17-02-10

Trail running, voor herhaling vatbaar


De trail-run van vorige zaterdag in Hennuyères is alvast goed verteerd.
Zaterdagnacht speelde de heup nog wat op, wat niet abnormaal is na ruim drie uren klauteren en ploegen langs hellingen en akkers, maar maandagmorgen voelde alles terug prima aan.
Het was dan ook bijna één jaar geleden dat ik nog zo lang gelopen had.
De verslagjes van mijn lotgenoten gaven me bovendien nog wat extra binnenpretjes, zodat het zeker niet bij die ene keer zal blijven.
“Trail running is big fun” en het is in feite een verademing voor lopers, die het zowat gehad hebben met de populaire voorspelbare stadsjoggings.

Iemand vroeg me wat nu het lastigst is, een (halve) stadsmarathon lopen of een zware trail run.
Dat is een moeilijke vraag.

Veel hangt natuurlijk af van het parcours en de afstand.
Uiteraard is het parcours van een trail veel zwaarder met klimmen, modder, ijs, smalle paadjes, touwen, beekjes, poortjes, etc ….

Anderzijds loop je op een trail ook niet meteen voor een scherpe tijd of een persoonlijk record.
Veel prijzengeld valt er zeker niet te rapen.
Zo stopten wij af en toe voor een foto en namen we een ruime pauze bij de bevoorrading.
Bij steile beklimmingen of moeilijke passages (touwen) is er dikwijls een opstopping, zodat je al wachtend toch weeral kan recupereren.
Daarenboven, “what goes up, must come down”, zodat je bij de afdalingen ook wat stoom kan afblazen en je hartslag weer tot een aanvaardbaar peil kan laten zakken.

Bij een stadsjogging loop je toch voor een persoonlijke tijd, wat die wedstrijden dan weer lastiger maakt.
Ter vergelijking, wij liepen onze trail aan een gemiddelde snelheid van 7,5 km/u, pauzes inclusief.
Bij een reguliere wedstrijd is dit toch een flink stuk sneller.

Nadeel dan weer is dat je er een eindje voor moet rijden, alhoewel …
Hennuyères was voor ons amper een uurtje rijden en dat valt toch nog mee.
Dichter bij huis heb je ook nog “l’ Enfer des Collines” in Oedeghien en “Trail Hivernal du Mont-Saint-Aubert.

Conclusie, deze trails zijn zeker voor herhaling vatbaar.

Voorlopig heb ik nog geen grootse plannen voor in de heel nabije toekomst.
Alles staat nu in het teken van Betty Spencer’s marathon in Parijs.
Als conditietest en lange duurloop loopt ze daarom zaterdag een wedstrijd van 27 km in Watervliet.
Ik ben deze keer van dienst als kinderoppas en ga bijgevolg zelf niet meelopen.
Het belooft bijgevolg een rustig weekend op loopgebied te worden.

Meer moet dat niet zijn …

Hennuyères2

17:42 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-02-10

Traildebuut te Hennuyères : Trail des Bosses


HennuyèresGisteren was de grote dag aangebroken : in Hennuyères “of all Places” ging ik mijn langverwachte traildebuut maken op le Trail des Bosses.

De omstandigheden waren uiteraard niet ideaal : 't was ijskoud, er stond een gure wind en het wegdek was gevaarlijk glad.
Nu ja, een loper kan daar tegen en een beetje afzien hardt toch de mens.

Na een uurtje rijden – thanks Katrien – kwamen we ter plaatse in het hol van Pluto.
We hadden nu wel niet meteen een Olympisch Complex verwacht, maar zich omkleden in een legertent is nogal basic.
De inschrijvingen waren in een parochiezaaltje, waar de tijd blijkbaar was blijven stilstaan.
Nu ja, het waren allemaal sympathieke en vriendelijke mensen en dat maakte uiteraard veel goed.

We hadden met een delegatie van het “Slechte moaten Comitee” afgesproken om samen op pad te trekken.
Na een kwartiertje wachten in de koude – er stond om 11u00 immers nog een lange rij aan de inschrijvingstafel – weerklonk het startschot.
Partners in Crime waren Betty, Katrien en marathonman Koen, die uit voorzorg last-minute zijn marathondeelname wijselijk veranderd had naar een halve.

De start was nogal makkelijk, zodat ik verkeerdelijk dacht dat het nog zou meevallen, maar na een tiental minuten doken we het bos in en begon het parcours op en neer te gaan.
De slechtste stukken deed ik tot hilariteit van mijn companen gewoon op mijn achterwerk, want al lopend was het veel te gevaarlijk.
Eén verkeerde stap in de sneeuw en je lag tien meter lager.
Ik wou natuurlijk ook geen risico lopen met mijn zwakke heup.

Onze voorgangers hadden het pad geëffend zodat het parcours voor de achterkomers gevaarlijk glad werd.
Op de meeste stroken kon je gewoon niet inhalen, zodat je soms moest wachten bij een gevaarlijke afdaling.
Nu ja, we waren helemaal achteraan gestart zodat we niemand ophielden.

Zo ging het constant bergop, bergneer totdat we ergens halverwege een asfaltbaantje “moesten” kruisen.
Al kwebbelend moeten we het pijltje gemist hebben, want een kilometer verder stonden we in een obscuur dorpje: geen pijtjes en vooral geen lopers meer te zien.
Gelukkig had ik het noodnummer van de organisatie in mijn gsm opgeslagen.
De conversatie was waarschijnlijk nogal verwarrend, want achteraf merkte ik dat de organisatie vier keren had teruggebeld.
Hopelijk zijn ze daar nu niet meer aan het zoeken in de bossen naar vier vermiste lopers.

We zijn dan maar op ons stappen teruggekeerd en plots zaten we met een beetje geluk terug op het parcours.
Na twaalf kilometer was er in een fermetje een bevoorradingspost voorzien.
Ik dacht al van “wat gaan we nu meemaken ?”, maar dit viel geweldig goed mee.
Er stond een grote tafel rijkelijk voorzien van cake, chocolade, witte wijn, foie gras en andere lekkernijen.
We waren precies temidden een walking dinner beland.
We hebben toen toch een pauze van een tiental minuten genomen, want dergelijke bevoorrading maak je niet elke week mee.
Er was daar ook een televisieploeg aan het filmen van de regionale zender.

Daarna mochten we terug op pad.
Wie dacht dat we het ergste al gehad hadden, was eraan voor de moeite.
Eenmaal terug in de bossen stond een pijltje naar beneden gericht.
Ik dacht nog aan een grap van een voorganger maar nee hoor, we mochten loodrecht naar beneden lopen.
Gelukkig waren er nog touwen, zodat ook dit huzarenstukje met enige moeite getrotseerd werd.

Op 't einde mochten we nog ploeteren langs en in een bevroren beekje – mijn verzompen voeten waren al ongeveer bevroren – en over prikkeldraden klimmen om door weiden en bevroren akkers, gevaarlijk om de enkels om te slaan, uiteindelijk na ruim drie uren terug in Hennuyères te staan.

Na een warme douche in de verderop gelegen sporthal konden we nog verbroederen met de Slechte Moaten bij een spaghetti en een traditionele Leffe.

Moraal van het verhaal : 't was nu niet meteen onze snelste wedstrijd, maar we hebben toch ontzettend veel gelachen en plezier gemaakt.
Trailen is big fun !
Voor herhaling vatbaar.

14:53 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

09-02-10

“Trail des Bosses” te Hennuyères


trail des bossesDe voorbije week was het maar povertjes gesteld op loopgebied : er werden maar twee trainingen afgewerkt, samen goed voor 20 km bij op de teller.
Zaterdagavond – annex nacht - hadden we dan wel de “Strip-party” van de Joggingclub – geen strippen, hé, maar feesten, verkleed als stripverhaalfiguur.
Nu ja, toerkes draaien op de dansvloer telt wellicht niet mee als duurloop.

Ik moet ook dringend terug een “target” vinden om naar toe te leven, want voor het ogenblik train ik nog wat doelloos rond.
Er worden ook teveel trainingen simpelweg geschrapt omdat ik op dat moment gewoon geen goesting heb om te lopen.
Dat is dan weer geen ramp, want er staat toch amper iets op mijn programma.
’t Is toch veel simpeler als je inschrijft voor een marathon, dan ben je toch moreel verplicht om één of ander schema trouw op te volgen.
Zo geraak ik misschien die vijf kilos overgewicht terug kwijt.

Zaterdag maak ik dan evenwel mijn trail-debuut op het Trail des Bosses te Hennuyères.
Dit is een piepklein dorpje in de provincie Henegouwen nabij Braine-le-Comte, vrij vertaald ’s-Gravenbrakel.
Je hebt er de keuze tussen 21 of 42 km trail-lopen.
Uiteraard kies ik voor de kortste afstand.

Het voordeel aan traillopen is dat je niet echt voor een tijd moet lopen.
Bij een (halve) marathon is de eerste vraag die men achteraf altijd stelt “in welke tijd heb je gelopen”.
Bij een trail valt die druk weg en is het meer genieten van lopen in de natuur en af en toe eens stoppen voor een foto of een drankje.
De afstanden kloppen ook meestal niet echt voor de volle 100%, maar “who cares ?”.

In Hennuyères lopen we op een gevarieerd parcours met een passage door een zandgroeve en ook stukken langs een oude spoorwegbedding.
Hopelijk gaat het deze week niet hard regenen, want we lopen door verschillende bosstroken met enkele indrukwekkende vergezichten met o.a. het hellend vlak van Ronquières.
Het ziet er bijgevolg niet naar uit dat het een biljartvlak parcours wordt.

Nu ja, we zullen zaterdag wel zien. Als ik het lijstje van de deelnemers erbij neem, merk ik dat er heel wat (facebook)-bekenden present tekenen.
We gaan ons alvast niet vervelen.
Als die “Trail des Bosses” meevalt, kunnen we eventueel nog altijd de kalender afspeuren naar een concreter target voor deze zomer.
Maar dat zijn zorgen voor later.
We mogen het vel van de beer nog niet verkopen, vooraleer hem te schieten.

17:59 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

01-02-10

Tiegem – Harelbeke in 1u14’44” (14km580meter)


T-H 2010Gisteren stond het jaarlijkse clubkampioenschap van de Gavertrimmers op ons programma.
We werden om 7u15 aan de sporthal van Harelbeke verwacht, alwaar een autocar ons een kleine 15 km verder dropte aan de kerk van Tiegem “off all places”.

Voor Betty Spencer begon de dag al een tikkeltje in mineur, want de eerste die we aan de Dageraad tegen het lijf liepen was haar veel snellere concurrente voor de titel van Clubkampioene, die zich alsnog last-minute kwam inschrijven, wat voor alle duidelijkheid haar goed recht was.
Tegen laatstgenoemde is uiteraard geen kruit opgewassen, zodat de ambities lichtjes bijgesteld werden.

Het was weeral Siberisch koud – die extra lange winter begint intussen al ferm tegen te steken – maar gelukkig bestaan er goede loopbroeken en wintervestjes.
Het wegdek viel alle omstandigheden in acht genomen nog relatief mee : grotendeels ijs- en sneeuwvrij met hier en daar een gevaarlijk gladde plek.
We werden een academisch kwartiertje te vroeg gedeponeerd aan de kerk van Tiegem en door die ijzige koude gingen we met enkele “ketters” nog wat schuilen in de lekker opgewarmde kerk – heiligschennis – in plaats van buiten rondjes te draaien als opwarming.
Het was uiteraard nog wat te vroeg voor een jeneverke in de Gilde.

Rond 8u00 weerklonk het startschot en ging de meute (43 deelnemers, uiteraard enkel Gavertrimmers) op pad richting Harelbeke.
Ik had me voorgenomen om de ganse rit bij Betty te blijven.
We zaten direct in een goed groepje en Betty liep na een drietal km reeds als tweede dame, de snelste vrouw was er als een speer vandoor gegaan en was toen al buiten schot.

Iets verder had Betty pech – haar veter was losgeraakt, een domme beginnersfout ! – en moest ze naar de kant.
Ik stopte om te wachten, maar ze deed teken dat ik verder moest lopen en dat ze haar plan wel ging trekken.
Vermoedelijk liepen we ook een tikkeltje te snel.
Zo gezegd, zo gedaan en zo liep ik verder in een klein groepje.
Iets voor halfweg werd het groepje uitgedund tot een duo, Frank en uw dienaar.

We liepen een redelijk egaal tempo – 12 km/u – en hadden nog wat adem over voor een leuke babbel.
Zo vernam ik dat mijn loopmaat aan het trainen was om deze zomer de Mont Ventoux te bedwingen en dat hij vorig jaar in Zwitserland de Zermatt marathon gelopen had (beklimming van de Matterhorn).
Inmiddels hadden we onderweg ook al enkele lijken en turbostarters opgeraapt en bleek ik tijdens de laatste kilometers over de beste “tweede” adem te beschikken, want toen ik me op de piste eens omdraaide bleek mijn loopmakker gelost te zijn.
Zodoende kon ik finishen in 1u14’44”.

Betty Spencer kwam drie minuten later als tweede dame over de finish.
Na de douche konden we nog gezellig nakaarten met rijsttaart en biertje tijdens de prijsuitreiking en de tombola.
Betty kreeg een beker als winnares in haar categorie en beiden wonnen we op de koop toe een leuke prijs in de tombola.
Een trainingspak voor mij en een massagebeurt ( met verrassingsact ) bij de clubkinesist Philippe voor Betty.

Een geslaagde voormiddag en wij allebei tevreden naar huis.
Meer moet dat niet zijn, hé …

19:08 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |