondje ging iets sneller (12 km per uur) en het laatste rondje heb ik mij laten afzakken om mijn marathontempo rond te draaien.
Tijdens het lopen kon ik gezellig keuvelen met roadrunner Jan over spreekwoordelijke koetjes en kalfjes (lees bloggers en blogsters) en andere loopperikelen.
Komende zaterdag zakken we samen af naar Lier voor de derde web-log-loop. Aangezien wij van de “verre vlaanders” komen, spreken we redelijk vroeg af om te carpoolen. We gaan onze pistoletjes in de wagen moeten opeten.
Normaal gezien lopen we beiden de tien mijlen, maar het allerbelangrijkste van deze web-log-lopen is en blijft uiteraard het gezellig samenzijn met de verschilllende bloggers.
Gisterennamiddag genoten Betty Spencer en ikzelf van een stralende dag in het zonovergoten Oudenaarde. We brachten er een bezoekje aan het Centrum Ronde van Vlaanderen, een interactief museum over de bekendste wielerklassieker aller tijden, de Ronde van Vlaanderen.
Bij aankomst mochten we elk een renner uitkiezen, waarvan we een kaartje met barcode kregen en ons het ganse parcours het alter-ego waanden. Ik koos Eddy Merckx en Betty ging voor Briek Schotte, de laatste der oerdegelijke Flandriens.
Het was een heel prettig doe-museum : we konden zo op een koersfiets springen om een simulatie van het gedokker op de kasseien te voelen : echt niet te doen, …, ik zou nogal wat zeemvellen en biefstukken in mijn koersbroek mogen naaien.
Zo kon ik ook interactief de Oude Kwaremont opklimmen in het “virtuele” kielzog van Peter Van Peteghem, die me op een reuzescherm uit de wielen reed – dat was zweten en blazen - en besteeg ik als winnaar het “echte” podium van de Ronde.
Op het eind deden we beiden ook een fitheidstest op een supersonisch fietstoestel : we moesten allerlei coördinaten invullen (leeftijd, gewicht, hartslag …) en dan vijf minuten fietsen op weerstand. De resultaten waren verbluffend.
Ik beschik “volgens de fietscomputer” over de conditie van een betere beroepsrenner en Betty scoorde warempel nog een puntje beter. Dat was lachen geblazen !
Ik heb de verkeerde sport uitgekozen : volgend jaar zie je Frank Spencer vlammen over de Poggio en de Koppenberg …
Nu ja, ’t is natuurlijk appelen met peren vergelijken, maar laat de beroepsrenners maar eens een marathon uitlopen : die zouden waarschijnlijk ook verschieten.
Hoe dan ook, het was een prima opsteker na een gezellige zondag.

18:00 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-10-06

Probleemloze dertiger

Gisteren heb ik mijn geplande “dertiger” zonder veel moeite afgewerkt. Eerst liep ik mijn toerke Heule – Lendelede – Winkel – Gullegem en Bissegem van ruim 18 km, om daarna de resterende 12 km op de loopband af te werken.
Ik heb op het gemak een drietal uurtjes gelopen. Mijn “cruise control” stond aan 10 km per uur ingesteld.
Geen last van mankementen, blessuurtjes of inzinkingen allerhande : ’t enige minpuntje dat ik misschien kan opnoemen was dat het vechten was tegen de eenzaamheid. Drie uren moederziel alleen lopen zonder een babbeltje te kunnen slaan is ontzettend saai en eentonig. Nu ja, in Etten-Leur gaat er uiteraard volk genoeg om me heen lopen.
Het experiment met de gelletjes is geslaagd : ik opteer voor de Wcup energy drinks. Ze hebben ongeveer dezelfde koolhydraatwaarde als de Isostar High Energy, maar smaken veel beter.
Het gelletje van Isostar was precies koude appelmoes met brokken. Bah … (hopelijk lezen mijn kinderen deze keer niet mee).
De Nougat power bar was een uiterst lekker tussendoortje, maar dat kan ook moeilijk anders, want ik ben een grote nougat fan.
Bijgevolg zit het zwaarste werk er op en kan ik rustig beginnen afbouwen naar 29 oktober. De laatste week is uiteraard de plezantste : dan mag je beginnen stapelen, de zogenaamde carbo-loading : het festival van de Leffe’s en Trappisten, taartjes, snoepjes, etc …
Neen, dat was maar een grapje : ik hou het deze keer veilig bij spaghetti, rijst, bananen, honing, rozijnen, volkoren brood, havermout, e.d.
Mijn bmi is sowieso al hoog genoeg en in een marathon is elke kilo overgewicht er één teveel, zeker wanneer de man met de hamer om de hoek loert.
Hoewel, sinds mijn Bourgondisch weekend met de mannen (en vrouwen) van den Ast is mijn bmi terug gezakt naar 25,33. Tegen Etten-Leur zou dit nog verder onder de meer aanvaardbare 25 moeten zakken.
Volgende week loop ik nog mee in de Web-log-loop van Lier : je kan er de 5 – 10 of 16 km lopen. Ik twijfel nog wat ik ga meelopen. Normaal loop ik altijd de langste afstand, maar op één week van mijn marathon is dit misschien minder verstandig.
Wellicht sluit ik me aan bij de grootste groep : ik ben nu éénmaal een zeer volgzaam mens. Bijgevolg volg ik uiteraard ook de bende naar de Marnixhoeve om er ééntje te drinken. We gaan ook eens de koppen bij elkaar moeten steken ivm de t-shirts en de web-log-logo's. Ik heb de indruk dat het een beetje stilgevallen is.
See you there !

12:53 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

11-10-06

KBC- Toren Run

Komende zondag is er een leuke wedstrijd in hartje Antwerpen, nl. de allereerste KBC- Toren Run.
Bedoeling is om zo snel mogelijk de 26 verdiepingen van de Boerentoren op te hollen. Alle deelnemers, die om de 50 seconden starten – anders zou dat nogal een gedrum geven – moeten 479 trappen overwinnen.
Dat wordt alleszins een lastige opdracht. Niks voor mij bijgevolg.
Alhoewel, de zwaarste trappenloop ter wereld is de Niessen treppenlauf in Zwitserland. Deze is van een ander kaliber : daar moeten alle deelnemer 11.674 trappen beklimmen. Frank Spencer zou nog een paar longen moeten bijsteken …
Nee, ik vrees dat ik eveneens moet passen voor deze loop.
Morgen moet Betty op professionele bijscholing (labo ziekenhuis). “Guess once” waar deze naar toe leidt : éénmaal, andermaal …
Jawel, alle wegen leiden naar Etten-Leur. Toeval bestaat niet !
Ik heb al gezegd dat ze de finish vijf kilometer dichter mag verplaatsen. Qua parcoursverkenning kan dit alvast tellen …
Voor Betty alvast geen excuses meer.
Morgen loop ik mijn laatste dertiger van deze marathon-campagne. Volgende week start ik dan mijn tapering off naar Etten-Leur.
Voor mijn dertiger van morgen heb ik in Decathlon een aantal verschillende power gels gekocht, Isostar high energy, een Wcup Energy drink en ook nog een Nougat power bar. Jammie, nougat, I like it, ondanks het feit dat het er geen van Montelimar is.
Bedoeling is om op training eens uit te testen hoe mijn maag reageert op deze koolhydraatbommen. Volgens Rob Veer beschik ik echter over een betonnen maag. Dit na vakkundige inspectie van mijn ontbijtbord net voor de start van de marathon van Rotterdam.
Terwijl iedereen daar lichte kost aan het verorberen was, zat Frank Spencer vlijtig een gigantisch bord spek met eieren, garnalen, mosselen, charcuterie en allerlei zware kost naar binnen te spelen, dit tot afgrijzen van mijn dreamteam-collega’s.
Des goûts et des couleurs, on ne discute pas ...
We zullen morgen bijgevolg weeral een stukje wijzer worden.

18:11 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09-10-06

Vat vol twijfels …

Bedankt voor de tips betreffende het “betere haaswerk” : ze hebben me al heel wat wijzer gemaakt …
Hoewel, wat ben je met prima tips als de benen niet echt meewillen.
Ik heb een belabberde loopweek achter de rug. De hele week heb ik met loodzware benen gelopen. Ik had wat last van buikkrampen en diarree, wellicht iets viraals.
Ik heb zelfs twee trainingen “geskipt” omdat het echt voor geen milimeter liep.
Zo kom ik aan amper 33 km in wat mijn zwaarste trainingsweek had moeten worden. Uiteraard veel te weinig om een fatsoenlijke marathon te kunnen lopen.
Ik had woensdag zelfs moeite om Betty te kunnen volgen tijdens haar duurloop : hoe kan ik dan “een goede haas” spelen in een marathon. De trouwe dienaar, de waterdrager, de tempobeul zal zich nog moeten reppen om zelf aan te klampen.
’t Is de omgekeerde wereld : Betty gaat me moeten meesleuren ipv. andersom …
Wellicht ben ik slachtoffer van “het traditionele dipje”, dat in zowat elke marathoncampagne op een ongepast moment opduikt.
Bij dergelijk dipje heb ik dan de onhebbelijke gewoonte om me op een onbewaakt moment ter compensatie vol te proppen met allerlei snoepgoed.
Bij het shoppen vorige week zag ik dat het Sinterklaassnoepgoed al in de rekken lag : nic-nackjes (in onze contreien ook wel pieknieken genoemd), guimauves, chocolade ventjes en marsepein. Jammie, maar een implosie voor mijn weegschaal.
Echte caloriebommen zijn dit en mijn body mass index is op dit eigenste moment al een catastrofe. Een bmi van 26 komt voor een marathonloper ongeveer overeen met het equivalent van een olifant.
Nu ja, in de laatste weken voor een marathon is het ook niet echt verstandig om op dieet te gaan, maar na Etten-Leur volg ik weer mijn jaarlijkse citroensapkuur om “mijn kathedraal van een lichaam” te ontgiften. ’t Zal nodig zijn deze keer !
Ik wil echter “dit berichtje in mineur” eindigen met een positieve noot.
Ik zou graag alle bloggers feliciteren met hun prachtige prestaties in de (halve) marathon van Eindhoven : ik stond versteld van de werkelijk verbluffende tijden. Teneinde om niemand te vergeten, ga ik geen namen noemen, maar aan allen :

PROFICIAT !

12:34 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-10-06

Marathon Etten-Leur – Ingeschreven !

Etten-LeurThere’s no way back …
We zijn beiden ingeschreven voor de marathon van Brabant te Etten-Leur : Betty voor de halve en ondergetekende voor de volle tweeënveertig kilometer en honderd vijfennegentig meter.
Ook de betalingen zijn inmiddels in orde gebracht.
We zitten wel met een klein probleemke : we hebben min of meer afgesproken om samen te lopen.
De marathon start om 11u30 en de halve om 13u40. Dit wil zeggen dat, indien ik de eerste helft op het gemak in 2u10 loop, ik Betty kan hazen voor haar recordpoging op de halve.
“Easier said than done … “
Ik lees echter in de reglementen dat de tijdslimiet voor de marathon 5 uur is – dat is wellicht geen onoverkomelijk probleem – maar je moet wel halfweg doorkomen in 2u10, vooraleer de halve start. Bijgevolg ga ik juist moeten inschatten om door te komen in exact 2u10, want als ik later doorkom, word ik uit koers gezet, en als ik veel vroeger doorkom, ga ik moeten wachten. Je kan natuurlijk niet eeuwig drank-, plas- en t-shirt-wissel-pauzes inlassen :-).
Tweede probleem is dat ik Betty dan nog moet terugvinden in die massa. Wij zijn immers “twee Spencers” in dergelijke situaties …
Stel je voor dat ik daar sta te dribbelen, terwijl zij één kilometer verderop de ziel uit haar lijf loopt om mij terug te vinden : dat zou geen gezicht zijn …
Nog één vraagje : de marathon van Etten-Leur is op zondag 29 oktober.
Dan schakelen we over op wintertijd en mogen we de klokken één uurtje terugdraaien.
Geldt dit ook voor onze marathontijden … :-) ?

12:43 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02-10-06

Loopvrij weekend in Nieuwpoort

koenGisterenavond zijn we teruggekeerd na een heerlijk weekendje Nieuwpoort met 20 volwassenen en 16 kinderen tussen 2 en 11 jaar.
Enkel bij aankomst vrijdagavond en bij vertrek zondagavond werden we getrakteerd op een hevig onweer met een prachtig klank- en lichtspel. Tussenin was het een prachtig zomerweertje en dan kan je uiteraard nergens beter vertoeven dan aan de kust, zeker met zo een bende kleine kinderen.
Ik had mijn loopschoenen thuis gelaten, want als je met een bende vrienden op weekend gaat, is het wat asociaal om het tijdschema in de war te laten lopen om een uurtje te lopen. Bovendien had ik er donderdag al 34 km gelopen en konden de benen wel wat rust gebruiken.
Toch was het weekend niet helemaal loopvrij, want op zaterdag passeerde de Kustmarathon vlak voor onze neus. De halve marathon was spijtig genoeg al een uurtje eerder vertrokken.
Ik kon het uiteraard niet laten om eventjes te blijven kijken, terwijl de bende al op een zonnig terras aan het aperitieven was. Ik had me strategisch opgesteld, zodat ik een prima zicht had op de lopende meute : altijd leuk om al die lopers eens van de andere kant te kunnen aanschouwen. Het was trouwens een indrukwekkende bende.
Ik was al in de verte aan het turen naar de enige, echte rots in de branding ! Er was door een late snotvalling nog eventjes twijfel gerezen over zijn deelname.
Nog efkens wachten … en ja hoor, daar kwam hij al aan … de man uit Gistel, Koen Vansteenkiste, bezig aan zijn inmiddels achtste marathon. Er zat duidelijk nog snee op, want hij zat nog netjes op een minus 4 uren schema.
Ik probeerde "de Koen" nog eventjes te verleiden tot een koele Leffe, maar daar had de atleet uiteraard “nog” geen oren naar. Je hebt hem nog te goed, Koen, jammer van die dekselse krampen ...
Tijdens het wachten sloeg ik een praatje met sommige nietsvermoedende toeristen : je staat er als loper niet echt bij stil, maar toch zijn er nog heel wat mensen, die niet eens weten wat een marathon is : je hoort ze dan tegen elkaar bezig, zo in die aard van “’t is 5 km, of nee, 10 km of zou het nu 25 km zijn ?” Toen ik tussenbeide kwam om droogjes te melden dat al die lopers wel 42 km en 195 meter mogen overbruggen, waren er een aantal zelfs nog niet overtuigd.
Er is nog werk aan de winkel voor onze propaganda-machine !

12:56 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |