29-06-08

Kastelenloop te Izegem, weddenschap met Betty grandioos verloren !


Kastelenloop08Gisteren was de volledige familie Spencer zoals elk jaar op de laatste zaterdag van juni in Izegem te vinden voor de de Kastelenloop van IVAC Izegem.
Tussen haakjes : een uitstekende organisatie van de club van blogger Etienne – dat mag ook eens in de bloemetjes gezet worden – gezegend met een prijzentafel waar menige “grote wedstrijd” jaloers op mag zijn.
En dit voor het inschrijvingsgeld (vooraf) van een luttele 6 euro.

Betty had het plan opgevat om haar PR op de halve marathon (1u57’02”) aan te vallen en om haar wat extra te prikkelen had ik in een onbedachtzame bui gezegd dat ik haar zou kloppen met meer dan tien minuten.
Natuurlijk had ik enkele tellen na het publiceren van deze dronkemanseed al dik spijt van mijn overmoed, want Betty verkeert momenteel in bloedvorm.

Als volleerde concurrenten kwamen we elk apart aan de startlijn en deden we alsof we elkaar nog nooit eerder ontmoet hadden.
Er waren ook veel webloggers van de partij zoals Philippe Mertens, Roadrunnerke Jan, Hansy, Running Cremke, winnares Anita Delvael, Etienne – die in de “schitterende” organisatie zat – en Katrien, als supporter.
Na wat bijpraten aan de startlijn weerklonk al vlug het startschot.

Met een blitz-start koos ik als een doorwinterde Stalin voor "de taktiek van de verschroeide aarde" in de hoop om Betty in vertwijfeling te brengen.
Als ze me zou volgen, had ze ongetwijfeld haar motor opgeblazen.
Na het inlooprondje van 2 km lag ik al ruim één minuut voor, zodat ik nog perfect op schema zat.
Helaas was het niet Betty, maar wel ondergetekende, die zijn motor aan het opblazen was.

Bovendien blies de wind ongenadig hard en moest ik alleen op pad, zodat Betty me al snel terug in het vizier kreeg.
Op de koop toe was ik zo dom geweest om niet mijn camouflagepakje aan te trekken in plaats van het knalrode webloglopershirtje met wit petje.
Op die manier kon ze me van kilometers ver zien lopen, beweerde ze achteraf.
Ze kreeg ook regelmatig het tijdsverschil door van verschillende supporters, zodat ze perfect wist in welke zone ik liep.

Na het eerste rondje van 6,3 km was mijn voorsprong niet spectaculair gestegen – anderhalve minuut, schat ik.
Aan het keerpunt aan het kasteel kwam ze al snel in tegengestelde richting af.
Ze deed ook strategisch alsof haar neus bloedde en liep volgens mij zo soepel dat ze een sneller tempo ontwikkelde dan ondergetekende.

Vanaf toen wist ik dat tien minuten voorsprong een “mission impossible” was en heb ik maar een tandje teruggeschakeld en mijn eigen tempo verder gelopen.
Ik zag het niet zitten om me kapot te lopen tegen de staalharde wind.
Vanaf dan werd het een prima marathontraining in functie van de Helsinki City Marathon.

Het laatste rondje kon ik op die manier nog heel wat lopende lijken oprapen om uiteindelijk te finishen in 1u49’56”.
Vanaf dan was het bang wachten met de chrono in de hand op de finish van Betty, die uiteindelijk met 1u53’24” een schitterend PR liep.

Met andere woorden, een tijdsverschil van 3’28” en veel minder dan die tien minuten, zodat ik grandioos gebuisd ben in mijn weddenschap.
Ik heb “blufpoker” gespeeld en heb zwaar verloren.

Je gaat Frank Spencer als tegenprestatie bijgevolg de komende vakantiedagen meermaals in een auto-showroom kunnen bewonderen, en ik haat dat, hé ...., dat autogedoe.
Frank Spencer en motoren, het gaat nooit wat worden ...

Ah ja, by the way, de winnaar van de pronostiek is Yapede die 5’03” had gegokt en mijn voorsprong het best kon inschatten.
Laat maar weten op welke manier die fles wijn van eigenaar mag veranderen.
Betty’s verslagje en vele fotootjes kan je bewonderen op haar blog.

Vandaag ga ik nog een uurtje loslopen, want volgende week wordt opnieuw een zware trainingsweek.
Al bij al ben ik nog tevreden van mijn prestatie want de conditie zit immers nog steeds op het gewenste niveau.
Meer moet dat niet zijn, hé!

09:37 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

25-06-08

Springsteen : Potenter dan Viagra


Maandagavond trokken Betty en ondergetekende naar Antwerpen voor het langverwachte concert van Bruce Springsteen & The E Street Band.
Aangezien het Koning Boudewijnstadion (60.000 plaatsen) bijlange niet uitverkocht was geraakt, werd uitgeweken naar ’ t Sportpaleis (15.000 plaatsen).
Voor “The Boss” is dit wellicht hetzelfde gevoel als spelen in een club of klein zaaltje.
Hoewel, ik denk niet dat er nog één fan rondloopt, die rouwig was om die switch van zaal.

Het werd een memorabel marathonconcert van bijna drie uren met een perfecte mix van “Greatest Hits”, “special Requests” en oude pareltjes voor de Die-hard fans.
Met voorsprong het beste concert – zonder franjes en special effects - dat ik van Springsteen gezien heb en die man heeft intussen al een indrukwekkend repertoire van 40 jaar rockmuziek en honderden nummers.
De energie spatte van het podium en straalde af op het enthousiaste publiek.
Voor een uitvoerig verslag verwijs ik met plezier door naar Sandy of naar de gespecialiseerde vakpers.


Uiteraard werd er ook nog gelopen deze week.
Gisteren deed ik mijn intervaltraining in ’t Park van Heule, vanavond loop ik nog 45’ en morgen een rustig uurtje in Wevelgem.
Vanaf dan hou ik de benen stil voor de Kastelenloop te Izegem met als “ultiem target” om tien minuten voor Betty te eindigen op de halve marathon (cfr. vorig berichtje).

De gokjes komen intussen al goed binnen.
Een huidige stand van zaken : op dit moment denken 9 lezers dat ik sowieso sneller ben dan Betty, waarvan twee erop vertrouwen dat ik Betty met > 10 minuten klop.
Twee lezers daarentegen koesteren de illusie dat Betty in de vorm van haar leven zit en mij het nakijken geeft in Izegem.
”Sweet Dreams are made of this …”

Ja, ik besef alleszins dat ik zaterdag serieus uit mijn pijp ga moeten komen.
Het wordt beslist een aartsmoeilijke opdracht, maar met wat meeval kan deze missie wel slagen.
De conditie zit alvast relatief goed : ik ben in volle opbouw voor de Helsinki City Marathon van zaterdag 16 augustus.
Ik zit uiteraard ook met mijn eigen eindtijd in mijn gedachten. Ik kan die momenteel perfect inschatten en ga daar geen minuut vanaf zitten.
Ik heb intussen wat ervaring opgebouwd in tientallen halve marathons en kan mijn looptred redelijk goed doseren.

Eén factor heb ik uiteraard zelf niet in de hand : de prestatie van Betty.

Hoe gaat zij presteren zonder de diensten van haar trouwe haas?
Hoelang blijft de blakende marathonconditie van Stockholm (31/05) nog nazinderen?
Gisteren was ze mee op mijn intervaltraining. Ik heb haar gedubbeld in ‘t park, maar ze speelde wellicht verstoppertje of ze laat toch niet in haar kaarten kijken :-).

Allemaal vragen waarop ik het antwoord momenteel schuldig moet blijven.
Je kan niet eindeloos blijven PR’s lopen.
Een PR lopen is nog altijd “easier said than done”.
Want om het verschil tussen ons beiden te beperken tot tien minuten zal dit wellicht een vereiste worden.
Ps : ter info : haar Persoonlijke Besttijd op de halve is 1u57’02”

Wat denken jullie?
Je kan nog steeds een gokje wagen.
Een fles wijn voor diegene, die het tijdsverschil tussen Frank en Betty het dichtst kan inschatten.


Hieronder een foto van vorig jaar met Roadrunnerke, Frank & Betty en mede-organisator van de Kastelenloop Etienne.


izegem 00

16:16 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-06-08

Weddenschap : dagje “carte blanche”


De voorbije week werden 57 km in 4 sessies afgehaspeld.
We blijven bijgevolg perfect op schema voor de Helsinki City Marathon van zaterdag 16 augustus.

Deze week wordt dan weer wat rustiger op loopgebied met de intentie om komende zaterdag de stand van zaken van de conditie eens te testen op de halve marathon van de Kastelenloop te Izegem.
Deze wedstrijd wordt mede ingericht door canicrosser en weblogger Etienne Devillage.
Zijn belangrijkste taak bestaat er in om voor de nodige vitamientjes te zorgen en het peil van de Leffe in Izegem op het gewenste niveau te houden :-).

Betty Spencer loopt eveneens mee en gaat verder met haar strooptocht om alle PR’s te verpulveren.
Nu de 5 en de 10 km al aangepakt en stevig bijgesteld werden is het de beurt om haar PR op de halve marathon (1u57’02”) neer te halen.
In normale omstandigheden figureer ik steeds als trouwe haas in die recordpogingen maar voor komende zaterdag ga ik eens passen.
Zaterdag loop ik immers voor eigen rekening.

Meer nog, ik heb zelfs een weddenschap afgesloten met Betty met als ultieme “trigger” om 10 minuten voor haar te eindigen.
Jawel, je leest goed, tien minuten, dat is een eeuwigheid op een halve marathon.
Diegene die de weddenschap wint krijgt één verlofdag naar keuze de Heerschappij ten huize Spencer.
Met andere woorden, als ik verlies krijgt Betty één etmaal “carte blanche” en dan doe ik alles wat ze vraagt.
( tussen haakjes : net zoals op die andere 364 dagen in ‘t jaar :-)

Een dronkenmanseed ?

Misschien wel, want ze is in bloedvorm en ze gaat wellicht onder de 1u55’ duiken wat impliceert dat ik terzelfdertijd 1u45’ moet lopen.
Dan moet ik constant 12 km/u lopen en dat zal een huzarenstukje worden.
Dan zal ik serieus uit mijn pijp moeten komen : ter info, begin juni liep ik een halve - weliswaar een zware - te Kain in 1u49’52”.
Nu ja, het leven is aan de durvers en tien minuten is nu éénmaal een ronder getal dan 7,5.

Soit, ik hou van uitdagingen en misschien kan ik met Etienne - mits de nodige vitamientjes – ‘t één en ‘t ander regelen.
Daarenboven kan ons Betty ook eens een mindere dag hebben : vorig jaar in dezelfde wedstrijd te Izegem zat ze ook te sterven in mijn slipstream om uiteindelijk te finishen in 2u04’.
Bovendien mag je “den ouden” ook niet onderschatten, hé !

Wat denken jullie ?
Wie gaat deze challenge winnen ?
Een fles wijn voor diegene, die het tijdsverschil tussen Frank en Betty het dichtst kan inschatten.


magicDan iets totaal anders : vanavond staat weer iets leuks op ons programma.
Neen, deze keer geen gezamelijk duurloopje, maar straks trekken we richting Antwerpen voor het concert van Bruce Springsteen & The E Street Band.
Ik weet niet meer exact de hoeveelste keer het is dat ik Springsteen “live” absorbeer, maar ik zal toch een telraam nodig hebben.
Het wordt ongetwijfeld opnieuw een memorabele avond : we zullen beslist boordevol energie terugkeren.

“But till then,
Tramps like us,
Baby, We were Born to Run …”


Update : ik heb al flink spijt van mijn weddenschap, want Betty zegt me langs haar neus weg dat ze zich een nieuwe wagen gaat aanschaffen op haar dagje “carte blanche” :-).

12:48 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

20-06-08

Nacht van West-Vlaanderen


tom compernolleIntussen naderen we op 8 weken van mijn Helsinki City Marathon van zaterdag 16 augustus.
De weken van de waarheid bijgevolg …
Het schema – van Rob Veer – wordt elke week een stukje zwaarder en dat kruipt wel enigszins in de kleren.

Dinsdag stond er interval op het programma in ’t Park van Heule waar ik zes snelle rondjes afgewisseld heb met zes trage.
Met het in- en uitlopen kwam ik uit op een uurtje training.

De lange langzame duurloop heb ik uit tijdsgebrek verplaatst van de zondag naar gisterenavond.
Ik zie er wat tegenop om “twintigers en dertigers” alleen af te werken – alleen is maar alleen, hé – en zo heb ik naar Wevelgem gelopen (5 km) om daar met de Joggingclub het vernieuwde toerke "Boerderietjes" van 10 km te lopen – om na een laatste sportdrankje aan ’t zwembad al lopend terug te keren.

Zo kwam ik aan ruim 20 km in 2u03’, waarvan de helft met Jogginggirl Veerle en co.
Keuvelend over koetjes en kalfjes – en bloggers – gaat de tijd veel sneller voorbij.
Weeral een lange training die ik van mijn lijstje kan schrappen.

Het wordt steeds moeilijker om mij mentaal op te laden voor deze marathon in Finland, maar nog enkele weken (8) op de tanden bijten gaat me wellicht nog wel lukken.
Na Helsinki gaat de riem er onherroepelijk af en las ik beslist een looppauze in van meerdere weken.

Vanavond start Betty in de 10 km van de Nacht van Vlaanderen van Torhout.
Ditmaal moet haar PR op de 10 km eraan geloven.
Ik zelf ben deze keer niet van de partij, want ik ben van dienst als “the Nanny”.

Nu ja, deze wedstrijd wordt volledig overschaduwd door het tragische overlijden van één van ‘s lands beste lopers Tom Compernolle, tevens winnaar van de drie laatste edities van deze 10 km in de Nacht van Vlaanderen.
Vele lopers gaan ongetwijfeld een traan wegpinken bij de minuut stilte aan de startlijn.
Het parcours passeert bovendien aan Toms huis aan de Ruddervoordestraat, na ongeveer 3 km wedstrijd.
Wellicht volgt nog een passende hulde aan Toms voordeur vanavond.

Tom, bedankt voor de vele mooie jaren topatletiek, zowel op piste als in de cross.
Rust in vrede.

17:45 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-06-08

Helsinki Marathon – nine weeks to go


PISTE5De voorbije week werd wat minder gelopen dan de week ervoor (80 km).
Ik kom aan 47 km in vier sessies.
Nu ja, dat is zeker ook niet slecht in voorbereiding voor de Helsinki City Marathon van zaterdag 16 augustus.

Zaterdag stond dan mijn wekelijkse lange duurloop van 2 uren op het programma, mijn gebruikelijk toerke langs Steenbeke-bos.
Betty vergezelde me voor de gelegenheid met de fiets.
Zo kon ik opnieuw zonder drinkbushouder lopen en ging de tijd sneller voorbij.
Alles verliep probleemloos : lage hartslag en het gewenste (trage) tempo.

Gisteren was er op de piste van Zwevegem een leuk tussendoortje voor alle Gavertrimmers, namelijk een 5 km-piste-wedstrijd.
Gezien de lange duurloop van de vorige dag en de marathonvoorbereiding leek het me zeker niet aangewezen om de gashendel open te draaien en voluit te gaan.
Blessures kan ik in deze fase van mijn schema immers missen als kiespijn.

Bovendien wilde Betty na Stockholm haar blakende marathon-conditie verzilveren door al haar PR’s één voor één aan te pakken.
Daarom hebben we de armen in elkaar geslagen en heb ik eventjes “haas” gespeeld op de piste.

24’33” later was de klus geklaard : een nieuw PR en een derde plaats voor Betty en voor mij een geslaagde trainingsloop.
Meer moet dat niet zijn, hé.
Daarna heb ik nog een halfuurtje losgelopen om aan de nodige km te komen.
Deze week wordt het weer behoorlijk druk : we gaan terug gaatjes in de kalender moeten vinden om de geplande trainingen af te werken.

12:49 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-06-08

Bloggen ?


somemothers_2Nu de zomer in aantocht is, merk ik dat de klad er wat in zit bij meerdere bloggers, ook bij ondergetekende.
Enkelen posten heel wat minder, sommigen hebben een writer’s block of lassen een blogpauze in.
Nog anderen lijden aan bloedarmoede, of erger nog, ze kappen er finaal mee.

Ergens is dit wel begrijpelijk : regelmatig bloggen is niet evident en vraagt toch wel een stukje van je (schaarse) vrije tijd.
Ik kreeg onlangs nog de vraag hoelang ik dit bloggen nog ga volhouden en hoe ik het klaarspeel : een druk gezin, vier kinderen, fulltime job en dan een blogje bijhouden.
Iemand opperde zelfs dat een blog volschrijven ontzettend veel tijd moet kosten.

Bah neen, gij, eigenlijk valt dit schrijven heus wel mee.
Ik ga eens uit de biecht klappen : een berichtje neerpennen kost me amper een kwartiertje, maximaal twintig minuten.
Bovendien heb ik in de pré-historie van het internet-tijdperk altijd al een papieren dagboek gehad, zodat deze tijdsbesteding weinig verschil uitmaakt.
Meestal doe ik mijn inspiratie op al lopend, dan gaan allerlei gedachten door mijn warhoofd en kan ik al trimmend mijn hersenkronkels wat ordenen.

De meeste tijd kruipt evenwel in het lezen van andere blogjes, maar dat doe je uiteraard jezelf aan.
Als je dan nog eens reakties plaatst ben je meestal nieuwsgierig of er geen tegenreakties zijn en zo val je in een vicieuze cirkel en blijf je een tijdje bezig.

Ik ben daar de laatste tijd nogal selectief in geworden.
Als je alle loopblogs op de voet wil blijven volgen, moet je volgens mij een extra secretaresse aanwerven.
De blogjes van de mensen, die ik persoonlijk ken en die ik aangenaam leesvoer vind, volg ik dan wel weer op de voet.
Anderen lees ik dan diagonaal of soms verticaal.
Een extra troef is wel dat ik heel erg snel kan lezen.
Een goede feedreader is uiteraard onontbeerlijk.

Er zijn uiteraard altijd wel eens looparme periodes met weinig inspiratie – bvb. in blessuretijd - maar op een verwaaide keer heb ik dan een karrevracht leesvoer ineens te vertellen.
Wanneer ik een helder moment heb of mijn berichtje dreigt (veel) te lang te worden, dan verkap ik mijn postje in meerdere berichtjes.
Dan kan ik weer ruim een weekje verder met bloggen.

Soms krijg ik wel eens het gevoel dat alles al eens eerder verteld werd : lopen blijft nu éénmaal maar lopen, hé.
Als ancien in een vluchtig medium als het internet voel ik me soms wel een “gelauwerde eeuweling”.
Maar zolang ik het zelf leuk vind ga ik er mee door.

Als ik echt niets meer te vertellen heb, dan zwijg ik liever.
Ik ben ook geen broodschrijver, die elke dag zijn column op het net moet spuien.

Ik besef ook dat er ooit een einde komt aan deze blog en dat Frank Spencer het dan voor bekeken houdt.
Trouwens, everything ends …

Zolang ik nog (marathons) loop is dit moment voorlopig evenwel nog niet aan de orde.

Bloggen vraagt een kleine inspanning, maar je krijgt er ook wel wat voor terug.

Vroeger stond ik telkens als een kleurloze anonieme loper aan de start van een loopwedstrijd eenzaam te wachten op het startschot.
Hedentendage heb ik meestal het gevoel het halve peleton te kennen.

Zonder deze blog had ik een aantal interessante personen, lotgenoten, soulmates, etc … nooit ontmoet.
Mede door dit nietig blogje werd ik opgepikt voor “Runner’s Worlds Dreamteam” en kon ik figureren in dagbladen en tijdschriften (cfr. Evita).

Zonder blog hadden we ook dit onvergetelijke bloggersweekend in Saint-Sauveur en andere Leffecorrida’s e.d. nooit meegemaakt.
Niet dat dit per sé hoeft, maar het is toch mooi meegenomen.

Om maar te zeggen dat die paar uurtjes per week blogtijd nog steeds een bijzondere plaats in mijn leven innemen.
Ben je me moe, je bent me nog niet kwijt …

10:19 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11-06-08

Interne keuken


Deze week heb ik nog geen meter gelopen.
Nu ja, met die 80 km van vorige week had ik al een stevige bonus ingecalculeerd.

Gisteren bracht ik immers een gepland bezoekje aan het ziekenhuis voor een darmonderzoek.
Ik sukkel immers al een tijdje met darmklachten, zodat het me - na doorverwijzing door de huisarts - veiliger leek om het één en het ander uit te sluiten : je hoort zoveel rare dinges de laatste tijd en je kan nooit weten, hé.

Het onderzoek zelf was geen lachertje : er bestaan aangenamere dingen in het leven dan een coloscopie, maar gelukkig was de diagnose redelijk geruststellend.
Ik heb me achteraf wel de ganse dag rotslecht gevoeld, want om de mini-camera doorgang te geven worden de darmen onder druk gezet en wordt er lucht in geperst.
Uiteraard moest al die lucht mijn lichaam opnieuw verlaten.

Een ellendige dag heb ik beleefd, ik ga jullie de meest wansmakelijke details besparen.
Gelukkig was de internist een collega-marathonloper en tevens clubgenoot, zodat ik in goede handen was.

Nu de druk terug van de ketel is, kunnen we vanavond de trainingen rustig hervatten met een uurtje loslopen.

19:01 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-06-08

La Kainoise (21,1 km) en Trappistenloop


Het werd een bijzonder vruchtbaar weekend.
Neen, vrees niet, Betty Spencer is niet zwanger – God, beware mij – maar ik bedoel dat ik op loopgebied de draad opnieuw stevig opgepikt heb.

Ik kom deze week aan 80 km, dat is bijna de helft van mijn maandtotaal in mei.
Nu ja, er is een marathon in zicht over een tiental weken en ik was wat achterop geraakt in mijn schema.
Voor zaterdag stond daarop een lange duurloop van 2 uren gepland.

Op de website van de Gavertrimmers zag ik echter dat er een mooie halve marathon in Kain (Doornik) op de kalender stond.
Kain is voor mij maar een halfuurtje rijden zodat ik “out of the blue” aan de start kwam van la Kainoise, een bijzonder lastige wedstrijd met de zware beklimming van de Mont Saint-Aubert op het einde.
Aangezien het parcours van de Helsinki City Marathon sterk glooiend is kon dit alvast tellen als stevige heuveltraining.
Behalve het stukje in de aanvangsfase, waar we langs de Schelde liepen, was het constant op en neer, veel vals plat en een serieuse kuitenbijter na 17 km.
Toegegeven, de laatste vier km gingen steil bergaf.
Wie daar nog pijlen op zijn boog had, kon de schade beperken.
Ah ja, mijn eindtijd was 1u49’52”, geen toptijd, maar ook niet slecht als duurloop.

Deze namiddag was ik dan van de partij in de Trappistenloop van Waregem.
Na de zware opdracht van gisteren was het voor mij dan ook eerder een babbeltraining van 14 km.
Meer dan loslopen en praatjes slaan met de aanwezige bloggers zoals Veerle, Sandra, Fré en Harmsie was het niet.
Altijd leuk, dergelijke spontane webloglopers-ontmoetingen.
Bovendien werd elk babbelrondje dan nog beloond met een Westmalle Dubbel.
Qua incentive kan dit ruimschoots tellen.
Soit, na 1u25’ aangenaam loslopen was deze plezante klus geklaard en trok ik tevreden – en vooral tien Trappisten rijker – huiswaarts.
Santé !

18:57 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06-06-08

Trappistenloop te Waregem


TrappistDeze week is de rust ten huize Spencer wedergekeerd.
Betty zweeft nog eventjes op haar wolkje na haar knappe Stockholm Marathon.
Ondergetekende is door gezondheidsproblemen wat achterop geraakt op zijn eenvoudigste Helsinki City Marathon-schema.
Nu ja, ik lig daar ook niet echt wakker van.

Dan iets anders, zoals ieder jaar is er komende zondag 8 juni de 11e Trappistenloop in Waregem.
Dat is geen echte wedstrijd, maar een veredelde trainingsloop met vrije start.
Je kan tussen 14u00 en 17u00 rondjes lopen (van 1350 meter) en per afgelegd rondje ontvang je een Trappist van Westmalle en intussen kan je al lopend een babbeltje slaan met gelijkgestemde zielen.

Toegegeven, mijn motivatie is hiervoor stukken groter als bij het lopen voor een onbenullige natura-prijs of shirt.
Die Trappist kan inderdaad tellen als incentive.
Je moet die natuurlijk niet direct nuttigen of “salamanderen”, maar je krijgt een lintje, waarmee je achteraf je Trappisten kan afhalen.
Voor diegenen, die het in het groot zien: er is een maximum limiet van 10 Westmalles, want anders zou ik in Waregem wellicht al mijn marathon lopen.

Da’s nu eens een goed initiatief op vaderdag. Misschien wel een interessant ideetje voor diegenen, die nog geen cadeau hebben voor vaderdag.
Dat noemt men het nuttige aan het aangename paren.
Een dubbele cadeau voor Frank Spencer.
Voor de inschrijvingsprijs (€5) moet je het zeker niet laten.
“Place to be” is het lokaal van de Scouts aan de Finse piste, rechtover het Regenboogstadion van Waregem.

Tien Westmalles staan al smachtend te verlangen naar mij …
Meer moet dat niet zijn, hé !

12:52 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-06-08

De Wet van Murphy


Straks – iets na 22u00 – landt Betty Spencer met zus Tine in Zaventem.
Ik ga de heldin(nen) ter plaatse oppikken, wat betekent dat we een stuk na middernacht terug in ons bedje zullen liggen (na uitchecken, bagage terugvinden en 120 km terug naar Bissegem rijden).

Het is me een bewogen weekendje geweest.
Jullie hebben allen uitvoerig de euforie rond Betty’s marathon kunnen volgen.
Ze heeft dit uiteraard schitterend gedaan : de lofbetuigingen, mailtjes en reakties spreken boekdelen.

Voor “bibi” aan het thuisfront was het een iets “minder” geslaagd weekend.
Iedere medaille heeft een keerzijde.
Ik ben zowat stikkapot na vier dagen hollen van Pontius naar Pilatus.
Frank Spencer gaat straks een gat in de lucht springen als zijn Betty terug thuis is.

Het was weer “de Wet van Murphy”.
Betty was amper weg of ik zat al bij de huisdokter met Louise, die lijkbleek was opgestaan met onverklaarbare buikkrampen.
De dokter vreesde aanvankelijk voor een appendix.

Op de koop toe is ons Marie zaterdag op een verjaardagsfeestje in een vijver gevallen.
In haar enthousiasme was “zogezegd” een grote hond tegen haar gesprongen, zodat ze de dieperik in ging.
Eventjes was er paniek, want ze kon er niet meer uit op eigen krachten.
De andere kinderen hebben toen geschreeuwd tot die ouders er bij kwamen en ons Marie terug op het droge kregen.
Die mensen waren natuurlijk hevig geschrokken.

Vandaag zat zowaar de ganse familie Spencer - op onze kleinste spruit Maud na - in het dokterskabinet.
Ik had die mens dit jaar - tot voor dit weekend - nog niet gezien, hé.
Liza kon haar nek niet meer bewegen en Louise had terug kolieken in de buikstreek.
Ook Marie had nu keel- en oorpijn (ongetwijfeld het gevolg van in die vijver te plonsen).
Bovendien voelde ik me zelf ook niet kiplekker (darmklachten).
Vandaag was het bijgevolg terug een kalvarietocht met als haltes de dienst Bloedafname, Radiologie, Echografie en de Apotheek.
De ziekenbond gaat weer goed verdiend hebben aan de familie Spencer.
En dan die "lonely Nights", vergeet het maar, om de haverklap een kind dat me uit mijn slaap hield voor een pijnstiller.

Zo zie je maar, als de “Lady of the House” er een paar daagjes tussenuit knijpt, loopt alles in het honderd.
Dat gebeurt nu keer op keer.
De vorige keer dat ze op skireis was had ik ook al een abonnement op de Spoedgevalen.

En ik kon dan ook al die miserie nog niet van me af schrijven, want ze had draadloos internet op haar hotel.
Ik wilde Betty absoluut niet ongerust maken of haar marathon-concentratie verstoren.
Ze had zo naar die marathon toegeleefd, dat ik zeker voor haar de pret niet wilde vergallen.
Bovendien verdient ze meer dan wie ook in dit drukke gezinnetje enkele dagen zorgeloze vakantie.

Nu ja, vannacht is “onze Happy Family” terug verenigd en mag de rust stilaan terugkeren.

Ah ja, zelf heb ik amper gelopen de voorbije dagen en dit op ruim tien weken voor mijn Helsinki City Marathon.
Mijn hoofd stond er echt niet naar.
Ik maak me echter sterk, met Betty Spencer heb ik alvast de perfecte stand-in gevonden voor het geval “Mister Murphy” weer toeslaat.

19:06 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |