26-05-09

Positief nieuws


Na een vijftal extra lange dagen wachten op medisch nieuws en wat slapeloze nachten kwam gisterenavond dan uiteindelijk het verlossende telefoontje van de dokter.

De botscan en recente bloedonderzoeken hebben aangetoond dat de infectie op het bot zo goed als genezen is.
De drastische zware antibioticakuur is dus toch efficiënt gebleken en tot mijn grote opluchting ben ik vrijgesteld van een nieuwe intraveneuze herhalingskuur van twaalf weken.
Die twee weken kliniek zijn dus niet voor niets geweest.

We moeten volgens de dokter uiteraard wel kort op de bal blijven spelen.
Halfweg juni moet ik terug onder de scanner – deze keer een NMR-scan – om te checken of die infectie niet blijft rondsluimeren of terug opspeelt.
Ik moet bijgevolg extra waakzaam blijven bij koorts of ander onheil.

Al bij al goed nieuws : vooral het feit dat ik geen extra intraveneuze antibioticakuur moet volgen is een grote opluchting.
Het zwaard van Damocles is dus afgewend.
Het dagelijkse leven kan bijgevolg terug stilletjesaan zijn gewone gang gaan en we kunnen terug plannen maken.
Mannen maken plannen ...

Enig minpuntje uit de recente scan is dat het breukje in het bekken blijkbaar erg moeizaam geneest, want de scan toonde volgens de arts nog steeds een identiek beeld als twee weken geleden.
We gaan bijgevolg wat meer moeten rusten.

Waarschijnlijk heb ik dat in de voorbije drukke feestdagen (communies, etc ...) wat te weinig gedaan.
Uiteraard is rusten niet evident in een hektisch gezin met vier kinderen.
In het ziekenhuis zit er niets anders op dan rusten, hé.
Als er dan thuis zoveel huishoudelijk werk gedaan moet worden is het voor mij als bezige bij extra moeilijk om vanuit mijn luie zetel lijdzaam toe te kijken.
Daardoor durf ik mijzelf soms wel eens voorbij te hollen.
De dokter heeft me nog maar eens op het hart gedrukt dat ik eigenlijk het bekken zoveel mogelijk moet ontlasten en enkel mag stappen op krukken wanneer het echt niet anders kan.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik deze wijze raad de voorbije dagen meermaals in de wind geslagen heb.
Telkens ik me een tikkeltje beter voelde durfde ik die stomme krukken wel eens werkloos in de hoek te laten staan.
Niet slim natuurlijk, door overdag al mankend rond te pikkelen betaalde ik ’s avonds de tol en kreeg in bed terug pijn.

Soit, het is nu eenmaal zo, iedereen leert uit zijn fouten.
Ik onthoud vooral het positieve nieuws dat de zware infectie bedwongen is en die breuk zal met enkele extra rustdagen ook wel spontaan genezen.
Er komt stilaan terug licht aan het einde van de tunnel.

Volgende week dinsdag moet ik opnieuw naar de specialist op controle en ik maak me sterk dat ik tegen dan wel groen licht krijg om terug aan de slag te gaan.
Ik heb toch één wijze les uit die nachtmerrie onthouden.
Ik ga in ‘t vervolg toch drie keer nadenken vooraleer ik me nog eens laat vaccineren

10:08 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

23-05-09

Botscan


We zijn terug een weekje verder, dus tijd voor een korte (medische) update.
Dinsdag is het trouwens al vier weken geleden dat ik die noodlottige vaccinatie gekregen heb.
Wat vliegt de tijd ...

Het gaat intussen steeds beter met mijn linkerbeen.
Stappen in huis lukt zelfs al zonder krukken.
Buitenshuis gebruik ik uiteraard wel nog die krukken voor langere stukjes.
Het is wel eerder stevig manken dan stappen, maar beter dat dan niets.
Ook met de wagen rijden valt gelukkig mee.
Eigenlijk mag het niet, maar éénmaal ik mijn verkrampte linkerheup in de wagen geworsteld heb, kan ik probleemloos van punt a naar punt b rijden, als ik het pijnlijke in- en uitstappen eventjes buiten beschouwing laat.

Woensdag was een botscan voorzien in het ziekenhuis.
Toeval wil dat ik de verpleger, die de botscan uitgevoerd heeft, persoonlijk ken, maar hij kan en mag begrijpelijkerwijze niets lossen over de resultaten.
Ik heb het nog met een kwinkslag geprobeerd om iets uit zijn neus te peuteren, maar dat was vergeefse moeite.
Tja, ik begrijp dat wel hoor, elke verdere uitleg - zowel positief als negatief – is exclusief voor de artsen.
Een verpleger is daarbij uiteraard gebonden aan het medische beroepsgeheim.
Ik zou niet willen dat hij daarom in moeilijkheden komt.

So far, so good.
Normaal gezien krijg je het resultaat van een botscan binnen de 24 uren, maar ik had natuurlijk de pech dat het donderdag Hemelvaart was.
Vrijdag dan maar : terug gebeld naar de dokter, maar er was nog steeds geen uitslag binnengekomen op zijn computer.
Op de dienst Nucleaire geneeskunde maakten ze vrijdag de brug : er was wel een radioloog standby, maar dan enkel voor dringende gevallen en dat ben ik uiteraard niet.
In ’t weekend idem dito, zodat ik pas maandag meer zekerheid zal krijgen over mijn nabije toekomst.
En dit is flink vervelend, want die onzekerheid knaagt en ik kan voor het ogenblik niets concreets plannen.

Alles staat of valt bij het feit of ik al dan niet nog een extra kuur intraveneuze antibiotica moet krijgen en desgevallend hoe lang ?
Als men op de nieuwe botscan nog een zwarte zone opmerkt rond mijn bekken, dan is mijn infectie (osteomyelitis) nog niet genezen en start men uit voorzorg terug met antibiotica – drie maanden ? - om die duivelse strepto- en pneumokokken op het bot definitief te vernietigen.

Dit gegeven en die onzekere situatie zorgen willens nillens voor slapeloze nachten.
Zo kan ik tussen nu en de komende drie maanden niets concreets plannen en laat dit nu net de leukste maanden van het jaar zijn.

Ik moet bovendien het saldo van onze vakantietrip naar de Mont Ventoux – twee weken in juli – dringend vereffenen, maar als ik de komende maanden twee maal daags naar het dagziekenhuis moet om een baxter antibiotica, dan valt die reis uiteraard in het water.
Vandaar ook efkens uitstel van betaling, zodat ik bij een “worst case scenario” enkel ons voorschot in rook zie opgaan.
Zelfs daguitstappen of weekendjes zijn moeilijk in te plannen op de kalender, zolang ik geen uitsluitsel heb.

Als muziekliefhebber en concertganger pik ik ook graag een festivalletje mee, maar hier heeft het wederom geen zin om tickets aan te schaffen, als je niet 100 % zeker bent dat je er bij kan zijn.
Ook voor mijn werkgever is de situatie wellicht vervelend.
Voorlopig steken mijn collega’s een tandje bij en worden extra uren gepresteerd, maar deze situatie is uiteraard niet eeuwig rekbaar.
Maar zolang ik geen definitieve diagnose heb, is het eveneens zinloos om een vervanger aan te trekken.

Hopelijk krijg ik maandag wat meer concreet nieuws over mijn gezondheid.
Ik duim uiteraard voor een gunstige diagnose, zodat ik rap terug aan de slag kan.
Momenteel ben ik nog wat minder-mobiel, maar zoals de situatie de voorbije week in gunstige zin geëvolueerd is, hoop ik toch om tegen het einde van de maand terug voluit te kunnen stappen.

Als die antibiotica-kuur dan toch moet, dan wil ik er evenwel zo rap mogelijk mee starten, dan ben ik er even snel van af.
Elke dag uitstel is dan een verloren dag.

Lopen of sporten “tout court”, dat wordt ongetwijfeld een andere zaak.
Dat wordt beslist een lange revalidatie, maar eerlijk gezegd is “een wedstrijdje lopen” op dit moment het verste van mijn zorgen.

Wordt vervolgd ...

10:05 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

18-05-09

Osteomyelitis


Ik ben nu al bijna een weekje thuis na twaalf dagen kliniek, ruim de tijd dus voor een (medische) update.
Eerst en vooral zeggen dat ik me elke dag wel een tikkeltje beter voel.
Dat kan ik niet ontkennen, maar de wonderbaarlijke genezing, waar ik stiekem op gehoopt had, is er nu ook weer niet gekomen.
Autonoom stappen lukt nog niet.
Het is nog erg pijnlijk en lijkt eigenlijk meer op “waggelen als een zatte gans”.
Ik behelp me uiteraard wel met krukken en voor lange afstanden gebruik ik de rolstoel.

Het slapen is ook een probleem.
Normaal gezien ben ik in bed nogal een woeler en slaap altijd op mijn zij.
Maar nét op dat punt situeert zich het pijnlijkste plekje, zodat ook dit geen optie is.
Als ik uiteindelijk oververmoeid in horizontale positie alsnog in slaap geraak, dan kom ik geheid na enkele uren terug wakker door rugpijn.
Ik denk niet dat ik de voorbije weken al langer dan drie uren aan één stuk doorgeslapen heb.
Nu ja, gene paniek, ik zit of lig 24 uur per dag binnen mijn vertrouwde muren, zodat ik meestal een middagdutje of hazenslaapje doe in de zetel.

Ik kan nu ook eindelijk die stapel lectuur inhalen en wat tv kijken.
Ik heb tot vervelens toe al het hele gamma herhalingen van Vitaya bekeken : koken, klussen, medische info, exotische bestemmingen zoals “ a place under the sun” hebben intussen geen geheimen meer voor mij.
David - van de judo - heeft me ook een hele bak dvd’ s bezorgd. Thanks !

Inmiddels hebben de vele scans en onderzoeken ook al een voorlopige diagnose opgeleverd.
Men heeft blijkbaar de boosdoener kunnen ontmaskeren.
Het kind heeft zelfs een naam gekregen - “osteomyelitis” met botoedeem - of in normale mensentaal “infectie van het bot”, veroorzaakt door bacteriën met als gevolg een serieus functieverlies van het linkerbeen.
Het breukje in mijn bekken zit er uiteraard ook nog, maar dit baart de dokter momenteel weinig zorgen.
Dat zal ongetwijfeld spontaan genezen.
Dit breukje kan men trouwens toch amper behandelen : men kan toch moeilijk een bekken in het gips steken.

En wat zijn nu de prognoses voor de nabije toekomst ?

Voorlopig is dit nog koffiedik kijken.
Eerst en vooral krijg ik woensdag nog een botscan en afhankelijk van het resultaat en het verschil met de vorige botscan van twee weken geleden krijg ik het vervolg van de behandeling.
De dokter sprak er zich nog niet 100 % over uit, maar maande me toch aan om ernstig rekening te houden met een “worst case scenario” en dit betekent 3 maanden ononderbroken intraveneuze antibiotica, twee maal daags in het dagziekenhuis, zeven dagen op zeven.

Antibiotica in orale vorm - pilletjes - is geen optie omdat men in die omstandigheden niet de gewenste hoge dosis kan geven en het bot – dat sowieso weinig doorbloed is – op die manier niet bereikt kan worden
Ai, dit gaat ingrijpende gevolgen hebben en daar wil ik momenteel nog efkens niet aan denken.

Wat gebeurt er dan als ik dit niet doe ?

De acute vorm van osteomyelitis – die ik nu heb – kan dan chronisch worden.
Dan blijft de infectie met streptokokken in het bot sluimeren en kan ten gepaste tijde terug opflakkeren en dan kan het wel eens minder goed aflopen.

Nu ja, we lopen op de feiten vooruit.
Na de botscan gaan we terug heel wat wijzer geworden zijn.

Inmiddels is het bang afwachten.
Hoe een banale vaccinatie toch een kerngezond leven ingrijpend kan veranderen ...

06:27 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

13-05-09

Home Sweet Home


Allereerst wens ik iedereen te bedanken voor de talrijke wensen, mailtjes, telefoontjes en bezoekjes.
Ik ga bewust geen namen noemen uit schrik er enkele te vergeten.
Dat doet uiteraard verschrikkelijk veel deugd en bevordert ongetwijfeld mijn herstel, want ik heb toch erg diep gezeten, zowel lichamelijk als mentaal.

Het goede nieuws is dat ik terug thuis ben en uiteraard is het nergens beter te vertoeven dan tussen de vier vertrouwde muren met mijn vijf vrouwen.
Het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad om me huiswaarts te krijgen, want de dokters wilden me nog niet direct lossen in het ziekenhuis.
Betty heeft dan maar haar stoute schoenen aangetrokken en heeft zelf de neuroloog opgezocht.
Om wat indruk te maken had ze trouwens haar witte laboschort aangetrokken.
Blijkbaar heeft het geholpen want enkele tellen later kwam het verlossende telefoontje dat ik naar huis mocht.

Dan de diagnose : wat is er nu gebeurd dat een springlevende marathonloper in enkele dagen tijd kan transformeren in een wrak ?

De specialist vindt het alvast een heel mysterieuze zaak.
Hij heeft drie feiten vastgesteld,

1° vaccinatie tegen pneumokokken met reactie
2° sepsis in het bloed – zware infectie door pneumokokken
3° een breuk(je) onderaan het bekken omgeven door een ruime inflammatoire zone (ontstekingen),

maar vindt niet onmiddellijk een oorzakelijk verband tussen die drie losstaande feiten.
Het ene heeft uiteraard wel zijn invloed op het andere gehad en die drie zaken hebben me wel in versneld tempo ernstig ziek gemaakt.
Volgens mijn eigen bescheiden mening is er toch iets serieus mis gelopen bij die vaccinatie.
Nu ja, geen vijgen na pasen, wat gebeurd is is gebeurd en het heeft geen enkele zin om de klok terug te draaien.

Quid nunc ?

Eerst en vooral volgt een lange periode van herstel.
Vooreerst terug leren stappen, “start to walk”, want momenteel zit ik nog in een rolstoel en liggen enkele krukken me toe te lachen.
Mijn lichaam is uiteraard stevig verzwakt na een torenhoge dosis intraveneuze antibiotica.
Volgens de dokter kan je deze dosis – dagelijks 12 gram - gelijkstellen met een normale antibioticakuur in orale vorm (pilletjes) maal tien !
Daarbij kwam nog een hele lading pijnstillers en cortisone.
Ik voel me zowaar een drugsverslaafde : Tom Boonen is vergeleken met Frank Spencer een koorknaapje :-).

Uiteraard kwam de onvermijdelijke vraag op het einde van het gesprek.
“ En dokter, wat zijn de prognoses op sportief gebied ?”
Het antwoord was doodeerlijk, maar kwam snoeihard aan.
“Tja, je loopseizoen is sowieso gedaan, ”fini”.
Reken maar op een sportieve inactiviteit van minimaal vier, maximaal zes maanden en dan mag je rustig (!) herbeginnen met start to run.”
Tot het einde van de maand ben ik trouwens platte rust voorgeschreven.

Nu ja, ik had wel dergelijk “worst case cenario” enigszins verwacht en kan het daarom makkelijk relativeren.
Het had trouwens ook veel slechter gekund.
Twee weken geleden was ik quasi verlamd en vreesde men op een bepaald moment zelfs het ergste.
Belangrijkste is dat de slinger gekeerd is en dat het terug de goeie kant uitgaat met mij.
Een Spencer laat zich nooit kisten, onkruid vergaat niet, hé !

Vandaar dat het in de toekomst ook veel stiller gaat worden op deze (loop)-blog.
Ten gepaste tijde ga ik nog wel eens een update posten, maar wellicht heeft niemand een boodschap aan een berichtje over dag 17 of 23 van de platte rust.
Frank Spencer verdwijnt daarom (tijdelijk) in de wachtkamer en maakt terug plaats voor zijn alter-ego Philippe.
Die zal de komende maanden ongetwijfeld wel eens opduiken langs de zijlijn als trouwe supporter bij één van jullie wedstrijden.

Aan allen, het allerbeste in de toekomst en nogmaals dank voor jullie betrokkenheid.


Familie Lagae

09:08 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (34) |  Facebook |

08-05-09

Meer zekerheid, weinig beterschap...


Frank ligt nog steeds in het ziekenhuis. De sepsis is bijna onder controle, hij moet nog tot dinsdag intraveneus antibiotica krijgen gevolgd door enkele weken oraal. De medicatie begint zijn tol te eisen. Vorige week had hij nog een hematocriet van 46, terwijl hij nu amper 39 haalt.

Ondertussen is er meer nieuws; hij zou een fractuur van het bekken hebben. Vorige week woensdagnacht had hij hevige koorts, ik had nachtdienst en kon hem niet in het oog houden. 's Nachts is hij beginnen ijlen en toen hij opstond heeft hij een trede gemist van onze trap. Hij weet daar wel niet veel meer van want hij had veel pijnstillers genomen en pas eergisteren viel zijn frank (euro).

Ik krijg heel weinig informatie vanuit het ziekenhuis (waar ik notabene zelf werk maar wel op een andere campus) en doordat ik zelf terug aan de slag ben heb ik nog maar weinig met de dokters of verpleegsters gesproken. Frank is eerder een stil persoon en vraagt naar mijn gedacht te weinig uitleg.
Antwoorden zoals: "we hebben "iets" gezien op de botscan", "het zal van lange duur zijn maar we weten het niet heel zeker" en "we weten niet wanneer je naar huis mag", kunnen we missen als kiespijn. Volgens de kinesist mag hij niet uit bed en van de verpleegsters mag hij zich wassen aan de lavabo?! De communicatie loopt stroef.

Hij is nu opgenomen op de dienst neurologie maar volgens mij ligt hij daar niet op zijn plaats. Neurologisch is er volgens de dokters niets aan de hand maar ik stel me daar toch vragen bij. Een bordje aan de uitgang, die trouwens beveiligd is met een code meldt: "gelieve bij het naar buiten gaan geen patiënten buiten te laten".
Deze avond bel ik nog even met de huisarts; die houdt ons beter op de hoogte dan de dokters in het ziekenhuis.

Volgende week zaterdag is er het Vormsel van Liza en Marie en desnoods ontvoer ik hem uit het ziekenhuis...
Ik hoef jullie wellicht niet te vertellen dat het hier superdruk is maar 't lukt. Ook wil ik jullie allen bedanken voor de mailkes, reactie's en telefoontjes. Het doet enorm veel deugd om te weten dat we op jullie kunnen rekenen. Mercikes daarvoor!

06:59 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01-05-09

Ziekenhuisopname.


Frank is opgenomen in het ziekenhuis. Op de blog van Betty lezen jullie wat meer. 't Zal hier dus voorlopig een beetje stilletjes zijn. Hopelijk komt alles gauw goed.

15:25 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |