29-11-07

Fotoshoot voor Evita


Evita-fitDe week is niet optimaal gestart voor Frank Spencer, want dinsdag ben ik, zoals eerder al gevreesd, definitief door mijn rug “gezakt”, zoals men dat in de volksmond plastisch omschrijft.
Jullie wisten al dat ik sinds geruime tijd met acute lage rugpijn sukkelde, maar dinsdagmorgen raakte ik nog amper mijn bed uit.
Ik had die slip-lift – vorige week nog de laureaat bij “de bedenkers”, een wedstrijd voor nieuwe uitvindingen op tv – toen zeer goed kunnen gebruiken.
Ook mijn sokken aantrekken bleek een marteling : hoe ik op mijn werk geraakt ben, blijft nog een raadsel, maar ik ben toch wat vroeger gestopt om mijn huisarts met een bezoekje te vereren.
Daar werd ik weer vakkundig opgelapt : mijn vervaldatum was precies nog niet verstreken.
Ik moet nu een ontstekingsremmende spierontspanner nemen (Motifene) : blijkbaar is dit een paardemiddel, want ik voel me momenteel stukken beter.
Veiligheidshalve word ik nog doorverwezen naar een reumatoloog in ‘t AZ, want de huisarts vreest – gezien de bloedresultaten – dat daar wel eens de boosdoener van mijn recente klachten zou kunnen zitten.

Bij het terug aankleden kwam voor mij de belangrijkste hamvraag : “dokter, mag ik blijven trainen of moet ik een streep door mijn marathonplannen trekken ?”
Opluchting toen de bevestiging kwam : “zoveel mogelijk in beweging blijven” is blijkbaar de huidige remedie voor mijn soort rugklachten.
Ik mag dus verder blijven lopen, zolang het geen pijn doet uiteraard.
Merkwaardig genoeg heb ik het minste last van mijn rug bij het lopen zelf : ik zou bijgevolg beter 24 u op 24, 7 dagen op 7 blijven lopen.
Vanavond staat een duurloopje van anderhalf uur in Wevelgem op het programma.

Betty Spencer van haar kant heeft gisteren bij het opbergen van het Sinterklaastuig op zolder haar teen verstoken.
Ze vreest voor een breukje, zodat haar loopactiviteiten – die momenteel op een laag pitje staan – ook voor enige tijd opgeschort worden.
De pech blijft de familie Spencer blijkbaar achtervolgen …

Gisterennamiddag kregen we dan de verwachte fotoshoot voor het maandblad Evita.
Aangezien we volgens de styliste en journaliste het geschikte profiel hebben van “een sportief gezin” ging deze shoot niet door in de studio maar in open lucht op een looppiste in de buurt (Wembley) en in sportieve outfit.
Bijgevolg mocht Frank Spencer met zijn vier dochters in loopoutfit poseren en de aanwijzingen van de fotograaf opvolgen.
Ik heb wellicht mijn roeping voor een professioneel fotomodel net gemist – of niet gehoord – maar de kinderen plakten volgens de fotograaf blijkbaar op het plaatje.
Die laatste was alleszins heel tevreden en ook de meiden vonden het megacool en “beireleuk”.
Wat zullen die nu weer vandaag op school te vertellen hebben ?
Hmm, ik ben eens benieuwd : de resultaten zijn te bewonderen in het januarinummer van Evita, vanaf medio december te verkrijgen in de dagbladhandel.

12:51 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-11-07

Slothappening “Make A Wish” te Mol


Vanaf vandaag zit ik bijna halfweg mijn twaalf weken-schema naar de Louis Persoons Marathon van Genk.
Vorige week werd 50 km gelopen in 4 sessies.
Eén training werd immers gecanceld wegens acute lage rugpijn.
Deze week wordt opnieuw een tandje bijgestoken en komend weekend zou ik volgens schema een halve marathon moeten lopen in wedstrijdverband.
Aangezien ik al eens de loopkalenders afgesnuffeld heb en geen wedstrijd in de buurt gevonden heb, ga ik maar een alternatief moeten zoeken, ofwel op mijn eentje een snelle halve lopen.
Easier said than done …
Die halve marathon moet ik dan volgens schema aan 11 km/u lopen ( = 5’30’ per km).
In wedstrijdverband is dit geen probleem, aangezien je meegedreven wordt door het peleton en supporters en loopt op adrenaline.
Als je dat echter moederziel alleen moet lopen, dan wordt dit wel een moeilijke klus om dit tempo rond te blijven draaien.
Nu ja, we gaan de problemen pas oplossen als ze zich stellen.
Vorige zaterdag liep ik mijn toerke van 18 km en dat moest volgens schema aan marathontempo gebeuren ( = 5’42” per km ).
Ik liep het rondje in 1u40’ ( = 5’40” per km ) met de gewenste hartslag (140) : een geslaagde training bijgevolg !


Gisteren vormde ik samen met Jogginggirl Veerle en Roadrunner Jan de Zuidwestvlaamse delegatie bij de slothappening van de Webloglopers - Make A Wish - actie te Mol.
We moesten vroeg uit de veren, want het was nog ruim twee uren rijden naar het Zilvermeer – met dank aan taxidriver Jogginggirl Veerle.
We mochten eerst genieten van een wandeling langs de Molse Meren, om na een hapje en een drankje te eindigen met het officiële gedeelte, nl. de overhandiging van de cheque – € 11.400 – en de speeches en tombola met tv-coreyfee Yasmine.
Juij, …, West-Vlaanderen ging met ongeveer de volledige prijzenkast naar huis – logisch, want in onze provincie werd het meeste sponsorgeld opgeraapt, vooral door de onbaatzuchtige inzet van onze Kustbloggers.

Ook Frank Spencer viel in de prijzen en mocht naar huis met een immense vaas, die tot grote hilariteit van Jogginggirl in de wagen onderweg bijna gesneuveld was in duizend stukken.
Dat ging biezonder jammer geweest zijn, want die vaas wordt ongetwijfeld een waardevol erfstuk – op zolder - bij de familie Spencer :-).
Misschien zit er in de dubbele bodem nog een reischeque naar Jamaica …
Nu ja, scherven brengen geluk.
Bij thuiskomst na weeral een lange autorit werd ik dan ook nog verrast door Betty en de meisjes met “een diner by candlelight”.

Over de slothappening zelf is her en der al veelvuldig geschreven : ik ga daarom niet in herhaling vallen.
Feit is dat de magere opkomst absoluut niet in verhouding stond tot de geleverde inspanningen en het vele werk vooraf van de vier organisatoren : daar kunnen we niet naast kijken.
Initiatiefnemer Mario , die zelf de slotmanifestatie iets te groots had ingeschat, spreekt in zijn blog van een “dikke flop”, maar dit zou de brave man veel te veel oneer aandoen.

Eigenlijk was die slothappening volgens mijn bescheiden mening een beetje het slachtoffer van zijn eigen grote sukses.
Het meeste werk was immers al vooraf geleverd in Eindhoven en nog ervoor (trainingen, rode t-shirt-actie, sponsorwebsite, webloglopersblog, etc …) en zo werd deze slothappening meer een vrijblijvende afronding van een project, waar velen hadden aan meegewerkt.
Bovendien kon je nu eenmaal niet verwachten dat alle bloggers met hun sponsors naar het verre Mol reden.
Iedereen heeft een drukke agenda, waarin op een zondagnamiddag zoveel andere dingen te doen zijn.

Het allerbelangrijkste is en blijft uiteraard dat iedereen zijn steentje heeft bijgedragen en dat we met een geslaagde campagne en die cheque van € 11.400 vele kinderdromen kunnen waarmaken.
Soit, de aanwezigen hebben zich geamuseerd en de mensen van Make A Wish waren heel content met hun vette cheque.
En Ine, een ernstig ziek meisje uit Menen, hier vlakbij, kan door onze inzet als eerste binnenkort al vertrekken naar Egypte om haar droom – de piramiden beklimmen - waar te maken.
Waar maken we ons dan nog druk over ?
Meer moet dat niet zijn …

make a wish-mol

17:15 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-11-07

Lachen met Philippe Geubels


geubelsDe voorbije dagen heb ik terug kunnen lopen – woensdag een uurtje en gisteren 40’ – en alles verliep probleemloos en vooral pijnloos.
Hoewel, mijn rug doet momenteel nog steeds pijn – acute lage rugpijn – maar vreemd genoeg voel ik niets bij het lopen.
Maar vraag me niet om een verderlicht vel papier van de grond te rapen, dat gaat me niet lukken.
Bukken, heffen en tillen is eveneens uit den boze.
Hopelijk raak ik er snel vanaf.
Ik maak me dan ook – lichte – zorgen over mijn lopen en zit met een dilemma.
Doe ik er wel goed aan om verder te trainen met een zwakke en pijnlijke rug of neem ik best een poosje volstrekte rust, totdat het kwaaltje vanzelf overgaat.
Het is bijgevolg net alsof ik met “een zwaard van Damocles” loop boven mijn wankele rug.
Maar van de andere kant, waarom trainingen blijven “cancellen” als "het lopen op zich" vlekkeloos verloopt.

Om alle zorgen van de laatste dagen wat van ons af te zetten zijn Betty en ikzelf gisteren naar een “Comedy Night” geweest in Kortrijk met drie stand-up comedians, waarvan Philippe Geubels de bekendste was.
Wellicht kennen jullie hem wel als revelatie van de Canvas Comedy Casino Cup 2007.
Hij speelt – of is ie dat ook in ’t echt ? - het prototype van een loser.
Hij woont in Mortsel, is gehuwd met een hondenliefhebster en werkt in de Colruyt.
Maar ’s avonds op een podium ontpopt hij zich tot een harde stand-up comedian die voor niets of niemand terugdeinst.
Weeskinderen, dwergen, bejaarden, tuners, goochelaars, nazi’s en de Colruyt…, niemand is veilig voor de komiek met het nasale en monotone stemgeluid !
Ik had al stukjes op tv gezien, maar een avondvullend programma vullen is uiteraard andere koek.
Maar “de man van de Colruyt” is met brio geslaagd : het was een grandioze avond.
Het was lang geleden dat we nog zo hard gelachen hadden met zijn originele grappen en kurkdroge humor.
We lagen werkelijk krom en in een deuk van het lachen, vandaar wellicht de blijvende rugpijn :-)
We kunnen er bijgevolg weer een tijdje tegenaan.

12:46 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-11-07

Make a Wish-slothappening te Mol


Deze week heb ik nog geen meter gelopen.
Mijn zwakke rug baart me meer zorgen dan aanvankelijk verwacht, zodat ik wat extra rustdagen ingelast heb.
Niet dat het super erg is, maar “voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast” : het seizoen wordt nog lang.
De conditie zit voorlopig toch “pico bello”, zodat ik wel tegen een stootje kan.

Dan wat positief nieuws !
Deze middag kreeg ik onverwachts “carte blanche” over de Make-a-Wish slothappening van de Webloglopers.
Ik had me er al enigszins bij neergelegd dat we niet in het verre Mol konden geraken wegens uiteenlopende redenen met één constante factor, namelijk dat het een hels en hektisch weekend wordt.
Ik kon trouwens ook niet over de wagen beschikken, totdat ik een berichtje van “deus ex machina” Jogginggirl in mijn feedreader kreeg, die als reddende engel een oproep deed naar “soulmates” om te carpoolen naar Mol.
Na enkele regelingen in extremis – drukke agenda van Betty and kids – heb ik alsnog mijn zondag kunnen vrijhouden.

Bijgevolg is Frank Spencer ook van de partij in Mol en vervoeg ik het rode leger.
Dit alles onder het motto van “de groepsgeest en team spirit” of om het met de “oneliner” van Ruth te zeggen "het zou nogal lullig zijn als er in Mol maar 10 bloggers aanwezig zijn om de cheque te overhandigen".
Bij deze wil ik alvast een hart onder de riem van de organisatoren steken.
Ik las intussen al enkele mailtjes, smeekbedes en warme oproepen om massaal naar Mol af te zakken.
Want de eerste respons voor de slothappening was wat magertjes in verhouding tot het vele werk en energie dat die mensen daar al in gestoken hebben.

Nu ja, ergens kan ik dat wel begrijpen : Mol ligt voor de meesten niet naast de deur en ’t is al druk geweest dit jaar.
Bovendien hebben de meesten nog een partner en kinderen met elk hun eigen drukke agenda .
Geef toe, het is toch verre van evident.
In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik ook eventjes getwijfeld heb om de verre trip te maken.

Maar met een beetje goede wil moet toch ’t één en ’t ander te regelen zijn.
Ik kijk er alvast naar uit, want het zal weer “bèire gezellig” worden in Mol.
Nu nog een remorque vinden om alle prijzen op te laden :-).

Mol – of nog beter Jamaica – here we come … !

17:39 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

19-11-07

Dagje zee met de Gavertrimmers


ZeetrimmersblogGisteren hebben we met onze loopclub “De Gavertrimmers” het nuttige aan het aangename gepaard.
Zondag was immers onze traditionele jaarlijkse daguitstap naar Zee (Oostende).
De dag begon al feestelijk met een gezamenlijk ontbijt met glaasje champagne – je kan maar best in stijl starten – vooraleer de karavaan zich in gang zette richting kust.
Ter plekke was er een duinen- en strandloopje van ongeveer 11 kilometer (tot Middelkerke heen en terug) voor de lopers.
De partners en kindjes konden intussen het zwembad, bubbelbad en sauna onveilig maken.
Na ons ontspannen looptochtje mochten wij ook nog een plons maken in het zwembad van Ravelingen en verder uitzweten in de sauna.
Great !
Na het aperitief en middagmaal volgde nog een partijtje bowling in Stene.
Ook dit was leuk : jammer dat mijn “strikes” telkens gevolgd werden door worpen in de goot, anders had er meer ingezeten.
Bovendien leken enkele kegels wel van beton !
Ook mijn aanloop is nog aan verbetering toe : die lijkt wel weggeplukt uit het ballet.
Desalniettemin was dit het orgelpunt van een heel gezellige dag.

Intussen ben ik ook begonnen aan de vijfde week van mijn twaalf weken-schema naar de Louis Persoons Marathon van Genk.
De eerste drie weken waren opbouwweken – van 45 tot 60 km per week – gevolgd door een relatief rustige herstelweek van ongeveer 40 heel trage kilometers.
Deze week wordt de draad terug opgepikt en leggen we er opnieuw de pees op in een ritme van vijf trainingen per week met twee rustdagen.
Enig voorbehoud intussen, want ik heb sinds kort last van mijn onderrug. Hopelijk wordt het geen lumbago, want daar hebben we al ervaring mee en ’t was absoluut geen plezante.
Hout vasthouden en hopen dat het vanzelf overwaait.
Trouwens, bij het lopen zelf heb ik vreemd genoeg geen last.
Houden zo !

12:42 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-11-07

Evita


Evita1Gisterenavond ben ik in de vrieskou 75 minuten gaan lopen met de Joggingclub van Wevelgem.
Om aan mijn kilometers (14 km) volgens het schema te geraken, had ik mijn wagen ergens halfweg de rit geparkeerd om een klein toerke “voor en na” te lopen.
Jogginggirl Veerle was terug van de partij na een maandje gips en zo konden we wat bijpraten - over koetjes, kalfjes en … bloggers - al lopend.

Ik moest me nog reppen, want ’s avonds had ik nog een (telefonisch) interview met Sonja van het maandblad Evita.
Misschien hadden jullie het vorige week al opgemerkt, maar ik kreeg een wat vreemde (maar leuke) reaktie op een eerder berichtje : ik citeer eventjes …


“Beste 'Frank',
Ik ben redactrice voor het maandblad Evita en ben voor een fotoproductie met als thema “man onder de vrouwen” op zoek naar een vader met minstens vier dochters.
Bedoeling is dat vader en kinderen in onze fotostudio gefotografeerd worden en dat de vader wat vertelt over de band met zijn dochters.
Ik heb op je blog al wat over je gezin gelezen en mij lijken jullie een ideale case voor deze productie, vooral omdat jullie allemaal fervente sporters zijn.
Als jullie het zien zitten om hieraan mee te doen, hoor ik het heel graag … “


Aanvankelijk dacht ik aan een heel goeie grap van één onder jullie, want Frank Spencer in een fotostudio, dat is net alsof je “een olifant in een porseleinwinkel” deponeert.
Vandaar dat ik aanvankelijk wat de kat uit de boom keek.
Maar een aantal mailtjes en telefoontjes later bleek het geen grap te zijn, maar bittere ernst.
Zo gezegd, zo gedaan en bijgevolg kreeg ik gisterenavond een spervuur aan vragen over mijn positie als enige man tussen mijn vijf vrouwen.
’t Was leuk om doen en eigenlijk kreeg ik een aantal interessante vragen over mijn dochters, waar ik zelf nog niet bij stilgestaan had.
Stof tot nadenken bijgevolg, maar voor een heel trotse vader van vier schitterende meiden was dit niet eens zo moeilijk.

Dit weekend belt de fotograaf me nog op om enkele beelden te schieten van de familie Spencer, bij voorkeur in sporttenue.
Dit alles zal te bewonderen zijn in het januarinummer van Evita, verkrijgbaar vanaf medio december in de krantenwinkels.
Allen daarheen ...

12:53 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

12-11-07

Hometrainer


Gisteren heb ik mijn lange duurloop van een kleine twee uren afgewerkt in de Gavers.
Alles verliep zoals verwacht probleemloos.
Of toch, het mooie herfstweertje van de voorbije weken liet ons radicaal in de steek.
Het schilderachtige boeket met een grote variatie aan herfstkleuren had plaats geruimd voor regen, kil weer, (storm)wind en een vieze modderbrij.
Als een modderduivel kwam ik onder de douche.
Donderdagavond was ik in Wevelgem ook al uitgeregend tot op het bot.
Eigenlijk leverde dit een grappig beeld op : de voetballers van Wevelgem (vierde klasse A) vluchtten verzopen in de gietende regen naar de cabines, terwijl wij als dappere Flandriëns de weergoden trotseerden.
Tsss …, die mietjes …

Daarmee zit de derde week van mijn progressief twaalf-weken marathonschema erop en ga ik over naar een recuperatieweek.
Het schema werkt telkens met drie blokken van vier weken : ’t is te zeggen, drie weken opbouwend “zweten en zwoegen”, gevolgd door een veel makkelijkere week.
Daarin wordt de trainingsintensiteit drastisch verlaagd. Het is dan ook geen probleem om een aantal dagen niet te lopen.
Op die manier gaat het “trainingseffect” maximaal renderen.
Om het in mensentaal te zeggen komt het erop neer dat ik momenteel beter word door minder te presteren.
Mooi zo, het zouden allemaal dergelijke weken moeten zijn … :-).
Frank Spencer zou nogal marathons lopen !

Eigenlijk komt deze rust wel goed van pas, want mijn lichaam voelt een beetje vermoeid aan.
Al zal het hevige personeelsfeestje van vorige vrijdag daar wel niet vreemd aan zijn.
Het is eigenlijk nogal laat geworden … of mag ik het vroeg noemen.
Dat mocht eigenlijk wel, want ik heb de hoofdvogel afgeschoten, namelijk de eerste prijs in de tombola.
Daarmee werd ik de trotse eigenaar van een “flashy hometrainer” met alles erop en eraan.
’t Was duidelijk “gene brol”.
Weeral een imposant stuk bij mijn collectie : straks kan ik nog een privé fitness-zaal inrichten.
En dat in mijn rustweek :-).
Man, man, man …, miserie …

12:41 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10-11-07

Duo-gym


turnenDeze morgen waren de Spencers in Moorsele voor het “duo-gym concours” van turnclub Jong Moorsele.
Elk turnertje mocht een papa, mama, tante, etc … afvaardigen om samen een parcours van tien uiteenlopende oefeningen af te leggen.
Het varieerde van klimmen, sumo-worstelen op de evenwichtsbalk, hindernissenparcours, trampoline, armspieren opdrukken op de ringen, sprinten door lijntjes te tikken, kruiwagen, etc …

Eigenlijk was het een leuke voormiddag "Spel zonder Grenzen" met een zestigtal turn-duo’s.
Ikzelf vormde een koppel met Maud (7) en Betty ééntje met Marie (10), in totaal twee duo’s Spencer, met Liza als “mijn stand-in” bij halsbrekende toeren.

Vol goede moed vertrokken we richting sporthal.
Maar ik moet toegeven dat ik, ondanks mijn relatief sterke loopconditie, even lenig ben als een Zweedse bank en mijn arm-en buikspieren het volume van koude pap bevatten.
Bij de rekoefeningen haalde ik amper het niveau van een dooie mus.

Mijn imago van “sportieve papa” ging bijgevolg deze morgen totaal de mist in : mijn prestaties werden door mijn meiden met hoongelach beloond.
Er is nog veel werk aan de winkel ...

Gelukkig voor mij was het motto deze keer : “deelnemen is belangrijker dan winnen”.
Opluchting toen bij de proclamatie elk duo – van plaats 4 tot 60 - als vierde werd geclasseerd.
Betty Spencer hield de Spencer-eer hoog door verdiend de zilveren medaille weg te kapen.


Morgen staat mijn lange langzame duurloop van ongeveer 20 km op het programma.
Deze wordt gewoontegetrouw in de Gavers afgewerkt : geen Ploegsteert voor ondergetekende, want volgens mijn schema moet ik heel rustig (Z1) lopen.
Een halve marathon in wedstrijdverband is pas voor volgende maand.
Ik moet wel nog eens de kalender afsurfen om een mooie halve te vinden, want het loopseizoen loopt blijkbaar op zijn eind en de halve marathons zijn op één hand te tellen.
Suggesties zijn zoals steeds welkom !

19:39 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07-11-07

Win een loopclinic met Prorun


Inmiddels zit ik volop in de derde week van mijn twaalf-weken marathonschema.
Gisteren heb ik er nogmaals de pees opgelegd tijdens een intensieve duurloop (14 km) met telkens drie blokjes van 10 minuten vlammen.
Eigenlijk is dit een leuke manier van lopen en tevens een gevarieerde vorm van training die ik vroeger veel te weinig (= lees nooit) deed.
Op die manier word je natuurlijk nooit sneller : ik besef dat mijn lichaam de nodige prikkels mist om rapper te lopen.
Zo liep ik vroeger bijna alle trainingen - zowel de korte loopjes als LLD’s (lange langzame duurlopen) - op hetzelfde monotone tempo.
Denk nu aub. niet dat ik de intentie heb om “toptijden” te lopen, maar ik heb ondervonden dat als je op korte(re) afstand een tikkeltje sneller wordt, dat je dan ook meer weerstand krijgt op lange duurlopen en dertigers.
Het ene heeft zonder twijfel een positieve invloed op het andere.
Keerzijde van de medaille is wel dat blessures als een sluipmoordenaar om de hoek loeren en dat je alert moet zijn voor pijnsignalen.
Dat heb ik al ondervonden begin deze maand, toen een pijnlijke en verkrampte kuit roet in het eten dreigde te gooien : ik heb toen met gunstig gevolg geanticipeerd door een aantal extra rustdagen in te lassen.

Dan iets anders : ik kreeg de vraag vanwege de sympathieke Gavertrimmers om wat reclame te maken voor een loopaktie en jullie stem te veroveren.
Ik situeer even kort het item :
De Gavertrimmers zijn ingeschreven op www.prorun.be om een loop clinic te winnen voor ongeveer 30 lopers.
De loopclinic heeft een waarde van € 350 en wordt gegeven door een gediplomeerde trainer.
Verschillende items kunnen aan bod komen gaande van looptechniek over schoenen, voeding enz...
Bovendien gaat elke deelnemer met een leuk aandenken naar huis.
Om een loopclinic te winnen moet de club zoveel mogelijk stemmen verzamelen.
Er kan gestemd worden van 5 november tot 19 november (12u) via volgende link.
Je kan elke dag opnieuw je stem uitbrengen.
De Gavertrimmers, die bijgevolg straks nog sneller gaan lopen, zijn jullie in afwachting eeuwig dankbaar :-) …

12:38 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-11-07

Back on track


Gisteren heb ik een kleine 20 km gelopen in de Gavers met de gelijknamige Trimmers.
Het was een heerlijk weertje om te lopen en de Gavers lagen er schilderachtig bij : het was precies een beeldig palet met een grote variatie aan herfstkleuren.
Daarmee zijn mijn kuitperikelen definitief van de baan en zit ik terug naadloos in de derde week van mijn twaalf weken-schema naar de Louis Persoons Marathon van Genk.
Dit schema werkt met een progressieve blokkencyclus : ’t is te zeggen, drie weken gevarieerd opbouwen met toenemende duurlopen, telkens gevolgd door een herstelweek.
Ik probeer dit schema zo minutieus mogelijk op te volgen, zodat een eindtijd van een goeie vier uren geen probleem mag zijn begin januari.
Nog gisteren was het likkebaarden tijdens de New York City Marathon op TV : vooral beide duels bij de dames en heren waren op het scherp van de snee met Paula Radcliffe en Martin Lel als verdiende winnaars.
Onze Vlaamse bloggers hebben het ook voortreffelijk gedaan : Clint (3u08’), Koen (3u33’) en Yves (3u51') zetten een prachtprestatie neer in Central Park.
Oud Tour-winnaar Lance Armstrong deed het zelfs nog beter in 2u43' !
Ook Frank Spencer genoot met volle teugen want bij de pronostiek van Koen wist ik zijn eindtijd op 13 seconden na juist in te schatten, zodat ik een niet nader genoemd aantal flesjes (wellicht een bakje ? :-)) Westvleteren rijker word.
Dit BBB, oftwel Belgisch Beste Bier, om het in terminologie van Yves Leterme te omschrijven, zal ongetwijfeld heerlijk smaken.
Santé …

12:52 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-11-07

Maak me wakker voor je gaat ...


kreunersMijn vervelende kuitblessure is VVT (voltooid verleden tijd) : althans, dat hoop ik toch.
Na een aantal dagen inactiviteit ben ik terug met een bang hartje herbegonnen.
Voor alle veiligheid was mijn loopband in de garage “the place to be”, want dan kon ik onmiddellijk stoppen, wanneer de gevoelige kuit opnieuw begon te verkrampen.
Eergisteren, na een paar dagen “icen en smeren”, was het zelfs al zover : na een halfuurtje loopband aan 10 km/u voelde ik de pijn geleidelijk aan terug toenemen en ik ben toen direct gestopt.
Als je dat in open lucht doet, dan mag je nog een aantal kilometer terug stappen – of stommer nog – terug lopen, zodat je een kanjer van een blessure oploopt.
Ik spreek uit eigen ervaring ...
Gisteren, toen Betty en Marie naar Varekai (Cirque du Soleil) waren, volgde een tweede poging op de loopband, aan een nog rustiger tempo : hallelujah, geen pijn meer gevoeld en een uurtje gelopen.
Zoals steeds, mijn laptop voor de loopband geinstalleerd, draadloze koptelefoon ingeplugd en een muziek-dvd afgespeeld : deze keer was het live-concert van “de Kreuners XXL” in ’t Sportpaleis.
Ik geef toe, het is niet onmiddellijk de meest hippe band en wellicht compleet foute muziek, maar ik heb ongelooflijk genoten van elk nummer.
Onvoorstelbaar hoeveel hits “de Walter en co” reeds op hun palmares hebben.
Ik voelde me op slag twintig jaar jonger.
En die teksten, die kan je gewoon woord voor woord meebrullen : ik hoop dat niemand in tussentijd op de deurbel heeft gedrukt of aan de garagedeur meegeluisterd.
Zingen met een koptelefoon aan je flappies, da’s geen geslaagde combinatie.
Volgens de meiden was het vals kattegejank ...
Ach, het voornaamste is dat ik terug naadloos in mijn schema zit voor de LPM-marathon van Genk.
Morgen opnieuw een rustdag – bezoekje Boekenbeurs - en zaterdag volgt een lange langzame duurloop van 100 minuten.
Ten more weeks to go …

17:59 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |