28-11-08

The Road to Rotterdam


Rotterdam09Na enkele looparme maanden wordt het stilaan tijd om terug mijn marathonschema van onder het stof te halen.
Ter verduidelijking : mijn maandtotalen van de laatste maanden liegen er niet om.

In september haalde ik 86 km, in oktober 165 km en november tot dusver 130 km en het ziet er niet naar uit dat er nog veel meer bijkomen deze maand.
Dit zijn alleszins geen maandtotalen die stevig tot de verbeelding van een fatsoenlijk marathonloper spreken, hé.
Mijn gemiddeld weektotaal van de laatste drie maanden ligt zelfs lager dan 30 km.
Gene vetten bijgevolg !
Desalniettemin liep ik op 11 november ll. de halve marathon tussen Deinze en Aalter in een voor mij respectabele tijd van 1u46’.
Wat toch ergens wijst op een solide en stevige basisconditie en dat is ook al iets.

Maandag start echter een nieuwe maand en richten we stilaan ons steven naar de Marathon van Rotterdam van zondag 5 april, over ruim vier maanden.
Wie me kent of dit blogje een beetje volgt weet dat ik geen echte schemaloper ben, noch grote ambities koester.
Als ik blessurevrij de startlijn kan halen en enigszins toonbaar de finish aan de Coolsingel bereik, dan ben ik al een heel tevreden burger.

Maar deze keer ga ik voor de verandering toch nog eens proberen om het onderste uit de kan te halen.
Ik wil op mijn jubileum-marathon - nummer 10 - nog éénmaal schitteren.
“Finir en beauté” heet zoiets.

Ik ga dan wel niet slaafs het schema (van Rob Veer, nota bene) volgen, maar ik ga er toch ook niet al te veel van afwijken.
Het moet een goede leidraad zijn in aanloop naar Rotterdam.

Dit schema is niet al te zwaar en leidt naar goede resultaten.
Voor mijn lichaam alvast geen weektotalen van rond de 100 km, want dan raak ik gegarandeerd geblesseerd.
Neen, het schema bouwt rustig op met regelmatig een herstelweek.
De zwaarste week, ergens in maart, bedraagt 75 km en dat is – zelfs voor Frank Spencer – goed te doen.

Over een eindtijd in Rotterdam spreek ik me nog niet uit, maar de bedoeling is om Betty Spencer te volgen en meer nog, indien mogelijk zelfs te kloppen, woehaha.
The Race in the Race …
En ik heb ergens gelezen dat haar richttijd onder de magische grens van vier uren ligt.
Als dat lukt, dan is zelfs mijn PR (3u57’) in gevaar …

Nu ja, om maar te zeggen dat we vanaf maandag terug de koe bij de horens vatten.

18:21 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

26-11-08

Michelin-manneke


Het is hier al enkele dagen bijzonder kalm op dit blogje en dat heeft uiteraard zijn redenen.
’t Is eigenlijk heel simpel uit te leggen : Frank Spencer is het voorbije weekend ziek gevallen en bijgevolg werd er al bijna een week niet gelopen.
“Simple com bonjour”, hein.

Nu ja, dit wil uiteraard niet zeggen dat er niets gebeurd is.
Maandagmorgen voelde ik mij erg mottig : een keel als schuurpapier, een hoofd dat op barsten stond, etc … .
Aangezien ik al enkele dagen sukkelde met een verkoudheid die niet vanzelf wegging en mijn lichaam blijkbaar “out of order” stond, leek het me toch aangewezen om een bezoekje aan de huisarts te brengen.

De diagnose – virale infectie - was rap gesteld, maar mijn bloeddruk was abnormaal aan de hoge kant.
Ook mijn bloedwaarden van de vorige keer werden onder de loep genomen en besproken.
Verdorie, die cholesterolwaarde zat terug in de alarmfase : 260, terwijl de drempelwaarde op 190 staat.
Terwijl ik toch “relatief gezond” leef : ik rook niet, eet amper vettigheid en ik mag toch ook verkondigen dat ik voldoende beweeg, hé.

Ja ja, ken je dat gevoel : je stapt binnen bij de dokter met een simpele verkoudheid en je gaat terug buiten met een heleboel extra kwaaltjes.
Vandaar dat ik gisterenavond nogmaals mocht terugkeren voor een extra check-up.
Als vervroegd sinterklaasgeschenk kon ik als proefkonijn één dag een gesofisticeerd toestel “ontlenen” dat 24 uur op 24 mijn bloeddruk opmeet.
Miserie, miserie, ik loop momenteel rond met een gordel rond mijn buik met een digitaal bakje in en een opblaasbare zwemband rond mijn rechterarm en dat allemaal met de nodige sensoren, bedrading en bekabeling.
Ik voel met net als een zelfmoordcommando, gelijk een terrorist met een gordel explosieven rond zijn lichaam.

Ook ’s nachts in bed is dit geen lachertje : je kan amper draaien en keren en telkens je dreigt in slaap te vallen wordt je arm opgeblazen net alsof hij er af gerukt zal worden.
Man, man, man, miserie, miserie !
Veel activiteit viel er dan ook niet te bespeuren in bed.
Trouwens, dat toestel registeert elke beweging en echt sexy zag ik er niet uit in mijn pijama.
Betty zei smalend dat ik op een “Michelin-manneke” geleek.

Vanavond word ik terug verlost van mijn “apparaatje” en heb ik weer enige bewegingsvrijheid.
Nu ja, lopen zal toch nog niet voor onmiddellijk zijn.
Een rustweekje is trouwens in deze fase van de voorbereiding geen grote ramp.
Gelet op de weersomstandigheden ben ik heus niet rouwig om binnen in de knusse, warme zetel te vertoeven.
Lang leve de zetelatleten !

12:51 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-11-08

Gezellige winteravond te Wevelgem


Gisteren hebben Betty en uw dienaar een speciale training meegemaakt met de Joggingclub van Wevelgem.
Het bestuur had ons al weken van tevoren verwittigd om best een warme trui voor achteraf mee te brengen.
Het zou ook iets later kunnen worden dan voorzien en je mocht nog niet gegeten hebben.
Rarara, Big Surprise, wat zou dat nu weer worden ?

Ik had in eerste instantie al gedacht aan een bezoekje van de Heilige Man na de training, maar met al “die stouterikken in Wevelgem” leek dat niet direct een logische optie.
Halloween dan, maar dat is toch al voorbij, hé.
Vandaar dat we er nogal wat lustig op speculeerden vooraf.

Nu ja, niet getreurd, we trokken om zeven uur stipt met een honderdtal lopers en loopsters op pad voor een tiental kilometer.
Ik ging van start met de snelle mannen, terwijl Betty verkoos bij de traagste groep te blijven.
Op de piste kruisten we elkaars blik en sloot ze zich alsnog bij onze groep aan, de overloopster.
Na een klein uurtje waren we terug aan ons vertrekpunt, alwaar het bestuur in tussentijd bliksemsnel eet- en drankstandjes tevoorschijn had getoverd.
Betty heeft volgens Garmin zelfs een officieus PR op de 10 km gelopen om toch nog een tikkeltje vroeger aan de toog te staan.

De lekkere geur kwam ons immers al van ver in ‘t park tegemoet.
We werden royaal getrakteerd op ovenkoek met beenhesp en bier – of frisdrank - à volonté.
Meer moet dat niet zijn, hé.
En dan allemaal “gratis voor niks” of toch op kosten van de clubkas, thanks folks !
Inmiddels was Jogginggirl Veerle – zonder lopen - al fluitend gearriveerd, zodat we nog wat konden nakaarten.
Toffe gasten daar in Wevelgem, van mij mogen alle trainingen dergelijk staartje krijgen.

Momenteel is het flink aan het waaien in de streek en lijkt het erop dat het nooit klaar gaat worden.
En in ’t weekend voorspelt de weervrouw heel wat koudere temperaturen met eventueel smeltende sneeuw.
Ik vrees dat we straks onze loopband terug van onder het stof mogen halen.


winteravond1winteravond

12:43 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

19-11-08

Leiemarathon 2009


Gisteren heb ik een kort toerke van een zevental km gelopen, alles op het gemak zenne.
Mijn volgende wedstrijd is pas over ruim een maand en dat wordt de Kerstcorrida van Deerlijk op zondag 21 december.
Altijd al een leuke wedstrijd geweest : veel lopers, veel publiek, ambiance en bovenal … jenever.
Je hebt in Deerlijk de keuze tussen 5 en 15 km en er wordt voor een goed doel (De Kim) gelopen.
Naar verluidt zouden the Spencers daar zelfs met een Kerststalletje staan.
Ik heb dat ergens gelezen : jaja, wie weet, surprise ?

Verder heb ik me gisteren ook nog wat met muziek bezig gehouden : de nieuwe schijfjes van Amy MacDonald en Dido beluisterd.
Acherna heb ik “als toemaatje” naar een documentaire over TC Matic en Arno gekeken.
Nostalgie troef uiteraard !
Ohlalala, c’ est magnifique …

Intussen wordt er ook al volop gestemd voor de najaarsmarathon op de Webloglopers-site.
’t Lijkt stilaan duidelijk welke richting wij uitgaan.

Dit is - onder voorbehoud - de tussenstand :

Leiemarathon : 11 stemmen
Eindhoven : 4 stemmen
Berlijn : 3 stemmen
Brussel : 2 stemmen
Amsterdam : 1 stem

Het ziet er dus naar uit dat de meeste bloggers op de magische datum 20092009 langs de Leieboorden tussen Deinze en Wevelgem gaan lopen.

Er kwamen ook enkele reacties binnen van lopers die niet voor de Leiemarathon gekozen hebben.
Niemand hoeft aan mij verantwoording af te leggen, hoor.
Welke marathon je ook kiest, even goede vrienden.
Ik snap ook wel dat een marathon iets is wat je niet elke week of maand loopt - tenzij je Koen heet - en dat elke keuze er meestal één is na veel wikken en wegen.
Sommigen lopen er maar één per jaar en kiezen er dan uiteraard een speciale marathon uit of koppelen dit aan een city-trip.
Tuurlijk alle begrip daarvoor.
Er zijn bovendien ook lopers die de volle 42 km nog niet in de benen hebben.

Maar om ook al die mensen toch bij het gebeuren te betrekken had ik het illustere idee om voor enkele fietsen te zorgen tussen Deinze en Wevelgem.
Als “Local Hero” is dit voor mij praktisch wel enigszins te regelen.
De bedoeling is om elke Weblogloper te voorzien van een fietsende begeleider langs de Leieboorden.
Voor de loper zelf is het uiteraard heel handig om een bloggende “Compagnon de Route” naast zich te hebben met aanmoedigingen, tussentijden, drinkbussen, energy gels en repen, etc …
Ook voor de fietser zelf kan het een aangename dag worden en kan hij of zij toch de typische marathonsfeer opsnuiven in plaats van de ganse tijd aan de finish te wachten.
Mooi meegenomen is dat daarmee onze groep meteen kan verdubbelen en dat is toch de achterliggende gedachte bij een webloglopers-marathon.
Twee vliegen in één klap.
En achteraf kan dan uitgebreid verbroederd worden.

Nu ja, we zien nog wel, we hebben nog alle tijd om dit verder uit te werken en er een heel leuke dag van te maken.

13:03 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

17-11-08

Poll najaarsmarathon 2009 ?


Het voorbije weekend was relatief rustig ten huize Spencer.
Zo was ons florerend taxibedrijf op zaterdag opeens werkloos.
Dat was ook al lang geleden : er was geen judo voor Maud en Louise wegens tornooi te Lendelede op zondag, er was evenmin volleybal voor Liza omwille van de match op zondag in Ledegem en evenmin turnen en atletiek voor Marie - pols in het gips – zodat de voltallige familie Spencer eens kon uitslapen.

Ik merk op diverse blogjes dat intussen al duchtig plannen worden gemaakt voor volgend jaar.
Ook bij de Webloglopers loopt momenteel een poll voor de najaarsmarathon 2009.
Je hebt er chronologisch de keuze tussen :

- Berlijn op 20/09/09
- Leiemarathon op 20/09/09
- Brussel op 04/10/09
- Eindhoven op 11/10/09
- Amsterdam op 18/10/09

Bedoeling is om met zoveel bloggers mogelijk dezelfde marathon te lopen en te verbroederen voor- en achterna.

Ik heb ook mijn stem uitgebracht en het zal wellicht niemand verbazen dat ik voor de Leiemarathon op de magische datum 20092009 gekozen heb omdat – (Mario vroeg ons om onze keuze te motiveren en er een blogonderwerp over te schrijven) :

- 1° het een perfect georganiseerde marathon is “voor en door marathonlopers zelf” en niet door een commercieel – lees duur - evenementen-bureau.
- 2° je loopt langs de Leieboorden in een mooi en rustig natuurkader.
- 3° deze marathon is nog kleinschalig – vorig jaar 330 lopers – zodat je in groep kan opvallen en veel makkelijker kan verbroederen voor- en achterna. Bloggers als spelden in een hooiberg moeten zoeken is toch verre van ideaal.
- 4° het is nog een koopje ( € 15 tgo. Berlijn € 95) en niemand hoeft zich extreem ver te verplaatsen.

Het is ook tevens de keuze “stadsmarathon” versus “de kleinschalige natuurmarathon” met zijn specifieke “pro en contra”.
Ik besef ook wel dat het publiek langs de Leieboorden niet rijen dik zal staan– je gaat daar zeker stukken hebben, waar je geen kat ziet -, terwijl je in Eindhoven langs Stratumseind vooruitgestuwd wordt door het dolle publiek.
Van de andere kant heeft een kleine marathon ook zijn charmes en word je individueel in de watten gelegd.

Inmiddels hebben er al een vijftiental bloggers gestemd.
Ik heb de indruk dat sommigen blijkbaar de vraag enigszins verkeerd ingeschat hebben.
De vraag was niet “welke wil je absoluut zelf lopen” maar “ welke marathon kunnen we met zo veel mogelijk bloggers gezamenlijk lopen”.

Berlijn is uiteraard een fantastische marathon – staat ook nog hoog op mijn verlanglijstje “marathons to do” -, maar je kan moeilijk verlangen dat iedereen een dure city-trip boekt.
Je zou dan evengoed ook New York City Marathon aan het keuzelijstje kunnen toevoegen.

Soit, aan jullie de keuze, iedereen – met een blog - kan zijn stem uitbrengen op de Webloglopers-site tot 30 november.
Ik ben eens benieuwd wat er uiteindelijk uit de bus komt.

Nu ja, toch nog deze kantbemerking.
Deze poll is uiteraard leuk om éénieders mening eens te weten maar ik maak me absoluut geen illusies hoor.
Uiteindelijk doet iedereen zijn zin : elke blogger is vrij om te lopen en te staan waar en wanneer hij zelf wil.
Beschouw het als een verdienstelijke poging om alle violen gelijk te stemmen.
Iemand die persé Amsterdam wil lopen, zelfs al is de gemeenschappelijke keuze op Brussel gevallen, gaan we toch niet kunnen tegenhouden.

Laat de democratie bijgevolg maar zegevieren …

12:42 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

12-11-08

Deinze – Aalter, halve marathon in 1u46’20”


deinze11











































Gisteren waren we samen met heel wat “webloglopers” en “facebookrunners” van de partij voor de halve marathon tussen Deinze en Aalter-Bellem.
Er was vooraf al veel over geschreven, gepalaverd, gelachen, gezeverd, etc …, zodat het zonder twijfel een heel leuke dag zou worden.

De storm van de voorbije nacht was zelfs gaan luwen en mijn buienradar had droog en zonnig weer voorspeld tussen 13u30 en 15u30.
Jogginggirl Veerle kwam ons zoals afgesproken oppikken om gezamelijk naar Bellem te carpoolen – Thanks !.

Eventjes leek mijn halve marathon in het water te vallen, toen ons Marie (11) de avond tevoren van de trap was gedonderd, maar de schade bleef gelukkig beperkt tot wat schrammen, veel blauwe plekken en een pols in het gips.
Bijgevolg konden we onze bende kwebbelende meiden veilig toevertrouwen aan de kinderoppas van dienst.

Ter plekke aangekomen stond organisator en initiatiefnemer Joeri, alias Cremke al te glunderen door de overweldigende opkomst van bloggers, feestboekers en lopers “tout court”.
Omstreeks 12u30 palmden we gezamenlijk één van de vijf bussen in om naar de startplaats in Deinze te rijden.
Ik had in een vorig berichtje als insidejoke het begrip “jeneverbus” laten vallen met als gevolg dat er op facebook een heleboel gissingen en speculaties circuleerden, grapje geslaagd bijgevolg.
Ook Joeri had mijn stille wenk blijkbaar begrepen, want plots stond hij voor mijn neus met een heerlijk flesje Filliers.
Uiteraard kon ik toen niet weigeren, hé.

We waren bijgevolg al inwendig opgewarmd toen het startschot om 13u30 weerklonk :-).
Ik had met Betty afgesproken dat ik met de bende facebookrunners (o.l.v. Katrien en Tiny) zou meelopen en zou volgen zolang mijn benen het toelieten.
Zo vormden we een mooi groepje : borstnummer 1 (Nico) liep zelfs gezwind in ons midden.
Zo waanden we ons zelfs eventjes koplopers.
Het tempo lag strak op 5’ per km (12 km/u).
Eventjes was er een gat geslagen van een hondertal meter maar onder impuls van een sterke Fré – mercikes - en Vincent (man Chris R.) kwamen we terug bij de bende.

Aan de vermaledijde brug – rond km-punt 14 – brak ons groepje in stukken.
Ik kwam ook eventjes achterop toen mijn enkel diep in de modder wegzakte omdat ik een paadje naar de brug toe ietwat verkeerd ingeschat had, maar ik kon gelukkig terug aanpikken.
De laatste 6 km richting finish waren ferm tegen wind.
In alle eerlijkheid er wel even bij vertellen dat we toen al bijna 15 km met rugwind hadden gelopen.
In tegenstelling tot enkelen van ons groepje had ik redelijk goed gedoseerd, want bij het beuken tegen de wind kon ik mijn dieselmotor blijven ronddraaien.
In de laatste km met de finish in zicht en bij het horen van de speaker kreeg ik terug vleugeltjes en kon ik zelfs nog versnellen om uiteindelijk te finishen in 1u46’20”.

Cremke, ik weet niet welk poedertje je in die appeljenever gedaan hebt, maar ’t was blijkbaar straf spul.
Ik liep bijna tien minuten sneller dan in Rapper dan een Ezel in Kuurne vorige maand.
Hier zit bijgevolg een tevreden burger.

Betty had blijkbaar een mindere dag, want zij finishte op ruim een kwartier van mij in 2u02’.
Daarmee is “het débacle van Helsinki” ruim uitgewist en gaat het hoongelach over mijn loopprestaties ten huize Spencer stilaan verstommen.

Zoals steeds werd achteraf uiteraard verbroederd tussen pot, pint en spacecake – thanks Tiny – en konden we moe maar tevreden huiswaarts.
Deinze-Aalter zorgde weer voor een super plezante dag. Daar doen we het uiteraard voor.
Je zou er haast bij vergeten dat er nog gelopen moest worden.
Bedankt aan alle aanwezigen voor de aanmoedigingen.
Uiteraard voor herhaling vatbaar …


Op de foto : Etienne, Cremke, Frank en Betty Spencer met de onvermijdelijke bloggersdrank.

deinze1

12:41 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

10-11-08

Badminton-tornooi te Heule


Zaterdag heb ik mijn come-back gemaakt bij het badmintonnen.

Even kort situeren.
Voor de goede verstaanders : vroeger – lees in mijn jeugdjaren en dit is ook al ruim 25 jaren geleden - was ik nogal een fervente badmintonner en kon ik redelijk goed overweg met het pluimpke.
Door studies, huwelijk, kids, etc ... is het badmintonnen totaal verwaterd.
Hoe gaat dat, hé.
Ik had de voorzitter al een paar keren toevallig tegen het lijf gelopen en telkens eindigde het gesprek met “ wanneer kom je nog eens af naar de training ”.

Daarom had ik me al een tijdje voorgenomen om mijn racket vanonder het stof te halen.
Klein probleemke : mijn club in Heule speelt enkel op woensdagavond en dit is tevens de vaste judo-avond van Betty.
Dat is nu eenmaal het grote voordeel van lopen : dat kan je ten alle tijde doen, je hoeft je niet te verplaatsen, geen zaal te reserveren en je kan het op elk vrij moment van de dag doen.

Vandaar het goede voornemen om het racket terug ter hand te nemen wanneer de meiden wat groter werden en eens anderhalf uurtje alleen thuis kunnen blijven.
Zo gezegd, zo gedaan.
Na het verlof heb ik de knoop doorgehakt en ben ik terug een pluimpje gaan slaan.
Bovendien zat ik toen in een serieuze loopdip na een mindere marathon en had het eventjes gehad met dit vele lopen.
Dit maakte de keuze uiteraard veel makkelijker.

Badmintonnen – zelfs al is het jaren geleden – verleer je uiteraard niet.
De reglementen en puntentelling zijn enigszins gewijzigd, maar het spelletje zelf is uiteraard hetzelfde.
Die eerste keren verliepen nogal vlot, zodat ik me makkelijk heb laten overhalen om terug een tornooike te spelen.
Het was trouwens het jaarlijks treffen van mijn eigen club in Heule.

Mijn eerste match om 9u30 ’s morgens was tegen een jonge kerel uit Geluwe.
Ik vreesde al een flink pak slaag te krijgen, maar die gast was precies nog niet goed wakker, want in een mum van tijd was hij uitgeteld.
Oef, die eerste zege was meteen binnen, mijn tornooi kon al niet meer stuk.
Daarna won ik nog twee partijen tegen spelers uit Ingelmunster en Moeskroen en mocht ik de finale spelen tegen een kerel uit Izegem.
De eerste set kon ik nog binnenrijven, maar toen had ik wel op mijn adem getrapt en ging ik uiteindelijk nog onderuit.

Badminton is heel intensief en na een matchke ben je echt eventjes uitgeteld.
Man, man, man, dat kan lastig zijn.
Gisterenmorgen was ik trouwens “stokkestijf”. Dat krijg je uiteraard door het belasten van al die spiergroepen, waarvan je niet vermoedt dat je ze hebt.

Inmiddels was ik ook al Dubbelspel aan het spelen met clubgenoot Kris.
Hier konden we samen twee partijtjes winnen om uiteindelijk de duimen te leggen tegen een Kortrijks duo.

Al bij al een positieve balans na een heel gezellige dag.
Voor alle duidelijkheid : het betrof hier wel een recreatief tornooi, hé, en geen pré-olympisch kwalificatie-tornooi, hé :-).

Nu ja, dit badmintonnen is een plezant sportief tussendoortje in een druk sportief leven.

Morgen gaan we terug de loopschoenen aanbinden en zijn Betty en ik zelf van de partij in de halve marathon Deinze - Aalter.
Weeral een voltreffer want er staan heel wat bekenden (blog en facebook) aan de start.
Het weer kan echter een spelbreker worden, want de voorspellingen voor morgen – storm en regenachtig - zijn niet minnetjes.
Wie zich de halve van Sluis vorig jaar nog herinnert, weet dat lopen in de storm geen evidentie is.
Ik werd toen zowat weggeblazen : naar het schijnt zoeken ze daar in Sluis nog steeds lopers.

Ik ga morgen bijgevolg weeral enkele brede ruggen moeten zoeken ...

Aan alle dapperen, veel sukses !

09:09 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07-11-08

Facebook-lopers


facebookYes, ’t is vrijdag …
We hebben terug een extra lang en druk sportief weekend voor de boeg.
Morgen speel ik mijn eerste badmintontornooi in Heule : ik ben er ingeschreven voor de disciplines “Enkel Heren” en “Dubbel Heren”.
Gezien het twintig jaar geleden is dat ik nog een tornooi gespeeld heb, weet ik absoluut niet welk niveau ik kan en mag verwachten.
Omdat het elke woensdagavond op training zodanig druk is dat er alleen dubbelspel gespeeld kan worden, heb ik ook al jaren geen Enkel meer gespeeld.
Ik besef wel dat ik niet meer zo “katterap” ben als vroeger, maar ik ga me toch niet geven tegen dat jong(er) geweld.
Misschien wordt het wel de come-back van het jaar … :-)

In de namiddag volgt dan dubbelspel : onze secretaris heeft mij daarvoor ingeschreven, maar tot op heden weet ik nog steeds niet wie mijn partner wordt.
Het wordt bijgevolg een “blind date”.
Als dat maar goed afloopt.

Betty heeft daarna ’s avonds geboekt voor een “kaas- en wijnavond” van het JRK te Harelbeke.
Klein probleemke : ik lust absoluut geen kaas.
Ik zal zelfs meer zeggen : ik walg ervan.
Moest men mij in “Fear Factor” als ultieme proef kaas laten eten, dan kan ik direct mijn boeltje pakken.
Betty gaat bijgevolg een dubbele portie kaas mogen verorberen.
Ik heb al gezegd dat ik deze handicap ga compenseren met een extra portie wijn maar ik vrees dat dit smoesje niet gaat pakken.

Zondagvoormiddag ga ik als ultieme training terug mijn toerkes lopen in de Gavers om conditioneel klaar te staan voor de halve marathon Deinze - Aalter van volgende week dinsdag 11 november.
Ik heb me uiteindelijk last-minute ingeschreven voor deze “Facebookloop”.
’t Lijkt me biezonder leuk om enkele “facebook-lopers” en “weblog-lopers” terug in real life te ontmoeten, sommigen zelfs voor de eerste keer.
Het zal daar plezant worden op dat jenever-busje tussen Bellem en Deinze : “Busje komt zoooo …”.
Dat wordt weer lachen geblazen en dat op een Wapenstilstand !

Ik heb ook gemerkt dat het gros van die “Facebooklopers” ongeveer hetzelfde tempo zullen lopen.
Ik ga bijgevolg mijn karretje aanhaken en wel zien waar we uitkomen.
De conditie zit momenteel relatief goed : gisteren ben ik nogmaals van thuis uit vertrokken voor een lange duurloop met de joggingclub van Wevelgem.
We zijn bijgevolg zo goed als klaar voor een leuke halve marathon.
I am looking forward to it !

12:51 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

03-11-08

Cross der Jongeren te Waregem – 4 km in 17’30”


CrossWaregemEen nieuwe week, een nieuwe dag.
’t Weekend is weeral voorbij gevlogen …

Zaterdag was het Allerheiligen, de dag bij uitstek voor ons traditioneel kerkhofbezoekje.
Dan volg ik telkens mijn normaal parcours : het eerste toerke langs mijn dierbaren en het tweede toerke voorbij “de laatste nieuwkomers”.
Dan is het soms wel eens verschieten in de aard van “wablief… is ook al heen gegaan en die ook al ?”
Ik stel eveneens elk jaar meer en meer vast dat er steeds meer jonge(re) mensen op het kerkhof liggen.
Een kerkhofbezoek is voor mij altijd een moment van bezinning.
Waarom ons telkens druk maken over bagatellen : “Après nous le déluge”.

Daarna heb ik nog “à l’ improviste” een twaalftal kleddernatte km gelopen langs de Leie, samen met de twee Veerles, ’t is te zeggen Jogginggirl en Betty.
We waren blijkbaar nog diep onder de indruk van ons kerkhofbezoek, want in tegenstelling tot anders werden er deze keer serieuze filosofische gesprekken gevoerd.

’s Avonds – na de traditionele wafelenbak van oma – trok ik richting Brugge voor de derby Club – K.V. Kortrijk.
Club heeft verdiend gewonnen (4-1) – laat daar geen discussie over bestaan - na een genietbare wedstrijd met twee ploegen die vrank en vrij voor de aanval kozen, totdat de scheidsrechter het nodig vond om zichzelf in de schijnwerpers te zetten en de wedstrijd te ontsieren met een lichte penalty en een werkelijk riducule rode kaart.
Daarna werd amper nog gevoetbald of toch “sens unique”.
Nu ja, het was toch een leuke voetbalavond, thanks Koen !


Zondag was het cross-tijd.
Plaats van de afspraak was de Hippodroom van Waregem voor de Cross der Jongeren.

Meteen het cross-debuut als miniem voor onze dochter Marie (11).
Dit was wel een flinke afknapper voor haar : de traantjes vloeiden rijkelijk na de finish.
Als “bleuke” is ze na de start meegegaan met de grote hoop – die meiden stuiven daar echt als gekken weg na het startschot - en heeft daarbij haar motor opgeblazen, met als gevolg dat ze het tweede rondje compleet stilgevallen is. Ze zat er helemaal door.
Dat heet dan leergeld betalen zeker, volgende keer beter Marie.

Na de jongeren was het de beurt aan de iets rijpere jeugd.
Eerst mocht Betty aan de slag voor een 2 km-cross – voor haar versie van de feiten, check haar blogje.

Daarna was het mijne toer : eerste probleemke, ik had geen spikes, terwijl bijna iedereen speciaal schoeisel aanhad.
Ik had weinig zin om mijn sneeuwwitte Ascics als zuignappen in de modder te zien verdwijnen.
Gelukkig was het een prachtige zonnige dag en was er van modder niet echt sprake.
Ik mocht starten met de veteranen 1 – dat noemen ze dan de Cross der Jongeren, haha – maar net als de kids stoven die “krasse knarren” ook weg na het startschot.
Ik had me voorgenomen om niet te hard van stapel te lopen en de kat uit de boom te kijken, maar éénmaal je loopt word je door het enthousiasme meegesleurd.
Man, man, man, dat ging hard, de gashendel ging volledig open.
Ik finishte na vier toerkes van 1 km in 17’30”.

Daarmee had ik 13,7 km/u gelopen - naar aloude Spencernormen is dat redelijk snel - en dat was ook al lang geleden, zenne.
Nu ja, vooraleer jullie zich illusies of begoochelingen beginnen te maken.
’t Was ook “maar “ 4 km en dan mag je eens lekker in ’t rood gaan : je weet dan ook dat het na een dik kwartier gedaan is, hé.
En met die tijd, waar ik heel tevreden mee was, heb ik echt bitter weinig lopers achter mij gelaten hoor, een paar “ouw peekes” buiten beschouwing gelaten.
Crossen is blijkbaar voor de rappe mannen.

Nu ja, ’t was heel plezant en zeker eens voor herhaling vatbaar !


CrossWaregem2

12:40 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |