31-08-11

GaiaPark Zoo Marathon in 4u10’35”

normal_gaiamarathon%20076.jpgNa een deugddoende vakantie (weekje Lanzarote en midweekje Mallorca) trokken we om de vakantie af te sluiten nog richting onze Noorderburen voor een ontspannend lang weekend in het vakantiepark Prinsenmeer in Asten-Ommel.
Toeval of niet, moet het nu wel juist lukken dat er daar in de buurt een schitterende marathon werd gelopen.
En dan niet zo maar een gewone 42 km, maar eentje voor in het prestigieuze Guinness World Records Book.
Deze maal werd de allereerste marathon ooit in een dierenpark gelopen.
“Place to be” was het prachtig decor van het Gaiapark in Kerkrade.

Voor één keer werden de dieren zelf niet aangegaapt door argeloze bezoekers, maar konden de leeuwen, gorilla’s, stokstaartjes en slingerapen zelf de pakweg 100 marathonlopers aanstaren.
Ik weet niet wie het meest verschoten zal hebben.

Betty en ik zelf waren uiteraard paraat met de intentie om er een rustige trainingsloop (10 km/u) van te maken.
Bij het naar Kerkrade - in het uiterste puntje van Nederlands Limburg – rijden, kwamen we al terecht in een hevig onweer.
Dat beloofde al weinig goeds, maar wonder boven wonder klaarde de hemel op net voor de start (17u00).

Het parcours was niet van de poes, want er was geen meter vlak te bespeuren. Er zaten twee heuvels in elk rondje ( 21 toerkes van 2 km ).
Ook de ondergrond was heel variabel: zand, planken, houtsnippers, kasseien, grind, maar nauwelijks asfalt.
Pittig beulenwerk bijgevolg voor de echte bikkels onder de Flandriens.

Na het zingen van het Limburgs volkslied door een lokale bekende zangeres (naam vergeten) gingen we rustig van start.
Al snel werden we gedubbeld door de snelle mannen – winnaar Filip Detiege en Mark Papanikitas.
Met de leeuwen en bizons in het magnifieke decor genoten we met volle teugen en al snel kwamen we in een gezellig groepje met o.a. Els Annegarn en Jacques Vandewal.
Betty liep toen in tweede positie bij de dames, zodat we eigenlijk in dubio stonden : een rustige trainingsloop of toch maar een knappe podiumplaats versieren?

Halfweg kwamen we door in 2u03’, maar toen begon de hemel gitzwart te verkleuren en iets later brak een spectaculair onweer los boven de dierentuin met indrukwekkend klank -en lichtspel. Blijkbaar stond mijn buienradar weeral verkeerd ingesteld.
Pukkelpop indachtig namen de organisatoren het zekere voor het onzekere.
Alle lopers werden bliksemsnel van het parcours gehaald en konden schuilen in het restaurant.
Toen hadden we al ruim 26,5 km afgelegd in 2u35’.

Iedereen werd ingelicht over het resterende aantal rondjes en na pakweg 45 minuten neutralisatie mochten we terug op pad voor nog 8 rondjes.
Intussen was het al helledonker geworden - deze keer waren het de uilen, die ons meewarig aangaapten - en moesten we het (verplichte) hoofdlampje op onze kop zetten.
Dit was meer dan nodig, want meer dan eens was het zoeken naar het juiste pad.
Het onweer was dan wel verdwenen, de regen viel nog altijd met bakken uit de hemel waardoor de plassen dieper en dieper werden.

Ik had aanvankelijk nog (verkeerdelijk) gedacht om een tandje bij te steken voor de resterende 16 km.
Mis poes : door het lange oponthoud waren de spieren en gewrichten extra stram geworden en begon mijn linkerkuit op te spelen.
Geen voordeel bij het constant optrekken en afdalen.
Ik heb nog eventjes overwogen om de handdoek in de ring te gooien, maar opgeven in zo een unieke en mooie wedstrijd vond ik toch geen optie.
Dan maar op de tanden bijten en de pijn verbijten.
Na 4u10’35” bereikte ik op karakter de finish.
Betty had voor de neutralisatie een kleine voorsprong verworven en had bijgevolg een eindtijd van 4u10’17”.
Op de koop toe mocht ze op het podium als tweede dame.

Uiteindelijk voor allebei toch een bevredigende prestatie in een loodzware marathon.
De conditie zit blijkbaar goed met zicht op de Leiemarathon van 25 september.
Als de wind daar een beetje gunstig zit hoop ik om tussen Deinze en Wevelgem een nieuw PR te lopen.

Enig voorbehoud en minpuntje is mijn linkerkuit, die “the day after” veranderd was in een heuse mankepoot.
Niet abnormaal uiteraard na ruim vier uren beulenwerk, maar dit ga ik toch best in de gaten houden.
Een extra rustweekje inlassen zal geen kwaad kunnen.

8287_Marc_Papanikitas.jpg

14:15 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Prachtig verhaal, weer eentje om in te kaderen en om later te vertellen tegen je kleinkinderen....
Het leven kan mooi zijn, samen met je vrouwtje zo'n marathon lopen. De kuit zal wel herstellen en op de Leie marathon klaar zijn om een P.R. te lopen

Gepost door: Wim DE OLIFANT | 31-08-11

straffe kost, amai, ik zie het me niet nadoen! Wat rust zal je goed doen en op de Leiemarathon nog es vlammen lukt wel, je bent in supervorm, net als je vrouwtje :-)

Gepost door: Chris | 31-08-11

Zag jullie op een filmpje al voorbij stuiven! Nou ja stofwolken niet veel te bekennen daar;-)

Gepost door: Tiny | 31-08-11

Knappe prestatie van jullie! Mooi je tempo kunnen aanhouden. Ja, ja, de conditie is super!

Gepost door: aprilvis | 31-08-11

mooi verslag wederom, weer een mooie "gezinsmarathon" aan het lijstje toegevoegd! tof

Gepost door: renate | 31-08-11

Haha Tiny, we hebben idd niet veel last gehad van stofwolken ;-)

Gepost door: Spencerwoman | 01-09-11

Mooie marathon en goed dan je toch bent doorgelopen met Veerle! Felicitaties voor haar 2e plek! De nr. 1 bij de dames is overigens een goede vriendin van mij.. hoe klein is het loopwereldje

groeten
RR

Gepost door: Ronald | 01-09-11

De commentaren zijn gesloten.