21-03-11

Paris Marathon, three weeks to go.

We zijn inmiddels in de laatste rechte lijn naar de Marathon van Parijs van zondag 10 april.
Tijd om terug een korte update te geven over de twee afgelopen weken.

Een tiental dagen geleden heb ik wat extra rustdagen ingelast, omdat de trainingen toen wat moeizamer verliepen.
Mijn lichaam voelde wat vermoeid aan na weken opbouw- en duurtraining, en uit ervaring weet ik dan dat het aangewezen is om enkele dagen niet te lopen.
Blijven verder lopen omdat Parijs nadert kan dan meer kwaad dan goed.
Beter wat afbouw dan roofbouw op uw lichaam plegen.
Trouwens de fundamenten voor een goede marathon zijn al een tijdje geleden gelegd.

Een weekje wat minder lopen heeft me trouwens deugd gedaan, zowel fysiek als mentaal.
Zo kon ik er vorige week terug met frisse moed tegenaan, wat resulteerde in een recordweek van 78 km in vier loopsessies.
Zaterdag stond mijn langste duurloop uit deze Parijs-campagne op mijn programma en liep ik samen met Betty een Aktivia-wandeling in Mesen : the Memorial March Of Peace.
We vertrokken ’s morgens vroeg voor een tochtje van 34 km over landelijke en heuvelachtige wegen en het ging verbazend vlot vooruit.
Het parcours was met een doortocht aan de Kemmelberg nochtans niet eens zo makkelijk.
Na 3u28’ en 34 ontspannende kilometers stonden we terug aan ons vertrekpunt.
Eigenlijk waren er maar 32 voorzien, maar we hebben een extra lusje rond de Kleiputten van Ploegsteert gemaakt (pijltje gemist!).

Het gevoel zat goed achteraf : geen moment ben ik in ‘t rood gegaan en had het toen gemoeten, dan had ik probleemloos nog 8 km gezwind verder gelopen.
De conditie zit bijgevolg prima voor Parijs over exact drie weken.

Die van Betty trouwens ook, maar dit is uiteraard geen verrassing.
Zij liep de week ervoren al een marathon als training in Maasdam in 4u05’ – die ze als eerste dame nota bene gewonnen heeft - en schreef de week erop al terug 83 trainingskilometers in haar logboek.
Voor haar wordt Parijs een gezondheidswandelingetje of “sightseeingtrip” en een extra training voor haar grote doel, de 100 km-wedstrijd van de Nacht van Vlaanderen in Torhout.

Vandaar dat ik ga proberen om haar zo lang mogelijk te volgen in Parijs.
Dan moet een tijd om en bij de vier uren er zonder ongelukken wel inzitten.
De conditie zit alvast goed, het lichaam sputtert nog niet tegen, mijn overtollige kilos zijn bijna volledig weggewerkt, en als ik op 10 april een goede dag heb en alle omstandigheden meezitten, dan zit er misschien zelfs een verrassing in.

maasdam.jpg

12:59 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07-03-11

Paris Marathon, five weeks to go.

weegschaal.2.jpgNog vijf weken tot de Marathon van Parijs, wat betekent dat we momenteel in de zone van de waarheid zitten.

Inmiddels werd er niet stilgezeten.
Er staan voor Parijs wel geen wedstrijden meer op de kalender, maar desalniettemin werd de voorbije weken naarstig verder getraind: de ene keer verliep het al wat vlotter dan de andere, maar het algehele gevoel blijft relatief goed.
Zo kom ik de laatste 4 weken aan respectievelijk 70, 59, 64 en 63 trainingskilometers.
Geen astronomische getallen, maar naar mijn normen toch ook niet minnetjes.
Eigenlijk valt er niet zo veel over te vertellen: goed gevoel, rustig tempo, noch klachten, noch pijntjes.
Houden zo!

Ik train meestal samen met Betty, die zelf in volle voorbereiding zit naar de 100 km van de Nacht van Vlaanderen in Torhout en daarom extra veel kilometers moet malen.
Als training voor deze onderneming wordt daarom ten gepaste tijde een marathon ingepland.
Zo vertoeven we het komende weekend in Nederland (Spijkenisse - Maasdam), waar Betty de Binnenmaas Non Stop Marathon gaat lopen.
Ik loop uiteraard zelf niet mee, aangezien onze jongste spruit meegaat op relaxweekend.

Wel kan ik nog vertellen dat ik al enkele weken in de gaten houd wat ik eet (en vooral wat ik ´niet eet´).
En met succes: ik mag terug een ceintuur in mijn broek steken en sta al stukken scherper dan ten tijde van Mallorca.
Zo ben ik de laatste vier weken wekelijks één kilo afgevallen.
Zo hoop ik om in Parijs toch een achttal kilogram minder – dan in ’t begin van dit jaar - mee te sleuren.

Vermageren met lopen alleen bleek dan toch niet echt te lukken.
Het is toch meer de combinatie “sporten en bewuster eten” die wel efficiënt is.
Vooral veel groenten en fruit eten en helaas de snoepkast, bierkelder en andere brol links laten liggen.
Ik heb ook nog niet echt honger gehad: ik eet nu niet meer uit goesting, maar eerder “gezond” tot ik verzadigd ben.
Wat ik eveneens doe is principieel alles gedetailleerd opschrijven wat ik consumeer en dit lijkt echt te helpen.
Soms is het wel eens “watertanden” wanneer mijn meiden chips vreten, maar als ik “the morning after” op de weegschaal sta, dan weet ik terug waarom ik het doe.
Af en toe eens zondigen met mate is trouwens niet verboden, anders hou je het niet vol.

Het is me niet alleen om dat gewicht te doen, dit is “maar” een cijfer.
En cijfers zeggen natuurlijk niet alles.
Het algehele bewuster en gezonder leven is me veel dierbaarder.

Maar om toch maar een getal als target te hebben zou ik toch graag opnieuw onder die kaap van 70 kgr. willen duiken.
Dat lijkt me al eeuwen geleden.
Nog vier te gaan …

18:25 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |