30-11-06

Born to Run …

image7.Vooreerst wens ik nog even mijn pistetraining van vorige week te verduidelijken : er waren verschillende bloggers die zicht afvroegen hoe ik de tel van mijn rondjes (25) bijhield op “een stekedonkere piste”.
Neenee, ik had geen telraampje bij. En het zou eveneens een gek gezicht zijn om elke ronde een vinger meer op te steken om zo verder al lopend in de lucht te houden.
Neen, ik weet gewoon uit ervaring dat mijn tempo zo rond de 2 minuten per ronde is (’t schommelt tussen 1’55 en 2’05). Ik kwam vrijdag 10 ronden door in 20’22”, 20 ronden in 40’06. Dus weet ik, als ik bvb. doorkom in 27’58, dat ik aan exact 14 rondjes zit.
Piece of cake toch, nietwaar ?
Keerzijde is dat ik niet te rap progressie mag maken, want als ik nu al mijn rondjes in 1u48” begin te lopen, dan gaat mijn rekenmachine in mijn hersenpan tilt slaan.
Maar die progressie is uiteraard nog niet voor morgen …
Gisteren was het een vrije dag, maar die was superdruk en stond volledig in het teken van de Heilige Man, die op 6 december langskomt. Frank en Betty dus naar de winkel met vier ellenlange verlanglijstjes en mijn visa-kaart als beste maat.
Nu moet je weten dat we tevens moeten inkopen voor het bezoekje van de Sint bij de beide oma en opa’s : dat betekent 12 verschillende lijstjes met prentjes uit Dreamland, Bart Smit, Blokker, Kruidvat, etc …
Je zou voor minder tilt slaan : nu ja, in een paar uurtjes “kind spelen” was de klus geklaard.
’s Avonds was Betty naar de judotraining, zodat ik om af te kicken mijn duurloopje op de loopband afgelegd heb.
Deze keer met een dvd’ tje van "Bruce Springsteen and The E Street Band" in de lade en de draadloze koptelefoon ingeplugd. Het was een legendarisch concert van “The Rising Tour Live” van enkele jaren geleden (2003). We hadden toen “the Boss” aan het werk gezien in Brussel en waren zodanig onder de indruk, dat we hem zelfs in een impulsieve bui gevolgd zijn naar zijn Europees slotconcert in Milaan (in het indrukwekkende San Siro – huidig Stadio Guiseppe Meazza).
Een fantastische ervaring : het was mega om dit concert al lopend eens her te beleven : nu moet je weten dat de concerten van Bruce Springsteen heel arbeidsintensief zijn – die man geniet er echt van en geeft zich telkens volledig op het podium – en blijkbaar zet hij dit gevoel over op een eenzame fan op een loopband.
Na verloop van tijd had het zelfs iets weg van “skywalking” : het gevoel overstijgt het lichaam in trance : mind leaves body …
Frank in hogere sferen …
Het was als het ware “the Rising of Frank Spencer”.
Ik had me voorgenomen om 45’ te lopen, maar na anderhalf uur stond ik me nog in het zweet te lopen, totdat de kinderen me er attent op maakten dat het bedtijd was.
Gelukkig maar, want het volledige concert duurde bijna drie uren.

17:38 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

27-11-06

Geslaagde conditietest op een pikkedonkere piste

Opnieuw is een rustige loopweek voorbijgevlogen : deze week kom ik aan 43 km in vier shiften.
Vrijdagavond heb zoals gepland naar de huidige toestand van de conditie gepeild op piste : ik heb 10 km stevig doorgelopen en kon na 25 eenzame toerkes afklokken in 49’36”. Da’s ruim 12km per uur en dat stelt deze burger meer dan tevreden.
Eerst en vooral is het maar een training, niet meer dan dat, maar ook niet minder.
Bovendien wou ik voor deze eerste test nog niet al mijn pijlen verschieten. Aangezien ik op deze manier de stand van zaken van de conditie maandelijks wil opvolgen, moet er toch nog enige marge voor progressie inzitten.
Enig minpunt is dat ik er geen rekening mee gehouden had dat de piste van Wevelgem op een doorsnee vrijdagavond in het pikkedonker ligt : de heren voetballers – vierde klasse of bevordering - waren immers op een veld een beetje verder aan het trainen (?) onder de kundige leiding van gewezen Rode Duivel Gilbert Bodart.
Dus mocht Frank Spencer in de plassen lopen onder een flauw afkooksel van een lichtpilaar.
Wellicht had Bodart het energiebudget van FC Wevelgem reeds vergokt of had Zheyun Ye alias de Gokchinees de verlichtingspalen in beslag genomen.
Maar soit, ’t is me uiteindelijk toch gelukt : gelukkig beschik ik over de gave om in de inktzwarte duisternis min of meer in te schatten dat een piste ovaal is.
Lopen op een wielerpiste is na ’t voorbije weekend blijkbaar ook geen goed idee meer, tenzij je aan heuveltraining wil doen.
Gisterenmorgen ben ik zoals elke week gaan trainen in de Gavers : goed voor 15 km lang ploeteren in de modder en plassen ontwijken. Ik kon bijna tot op het einde aanpikken bij het kopgroepje Gavertrimmers.
Enkel de laatste drie kilometer heb ik me wijselijk laten afzakken om mijn eigen tempo rond te draaien.
Ik merk dat de conditie de laatste dagen “crescendo” aan het evolueren is. Blijkbaar pluk ik nu toch de vruchten van mijn marathontraining. In Etten-Leur liet die me wat in de steek, maar met enige weken vertraging komt de “topform” er nu aan.
Hopelijk kan ik deze conditie nog een drietal weken behouden om in de Kerstcorrida van Deerlijk (15 km) een goede prestatie neer te zetten, zodat ik zonder schuldgevoel van de gluhwein mag nippen en de eindejaarsfeesten mag induiken.

12:37 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

24-11-06

It' s a small world ...

Gisteren ben ik opnieuw gaan trainen met de joggingclub van Wevelgem : ik had mijn new-wave-outfit en dito puntschoenen ingewisseld voor Asics-loopschoenen en vooruit met de geit. De regen had inmiddels plaats gemaakt voor een aangename looptemperatuur. Straks kunnen we nog in singlet lopen in putteke winter.
Ik heb opnieuw een uurtje gezellig kunnen trainen. Mijn zus was ook weer van de partij. Om je familie eens te zien moet je blijkbaar gaan lopen : ze heeft haar comeback gemaakt en samen met Jogginggirl haar toerke afgehaspeld.
Laatstgenoemde was zich al een tijdje aan het afvragen wie die mysterieuze Frank Spencer nu eigenlijk was in die naamloze loopmeute. Ze had mijn foto op mijn blog al grondig bestudeerd en in haar geheugen opgeslagen, maar in den donker iemand herkennen is altijd moeilijk.
Verbazing achteraf toen Frank Spencer de broer van haar loopmaatje blijkt te zijn : de wereld kan soms klein zijn.
Lap, daar gaat mijn anonimiteit in Wevelgem …
Vanavond ga ik voor de verandering eens een 10 km lopen op de piste van Wevelgem, terwijl mijn dochters netjes aan het turnen zijn. Ik heb me voorgenomen om dat af en toe eens te doen om zo de vinger aan de pols te houden : 25 pisterondjes lopen tegen de chrono.
Zo meet ik telkens de barometer van mijn conditie. Tijden liegen nooit.
Hopelijk geraakt Frank Spencer de tel van zijn piste-rondjes niet kwijt.

17:42 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

22-11-06

The Sisters of Mercy

sisters9Gisterenavond heb ik voor de afwisseling terug een klein toerke gelopen van 40 luttele minuten.
Ik zit momenteel in een kalme Interbellum-periode tussen de twee veldslagen van Etten-Leur en Rotterdam in, zodat lange duurlopen in deze fase nog niet echt hoeven.
Op eenzame winteravonden loop ik dan meestal met mijn mp-3-player - met Betty’s flashy oortjes - op mijne kop. Dan kan ik luidop meebrullen, want in den donker ziet men mij toch niet :-)
Dan grijp ik meestal terug naar songs uit lang vervlogen tijden, toen Frank Spencer zowaar nog een new-waver was : uit de tijd van de lange zwarte frakken, de eyeliner, de puntschoenen, de idealen en de volumineuze kapsels met potjes en tubes gel.
Dat van dat kapsel is inderdaad al héél lang geleden :-) .
Jeugdsentiment of nostalgie heet zoiets in de terminologie van een veteraan.
In mijn oortjes weergalmen dan bekende namen zoals The Sisters of Mercy (foto), Anne Clark, Killing Joke, New Order en A Flock of Seagulls. Maar ook songs van The Sound, XTC, Heaven 17, Siouxie and The Banshees, The Psychedelic Furs, Fad Gadget en Men without Hats zijn best te pruimen.
Allemaal muziek uit de roemrijke tijden van het legendarische Seaside-festival “zaliger” van De Panne, waar Frank Spencer zijn eerste stapjes in het uitgangs- en festivalcircuit zette.
Lopen en muziek beluisteren : ’t is heerlijk om beide passies te kunnen combineren in één en dezelfde vloeiende beweging.

17:57 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-11-06

Taxibedrijf “Frank Spencer”

Opnieuw een rustige loopweek is voorbijgevlogen : ik heb deze week 29 km gelopen in drie sessies.
Deze keer zat de klad er wat in na een hektisch weekendje, want zondagavond had ik totaal geen zin in lopen. Dat was ook lang geleden en kan uiteraard eens gebeuren.
Ik heb me dan maar zelf figuurlijk uit de warme zetel gesleurd en de loop-knop in mijn hersenpan op “on” geswitched om toch nog een veertigtal minuten in de gure wind te lopen.
Het was echter een baalweekend : zaterdagmorgen vroeg was ik al bij het achteruitrijden tegen de garage-poort gereden. Een druk op dat rotbakje en de poort gaat automatisch omhoog, maar die ene keer was ik nog niet goed wakker en hoor ik achteraan een snerpend gekraak.
Resultaat : een kapot derde stoplicht en de poort uit de kom. Gelukkig viel de schade met de vriendelijke hulp van onze buurvrouw - in pijama, hopelijk heb ik ze niet uit bed gebeld :-) - achteraf nog een beetje mee.
De rest van ‘t weekend werd hoofdzakelijk aan taxi spelen besteed – Betty moest namelijk het ganse weekend werken – om “mijn lieverdjes” her en der rond te voeren :
Marie heeft bvb. deze week 9 uren aan keurturnen gedaan, omdat het Vlaams Turnkampioenschap dichterbij komt, Louise heeft een judo-tornooi gevochten en Maud en Liza hebben afwisselend gevolleybald en geturnd. Bovendien sluiten de diverse uurschema’s ook niet zo goed aan op elkaar.
Dus mag Frank Spencer kilometers rijden : ik zou beter mijn spaarpotje aanleggen voor rondgereden kilometers ipv. loopkilometers, dan zat ik al lang in New York … :-)
Je zou dan kunnen opperen dat de oudste meiden als opwarming toch met de fiets kunnen gaan sporten, maar sinds een bevriend 10-jarig meisje enige jaren geleden op “het rondpunt” verongelukt is met haar fietsje, is dat voor geruime tijd toch geen optie.
Wanneer iedereen dan terug is en ik lekker gezond gekookt heb voor mijn meiden en eindelijk in mijn zetel plof om de krant te lezen, mag ik dan op de koop toe rondrijden naar allerlei feestjes her en der.
En volgend weekend is 't weer van dat ...
Ik heb het er uiteraard voor over, want ik heb altijd luidop verkondigd dat het voor onze jeugd veel gezonder is om aan sport te doen dan voor de computer of tv te hangen, maar soms wordt het wel een beetje veel : “teveel is trop en trop is teveel …”
Je begrijpt dat er dan niet veel tijd en goesting meer overschiet om zelf te gaan lopen en dan sleep ik me soms wel eens naar een eenzame training in “the cold november rain”.
Maar éénmaal terug binnen en een hete douche later ben je toch happy dat je gelopen hebt :
life can be so easy …

12:39 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

17-11-06

Eigen volk eerst ...

logo RotterdamDe kogel is door de kerk : het nieuwe Dreamteam wordt vandaag bekend gemaakt, maar tot op heden nog geen teken van leven op de website vanwege de redactie van Runner’s World.
Een doodse stilte …
Zij gaan allen onder de vakkundige begeleiding van Rob Veer de marathon van Rotterdam lopen. Ik ben eens benieuwd of er terug bloggers tussen zullen lopen. Op diverse blogs was de nervositeit de voorbije dagen reeds merkbaar te voelen.
’t Is leuk om deze ervaring van vorig jaar eens her te beleven : ik ben zowaar zenuwachtig in hun plaats.
Frank en Betty Spencer lopen dit jaar eveneens de marathon van Rotterdam.
Ik was echter enigszins gealarmeerd door Julie, die schreef op haar leuke blog dat de marathon van Parijs op dezelfde dag (zondag 15 april 2007) reeds volgeboekt was en dat inschrijvingen met 35.000 lopers al voortijdig afgesloten werden.
Daarom ben ik toch eens snel gaan piepen op de website van de Rotterdam marathon
En wat ziet mijn lodder oog : Nederlandse deelnemers betalen vooraf – tot 15 december - 38,50 Euro, terwijl wij als Belgen wel degelijk 57,50 Euro dienen neer te dokken. Eerlijkheidshalve er wel bij vermelden dat het verschil verkleint, naargelang je langer wacht om te betalen.
Vanwaar dit aanzienlijke verschil, terwijl sommige Belgen dichter bij Rotterdam wonen dan menig Nederlander ?
Op zijn minst een vreemde situatie, terwijl je dan weet dat vele Nederlanders bij ons de grens oversteken om puur fiscale redenen. De slimme leven blijkbaar samen met de dommen.
Een rare kronkel van het “eigen volk eerst”-principe …

12:51 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13-11-06

New York City Marathon 2008

NY’t Is maandag en zo is weeral een aangename loopweek voorbij gekabbeld : ’t was een doorsnee week, zoals een jaar er zoveel telt, tussen twee marathons in met vooral rustig loslopen zonder kwaaltjes en noemenswaardige pijntjes.
Donderdag heb ik een uurtje gelopen in Wevelgem, waar ik blijkbaar zonder het zelf te weten de wegen gekruist heb van blogger Christophe, die me aan het opsporen was in de loopmeute – de volgende keer verkleed ik mij in een neushoorn :-) - en zelf eenzame rondjes aan het malen was op de looppiste.
Zaterdag heb ik 40 minuten losgelopen in ’t park van Heule en zondagmorgen vroeg een duurloopje van anderhalf uur in de Gavers van Harelbeke met de gelijknamige Trimmers. Het ging er heel rustig aan toe, want de meesten moesten nog recupereren van de halve marathon van Ploegsteert van de dag tevoren. Zo kon ik de ganse tijd standhouden in het kopgroepje en dat gebeurt ook niet elke week.
Ploegsteert heb ik - zoals voorzien - aan me laten voorbijgaan. Een halve marathon in wedstrijdvorm zo kort na mijn marathon, waar ik behoorlijk diep ben gegaan, zou immers niet verstandig zijn. Je moet de problemen – lees blessures - immers zelf niet opzoeken.
Ik was wel van plan om te gaan supporteren aangezien het slagveld van Ploegsteert nu ook niet zo ver uit de buurt is, maar toen ik zaterdag opstond was het “oude wijven aan het gieten”, zodat ik om geen snotvalling op te doen de plannen in extremis gewijzigd heb.
Toen de wedstrijd startte klaarde het blijkbaar helemaal op en kon men lopen onder een aangenaam herfstzonnetje. Soit, volgende keer beter.
Gisteren heb ik ook weer met meer dan gewone belangstelling gekeken naar het programma “Marathon” op Canvas. ’t Is een heel interessant project over de haalbaarheid van een marathon voor zetelatleten, hoewel het de laatste tijd meer op een ziekenhuisprogramma “Medisch Centrum West-Canvas” begint te lijken.
De conclusie is overduidelijk dat van nul naar 42 km lopen in één jaar tijd veel te kort is : de spieren, botten en gewrichten hebben er duidelijk veel meer tijd voor nodig om zich aan te passen aan die opgedreven loopbelasting.
Van nul naar “de Twintig van Brussel” had wellicht een betere optie geweest …
Daarbij komen we naadloos bij mijn eega Betty Spencer, die het nu ook zwaar te pakken heeft : ze heeft haar eerste marathon nog niet eens gelopen en heeft al haar zinnen gezet op een volgende !
En ’t is dan nog geen gewone maar de “marathon der marathons” : New York City Marathon 2008.
Canvas en Running Ronald werken blijkbaar stimulerend. Ze heeft al verkondigd dat ze gaat lopen met mijn Visa-kaart in de hand. Help !
Frank Spencer gaat weer overuren moeten kloppen …

13:05 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

08-11-06

Koen Fillet gestenigd

FilletDe kogel is door de kerk.
Betty Spencer gaat eindelijk de grote stap wagen en haar marathon-debuut maken in Rotterdam (15 april 07). We gaan terug de handen in elkaar slaan, zodat ik haar zo goed als mogelijk ga bijstaan en coachen.
Ik heb Betty nog voorgesteld om haar kandidatuur te stellen voor het Dreamteam van Runner’s World, maar ze vindt zichzelf kansloos. Aangezien ik vorig jaar het groot lot heb getrokken, zou het een beetje van het goeie teveel zijn, indien men 2 jaar na elkaar iemand uit hetzelfde gezin zou kiezen. Enigszins logisch, maar wie niet waagt, blijft maagd …
Het is trouwens nog niet te laat om in te schrijven : ik weet dat Angela vorig jaar pas tegen de deadline getipt werd om haar motivatie op de valreep alsnog door te mailen. Je kan nog tot vrijdag 10 november je kandidatuur stellen.
Eén gouden tip : wees een beetje origineel, want als de redactie meer dan duizend tekstjes in de aard van “ mijn grote droom is de marathon van Rotterdam lopen”, dan onthouden ze enkel diegenen die wat uit de band springen.
Een foto in weinig verhullend badpak – is vorig jaar door iemand toegestuurd, echt waar gebeurd ! – haalt blijkbaar weinig uit, behalve dolle pret in de redactiekamer.
Voor de rest is het wat windstil tussen twee marathons in : na Etten-Leur geef ik mijzelf toch een zestal weken om mijn lichaam wat te laten bekomen, want een marathon blijft toch enigszins een mini-aanslag op je onderstel. We blijven wel enigszins loslopen, maar schroeven de lange duurlopen toch wat terug. Daarna halen we het schema van Rob Veer terug uit de kast.
Verder bleef ik ook geagiteerd de hele hetze rond het “verzwegen forfait” bij de NYC-marathon van radio en televisiemaker Koen Fillet volgen.
Voor diegenen die de voorbije week op een andere planeet geleefd hebben even verduidelijken : Fillet ging aanvankelijk met vijf nobele onbekenden voor een tv-programma de marathon van NYC lopen, ging letterlijk en figuurlijk door de knieën, maar was door programma-maker Canvas contractueel gebonden aan de zwijgplicht om de spankracht van het programma “Marathon” niet te schaden. De voorbije weken dook hij echter in alle media als potentieel marathon-loper op, maar zweeg in alle toonaarden over zijn nakend forfait, terwijl hij al van medio september wist dat hij door een meniscusblessure toch niet ging starten.
Tot zaterdag, toen de bom barstte en Fillet bedolven werd onder de kritiek. Aanvankelijk waren de reakties nog relatief onschuldig, maar snel begon de polemiek te escaleren en werd zijn “leugen als beroepsjournalist” in alle dagbladen en nieuwsprogramma’s opgevoerd als ware het een staatszaak.
Fillet werd zowat met de grond gelijk gemaakt en de verwijten op zijn blog escaleerden van leugenaar tot de meest gore troep, ontsproten uit het infantiele brein van een groepje gefrustreerde idioten.
Volgens mijn bescheiden mening ten onrechte : waarom moet men die man nu publiekelijk stenigen ?
Misschien maakte hij wel een inschattingsfout, maar langs de zijlijn geblesseerd toekijken, terwijl 37.000 lopers de marathon van hun leven lopen, zal wellicht nog veel meer pijn gedaan hebben dan die zwijgplicht en de zwakke knie.
De brave man zou nu wellicht beter zijn blog afsluiten van alle reakties, totdat die hele hetze – wat volgens mij toch een storm in een glas water is, laat ons wel wezen ! – vanzelf stilvalt en wij die fijne blog opnieuw als tevoren kunnen consumeren.

12:56 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

04-11-06

Halloween loop-verrassing te Wevelgem : back on track …

Nadat de ergste spierpijnen al wat waren weggeëbd en ook het scheenbeen opnieuw al vrede nam met wat beweging, heb ik donderdag toch voorzichtig mijn eerste looppasjes gezet in het post-Etten-Leur tijdperk.
Eerst een kwartiertje op de loopband om eens goed uit te testen of alle pijntjes daadwerkelijk verdwenen waren.
Eureka, mijn lichaam smachtte warempel weer naar het zalige lopersgevoel.
’s Avonds heb ik een uurtje gelopen met de joggingclub van Wevelgem met de legendarische woorden van Terminator in gedachten.
" I’ ll be back ! "
Men had gevraagd om niet te ver weg te lopen, omdat er nog een verrassing voorzien was. Ik vond het al een beetje raar dat het bestuur in geen mijlen en velden te bespeuren was : ze waren blijkbaar allen toevallig “strategisch” én op hetzelfde moment geblesseerd.
Na een uurtje lopen kwamen we terug uitlopen aan het zwembad, waar de bestuursleden verkleed waren in Halloween-outfit. Er stond een lange tafel uitgestald met lekkere pompoensoep en dito versnaperingen.
Van een verrassing gesproken, het moet trouwens niet altijd lopen zijn !
De soep smaakte bovendien overheerlijk, maar ik was vooral verheugd dat mijn scheenbeen goed stand had gehouden. De vrees voor een blessure was gelukkig iets voorbarig geweest : wellicht was het wat extra marathonstijfheid in combinatie met overbelasting geweest, niks meer !
Gisterenavond heb ik van de nood een deugd gemaakt en nog een uurtje gelopen, terwijl mijn dochters aan het keurturnen waren : ik heb van de sporthal van Moorsele naar de piste van Wevelgem aan de Schelpe gelopen en terug in exact een uur.
Als ik de volgende keer wat meer tijd heb, loop ik nog wat extra rondjes op de piste.
Nadeel is dat het parcours helledonker was : ik had wel mijn fluo-hesje aan, maar ik ga me toch wat meer op mijn gemak voelen met extra verlichting rond mijn armen, want sommige wagens raasden me voorbij op die donkere wegen.
Vandaag is het een rustdag en morgenvroeg ga ik opnieuw trainen in de Gavers bij mijn andere loopclub, de Gavertrimmers van Harelbeke. ’t Is leuk om bij twee clubs te trainen, zo leer je telkens andere gezichten kennen.
De halve marathon van Ploegsteert van volgende week laat ik wellicht aan mij voorbij gaan. Ik ga wel ter plekke supporteren voor mijn buurman, mijn clubgenoten en de vele bloggers, maar zelf lopen zal er helaas niet inzitten, want de inschrijvingen zijn inmiddels afgesloten.
Dus geen Frank Spencer aan de start, tenzij ik alsnog in verlegenheid word gebracht door een overtollig rugnummer van een geblesseerde loper. You’ ll never know !
Maar op de Kerstcorrida van Deerlijk (17/12) ben ik dan wel van de partij : daar hoop ik de 15 km tot een goed eind te brengen en achteraf mijn gluhwein-voorraad op peil te brengen.
Wordt ongetwijfeld vervolgd …

12:08 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-11-06

Terugblik op de Marathon : een eerlijke analyse …

Frank ettenVandaag is het Allerheiligen en aangezien ik zondag onderweg een paar keer gestorven ben beschouw ik dit toch ook een beetje als mijn feestdag.
Nee, dit is uiteraard maar een grapje : ik kan mijn prestatie van vorige zondag al perfect relativeren. Laat ons wel wezen, het is en blijft maar een simpel loopkoerske van 42 km. Er zijn belangrijker zaken in het leven dan marathons lopen.
De Moraal van het verhaal van vorige zondag :
Je kan niet straffeloos in een marathonschema een paar weken skippen en naadloos van week 2 overgaan naar week 9. Een marathonschema is serieus onderbouwd en elke training heeft daar zijn functie in. Ik heb misschien wel de belangrijkste trainingen (lange duurlopen) afgewerkt, maar heb uit tijdsgebrek te veel trainingen geschrapt. Daar werd ik zondag wellicht zwaar op afgerekend.
De zogezegd minder belangrijke trainingen zorgen ervoor dat je lichaam beter recupereert. Bij mijn vorige marathons stond ik “fruitig en fris” op "the day after". Vandaag was het nog een stijve hark die van de trap pikkelde met een pijne scheen. Door de trainingsachterstand ben ik ook veel te diep moeten gaan in Etten-Leur.
Ten tweede ga ik ook eens serieus werk moeten maken van mijn gewicht. De laatste weken is mijn bmi wel terug gezakt naar 25.
Dit is een aanvaardbaar niveau voor een doorsnee burger, maar voor een marathonloper is dit uiteraard veel te hoog. En elke kilo overgewicht sleep je met je mee, zeker wanneer je een “tikje” krijgt van de hamer.
Bovendien vind ik ook dat iemand die het bewijs levert dat hij een karrevracht karakter vertoont bij het voltooien van een marathon en door de pijngrens kan gaan, ook wel een beetje karakter mag aan de dag mag leggen bij alle geneugten en verlokkingen des levens.
Mea culpa, ieder pondje gaat door het mondje …
Ten derde heb ik ook serieuze bedenkingen bij het systeem van carbo-loading :
Ik heb het systeem uit het boekje - in casu Runnersweb - enigszins gecopieerd : je kent dat wel met de zogenaamde leegloop een week voor de marathon, waar je de glycogeenvoorraad uitput, om dan de laatste drie dagen opnieuw aan te vullen en koolhydraten op te stapelen. Als tegenreaktie op de zogenaamde hongerperiode bouwt het lichaam dan “zogezegd” een extra grote glycogeenvoorraad op.
Wel, ik ga dat nooit meer doen.
De wetenschappelijke en wiskundige uitleg zal allemaal wel kloppen. Dat ga ik als “dummie” absoluut niet betwisten en wellicht heb ik ook een aantal zaken niet correct uitgevoerd, maar bij een volgende marathon eet ik gewoon weer gezonde gezinskost van “moeder de vrouw” als tevoren en ga ik niet meer asociaal mijn eigen potje spaghetti staan koken en mijn obligate kopje koffie (als vochtafdrijver) blijven afzweren.
Want aan die extra voorraad glycogeen en koolhydraten heb ik niet veel gehad rond het km-punt 22 in Etten-Leur, toen de man met de hamer me veel te vroeg te grazen nam.
Slotconclusie (en dit geldt wellicht voor elke marathonloper) :
Het marathon-beest is onberekenbaar : telkens als je denkt dat je het beest getemd hebt, kan het plots vanuit de struiken opnieuw opduiken en genadeloos toeslaan.

08:03 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |