21-10-09

Next Marathon, quid nunc ?


Oeps, het blijft hier heel stilletjes op deze blog.
Ook mijn Facebook-account ligt al een tijdje op apegapen.
Dit komt gedeeltelijk door alle drukte van onze verbouwingen thuis en dan schiet het bloggen het er als eerste bij in, een mens moet nu éénmaal zijn prioriteiten kennen en leggen.
Daardoor is de ganse Eindhoven-marathongekte en “Amsterdam-Echternach-Reims” -marathondrukte enigszins aan mij voorbij gegaan, waarvoor excuses.
“Shame on me !”

Een andere reden waarom mijn pen droog blijft is dat mijn sportieve comeback niet al te rooskleurig verloopt.

Vorig weekend stond ik paraat om samen met Betty na een weekje van karweien en klusjes een rustige twintiger te lopen.
Het lopen ‘an sich’ verliep zonder hindernissen.
Toegegeven, het tempo lag niet hoog (9,5 km/u) en we liepen op zachte ondergrond (de Gavers).
“So far, so good”, maar ’s avonds begon die dekselse heup terug op te spelen met als gevolg een slapeloze nacht – niet op mijn zij kunnen liggen door de pijn – en terug manken “the Day after”.

Mijn huisarts gaat dus alsnog zijn gelijk halen, toen hij enkele maanden geleden de diagnose stelde en me de wijze raad gaf om uit te kijken naar een andere, minder belastende sport.
Hij stelde toen dat wekelijks een uurtje rustig joggen geen kwaad kon, maar competitief wedstrijden lopen, laat staan een marathon, kon ik voortaan wel op mijn buik schrijven.
Ter info, de CT-scan wees toen een breukje en tendinitis in het bekken annex heup uit.

De dokter beweert dat mijn chronische tendinitis (peesontsteking) verholpen kan worden mits een chirurgische ingreep.
Op die manier word ik terug opgelapt voor volgende marathon(s).

Maar is dit wel zinvol en “is het sop de kool wel waard” ?
Ik ben geen topsporter, hé …

Door een operatie ben ik sowieso 3 maanden buiten strijd en dan nog in het geval dat die geslaagd is.
Men kan hedentendage wel veel op medisch gebied, maar er zijn daar toch steeds risico’s bij, hoe klein die ook mogen wezen.
Daarenboven staan de werkgevers in tijden van crisis ook niet te juichen wanneer je een tijdje in de lappenmand ligt om louter sportieve redenen, terwijl je zonder ingreep perfect kan blijven functioneren.

En dan rijst natuurlijk ook de retorische vraag of ik sowieso nog wel marathons wil lopen in de toekomst.
Ik heb er al tien op mijn palmares staan en dit is er nog altijd tien meer dan 99,9 % van de bevolking.
Ik merkte in het voorjaar al meer en meer dat ik me steeds moeilijker kon opladen om al die lange trainingen en duurlopen af te werken.
Bovendien lijkt “het heilig vuur” van in den beginne wel wat geblust.

OK, die eerste marathon is voor iedereen zonder uitzondering een “onvergetelijke magische ervaring”, de tweede en derde ook nog wel, maar na tien marathons heb je het wel al efkens gehad.
Waarom dan nog al die vele uren training en honderden kilometers per maand om op “D-day” een tochtje van ruim vier uren af te haspelen.
Mijn beste tijd is sowieso toch voorbij, voor zover die er uiteraard ooit geweest is.

Bovendien heb ik nog een fulltime job en een druk gezin met vier dochters en een ultraloopster in spé als partner.
Het vele lopen mag geen hypotheek leggen op ons gezinsleven.

Zonder ingreep kan ik uiteraard verder op ‘t gemak blijven joggen en misschien moet ik daar wel vrede mee nemen.
Beter 1 vogel op de hand dan 10 in de lucht zeker ?
En wie weet, misschien gebeurt er ooit een mirakel en kunnen ze Pater Damiaan nogmaals heilig verklaren.
Je ziet, ik worstel momenteel een beetje met een dilemma.
Voorlopig ga ik er nog een paar nachtjes over slapen, wacht ik een beetje af en misschien lost het probleem zich zelf wel op.

“Time will tell …”, wie weet is dit verhaal over enkele maanden weeral compleet achterhaald.
De tijd zal zoals steeds wel raad brengen.

18:58 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

Commentaren

die twijfels herken ik wel, zit er ook al maanden mee te worstelen. Gewoon doen wat je graag doet en een marathon lopen moet niet hé, als jij je goed voelt bij een rustige duurloop elke week zonder dat er één of andere wedstrijd op moet volgen, dan moet je dat gewoon doen, zolang je er maar plezier aan beleeft!

Gepost door: Ruthje | 21-10-09

Moet dat ??? een marathon ? neen toch , gewoon genieten op "eigen wijze" nu ga je zeggen luister wie hier preekt ,maar ik heb nog altijd het meeste genot (in voorbereiding vn de marathon)van loopjes te zoeken en te ontdekken waar ik nog nooit kwam op het gemak soms een beetje sneller , dan die 42km zelf ,en dat is het leuke van de sport ieder moet uit maken wat je voor jezelf goed vind en zeker nooit ten koste van je lichaam ,dus zoeken naar wat jou past zou ik zeggen en een Leffe "après" :-) verzorg je goed hé !!!!

Gepost door: Katrien | 21-10-09

10 marathons, je kan nog wel 100 j zeggen dat je aan de top vd maatschappij zit hiermee, dus uw superieure positie 4ever :)
Misschien op 2 paarden beginnen wedden en een alternatieve heupvriendelijkere sport erbij nemen. Dan het 'joggen' als fun en het afzien aan andere lichaamsdelen overlaten ? Marathon Geert was ooit body builder, start 2 swim heeft nog zoveel onontgonnen gebied, fietsen heeft intussen zijn eigen weblogfacebookracing team bereikt... enz... OF : Alle weken iets anders proberen , daar kan je nog jaaaaren zoet mee zijn ..

Gepost door: jogginggirl | 21-10-09

Ruthje Ik moet Ruthje bijtreden .. doe waar je je goed bij voelt ... doe wat je graag doet ... dat is het belangrijkste .. you only live once!!! (Enkel zorgen dat je er dikwijls bij bent om de Leffe's te helpen ledigen!)

Gepost door: Koen | 21-10-09

Misschien moet je eens een Zumba-les volgen? Nee, serieus. Sporten is voor ons een hobby en het zou jammer zijn om daar lang wakker van te liggen. Doe gewoon waar je zin in hebt. Beginnen met een tweede sport lijkt me een interessante optie. Of misschien kun je wel mee op de reünietoernee van The Scabs???

Gepost door: harmsie | 21-10-09

Tja, die keuze moet jezelf maken hé. Sowieso heb je gelijk... 10 marathons... daar kunnen er weinig aan tippen hé. Dus daar moet je het niet voor doen of laten. Succes met de beslissing.

Gepost door: Steve | 21-10-09

joggen op zich is idd al mooi... een ingreep ja of nee voor meer dan dat, enkel jijzelf kan die beslissing nemen, niemand anders kan dat voor jou doen, persoonlijk zou ik nog ff de kat uit de boom kijken (maar ik heb dan ook een hekel aan hospitalen)...

Gepost door: Peter | 21-10-09

Moeilijke keuze die alleen jij kunt maken, voor succes ermee!!

Gepost door: Wendy | 21-10-09

hobby Moeilijke keuze Philippe. Je loopt graag, het is een hobby, maar ten koste van wat? zoals je zelf zegt, is het welde moeite om een operatie te nemen om te kunnen lopen? Operaties brengen altijd een risico metzich mee, ik laat lieverniet in me snijden als 't niet moet. Als je dan nog niet zeker bent dat het lukt... maar anderzijds wil je natuurlijk wel lopen. Een keuze die je voor jezelf moet maken. Ook ik ben - na "amper" 6 marathons - al tot de conclusie gekomen dat je niet per sé die magische afstandmoet lopen om van het lopen te genieten. integendeel, een marathon lijkt eerder een aanslag op je lichaam dan iets anders. Moet het dan wel echt? Wat als strakke schema's voor een marathon meer een straf zijn dan een hobby? Ik hou het voorlopig even bij de halve afstand, om je maar te zeggen dat ik j volledig begrijp. Denk er goed over na Philippe, en neem de keuze waar je je goed bij voelt. Ik hoop in ieder geval dt je snel van je pijn verlost bent.

Gepost door: Julie | 21-10-09

Als gezondheid op het spel staat is de keuze zo gemaakt. De pijn van de keuze die je moet maken zal er niet minder om zijn. Ik wens je veel wijsheid bij het maken van de juiste keus.

Gepost door: Tiny | 21-10-09

Tinneke Je kent Tinneke wel. Time will tell, maar niet meer op zo'n niveua lopen betekent geenszins niet meer sporten. Als ik kijk wat Tine doet na al haar blessures en niet meer kunnen/mogen lopen dan zie ik : eens een sportvrouw altijd een sportvrouw. En voor jou zal dat niet anders zijn. Allez, toch wel, als man dan ;-)

Gepost door: kaat | 21-10-09

kijk eens Frank hoeveel mensen met je mee denken, dat is niet door het lopen maar door wie jij bent.
10 marathons is gewoon super.
En wie zegt dat je nu moet beslissen?
Dat is geen vlucht maar neem de tijd zie of je het mist en wat je juist mist en kies wat later, kan toch?Jij hebt mij de marathon microbe gegeven dus als ik er nog een paar loop isdat ook een stukje door jou. ik ben er zo zeker van dat je de juiste keuze voor jou maakt.

Gepost door: marnix | 21-10-09

moeilijke keuze Lopen is de passie en dat kan je nog blijven doen, weliswaar, minder intensief. Misschien moet je je ook toeleggen op een combinatie. Door sporten af te wisselen, ga je ook andere spieren trainen, welke dan mss je heup ten goede komen.
Ik zou het ook moeilijk vinden, laat het nog wat sudderen, tijd brengt raad .. Ik duim voor je.

Gepost door: Edith | 22-10-09

moeilijke keuze Ik volg je blog al geruime tijd en kan me de twijfel die je nu hebt goed voorstellen, je stelt jezelf al de vraag of je nog wel een marathon wil gaan lopen in de toekomst...misschien tijd voor ( een min of meer noodgedwongen ) nieuwe uitdaging??
Ben zelf na 5 marathons te hebben gelopen overgestapt naar het fietsen en loop nog maar sporadisch..
Succes met de keuze en ik blijf je blog volgen.

Gepost door: Henk | 22-10-09

Twijfel Hoeveel kiezen er met verstand, de liefde voor personen voor ons passie, voor de kids, voor ... brengt ons steeds waar we miss beter nt zijn. Dus zal je nu wel het wijze besluit nemen, je ff kunnen inhouden, maar toch zal je nog wel eens uitpakken. Op 11/11 dan enkel voor de jenever en het supporteren?

Gepost door: cremke | 22-10-09

Time will tell... maak de conclusies niet te snel. Doe wat je volledig achter kan staan. Er is absoluut niets mis met het lopen van kortere afstanden ; Usain Bolt loopt nooit meer als 200m :-)

Gepost door: Bjorn Paree | 23-10-09

ps: http://www.elitesportsmedicine.nl/

Gepost door: Bjorn Paree | 23-10-09

snap 't ... bekijk 't gewoon even. Mis je het heilige vuur heeft 't geen zin, maar komt die binnen een redelijke termijn terug (die stel je zelf), waarom niet dan?
Telkens wanneer ik m'n rug voel, stel ik me dezelfde vraag hoor ... misschien moeten ze van ons beiden maar eens 1 volledige marathonloper proberen te maken? ;-)

Gepost door: geert | 23-10-09

Zo herkenbaar dit verslag, na mijn operatie en de nog zeurende heuppijn heb ik mij voorgenomen om mijn marathondroom te schrappen, liever wat binnen de pijngrens lopen dan mij 42km af te beulen met alle gevolgen van dien. Mij werd lopen afgeraden met mijn heup maar sinds ik naar de sportkiné ga en stabiliteitsoefeningen voor romp, buik en rugspieren heb aangeleerd gaat het ietsje beter maar ieder heupprobleem is natuurlijk anders, doe waar je je goed bij voelt, topsporters worden we toch nooit en vergeet nooit waarom we ooit begonnen zijn met lopen, hoe blij we waren toen we de eerste keer 5km konden lopen en hoe we dan soms altijd meer en meer wilden met blessures tot gevolg, daarom, keer even terug naar die beginperiode en geniet opnieuw van elke meter die je loopt, loop voor jezelf maar niet voor anderen, veel beterschap met de heup en succes bij het volgend loopje ;-)

Gepost door: Stofke | 24-10-09

Ik begrijp ook heel goed wat je bedoelt, Frank, en waar die twijfel vandaan komt. Eens je uit die mallemolen van steeds verder en steeds sneller bent moeten stappen, vraag je je af waarom je dat doet. Ik blijf er bij: enkel wie ooit gedwongen langere tijd heeft moeten stoppen met lopen, weet daarna pas te appreciëren DAT je nog kunt lopen. En op welk niveau dat is, bepaal je helemaal zelf. Zolang jij het goed vindt, IS het ook goed.

Gepost door: Sandy | 24-10-09

De commentaren zijn gesloten.