30-12-06

Stokje ...

Daar is het stokje weer …
“Wat is een stokje ?” , hoor ik jullie al vragen.
Wel, het is een soort vragenlijstje, dat als “een mexican wave” over het net dwarrelt.
Ik kreeg het stokje deze keer van Etienne, waarin ik vijf dingen over mezelf moet vertellen, die jullie wellicht nog niet weten.
Da’ s een moeilijke opgave : dingen over mezelf, liefst in de categorie “rariteitenkabinet”, die mijn lezers nog niet weten.
Da’s een beetje moeilijk, want er is altijd wel iemand die iets weet. En de dingen die niemand weet, die hou ik echt wel liever voor mezelf. Dit heeft dus veel denkwerk gekost.
Het is immers al zolang geleden dat ik nog eens plaats mocht nemen in een biechtstoel, maar vooruit met de geit.

1° Wisten jullie al dat ik “in mijn jonge jaren” een gedreven sportman was, die competitief volleybal en badminton speelde. Om de competitieloze periodes te overbruggen ging ik wat gaan lopen.
Op “een blauwe maandag” heb ik ooit eens met mijn oudere broer – die zelf marathons liep - een halve marathon in mijn gemeente gelopen, waarin we beiden vlotjes onder het anderhalf uur doken zonder specifieke voorbereiding.
Jammer genoeg vind ik uit een internetloze periode begin jaren '80 - behalve de getuigenis van mijn broer - geen tijden als bewijsmateriaal terug.

2° Wisten jullie al dat ik “het hol van Pluto” al eens gevonden heb : ooit liep ik eens een tweede plaats in een cross in Ooigem, na de ganse wedstrijd aan de leiding gelopen te hebben.
Ik herinner me nog dat toenmalig Europees marathonkampioen Gerard Nijboer, die de medailles mocht uitreiken, me toevertrouwde dat er me een grote toekomst te wachten stond.
Zo zie je maar dat ook grote kampioenen zich kunnen vergissen :-)
Vandaar dat ook mijn PR-lijstje op deze blog ontbreekt, zoals er al her en der opgemerkt werd : eens te meer heb ik er geen materiële bewijzen van – het zou nogal stom zijn om “tijden bij benadering” te publiceren - en ten tweede zou het sterk demotiverend werken voor mijn huidige loopambities.
Ik liep toen flink wat sneller dan hedentendage en behaalde regelmatig ereplaatsen op wedstrijdjes.
Ik moet er wel bijvertellen dat ik toen twintig jaar jonger was, twintig kilogram minder woog en zeven dagen op zeven aan (competitie)-sport deed.
Wat zei Bredero ook al weer ? “Het kan verkeren … “

3° Wisten jullie al dat ik vroeger nogal een avonturier was. Zo ben ik met mijn rugzak al op elk continent beland.
Ik kan daar nog een pittig detail aan toevoegen. Toen ik ooit (in 1992) op trektocht door Australië ging met twee leuke meiden, liep ik “de jonge Betty Spencer” voor de allereerste keer tegen het lijf nét het weekend voor dat we vertrokken : ik heb haar toen “eeuwige trouw” beloofd … en we zijn nog altijd gelukkig samen.

4° Wisten jullie dat ik vroeger nogal “een blokzwijn” was, die zich terugtrok op zijn kamer tijdens examenperiodes en toen sporadisch een kwartiertje naar beneden kwam voor ontspanning (Wimbledon of voetbal …) tot grote ergernis van Betty Spencer, die in examenperiodes stripverhalen tussen haar cursussen smokkelde en hele namiddagen Wimbledon op tv keek met af en toe een break om een kwartiertje te studeren.
Leg dat later maar eens uit aan je kinderen, hé !

5° Wisten jullie dat ik op mijn trouwdag nog een weelderige haardos had – daar zijn getuigen van, waaronder zelfs twee wettelijke :-) - en dat “vijf vrouwen later” daar maar weinig meer van overschiet. Zo zag ik de haarlijn - tot spijt van wie het benijdt - “elke dochter later” een beetje meer opschuiven.

Zo, is het gepermitteerd om nu uit de biechtstoel te komen ?
En nu moet ik nog het stokje doorgeven : voel je als blogger vrij om het stokje over te nemen, hoewel ik toch wel een beetje nieuwsgierig ben naar wat Bruno, Homer en Julie op te biechten hebben.

Feel free …

09:26 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

27-12-06

San Silverstercross te Winkel – 8,5 km in 40’10” bruto

Zo, de laatste wedstrijd – nr 14 - voor dit jaar zit er ook op.
Het werd een gezellige wedstrijd in Sint-Eloois-Winkel, hier vlakbij de deur met ruim 400 lopers bij de mannen en 200 bij de dames ( = wedstrijdje van 4,250 km).
De heren mochten dit rondje twee maal lopen.
Verdorie, brute pech onderweg, elke ronde mocht ik een keer langs de kant gaan om mijn losgeraakte schoenveters vast te knopen : normaal maak ik een dubbele knoop, maar in alle drukte was ik dit vergeten.
Daar heb ik wellicht een aantal kostbare seconden verloren, zodat mijn netto-tijd wel een stukje onder de beoogde 40 minuten moet liggen. Maar ja, who cares … ?
Ondanks dit foutje kon ik toch tevreden op mijn wedstrijd terugblikken, maar eens te meer werd duidelijk dat ik een diesel ben en dat dergelijke afstanden veel te kort zijn voor mij.
Als ik mijn tijd vergelijk met die van vorige week in Deerlijk, blijkt dat ik op 8,5 km bijna hetzelfde tempo gelopen heb als op 15 km.
Ik was dan ook totaal niet moe, maar echt versnellen en doorvlammen zat er helaas niet meer in.
Normaal gezien moet je op korte afstanden niet doseren en kan je alles uit de kast halen op het eind, maar jammer genoeg bezit ik niet over een verschroeiende turbo-motor.
Wellicht het gevolg van het feit dat ik amper op snelheid train : uit vrees voor blessures vermijd ik zoveel mogelijk interval of snelheidsoefeningen.
Als lange-afstandsloper is dit dan ook minder belangrijk, hoewel Betty beweert dat interval en snelheid ook een positieve invloed heeft op een marathontijd.
Dat zal uiteraard wel kloppen : pluspunt is dan wel dat ik dit egale tempo wel uren kan volhouden …
Zo is er aan elke medaille twee kanten.
Gezien de eindejaarsdrukte wordt het opnieuw een kalme loopweek. Volgende week starten we dan het echte marathonschema.

12:33 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-12-06

Dertien in een dozijn ...

WinkelToen ik daarnet bezig was met de analyse van mijn loopjaar, merkte ik plots dat ik dit jaar 13 (dertien) wedstrijden gelopen heb.
Aangezien dertien niet in een dozijn past en een ongeluk nooit alleen komt, kon Frank Spencer toch ook dat lot niet blijven tarten.
Dus werd “de steeds dunner wordende wedstrijdkalender” door de plaatselijke Sherlock Holmes afgespeurd om toch nog een veertiende wedstrijdje te vinden.
Eureka, dit was een meevaller : eigenlijk ligt “het ei van Columbus” om het hoekje, want deze avond wordt de San Silverstercorrida van Sint-Eloois-Winkel op amper zeven kilometer van mijn achterdeur gelopen.
Ik kan er als opwarming zelfs naar toe joggen.
Een analyse van de grappige website leert ons dat er 8,5 km dient gelopen te worden tegen een luttele som van 2,5 Euro (i.p.v. 2 Euro vooraf). In ruil daarvoor krijgen we eeuwige roem en een warm (sterk ? :-)) drankje na de wedstrijd.
Op diezelfde site van organisator en ex-Rode Duivel Dirk Beheydt (Cercle Brugge) kan je zelfs een spelletje Tetris spelen.
Wellicht voor het moment dat je het lopen voor bekeken houdt.
Ik wist eveneens niet dat de kleinste lopertjes in de voorafgaande kids-run "eendjes" worden genoemd : Help, we gaan toch niet moeten zwemmen ... !!!
Nu ja, als ook dat meezit vanavond, gaan we proberen de klus te klaren in een kleine 40 minuten en kan ik deze week de kaap van veertien wedstrijden en tweeduizend lopende kilometers overschrijden.
Go for it, mister Spencer …

06:47 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-12-06

Druk, drukker, drukst …

Het is hier ook – zoals bij de meesten blijkbaar – heel erg stil op de blog. Niet dat er niet gelopen wordt of niks te vertellen is, maar naar ’t eind van het jaar toe is het traditioneel gigantisch druk.
En dat op alle gebied : privé – werk – kinderen – eindejaarsfeesten - etc …
Zo is er op het werk de traditionele jaarafsluiting met minimale personeelsbezetting en permanentie van ondergetekende, moeten thuis de kerstaankopen nog gebeuren in volle winkeldrukte – de eindejaars-familie-feestjes zijn dit jaar immers ten huize Spencer.
Op de koop toe moet Betty Spencer het ganse weekend werken, zodat de voorbereidingen van het feestje op mijn nek terecht komen.
Daarenboven moeten alle kinderrapporten afgehaald worden op school – de meiden Spencer hebben het prima gedaan met allen een rapport in de 80 % - en zo is er elk tijdstip wel iets anders te doen.
En dan kan het gebeuren dat “het bloggen” er wat tijd bij inschiet : soms heb ik ook de indruk dat ik na twee jaar bloggen alles al een keer verteld heb en dat ik telkens in herhaling val of jullie verveel met mijn loopimpressies.
Nu ja, soit, je kan niet elke keer origineel uit de hoek komen en honderd andere benaderingen verzinnen over het lopen : een marathon lopen is en blijft de ene voet voor de andere zetten, niks meer maar ook niks minder.
Maar goed, deze week heb ik al twee keer 45 minuten losgelopen.
De Kerstcorrida van Deerlijk is goed verteerd, de duo-sprong met Bruno naar een beste jaarprestatie toe is goed gelukt. Het was een heel leuke namiddag daar in Deerlijk, want ik had die mens nog nooit gezien, hé. Voor herhaling vatbaar !
Verder zou ik dit jaar nog graag voor het eerst de kaap van de 2000 km overschrijden – met nog 37 km voor de boeg in de resterende dagen moet dit zonder ongelukken te doen zijn.
Vanaf januari gaan we dan de trainingen verder opdrijven met Rotterdam in het vizier : ik heb nu al vijf marathons op mijn palmares staan : twee onder de vier uren en drie erboven.
Het target is om het evenwicht te herstellen en als het even kan mijn marathon-pr te verbeteren.
Dit wordt de nieuwe loop-uitdaging voor 2007.
Zo, en nu gaan we opnieuw de drukte induiken …

12:37 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20-12-06

Prettige feestdagen



wensen 2007

18:38 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-12-06

Deerlijk – Kerstcorrida : 15 km in 1u11’35

BrunoMission completed !
Na een laatste geslaagde test voor mijn pijnlijke knie op zaterdag – niets meer gevoeld – was ik deze middag toch met een bang hartje naar Deerlijk afgezakt.
Niet met de jeneverbus, want die was reeds lang volgeboekt.
Deerlijk is traditioneel een lopers-hoogdag voor Zuid-West-Vlaamse atleten en door het aangename weertje ( zonnig, 8° en geen zuchtje wind) waren in extremis nog heel veel daginschrijvingen – na de 2500 voorafinschrijvingen - , zodat er rugnummers, t-shirts en prijzen te kort waren in Deerlijk. Het was bijgevolg een drukke maar o zo leuke boel, een wedstrijd om te koesteren … .
Er waren ook heel veel bekenden : uit schrik om mensen te vergeten, ga ik hier veiligheidshalve geen rijtje opsommen. Maar ik kan je verzekeren dat ik ontzettend veel mensen heb mogen begroeten, zowel in de wedstrijd als langs het parcours. Dit is uiteraard altijd leuk, zoiets.
Ik had met Bruno in een overmoedige bui min of meer afgesproken om samen voor 1u12’ te gaan. Bruno had een haas gevonden, die het tempo zou bepalen, maar na 1 km ging die er al “als een haas” vandoor ;-).
Maar dit kon ons niet eens deren : als twee volleerde kletsmajoren, konden wij onderweg lustig blijven “tetteren”. De vrouwen zouden er nog iets van kunnen leren :-).
Het tempo werd uiteraard ook in het oog gehouden, zodat we elke ronde bijna klokvast doorkwamen in het gewenste tempo.
Eventjes paniek in het begin van de derde ronde, toen Bruno met krampen en een pijnlijke knie iets achterop raakte, maar ik kon hem vernieuwde moed inspreken, zodat hij snel terug zijn tweede adem vond.
“Samen uit, samen thuis …”
Misschien zat mijn belofte om samen na de wedstrijd een pittige Leffe te nuttigen daar wel voor iets tussen.
De laatste twee kilometer konden we zelfs nog versnellen om samen te finishen in 1u11’35” (12,6 km/u).
Na snel een warme trui aangetrokken te hebben, was het nog wachten op Betty Spencer, die met een nieuw PR eveneens een dijk van een wedstrijd liep.
Niets dan tevreden gezichten in Deerlijk bijgevolg, zodat we met een goed gevoel met Bruno en zijn vrouw Fanny de beloofde en oververdiende Leffe(s) konden degusteren.
Santé … !

20:31 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

14-12-06

Kniepijn

Gisteren heb ik een duurloopje van anderhalf uur afgewerkt op een heel rustig tempo (10km/u) in Z1 : mijn gemiddelde hartslag bedroeg 131. Alles verliep zonder problemen en pijntjes.
Normaal gezien ging ik dinsdagavond nog een uurtje loslopen, maar in de vooravond voelde ik mij veel te moe, zodat lopen niet echt verstandig leek en ik vroeg in de armen van Morpheus dook.
Wellicht nog de naweeën van een kwisje van vorige weekend : dat was wat laat uitgelopen, zodat ik pas na 02u00 onder de veren kroop. Denk nu niet dat ik ben blijven “plakken” – ik zou niet durven -, maar de laatste vragenronde was pas gedaan om 1u en de uitslag werd rond halftwee geproclameerd.
Met onze bende van de jeugdclub (ex-bestuursleden van jeugdclub den Ast uit Heule) eindigden we pas achtste op tien kwisgroepen.
Normaal gezien ben ik een “meer dan doorsnee” kwisser, maar het niveau van de vragen wordt in hedendaagse kwissen steeds moeilijker en vereist echt specialistenwerk. Elke goeie kwisgroep heeft tegenwoordig een ware sportspecialist, een muziek-, geschiedenis-, media- en/of politiek specialist, die alle weetjes uit zijn domein bijhoudt of instudeert.
Aangezien wij “maar” gelegenheidskwissers zijn, die van alles een beetje weten en bijna allen dezelfde interessen hebben, zakten we bijgevolg zwaar door het ijs. Bovendien werd de joker volledig verkeerd ingezet op ons zwakste onderdeel en hebben we zwaar gegokt en verloren in de rode draad, door al na anderhalve van de vijf tips af te drukken.
Het was precies een aflevering van “the Beauty and the Nerds”.
Aangezien onze reputatie als “nerds” helemaal de mist in ging, gaan we maar voortaan als “beauty’s” door het leven :-).
Nu ja, de troostprijs, voor ieder van ons een mega-fles “Brugse Trippel” kon uiteraard het leed meer dan verzachten.
Deze morgen ben ik dan opgestaan met een lichte zeurende kniepijn : vreemd, want tijdens mijn duurloopje van gisteren heb ik niets gevoeld. Wellicht heb ik verkeerd gelegen vannacht of een verkeerde houding aangenomen.
Om Rotterdam niet in gevaar te brengen, heb ik dan maar besloten om zondag in de Kerstcorrida van Deerlijk die utopische 1u12’ uit mijn hoofd te zetten en niet voluit te gaan.
Laat ons wel wezen : Deerlijk is enkel maar “spielerei” in functie van de “halve van Schoorl” en Rotterdam. Ik wil mijn voorseizoen niet hypothekeren door domme dingen te doen in Deerlijk.
Wellicht is deze kniepijn een eerste voorbode van een sluimerende potentiële blessure : het moet weer lukken dat , terwijl ik de hele tijd Betty aan het intomen ben, ikzelf het eerste slachtoffer word van overbelasting, terwijl zij spelenderwijs freewheelt naar de Coolsingel.
Nu ja, de ervaring heeft reeds meermaals uitgewezen dat een paar dagen rust wonderen kunnen verrichten.

12:53 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-12-06

Web-Log-Loop IV langs ’t Zilvermeer van Mol – 14-01-07.

web 3Deze week kom ik aan een weektotaal van 45 gelopen kilometers en dit in 4 shiften.
Niet slecht voor een doorsnee loopweek, maar toch nog een aantal kilometers minder dan mijn halve trouwboek Betty Spencer , die er haar eerste week van haar gloednieuw marathonschema opzitten heeft.
Zij heeft het goed te pakken en volgt slaafs het schema van weblog-trainer Mario.
Mijn voornaamste taak als partner-coach is om haar wat te temperen en af te remmen, want “de wil van de loopgoeroe is wet”. Het is een prachtig schema, maar naar mijn bescheiden mening toch iets te zwaar voor een debutante. Je mag niet vergeten dat ze nog geen jaar aan het lopen is en nu al weektotalen neerzet, die hoger liggen dan een doorsnee maandtotaal van enkele maanden terug.
Ik spreek uit ervaring en ga niet graag “advokaat van de duivel” spelen, maar een blessure loert soms geniepig om het hoekje : ze klaagde ook de voorbije week al van enkele verwaarloosbare mini-pijntjes. Hout vasthouden dus…
Bijgevolg is mijn voornaamste taak als coach om haar in één stuk aan de start te krijgen op de Coolsingel. Als we daar al in slagen, haalt ze sowieso wel de finish, desnoods op karakter.
Vandaar een paar kleine bijsturingen in het schema : ze heeft al de woensdagtrainingen vervangen door haar wekelijkse judotraining.
Mario drukt er haar ook op het hart om eens een training te skippen als het wat minder gaat en om geen verloren trainingen in te halen of om wat minder snel van stapel te lopen, maar soms is de drang om er in te vliegen en progressie te maken groter dan het looprealisme.
Geloof me vrij, ik kan het weten, want ik heb diezelfde zonde ook al tot “in den treure” begaan en beschikte toen niet over een vrome biechtvader als Super-Mario.
By the way : gisteren hebben we bij diezelfde Mario ingeschreven voor de volgende web-log-loop van zondag 14 januari in Mol : op het programma staan een wedstrijd van 5 of 10 km in de voormiddag, een gezamenlijke maaltijd in een taverne met zicht op het Zilvermeer en ’s namiddags gratis supporteren voor het kruim van de Belgische veldlooptoppers bij de manche van de Cross Cup in Mol. Een programma om U tegen te zeggen.
Neen, verwacht geen duel tussen Frank Spencer en Pieter Desmet of Van Hooste, maar de kamp tussen Nathalie Devos en Veerle Dejaeghere zal wel niemand onberoerd laten.
Join the club en ontmoet die andere bloggers bij een waar loopfestijn : als al die mensen, die nu volgens een schema van Mario lopen , naar Mol afzakken, dan krijgen we al een schone bende aan de startlijn :-)

12:36 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

08-12-06

“Jeneverbus” naar de Kerstcorrida

KerstcorridaGisteren en dinsdagavond ben ik gaan trainen bij de joggingclub van Wevelgem :dinsdag waren we met 8 dapperen en werd er duchtig de pees opgelegd : ’t was beuken tegen de genadeloze stormwind, maar al bij al kon ik met een goed gevoel onder de douche stappen.
Gisterenavond was de massa terug aanwezig : ik schat een tachtigtal lopers, zodat het tempo de eerste kilometers nogal laag lag : éénmaal de Schelpe uitgedraaid, schieten de rapsten dan als een pijl uit een boog weg en vormen zich verschillende kleinere groepjes.
Ik koos me een rustiger groepje uit om wederom te vechten tegen de wind. Gelukkig was de zondvloed van een paar uren tevoren voorbij en kon ik een uurtje later tevreden terugblikken.
Morgen loop ik nog 45’ “solo” en zondagmorgen vroeg anderhalf uur in de Gavers met de gelijknamige trimmers.
Bijgevolg voel ik me stilaan klaar voor de volgende uitdaging : de 15 km van de Kerstcorrida in Deerlijk (17/12), waar ik een tijd van 1u12’ vooropstel.
Een scherpe tijd voor Frank Spencer, ik weet het, maar ik ga proberen streekgenoot en blogger Bruno te volgen, die een identieke eindtijd in zijn hoofd heeft zitten. Ik heb hem, raar maar waar, nog nooit in levende lijve ontmoet. Ik hoop alvast om de 17e toch meer dan enkel zijn hielen en rug te kunnen bewonderen en achteraf nog een gluhwein'tje of jeneverke te kunnen consumeren. Wellicht kunnen hier nog andere bloggers bij aansluiten.
Ik zit echter met een vestimentair dilemma voor Deerlijk. Sinds ik nu lid ben van twee joggingclubs weet ik niet welke outfit ik best ga aantrekken.
Neen, een singlet van de Gavertrimmers en een jogging-tight van Joggingclub Wevelgem is misschien wel een kleurrijke combinatie, maar 't is toch geen modieus zicht. Aangezien ik deze keer geen weddenschap verloren heb, loop ik ook niet in knaloranje outfit.
Ik ga bijgevolg de kerk in ’t midden houden en mezelf maar iets neutraals uitzoeken, om niemand voor het hoofd te stoten.
Leuk weetje is uiteraard dat Joggingclub Wevelgem een heuse autocar inlegt naar Deerlijk, de zogenaamde “jeneverbus”. Hmm, niet dat de afstand onoverbrugbaar is (15 km), maar men maakt er een gezellige uitstap van met achteraf een paar verrassingen. In een mum van tijd was de bus volzet en stonden er nog twintig lopers op een reservelijst. Een onverhoopt sukses, want Betty Spencer en ikzelf waren ook te laat om in te schrijven. Nu ja, we gaan dan maar met de eigen wagen naar Deerlijk rijden.
Volgend jaar misschien een dubbeldekker boeken … ?

12:42 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

05-12-06

Gouden Marie !

TurnenMarieVanaf deze week start het nieuwe marathonschema met als ultieme doel een nieuw marathon-PR op zondag 15 april in Rotterdam. Ik heb het dreamteam-schema van Rob Veer terug uit de kast gehaald en ga proberen om het zo minutieus mogelijk op te volgen.
Betty Spencer volgt het schema van Mario, die momenteel bijna het ganse bloggerspeloton van marathonschema’ s voorziet en terecht als de bondscoach van de bloggers mag beschouwd worden.
Aangezien we twee verschillende schema’s volgen is het interessant om de trainingen af en toe vanuit een andere invalshoek te volgen. Het schema van Rob Veer is vooral gebaseerd op trainen op hartslag (Zoladz) met extra aandacht voor de recuperatie en een heel geleidelijke opbouw naar de ultieme rit op de Coolsingel. Mario’ s schema daarentegen oogt op ’t eerste zicht iets zwaarder en is heel gevarieerd met vooral interval, fartlek, piramidetrainingen en reeksjes lopen tegen een vooraf bepaald tempo.
Beide schema ’s zijn uiteraard 100 % onderbouwd en hebben in ’t verleden reeds hun deugdelijkheid bewezen. We zullen beiden wel zien waar we uitkomen en intussen kunnen we uiteraard onze trainingen leuk vergelijken.
De voorbije week was weer ontzettend druk, zodat ik niet super veel gelopen heb (35 km in 3 sessies).
Zondag ben ik een uurtje gaan uitwaaien in Wevelgem : lopen in een stormwind, ’t is eens iets anders.
Ik loop vooral buiten op de weg en mijn Betty meestal binnen op de loopband, maar zondag voelde ik me toch de stommerik die in regen en wind mocht lopen. Ik waaide bijna uit mijn loopkleren.
Ik heb voor de aardigheid eens het toerke van de joggingclub op mijn eentje gelopen. Vermits het veel draaien en keren is, wilde ik ook eens mijn oriëntatiegevoel testen.
Op donderdagavond laat ik altijd volgzaam meeslepen door de koplopers in die loopmeute. Bovendien let je in het donker ook niet zo goed op welke straten je telkens inslaat.
Zondag liep ik dit toerke eens solo : ik heb me maar twee keer van weg vergist maar kon nog redelijk snel corrigeren. Na een uurtje “wegwaaien en beuken tegen de storm” kwam ik terug aan op dezelfde plaats van vertrek en geen twee parochies verder.
Het goede nieuws komt deze week van mijn dochter Marie (9), die tot onze grote verbazing en blijkbaar ook die van haarzelf de eerste plaats behaald heeft op provinciale turnkampioenschappen in Nieuwkerken-Waas in haar categorie (benjamins).
We zijn beiden turn-leken en het ganse parcours (conditie – sprong – brug – balk en vloer) wordt gekwoteerd door de jury tot op een tiende van een punt , zodat we op geen enkel moment zicht hadden op haar prestatie : we hadden wel gezien dat ze het goed had gedaan,maar toen het finale verdict viel, vielen we bijna uit onze stoel en mocht ons Marie met de gouden medaille op het hoogste schavotje plaatsnemen :
de sportieve toekomst van de volgende generatie Spencer lijkt bijgevolg verzekerd.

TurnenMarie2JPG

12:31 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |