20-07-09

Congé


didi-le-diable-au-tour-de-france_268Yes, we zijn in congé en dit tot begin september met een intermezzo van één weekje permanentie begin augustus.
Woensdagmorgen vertrekken we in alle vroegte – na de nachtdienst van Betty, die dan wellicht naast mij ligt te ronken tijdens de heenrit - richting la douce France, région Vaucluse – Provence.

De oorspronkelijke intentie was om er een sportieve vakantie van te maken met veel fietsen en lopen op en om de Mont Ventoux.

Helaas heeft een onbeduidende bacterie met name “de Streptococcus pneumoniae” er anders over beslist.
Voor ondergetekende wordt het dus vooral een rustvakantie met dagelijks een goed boek en een lekker glas wijn en af en toe een plons in het zwembad.

Na thuiskomst - begin augustus - hoop ik dan om mijn looptrainingen lichtjes te hervatten.
Het breukje of barstje in het bekken is wellicht al een tijdje genezen, maar ik sukkel nog steeds met tendinitis -peesontsteking - aan de heup.

De diagnose na ontslag uit het ziekenhuis was drie maanden rust en die gaan bij thuiskomst achter de rug zijn.
We starten dan met een rustige geleidelijke opbouw richting voorjaarsmarathon 2010 : ik twijfel nog tussen Londen en Parijs.

Indien mijn lichaam mij alsnog in de steek laat en de blessure hardnekkig blijft terugkeren, dan volgt wellicht een operatie in het najaar.
Nu ja, dit is uiteraard het "worst case scenario", laten ons hopen dat dit niet nodig zal zijn.
Zorgen voor later uiteraard.
We mogen dus zeker geen domme dingen doen in den beginne.

Intussen zit ik al ruim 5 kgr boven mijn marathongewicht.
Geen ramp uiteraard, want in de vakantiemaanden laat ik altijd de teugels wat losser vieren.
In het welverdiende verlof gaat de Bourgondiër Frank Spencer geen Weight Watchers-punten tellen, maar het mag uiteraard niet escaleren.
Ik probeer tussenin wel wat te fietsen, maar dit is veel tijdrovender dan lopen en je verbruikt minder calorieën.
Een uurtje lopen kan je zelfs in elke hektische agenda altijd makkelijk inpassen.

Zo, we gaan nu de valiezen beginnen inpakken en misschien zie je de familie Spencer komende zaterdag op televisie wel blinken langs de flanken van de Mont Ventoux, wanneer King Lance met Contador in zijn kielzog voorbijzoeft.
Tom Boonen gaan we alvast niet meer naar boven moeten duwen.

Au revoir, mes amis.

huisje provence

20:00 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

15-07-09

Relax, take it easy …


We zijn terug een tweetal weken verder en dus tijd voor een korte update.
Betty zaagt me al de ganse tijd de oren van de kop om ook hier enig teken van leven te geven.
Nu ja, de meeste blogjes liggen op apegapen, zodat ik blijkbaar niet de enige ben met een “writers block” of “schrijfarmoede”.

Veel valt er bovendien niet te vertellen op sportief gebied.
Ik heb trouwens mijn looppogingen uit voorzorg gestaakt tot na mijn verlof.
Nu ja, stel je absoluut niet al te veel voor bij dat lopen.
Veel verder dan een toerke van 4 km en enkele loopjes in onze straat ben ik niet geraakt.
Het lopen “an sich” verliep wel pijnloos, maar de inspanningen vergden toch veel krachten.

Blijkbaar heeft die bacterie lelijk huisgehouden in mijn lichaam want ik ben elke avond moe en loom en een simpele inspanning, althans voor een normale mens, kan me al redelijk diep uitputten.
Die zware antibioticakuur - 12 gram per dag - heeft me gesloopt zodat het verstandiger is om het voorlopig rustig aan te doen.
Ik ga zeker niet klagen, integendeel, als ik merk vanwaar ik kom.
Als ik alle verhalen hoor en lees van lotgenoten met sepsis - bloedvergiftiging - dan mag ik mij gelukkig prijzen dat ik al zo ver sta.
Ik ben blijkbaar door het oog van de naald gekropen.

Ik vrees eveneens dat ik iets te vroeg terug ben gaan werken in plaats van lekker lui in de zetel uit te rusten ondanks een verlengd doktersbriefje.
Maar ja, wat wil je, ik voelde me na mijn ontslag uit het ziekenhuis relatief goed en de muren kwamen op me af.
En ik ben sowieso al geen tv-kijker.
Bovendien was het druk op ’t werk.
Iedereen heeft al eens de illusie dat hij onmisbaar is, maar elke werknemer is uiteraard vervangbaar en perfect inwisselbaar.

Nu ja, nog efkens op de tanden bijten, want volgende week gaan wij in groot verlof tot begin september met een intermezzo van een weekje werken.
Volgende week trekken we naar het zuiden van Frankrijk, in de buurt van de Mont Ventoux - cfr. foto.
We gaan er trouwens “live” de ontknoping van de Tour de France meemaken.

Zelf sporten gaat er wellicht nog niet inzitten, maar we gaan alvast genieten van de rust en de batterijen terug tot aan de rand opladen.

ventoux

19:36 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

02-07-09

Life begins at forty


40-2Hipperdepiep, hiep, hiep, hoera, vandaag is er ééntje jarig ten huize Spencer.
Betty Spencer stapt vanaf vandaag op tram 4 en krijgt bijgevolg “een nieuwe voordeur”.
Iedereen beweert dat het leven pas begint op 40, dus dat belooft alvast.
Ik heb een heel bijzonder cadeau gekocht.
Ze zal alvast in de wolken zijn, rarara ?

De vakantie is eveneens goed ingezet voor de meiden Spencer.
De rapporten zijn in ontvangst genomen – bingo, vier op vier – en voor Marie en Liza werd het zelfs een plechtig afscheid aan de lagere school met een ceremoniële diploma-uitreiking.
Liza gaat volgend schooljaar naar het middelbaar onderwijs in dezelfde school, Spes Nostra Heule, maar moet vanaf september gewoon een andere ingang nemen, het spreekwoordelijke hoekje om dus.

Voor Marie wordt de eerste september ongetwijfeld een heel spannende dag, want zij gaat volgend jaar naar de sportschool VHSI in Brugge.
Meer nog, zij gaat op internaat en wordt voor de eerste maal in haar schoolloopbaan gescheiden van haar tweelingzus Liza.
Het zal ongetwijfeld wat wennen worden voor haar, want ze kent er echt niemand, maar ik ben er van overtuigd dat ze haar plan wel zal trekken.
Die komt er heus wel in het leven.
We hebben ook alle vertrouwen in de school en het internaat : zij gaan daar beslist goed zorgen voor onze Marie.
Dit is zeker geen onvoorbereide stap of impulsieve beslissing geweest.
Het was trouwens haar eigen keuze om op internaat te trekken.

Sportschool, dit impliceert dat de conditie zeker niet mag verwateren tijdens de vakantie.
Vandaar dat we gisteren de handen in elkaar geslagen hebben en zo waar samen een toerke van 2 km gelopen hebben.
We gaan proberen dit regelmatig te herhalen met een wekelijkse lichte opdrijving van tempo en afstand.

Voor ondergetekende wordt dit terug een start-to-run sessie na weken ziekte.
Die twee kilometerkes gingen trouwens erg moeizaam gisteren en dat voor een marathonloper.
Lastig, zenne !

Was het de warmte of iets anders, maar mijn conditie is blijkbaar “ribbedebie”, foetsie dus.
Ik werd de laatste meters zelfs genadeloos gelost door mijn twaalfjarige dochter.

Nu ja, het is alvast weer een stap in de goede richting.

Betty1

13:09 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |