27-06-11

Kastelenloop Izegem, “halve” marathon in 1u34’58”

Kastelenloop 25 juni 2011 (249).JPGJa, u leest het goed, er is geen cijfertje omgewisseld in bovenstaande tijd.
Vorige zaterdag heeft Frank Spencer de Kastelenloop van Izegem gelopen in 1u34’58” netto.
Ik kan het trouwens nog steeds zelf niet geloven.
Ik kan me niet meer voor de geest halen dat ik ooit sneller gelopen heb.
Ik wist wel dat het snor zat met de conditie, maar dergelijke tijd had ik in mijn stoutste dromen toch zelf niet verwacht.

Voor alle duidelijkheid moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat de afstand niet klopte.
De meeste Garmins hadden een afstand tussen 20,5 en 20,7 km, zodat we maar gaan aannemen dat we een halve km te weinig gelopen hebben.
Ergens is dit wel jammer: je loopt een ferm PR, maar je hebt geen concrete cijfers.
Voor hetzelfde geld val ik volledig stil op ’t einde, bewijs dat maar eens, hé.

Nu ja, ik had nog overschot in de laatste rechte lijn, zodat we mogen aannemen dat ik die laatste 500 meter ook aan ’t zelfde tempo “zou”gelopen hebben.
Dan kom ik mathematisch uit op een halve marathontijd van ongeveer 1u37’20”, ’t is te zeggen 13 km/u, nog steeds een ferm PR.

Eventjes terugkeren naar het begin.
Zaterdag in de vooravond (17u30) stonden we aan de start van de Kastelenloop van Izegem.
Deze wedstrijd is trouwens een jaarlijkse klassieker in Betty’s en mijn loopkalender.

Een overmoedig voetbalpartijtje met de collega’s de dag voordien had nog bijna roet in het eten gestrooid, want na een verloren bal was er “iets” in mijn bil geschoten.
Gelukkig zonder veel schade: voetbal en lopen, het zal nooit een geslaagde combinatie worden.

Vooraf had ik met Nico min of meer afgesproken om voor een tijd onder de 1u45’ te gaan.
Zo gezegd, zo gedaan.
In ‘t eerste rondje (van de drie) liep ik bijgevolg in een groepje met Nico, Gavertrimmer Georges en nog een vierde man (Flac).
Het ging in het begin redelijk hard, zodat ik besloot om wat krachten te sparen.
’t Was dan ook nog behoorlijk ver, hé.

In de tweede ronde begon het tempo wat te slabakken, zodat ik besloot om aan kop te komen.
Tot mijn verbazing moest iedereen eraf.
Georges is een taaie rakker en probeerde nog (tevergeefs) aan te klampen, maar iets verderop kraakte hij.
Bij de laatste doortocht merkte ik dat Nico 100 meter achter me liep.
Die raapt me straks nog op, dacht ik toen nog verkeerdelijk.

Maar ik had ook nog wat reserves overgehouden.
Ik liep trouwens erg soepel en met het Kasteel in zicht kreeg ik zelfs vleugels en kon finishen in 1u34’58”.
In tegenstelling tot vele collega-lopers zat ik nog behoorlijk fris na de finish.

Wauw, wat ging dit super goed en vermoedelijk zit ik ook nog niet aan het einde van mijn kunnen. Vorige week had ik trouwens ook nog veel overschot na mijn haasklus op de marathon van Torhout.

Ik val weeral in herhaling, maar eens te meer is die conditie te danken aan mijn gewichtsverlies (-10 kgr) en het veelvuldig samen trainen met een kampioene 100 km ultralopen.
Er bestaan geen mirakels in de sport en zeker niet in het afstandslopen.
En neen, er zit niets speciaals in ons leidingswater, noch ligt er een doosje epo in onze koelkast.

Eind vorig jaar zat ik nog stikkapot bij mijn laatste halve marathon (Deinze-Bellem in 1u52’25”).
Zaterdag liep ik minstens een kwartier sneller met een fris gevoel.

Super natuurlijk, maar het weerhoudt me ervan te zweven.
We mogen uiteraard niet overmoedig worden en denken dat elke wedstrijd automatisch een nieuw PR wordt.

Dat is trouwens eventjes niet mogelijk, want volgende week vertrekt de familie Spencer richting Lanzarote.
Dan gaat de riem er eventjes af en bouw ik een rustperiode in.
De loopschoenen gaan wel mee in de valies- Lanzarote is niet voor niets het sporteiland bij uitstek - maar het accent ligt deze keer op het “dolce far niente”.
Dit hebben Betty en uw dienaar wel verdiend na een super voorjaar op loopgebied.

Daarna gaan we terug rustig opbouwen en pieken naar een prima najaarsmarathon.
Ik ga voor de Leiemarathon, Betty loopt waarschijnlijk Brussel.

Prettige vakantie !

Kastelenloop 25 juni 2011 (164).JPG

19:01 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20-06-11

Een onvergetelijke Nacht van West-Vlaanderen te Torhout.

bk100.JPGSuper !
Dat is in één woord de teneur van dit bericht.
Het was een Nacht om nooit meer te vergeten, ééntje om in te kaderen en later door te vertellen aan de kleinkinderen.

Eventjes recapituleren, want dit wordt verre van makkelijk om zoveel ervaringen en emoties in woorden te bevatten.

Vrijdag 17 juni stond al van ’s morgens vroeg volledig in het teken van de Nacht van Vlaanderen, waar Veerle (alias Betty) haar debuut ging maken op de 100 km.
Ongelooflijk hoeveel daar bij komt kijken.
We waren de ganse dag druk in de weer om van alles klaar te zetten.
Een bak met alleen maar voeding zoals gelletjes, repen, peperkoek, zoutkoekjes, bananen, etc …
Dan nog een bak met allerlei outfits voor alle mogelijke weerstandigheden: verse shirts, regenkledij, een warme trui voor achteraf of noodscenario’s.
Ook nog een plooibox met alleen maar drank: gewoon water, koolhydraatrijke drank, carboload, proteïnedrank voor de recuperatie achteraf en “last but not least” een bakske Leffe voor de supporters.

Daarbij nog allerlei plannetjes voor onderweg: locatie wagen, locatie drankstand, tussenpunten, parcours, een “worst case scenario”-plan was er ook.
We moesten ook nog de fietsen prepareren en klaarzetten voor aan de trekhaak.

Ik was zodanig bezig met die 100 km, dat ik op de duur vergat dat ik zelf nog een marathon moest lopen en ook nog ’t één en ’t ander nodig had.

Nu ja, om 17u00 trokken we uiteindelijk op pad richting Torhout, waar we eerst onze wagen in de Parkstraat deponeerden – het punt waar de lopers meerdere keren voorbij kwamen - en daarna fietsten we gezwind naar de Mast.

Daar was er al een gezellige drukte en konden we de zenuwen bedwingen door her en der een praatje te slaan met verschillende bekenden (lopers, supporters, clubgenoten, facebookers, etc …).
Om tien voor acht begaven we ons helemaal achteraan in het startvak en iets later weerklonk het startschot en waren we weg.
Velen gingen er pijlsnel vandoor, maar mijn taak was om Veerle zo veel mogelijk in te tomen en haar zonder kleerscheuren op het marathonpunt af te zetten in ongeveer 4u15’ (= 9,9 km/u).
Veerle mocht in die lange opwarming zo weinig mogelijk energie verliezen, zodat ze fruitig en fris aan haar tweede helft kon beginnen.
Ze moest heel zuinig met haar krachten omspringen.
Vandaar dat ik telkens aan de wagen een stukje voorliep om eten en drank aan te reiken.
Het ging heel erg vlot en mede-haas Kristof en ikzelf konden de ganse tijd babbelen.
Veerle moest zelf niet al te veel praten, maar op die manier kreeg ze uiteraard de nodige afleiding.
Onderweg stonden heel veel supporters – thanks – en verschillende keren hoorden we haar naam roepen, zelfs van mensen, die we helemaal niet kennen.
Dat geeft toch telkens een boost en is een enorme opsteker temidden het harde labeur.

Na 30 km kreeg Kristof het lastig en moest afhaken en schoot ik nog alleen over als haas.
Eerlijk gezegd voelde ik zelf mij de ganse marathon prima en had nog heel wat overschot in mijn benen.
Ik had gerust nog een rondje kunnen meelopen, maar na 4u16’49” (= mijn marathontijd) gaf ik haar nog een laatste zoen en trok ze alleen op pad.
Nu ja, mijn marathonprestatie was uiteraard volledig ondergeschikt aan haar 100 km.
Iets verderop kon fietsster Julie haar begeleiden voor het derde rondje van 20 km.

Daarna trok ik snel terug naar de Mast voor een warme douche en wat propere droge kleren en iets later sprong ik al terug op de fiets om het resterende gedeelte mee te fietsen.
Na 60 km kwam ze nog steeds op hetzelfde tempo door, relatief fris en nog geen teken van verval. Het was precies lopen met de vingers in de neusgaten.
We konden zelfs de vierde dame inhalen en achterlaten.

Ook het vierde rondje (van 60 naar 80 km) werd vlot verteerd: het tempo was wel lichtjes gezakt, maar ze voelde zich nog steeds prima.
Helaas was het weer vrijdagnacht stukken minder : tijdens de marathon waren de weergoden ons nog redelijk gunstig gezind, maar daarna werd het gevoelig frisser, met forse rukwinden en af en toe een regenvlaag.

Het laatste rondje begon daarom toch wat in de kleren te kruipen.
Ik moest al wat meer op haar inpraten om haar gedachten te verzetten.
De knie begon zelfs wat op te spelen, maar ik begon direct over wat anders te babbelen.
Het meefietsen werd ook stukken lastiger, want ik begon zelf moe te worden en kreeg stekende nekpijn en was inmiddels verkleumd door de regen en wind.
Gelukkig mochten we Lichtervelde snel achter ons laten en ging het voor de laatste keer richting Torhout.
Daar lag de verlossing – het paard rook de stal - en na 10u44’ lopen - en om 06u44’ zaterdagmorgen kwam ze dolgelukkig over de finish.

“Pain is temporary, Glory is forever”.
Wat door velen vooraf met ongeloof was onthaald en als uitzichtloos werd beschouwd had ze toch weer mooi voor mekaar gekregen.

Ik heb een karrenvracht respect voor mijn Veerle.
Die 100 km spoken natuurlijk al een tijdje door haar hoofd, maar tussen plannen en realiteit ligt meestal een lange lastige weg.
Ze heeft er heel veel uren voor getraind, soms na een lastige dagtaak en temidden een druk gezin. Je krijgt uiteraard niets voor niets.
Bloed, zweet en tranen heeft het gekost.

Ze heeft gepiekt als geen ander naar 17 juni, zelfs nachtelijke wandelingen gedaan om het nachtritme gewoon te worden.
Niets werd aan het toeval overgelaten.
Vrijdagnacht werden dan al die inspanningen en ontberingen beloond met een prachtige prestatie.
Daar doe je het uiteraard voor.

De intentie vooraf was om uit te lopen, maar ze heeft er zelfs nog een prima eindtijd bij neergezet, zonder onderweg ook maar één meter te wandelen.
Een prestatie om “U” tegen te zeggen.
Chapeau!

100 km is “een pokkeneind”, hoor.
Niet vergeten dat dit twee marathons na elkaar lopen is , gevolgd door nog een tien mijlswedstrijd en dit in bikkelharde en loodzware weersomstandigheden.
Het regende trouwens opgaven in Torhout: slechts 52 dapperen (van de 80 starters) bereikten de finish.
Merkwaardig dat de opgevers bijna uitsluitend mannen waren, de dames hebben prima stand gehouden.
Wie was er ook weer “het sterke geslacht”?
Volgens mij komt dit omdat vrouwen stukken soepeler lopen, ik heb veel mannen zien lopen met nogal een vreemde loopstijl.

Crazy toch , ik heb nog nooit zoveel km in één week gelopen en zij loopt er eventjes 100 km in een dikke tien uren.
En ze is dan nog relatief fris gefinisht.
Ik was na mijn marathon en na dat urenlange fietsen meer vermoeid dan haar.
Tijdens de laatste kilometers ben ik zelfs bijna op mijn fiets in slaap gevallen.
Veerle heeft daarom zelfs nog zonder verpinken zaterdagochtend met de auto naar huis gereden, omdat mijn ogen toevielen van vermoeidheid.

Zaterdagnamiddag werden we dan terug in Torhout verwacht voor de “cérémonie protocollaire” met allerlei huldigingen.
Veerle werd op het podium geroepen als Belgisch Kampioene 100 km in de categorie dames 40 en dan nog eens als Vlaams Kampioene 100 km dames 40.
Er zijn er die daar wat laatdunkend overdoen, en ok, er deden niet veel Belgische dames mee aan dit BK 100 km, maar diegenen, die het beter kunnen, moeten het zelf maar eens proberen. Nah.
Bovendien zijn er ook tijdslimieten.

Daarna weergalmde de Brabaçonne door de zaal.
Kippenvelmoment.
Telkens met medaille, kussen van de burgemeester, beker en bloemen.
Schitterend gewoon.

Superwoman!

bk100-2.JPG

20:10 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

15-06-11

Kortrijk Loopt, 11 km in 49’33”

Maandagmorgen stond de familie Spencer samen met 3000 andere sportievelingen paraat voor Kortrijk Loopt.
Kortrijk Loopt heeft een mooie omloop en er staan elk jaar veel supporters en bekenden langs de weg.
Na jaren van vervelende werken en bruggen bouwen heeft Kortrijk een metamorfose gemaakt van “een lelijk eendje” naar “een sierlijke zwaan”.
Noem het gerust chauvinisme van mijn kant, maar ik was toch behoorlijk fier om door zo een knappe stad te kunnen lopen.

Marie ging voor de 5 km, Betty en uw dienaar voor de langste afstand, 11 km.

Ik was van plan om eens volle gas te geven en eens te zien of ik na een slopende marathonopbouw ook nog kan vlammen op 11 km.
Ik loop niet veel wedstrijden, maar als ik er dan ééntje loop, dan ga ik liefst voluit.

De eerste vijf km – van de Lange Munte tot het centrum - ging het bergaf.
Ik nam me voor om direct het tempo hoog te houden. Aan de Markt – met finishboog van de 5 km – kwam ik door in 19’45”.
Damn, dit was behoorlijk rap, bijna 15 km/u, en eigenlijk veel te snel voor mijn capaciteiten.

Vooral omdat ik wist dat het tweede deel van het parcours behoorlijk pittig was.
Na het centrum ging het richting Leie, waar we twee bruggen na elkaar kregen.
Ik liet daarom het tempo logischerwijze wat zakken, want in Kortrijk zit het venijn in de staart.

De laatste kilometers gingen dan weer steil bergop naar de Lange Munte, maar ik had nog wat reserves in mijn tank gehouden, zodat ik nog heel wat lopers kon inhalen.
Gavertrimmer Lode gaf me ook nog een steuntje – thanks – zodat ik in zijn kielzog kon finishen in 49’33”.
Dat is bijna 9 minuten sneller dan vorig jaar en een gemiddeld tempo van 13,4 km/u.
Ik denk niet dat ik de laatste jaren ooit sneller gelopen heb over dergelijke afstand.
Ik was daarmee de 182e op 927 deelnemers.

Super tevreden natuurlijk.
Ik ga er zelf nog moeten aan wennen dat ik recent een stukje sneller geworden ben.
Vroeger bladerde ik in de uitslag altijd direct naar de laatste pagina’s.
Nu is er al wat meer zoekwerk nodig om mijn naam terug te vinden.
Wat een goede marathonconditie en “tien kilo minder” niet allemaal teweeg brengen.

Betty finishte in diezelfde wedstrijd – de ladies namen een halfuurtje later de start – in 55’30”.

Ook onze dochter Marie (14) liep een prima wedstrijd, 5 km in 24’28” en 76e dame op 793 ladies.
De appel valt niet ver van den boom …

En nu is het aftellen en de benen stil houden tot vrijdagavond, want dan vergezel ik Veerle (alias Betty) tijdens haar debuut op de 100 km in de Nacht van Vlaanderen.
Zij ziet het trouwens nog altijd zitten om te schitteren in de Nacht.

Sommigen mogen dan eerder sceptisch zijn over haar slaagkansen, ik ben er nog steeds van overtuigd dat het vrijdagnacht gaat lukken.
Zij leeft al maanden naar deze wedstrijd toe en heeft nog nooit ontgoocheld op belangrijke wedstrijden.
We gaan om 20u00 van start en hopen om te finishen tussen 6u en 7u ’s morgens.
Het wordt alvast een Nacht om nooit te vergeten.

Kortrijkloopt1.jpg

19:32 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-06-11

Nacht van Vlaanderen – nog exact één week


NVV.jpgOver exact een week loop ik in Torhout mijn “dertiende” marathon.
Als dat maar goed afloopt …

Nu ja, het wordt dit maal geen gewone marathon, maar een “specialleke”.

Zoals jullie wellicht weten maakt Veerle (alias Betty) vrijdag haar debuut op de 100 km in de Nacht van Vlaanderen.

Ik ga haar hazen op de eerste 42 km.
Of hou het eerder op “gezelschap houden”, want de definitie “hazen” geeft zowat de vermeende indruk dat ik sterker ben dan haar en dat is de waarheid een beetje geweld aan doen.
Nee, ik hoop vooral om niet te lossen, want zij wil na 42 km al doorkomen in 4u15’ en dat is voor ondergetekende verre van evident.
Ok, in Parijs enkele weken terug liep ik 3u52’ en bijgevolg heb ik nog wat veilige marge, maar toen had ik ook perfect gepiekt, was ik in topconditie en kende een superdag.
Bovendien ben ik een ochtendmens en loop ik bij het krieken van de dag altijd veel beter dan ’s avonds laat.

Nu ja, we zullen zien : mijn marathonprestatie is deze keer niet van tel en uiteraard volledig ondergeschikt aan haar 100 km.

En Betty wil komende vrijdag schitteren.

Ze is er alvast klaar voor : ze heeft veel kilometers getraind, staat messcherp en de moraal zit erg goed.
Inmiddels zijn een tiental dames ingeschreven, waaronder vier Belgische vrouwen.
Er zijn ook nog Russische, Nederlandse, Griekse en Kroatische atletes ingeschreven.

Haar hoofddoel is uiteraard om uit te lopen, maar als het enigszins mogelijk is, een medaille te pakken op het Belgisch Kampioenschap 100 km.
De Vlaamse dames zijn alvast op het eerste zicht aan elkaar gewaagd.
Betty heeft van dit kwartet intrinsiek wel de “zwakste” marathontijd op haar palmares, maar zij heeft dan wel het voordeel dat ze altijd hetzelfde tempo kan lopen, desnoods uren aan één stuk.
Zij kan doseren als geen ander en loopt zich nooit stikkapot.

Het worden alvast spannende dagen – en nachten – voor haar.
Hoofdzaak nu is om niet meer geblesseerd en/of ziek te raken.
Nu ja, volgende week uiteraard meer over de Nacht van Vlaanderen in Torhout.

Gisteren ben ik nog eens “te lope” langs de Leieboorden naar de Joggingclub van Wevelgem geweest, goed voor 25 km loopplezier.
Het ging verbazend goed vooruit.
Goed voor de moraal, want het was al meer dan een maand geleden dat ik nog zo ver gelopen had.

Maandag loop ik voor de verandering ook nog eens een wedstrijdje, namelijk de Sinksenloop van Kortrijk (11 km).
In eigen stad wil ik uiteraard geen slecht figuur slaan.
Bedoeling is om nog eens voluit te gaan en daarna de benen rust te gunnen tot volgende week vrijdag voor de Nacht van Vlaanderen.

nvv2.jpg




18:37 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |