31-08-08

Relaxen in Turkije


Hallo, back to reality.

De familie Spencer is gisterenavond veilig en wel in de luchthaven van Oostende aangekomen na een heerlijk ontspannende tiendaagse all-inclusive vakantie in Turkijke.
De batterijen zijn terug opgeladen en we kunnen er opnieuw een tijdje tegenaan.
Morgen gaan Betty en ik zelf terug aan het werk en de schoolpoorten gaan terug open voor de meiden Spencer.
Ik ben daar eerlijk gezegd absoluut niet rouwig om: vakantie is uiteraard heel leuk, maar het kan geen kwaad dat er terug wat normale structuur in het dagelijkse leven zit.

Turkije dan: we zaten in het Delta Beach Hotel in Yalikavak, een kleine 20 km van Bodrum.
Prima confortabel hotel, elke dag zonnig weer (30 – 35°), lekker eten, drie zwembaden, eigen strand aan de zee, animatie, fitness-ruimte, wellness, etc ...
Alles erop en eraan.

Het was er zelfs zo goed toeven dat we eigenlijk amper buiten het domein van het hotel geraakt zijn.
We kunnen bijgevolg moeilijk beweren dat we Turkije gezien hebben, maar ja, wat wil je met vier meiden die van zonsopgang tot zonsondergang aan het zwembad gekluisterd waren.
Ok, we zijn wel naar de plaatselijke marktjes geweest, maar in normale omstandigheden ben ik al geen fan van merkartikelen, laat staan van nep-Lacostes of Dolce & Gabana’s.
Bij het afdingen geef ik dan zelfs express belachelijk lage prijzen door, zodat de Turkse verkopers me linea recta als “crazy nitwit” doorstuurden.

Betty en ikzelf hadden wel graag Halikarnassos en Efese bezocht om eens te checken of hetgene wat verteld werd in mijn grieks-latijnse lessen jaren geleden nog wel klopte.
Ook het Griekse eiland Kos stond op ons verlanglijstje, maar de kinderen vonden dit maar niets, zodat we die uitstap veranderd hebben in een Sunsplash-avontuur op een piratenboot met kinderanimatie.

Wat heb ik dan wel gedaan : goed gegeten, veel gedronken, vier boeken gelezen (van Heleen van Royen, Nicci French, Simone Van Der Vlugt en Eva De Bakker) en bovenal schaamteloos geluierd.
In tegenstelling met Betty heb ik ook amper gelopen, welgeteld 6 km op tien dagen (op de loopband van het hotel).
Die stond dan nog in de fitnessruimte van het hotel, waar het broeierig heet was.
Ik voelde me zoals de atleten die in voorbereiding van Peking 08 in de hittekamer van professor Hespel aan het trainen waren.

Betty heeft zowat elke dag gelopen.
Ah ja, ik heb wel gezwommen en bijna elke dag mijn partijtje beachvolleybal gespeeld.
We hebben zelfs "het Delta Beach volleybaltornooi" gewonnen met ons team Jamaïca.
Dit team was een uniek zestal met twee Spanjaarden, een Israëli, een Palestijn – jaja, wij waren een explosief team - Betty en uw dienaar.
Hoe we aan de naam Jamaïca gekomen zijn is me nog steeds een raadsel ?
Misschien komt het wel door mijn lange dreadlocks ....

Om maar te zeggen dat we ons tien dagen lang kostelijk geamuseerd hebben.

En hoe zit het nu met de loopgoesting, Frank Spencer ?

Wel, die zit nog ergens diep in mij verscholen.
Ik denk dat mijn loopvirus overgezet werd op Betty’s lichaam, want die wordt met de dag meer en meer loopverslaafd.
Ik vermoed zelfs dat ze stiekem In Flanders Field Marathon aan het voorbereiden is ...

Ikzelf ben me momenteel aan het beraden over mijn sportieve toekomst.
In een volgend berichtje onthul ik wellicht daar meer over.

Voorlopig is het koffiedik kijken : misschien maak ik dan straks maar een blitzcarrière - met mijn kathedraal van een lichaam - als een nooit eerder vertoonde authentieke plastinaat in het Körperwelten-cirkus van Dokter Gunther von Hagen :-).

Succes verzekerd !


turkije1

14:03 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

19-08-08

Helsinki marathon : terugblik


Helsinki2Gisterennacht zijn we terug thuis geland na een hilarische terugreis met een verlate terugvlucht en een gemiste treinrit, zodat we - door toedoen van een verstrooide nmbs-bediende - per abuis op een verkeerde trein belandden.
Nu ja, we wijken af : ’t is weer een typisch Spencerverhaal - voor mijn memoires - of om later aan de kleinkinderen door te vertellen.

Zo, ons Helsinki-avontuur zit er weeral op.
Het was wederom een onvergetelijke belevenis, een voltreffer van formaat.
We hadden dan ook nog het super toffe gezelschap van onze marathonman bij uitstek Koen en zijn wederhelft Inge.
We hebben veel gelachen, goed gegeten, zelfs “Leffe” gedronken op een Fins terras, hilarische momenten beleefd, maar ook serieuze gesprekken gehad.
Helsinki zelf is een “coole stad” met veel oosterse en russische invloeden.
We hebben er kilometers afgewandeld, afgevaren en tevens veel bezocht.

Over het lopen zelf worstel ik nog met gemengde gevoelens.
In eerste instantie ben ik uiteraard tevreden dat ik weeral een mooie - en lastige ! - marathon gelopen heb.
Het is reeds mijn negende marathon op mijn palmares : je moet het toch nog steeds doen, hé.
Mijn marathon-teller dikt intussen weer met een eenheid aan : het begint al aardig op te lopen, dat wel.

Maar van de andere kant overheerst momenteel toch nog een gevoel van ontgoocheling over een gemiste kans.
De maandenlange voorbereiding had me vele kilometers en liters zweet gekost.
Ik was er klaar voor, had er veel voor gedaan en gelaten.
Maar op het moment van de waarheid moet je dan genadeloos lossen, terwijl we niet eens zo snel liepen.
Vroeger liep ik dit tempo met de vingers in de neusgaten en nu werd ik er zonder pardon afgelopen.

Kenners beweren dat de marathon in het koppeke wordt gelopen en die stelling kan ik na Helsinki eens te meer beamen.
Als je eraf wordt gelopen, terwijl het niet eens zo snel gaat, dan begin je mentaal in de knoop te liggen en lijkt de finish eindeloos veraf te liggen.
Ik zag dan op de koop toe Koen en Betty meter voor meter van me weglopen.
Dan besterf je het bijna.
Bovendien begint het assortiment kleine kwaaltjes (darmklachten, blaren, vermoeidheid, ...) steeds meer te overheersen en iets later is het “over and out”.

Na de wedstrijd was ik niet alleen stikkapot, maar zat er eerder verslagen bij.
Het ging me niet meer af, ik voelde me een (weblog)-loser.

Vandaag is de bittere pil terug ingeslikt en wat verteerd, maar toch is er nog die wrange nasmaak.
Vroeger zou ik al lang op de kalender gekeken hebben om die prima conditie alsnog te verzilveren in een andere marathon (In Flanders Field ?) over enkele weken.
Maar momenteel heb ik absoluut geen zin meer in wedstrijden lopen.
Trainen met de club(s) en maten, dat wel, maar terug een marathon lopen : nee, bedankt !
Ik heb het momenteel wel eventjes gehad met dat vele lopen.
Bovendien is het ook telkens een mini-aanslag op mijn lichaam.

Voer voor psychologen blijkbaar ...

Nu ja, genoeg gezaagd : dit berichtje klinkt al veel te negatief en zo voel ik me wel niet.
’t Is uiteraard maar lopen, he !
Nu ja, echte marathonlopers gaan wel begrijpen hoe ik me voel.

Donderdag vertrekken we terug voor een volgende etappe in onze vakantie.
Deze keer gaat het zuidwaarts, richting Turkije voor een tiendaags all-inclusive avontuur.
Dit keer met het volledige gezin Spencer, want straks komen de vier meiden terug van kamp.
Ik ga eens het hele loopgedoe van me afzetten en schaamteloos genieten van de zon en allerlei aanverwante geneugten van het leven.
De loopschoenen gaan deze keer niet mee.
Nah, salut en de kost en ... tot in september !

Helsinki1

15:45 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

16-08-08

Helsinki Marathon 4u25’58"


Wreed afgezien, totaal kapot, maar ik wil toch nog rap een kort verslagje van de Helsinki City Marathon posten.

Eerst even vermelden dat het de hele dag geregend heeft : ook tijdens de marathon is het niet meer gestopt met regenen.
De temperatuur was 15° met lichte oostenwind.
Ideaal loopweer in feite.

De bedoeling was om samen met Betty Spencer te lopen aan een tempo van 10 km/u.
We waren amper gestart of ik vroeg me constant af of we niet te snel liepen, maar Betty antwoordde de ganse tijd “bah neen gij, we lopen volgens schema”.
Toen al voelde ik dat het mijn dagje niet zou worden.

Nu ja, we liepen broederlijk samen tot half marathon.
Toen deed ik al teken dat Betty niet meer moest wachten.
Het ging iets te snel voor mij.
Eigenlijk heb ik nog goed stand gehouden tot km 32, want Betty liep toen nog steeds binnen handbereik, ik schat een minuutje voor mij.
Vandaar begon mijn kruistocht met buikkrampen, dixieproblemen, blaren, vermoeide benen, wreed “afzien”.
De man met de hamer had me weeral te grazen genomen.
Verschillende keren dacht ik aan opgeven, maar dit woord staat blijkbaar niet in de woordenboek van een Spencer.

Het parcours zat ook niet echt mee : ik had de ganse tijd “fata morgana’s” over vals plat dat een col werd en over heuvels die in heuse bergen veranderden.
Ik kwam totaal moegestreden en leeggelopen toe in het Olympisch Stadion van Helsinki in 4u25’58”.

Betty had intussen een dijk van een wedstrijd gelopen met een denderend PR.
Aanvankelijk was ik diep ontgoocheld.
Niet echt over mijn eindtijd, want die mag er nog best wezen, maar vooral over het feit dat ik Betty heb moeten lossen, zodat we niet tesamen over de meet konden lopen.
Nu ja, ze was veel te snel en en te sterk voor mij.

We gaan dan maar de ontgoocheling moeten wegspoelen met een Finse olut.
Je kan niet alles hebben in het leven.
Nu ja, marathon "nummer 9" staat toch alweer mooi op mijn palmares.

Greetz …

20:48 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

15-08-08

Helsinki, here we are !


nurmiHallo, inmiddels zijn we rond de middag veilig geland in Helsinki na een perfecte vlucht van een kleine drie uren.
We zijn daarnet nog naar het Olympisch Museum geweest, waar de marathon-expo gelocaliseerd is en waar we onze borstnummers konden afhalen.
Gadgetwoman Betty Spencer heeft weer toegeslagen.
Die laat uiteraard ook niets aan het toeval over.

Ik kon er ook al een eerste groet brengen aan mijn kameraden Paavo Nurmi (foto) en Lasse Viren.
We zijn nu dus ook officiëel klaar voor de Helsinki City Marathon.
Na flink wat zoekwerk en blokjes om lopen hebben we een pasta-restaurantje op de kop kunnen tikken voor de laatste dosis koolhydraten.
Bij mij kon er zelfs al een eerste “olut” in : man, dat smaakte na al die dagen onthouding.

Na een dagje van “tjoolen” en veel wandelen is het nu tijd om flink wat uit te rusten en massage.
We gaan ons eveneens mentaal voorbereiden op de marathon van morgen.
We hebben zelfs al een stukje van het parcours afgewandeld en dit valt enigszins tegen : veel langs het water, prachtige natuur, dat wel, maar constant op en neer, vlak is anders.
Dat gaat wat geven morgen.
Nu ja, what goes up must come down …
Het weer valt heel goed mee : rond de twintig graden maar wel redelijk veel wind.
Hopelijk gaat die morgen wat luwen.
Nu ja, we zijn in blakende conditie : we mogen ons niet verstoppen achter excuses.

Morgen gaan we ervoor …

Hieronder volgt al in avant-première een eerste foto van het podium van de topfavorieten van de Helsinki City Marathon.

podium1

20:19 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13-08-08

Helsinki, here we come!


Helsinki cathedralWe zijn bijna zover.
Gisteren hebben we nog wat losgelopen (40’) maar vrijdag vertrekken we eindelijk naar Helsinki, de Finse hoofdstad.
Elk jaar als de meiden op kamp zijn – ze zijn gisteren voor een weekje naar Essen vertrokken – maken we een city-trip.
En net nu wij in Helsinki landen wordt daar wel een marathon gelopen zeker.
Dat moet juist lukken, hé :-).

Het scenario is als volgt : ’s morgens bij het krieken van de dag gaan we te voet naar het piepkleine stationnetje van Bissegem om vandaar verder te sporen naar Zaventem.
Hopelijk is de staking van het bagagepersoneel tegen dan definitief opgelost.
Alle begrip voor hun werkdruk, maar door onschuldige toeristen te treffen gaan ze weinig bereiken.
Er zijn volgens mij andere manieren.
Maar soit, we gaan de loopschoenen veiligheidshalve in onze handbagage steken, hé.

We zullen Koen en Inge wellicht tegen het lijf lopen in de luchthaven, want zij hebben een identieke city-trip geboekt.
Tegen de middag zijn we dan in Finland en kunnen we inchecken in het Radisson Sas Seaside Hotel, net aan het half-marathonpunt.
Zaterdagnamiddag om 15u00 wordt de marathon gelopen. Een dikke vier uren later kunnen we dan een flesje kraken.
Na de marathon hebben we dan nog (bijna) twee volle dagen om de stad te bezoeken en de Finse sfeer op te snuiven, want we landen pas op maandagavond terug in Zaventem.

Er zijn al een heleboel leuke pronostiekjes binnengekomen, maar je kan nog steeds een gokje wagen op mijn eindtijd.
Misschien ook enkele nuttige randinfo geven : het parcours is naar verluidt niet van de poes.
Ondanks het feit dat Helsinki aan de Baltische Zee ligt is het verre van vlak, noem het eerder heuvelachtig en vals plat.
De weersvoorspelling voor Helsinki zaterdagnamiddag is 19°, bewolkt en 4 Beaufort oostenwind.
Zaterdag wordt de minste dag van de vier, de andere drie dagen voorspelt men zonnig weer met 23°.
Nu ja, voor het lopen zelf hoeft het niet te warm zijn.

Voor alle duidelijkheid wil ik wel benadrukken dat het om mijn tijd gaat en niet diegene van Betty Spencer.
Logischerwijze gaat dit wel dezelfde tijd zijn, maar je kan nooit weten, hé.
Easier said than done ...
Een blessure, een tikje van de hamer of dixieproblemen kunnen alsnog roet in ’t eten gooien.
Wie weet komen we zelfs met zijn drieën over de meet in het Olympisch Stadion.
Dat zou pas mooi zijn …

Inmiddels heb ik ook al enkele woordjes Fins geleerd en ’t is niet eens zo moeilijk : ’t lijkt zelfs nog het best op Westvlaams.
Koffie is “kaffie”
Hallo is “ moi terve”
Doei wordt “moi moi hei hei”
Dank u wel is “ kiitos”
… en bier is “olut”

Met die basiskennis fins gaan we al een heel eind ver geraken …

Moraturi te salutant !

14:00 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

11-08-08

Helsinki Marathon – five Days to go


Helsinki marathonlogo










De voorbije week werd verder afgebouwd naar de Helsinki City Marathon van komende zaterdag.
Zo werden 47 km afgelegd in vier sessies.
Niet slecht voor een tapering-off week.

Het zwaartepunt lag op zaterdag, precies één week voor de marathon, toen Betty Spencer en ikzelf onze laatste duurloop van 23 km afgewerkt hebben in 2u20’.
Het tempo lag iets hoger dan bij onze vorige duurloop (33 km), maar mijn gemiddelde hartslag bleef erg laag (127).
We zijn er dus allebei klaar voor.

In de laatste tien weken haalde ik een weekgemiddelde van 52 km.
Dat is misschien volgens sommige schema’s wat minnetjes, maar naar Frank Spencers normen is dit verre van slecht.
De conditie zit bijgevolg relatief goed.

Deze week wordt dus vooral gerust, veel (water) gedronken en koolhydraten gestapeld.
Ook enkele kleine kwaaltjes (vage rugklachten) kunnen nu een weekje recupereren.
Vanaf heden is het reikhalzend uitkijken en aftellen tot de grote dag en de batterijen, accu's en alles wat nog meer opgeladen kan worden en in Finland van pas komt, tot de rand toe te vullen.

De motivatie om er het beste van te maken zit alvast goed.

Ook Betty verkeert in de vorm van haar leven.
Nu hoor ik jullie natuurlijk al afkomen : “welke eindtijd kunnen we hier opkleven ?”

Wel, dit is altijd een beetje koffiedik kijken.
Wie deze blog al een tijdje volgt weet ook dat ik echt niet wakker lig van PR’s en schitterende eindtijden.
Mijn droom is om samen het Olympisch Stadion van Helsinki binnen te schrijden en “hand in hand, main dans la main” over de eindmeet te komen.
Dat zou emotioneel gezien “the maxx” zijn ...

Op de halve marathon en kortere afstanden ben ik momenteel (nog) iets sneller dan Betty, maar ik weet absoluut niet hoe de verhoudingen liggen over de volle 42,195 km.
Betty heeft de laatste tijd een serieuze progressie gemaakt - van 4u35’ (2007) naar 4u14’ (mei 2008) – terwijl ik de omgekeerde beweging maak en enigszins op mijn retour ben - van 3u59’ in 2006 naar 4u21’ vorig jaar.

Onze strategie is dus als volgt : we starten tesamen en hanteren het “samen uit, samen thuis”-principe zolang alles naar wens verloopt.
Wanneer één van ons beiden “een tikje van de hamer” krijgt of zich het spreekwoordelijke “blok aan het been” voelt, dan mag de andere gerust een tandje bijsteken.
De intentie is uiteraard wel om samen over de meet te komen : het zou stom zijn om met een handvol minuten verschil te eindigen.
Dan kan je volgens mij evengoed samen blijven, hé.
Nu ja, één factor heb je niet in de hand en dat is de vorm van de dag.

Laat dus de pronostiekjes maar komen ... en naar aloude traditie krijgt diegene die mijn eindtijd het dichtst benadert een lekkere fles wijn.
Santé !

Soit, We zijn beiden helemaal klaar voor de marathon, we hoeven hem nu alleen nog maar te lopen ! :-))
That’ s the Spirit … !

07:19 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

06-08-08

Countdown to Helsinki


EzelDe countdown is begonnen …

Nog 9 dagen tot de start van onze Helsinki City Marathon.
Nog 6 trainingen te gaan …
Nog 64 km rustig loslopen vooraleer we de volle rit van 42,195 km aanvatten …
Nog 5 dagen werken en dan grote congé : yes, juij, juicht !

En wat in het post-Helsinki-tijdperk ?

Zeker geen marathonplannen meer in de nabije toekomst, dat staat als een paal boven water.

Het zwarte gat ?

Neen, absoluut niet, integendeel, eerst en vooral maken we tijd voor “Dolce Far Niente”.
Na Helsinki trekken we er op uit met ons gezinnetje om 10 dagen te relaxen en te luieren in Turkije (Bodrum)
’t Is een all-inclusive pakket, zodat we alle ontberingen van deze marathonvoorbereiding ruimschoots gaan compenseren.
We gaan het er eens goed van nemen.

De loopschoenen gaan niet mee, zodat mijn lichaam enigszins kan herstellen van de marathon.
Want de laatste dagen begint er toch wat slijtage op mijn koetswerk te komen.
Niet dat het dramatisch is, maar door de vele trainingen en slopende kilometers begin ik toch wat sluimerende last te krijgen van rug, heup en knieën.
De ontstekingsremmers liggen steeds binnen handbereik.
Ook de batterijen dreigen leeg te lopen.
Helsinki gaat net op tijd komen, want veel meer zware trainingen kan mijn onderstel niet langer verdragen.

Vanaf september begin ik dan terug te trainen om mijn marathonconditie te verzilveren in Rapper dan een Ezel in Kuurne, de grootste halve marathon van West-Vlaanderen.
Deze wordt gelopen in Kuurne op vrijdag 3 oktober om 19u30.
Wellicht gaan heel wat webloglopers en bloggers van de partij zijn.
Ik kan er voor de vuist een tiental opnoemen en wie weet zijn het er zelfs meer.
We kunnen er beslist een leuke avond van maken en na de wedstrijd een lokaal Ezelsbierke drinken.
Akkoord, ’t is wel geen Leffe, maar toch een heerlijke plaatselijke variant.

Wie loopt er nog mee in Kuurne ?

19:32 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

04-08-08

Helsinki Marathon, twelve days to go …


‘t Begint stevig in te korten voor de Helsinki City Marathon van zaterdag 16 augustus.
Vandaar dat Betty Spencer en ondergetekende gisterenmorgen met vereende krachten op pad trokken voor onze langste duurloop (33 km) in deze Helsinki-marathon-campagne.
We kregen daarbij het leuke gezelschap van blogster Jogginggirl, zodat het babbelgehalte minstens de eerste helft verzekerd bleef.

Beeld je het maar eens in, lopen met twee vrouwen aan je zij – links en rechts – die de ganse tijd aan het tateren zijn.
Een mens zou voor minder gaan lopen …

Nu ja, alle gekheid op een stokje, het was heel aangenaam lopen en we waren bijna twee uur ver en ik had amper het gevoel dat ik gelopen had.
Het was precies alsof de tijd voorbij was gevlogen.
Ik voelde me dan ook super goed.

Nochtans was ik met enig voorbehoud aan deze lange rit begonnen.
Bij het klussen in de tuin en het sleuren met loodzware zakken, was er zaterdagnamiddag iets in mijn rug geschoten.
In gedachten doemde opnieuw het “een worst case scenario”-spook op.
Zo heb ik dit jaar al twee marathons (LPM-Genk en Rotterdam, fs), waarvoor ik ingeschreven was, de mist zien ingaan.
’t Zou toch weeral niet waar zijn, hé.
Gelukkig kon Betty’s massage met één of ander Finse wonderzalf en een Mobic me terug oplappen.
Straf spul blijkbaar, want de pijn was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Na het afscheid van Jogginggirl gingen Betty Spencer en ikzelf terug op pad voor een extra lusje.
Het babbelgehalte ging pijlsnel bergaf, maar zo konden we onze adem wat sparen om verder te lopen.
Na 24 km kreeg Betty vervelende steken in de zij en moest eventjes aan de kant.
Na kort overleg besloot ik om alleen verder te lopen, zodat ik haar “in case of emergency” terug kon oppikken met de wagen.
We waren natuurlijk net op het uiterste punt van onze tocht, zodat terugkeren of doorlopen even ver was.
Ik stak een tandje bij en na 3u31’52” was de klus geklaard.
Het was bij Betty bovendien loos alarm geweest, want iets later stond ze al op onze oprit te blinken.

Deze duurloop mag bijgevolg als een geslaagde test voor de Helsinki City Marathon beschouwd worden.
Het vertrouwen in een goede afloop is gevoelig gestegen.
Ok, toegegeven, het tempo lag niet bijster hoog – in 3u32’ zijn er zelfs al velen die een volledige marathon uitlopen – maar het was uiteraard ook “maar” een training, hé.
In deze fase van de voorbereiding primeren de kilometers op het tempo.
Mooi meegenomen was dat mijn gemiddelde hartslag (120 HR) bijzonder laag was gebleven, wat mogelijks wijst op een prima conditie (… of eventueel op een defecte Polar :-)).
Na drie en een half uur lopen was ik dan ook allesbehalve uitgeput.
Hopelijk volgt over twaalf dagen een gelijkaardige begenadigde dag.

Vandaag, rustdag en morgen een halfuurtje loslopen.
We zijn er zo goed als klaar voor, het afbouwen kan beginnen.

13:01 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |