09-08-10

Trail d' Ubaye - 23 km in 4u03' : nooit meer ...

P080810_10.22.jpgGisteren was het dan zover.
Na een weekje Zuid-Frankrijk (Alpes du Sud) met obligate bezoekjes aan Italië, Nice, Monaco, Fréjus (Aqualand) en enkele bergwandelingen stonden Betty en ik zelf in Barcelonnette aan de start van de Trail Ubaye Salomon.

Je kon kiezen uit de marathon of de (ver)-korte versie van 23 km.
Gelukkig hadden we de tweede optie genomen. Rond 8u30 weerklonk het startschot en gingen een 500-tal dappere krijgers van start.
Het was me al opgevallen dat er quasi louter licht- en pluimgewichten in het startvak stonden.
Toen ik mijn finisher-t-shirt ging afhalen, bleek Medium de grootste maat te zijn: toen had ik al beter moeten weten ...

Nu ja, de eerste 5 km waren relatief "vals plat", zodat ik na een halfuurtje aan de beklimming kon beginnen.
Betty had me toen al laten gaan: als dieselke en "slowstarter" zou zij haar eigen tempo lopen.
Maar toen begon de ellende: na de bocht ging het quasi loodrecht omhoog met stroken van gemiddeld 20% stijgingspercentage.
Ik voelde me nog goed en ging zelfs nog goed mee omhoog, maar onbewust moet ik daar mijn motor opgeblazen hebben.
Na één uur klimmen begon het te draaien in mijn hoofd en moest ik steun zoeken aan een boom.
Een ongeruste jongedame bleef eventjes bij mij: "ça va, monsieur, tu veux de l' aide ?"
"Non merci, un peu de repos", kon ik nog uitbrengen.

Na wat rust, kon ik terug op pad, maar het single track bleef genadeloos stijgen - niet normaal - en na enkele minuten ging mijn hartslag terug overstag.
Zelfs in rust bleef die onrustwekkend hoog.
Je hoort soms van die alarmerende verhalen over marathondoden : vroeger kon ik nooit begrijpen waarom iemand in godsnaam zo diep kon gaan, sinds gisteren kan ik dit gegeven al veel beter vatten.
Intussen was Betty al bij gekomen en die zei dat ik er lijkbleek uitzag. Ze had me nog nooit zo slecht gezien en raadde me aan om verder te wandelen.


Zo gezegd, zo gedaan: na wat rust trok ik verder op pad.
Iets verderop stond terug een ongeruste Betty: ze had er blijkbaar geen goed oog op.
Ik zei dat het wel zou gaan, maar zij was er toch niet zo gerust op.
We besloten van Camelbak te wisselen, de hare had meer volume en ze had nog extra gelletjes.

Intussen had ik lotgenoten gevonden en met vereende krachten kwamen we bij de bevoorradingspost met cola, chocolade, rozijnen, zoutkoekjes, etc ...
Ik heb me daar een tiental minuten in het gras gelegd en kon terug op positieven komen.
Vanaf daar was het ergste zo gezegd voorbij en kon de afdaling beginnen.

Goed zo, nu kon ik mijn achterstand wat compenseren dacht ik verkeerdelijk.
Mispoes: de afdaling was zelfs nog helser en steiler dan de beklimming. Je moet constant opletten waar je je voeten neerplantte en steun zoeken bij bomen en rotsen en opletten om niet naar beneden te vallen.
Lopen was uit den boze.
Op de koop toe kreeg ik na een verkeerde beweging nog een pijnlijke kramp in mijn linkerkuit.
Weer eventjes naar de kant en enkele minuten stretchen aan een boom en daarna verderop strompelen.

Na ruim vier uren was Barcelonnette terug in zicht en kon ik finishen in 4u03'21" of een verbluffend gemiddelde van net geen 6 km/u.
De winnaar van de marathon was net voor mij aangekomen in 4u02', wat al voldoende zegt over de lastigheidsgraad van de wedstrijd en eventjes dacht de speaker verkeerdelijk dat ik als buitenlander tweede was gefinisht.
Een simpele blik naar mijn gestrompel en asgrauw gezicht deed hem al snel zijn fout inzien.
Om een eerste indruk te hebben over het parcours van de Trail Ubaye Salomon moet je maar eens op dit knappe filmpje klikken !

Ik moest nog een uurtje bekomen in de schaduw van een loofboom en sprak daarna de legendarische woorden: "dit nooit meer ..."
Iedereen beweert nu wel dat ik snel op die woorden zal terugkomen : "never say never", maar the day after ben ik nog steeds overtuigd van mijn beslissing.
Dit was echt niet meer gezond !

We zijn geen berglopers en zullen het nooit worden: bovendien weeg ik nog ettelijke kilos te zwaar om zonder kleerscheuren die genadeloze bergen te trotseren.
Op dit ogenblik heb ik het eventjes gehad met het lopen : eerst recupereren en terug op mijn plooi komen.
Morgen zijn we terug in 't land en komend weekend trekken Betty en ik zelf met zijn tweetjes naar de Ardennen - de kids zijn dan op kamp.
We laten onze loopschoenen thuis, maar nemen de koersfietsen mee om de conditie te onderhouden in afwachting dat de "loopmojo" terugkeert.

P080810_09.14.jpg

14:18 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

pff, ziet er idd loodzwaar uit... het enjoy running zou er bij mij ook bij inschieten.. op de vlakke stukken is 't al lastig genoeg... Een goede terugrit home en veel plezier op je verjaardagsweekend !
Alvast geproficiateerd !

Gepost door: jogginggirl | 09-08-10

Als ik dit lees en de foto's bekeken heb op de site moet ik je bekennen : waarschijnlijk was dit nog veel gevaarlijker dan wat ik in La Roche en in Monschau meegemaakt heb. 't Was daar lastig, heel lastig, maar niet ongelooflijk steil. 't Zou niets voor mij zijn : dus toch wel chapeau dat jij het volbracht hebt!

Gepost door: Koen | 09-08-10

Een barbaarse tocht dus! En rap herstel gewenst. Gefeliciteerd met het volbrengen.

Gepost door: Tiny | 09-08-10

Eigenlijk waren we niet echt voorbereid om dergelijke tocht aan te vatten; wel veel kilometers getraind maar bergkilometers - uitgezonderd een sjouwerke nu en dan wat absoluut niet te vergelijken valt - werden er niet gemaakt. L'enfer des Colinnes is hierbij vergeleken maar "kattenpis"... Je hebt het uiteindelijk verstandig aan gepakt en je gezondheid niet in gevaar gebracht. Ik ben niettemin trots op je.

Gepost door: Spencerwoman | 09-08-10

amaai zo zwaar en ook al baal je even je hebt het toch maar voor elkaar gekregen
dikke proficiat je moet het toch maar doen niet?

Gepost door: marnix | 09-08-10

Awel, ik vind dat je dat verstandig hebt aangepakt. Gelukkig hou je er geen blijvende schade aan over. Voordeel van een dergelijke ervaring is dat "afzien" relatief wordt. Elke keer je in de toekomst gaat moeten vechten tijdens een wedstrijd, ga je terugdenken aan deze helse beklimming. Hopelijk hoef je nooit nog zo diep te gaan en vind je je mojo snel terug. Niks forceren, hoor, en wees maar fier op jezelf dat je zo verstandig gelopen hebt!

Gepost door: Sandy | 09-08-10

Ondanks alles kon ik wel genieten van je verslag.

Gepost door: Walter | 10-08-10

't was blijkbaar een helse tocht ! Toch knap dat je dat volbracht hebt, chapeau. En de goesting om te lopen, die komt wel terug. Eerst recupereren en genieten van jullie weekend.

Gepost door: Filip | 10-08-10

ik zie dat je met gewone sportschoenen loopt Philippe, op van die trails zijn trailschoenen echt geen overbodige luxe. Ik heb in ieder geval een stuk meer grip met mijn Salomon's dan met m'n gewone Saucony sportschoen en durf me nu daardoor ook al een stuk harder naar beneden gooien in een afdaling.

Gepost door: Peter | 10-08-10

Eh... had dhr. Spencer vooraf het parcours kaartje niet bekeken ? Beetje voorkenning van het traject had toch een hoop ellende kunnen besparen. Bij dat soort parcoursen is de snelheid niet van belang ; dat je de finish haalt is het belangrijkste en.. dat hebt U gedaan dus : PROFICIAT !!

Gepost door: Bjorn Paree | 12-08-10

Eh... had dhr. Spencer vooraf het parcours kaartje niet bekeken ? Beetje voorkenning van het traject had toch een hoop ellende kunnen besparen. Bij dat soort parcoursen is de snelheid niet van belang ; dat je de finish haalt is het belangrijkste en.. dat hebt U gedaan dus : PROFICIAT !!

Gepost door: Bjorn Paree | 12-08-10

Een heel mooi verhaal dat je later in geuren en kleuren aan je kleinkinderen zult kunnen vertellen. Heel menselijk ook, die twijfel of dit alles wel gezond is. Hopelijk kom je nog terug op je beslissing en sta je vroeg of laat opnieuw aan de start van een trail. Je hebt me wel een beetje schrik aangejaagd.

Gepost door: dirk | 14-08-10

De commentaren zijn gesloten.