02-09-11

Spierscheur in de kuit

Ik heb dan in extremis toch nog een souvenir overgehouden aan de GaiaPark Zoo Marathon.
Ik schreef al in mijn vorig verslag over een pijnlijke linkerkuit.
Aanvankelijk dacht ik aan een verkrampte kuit door een overvloed aan melkzuur, dat nog zijn weg naar buiten moest vinden.

Zonder twijfel het gevolg van de neutralisatie (wegens blikseminslagen) van die marathon.
Door een uurtje binnen te blijven zijn de spieren en gewrichten verkrampt geraakt.
Ik was trouwens niet de enigste met spierproblemen: Marc Papanikitas, die in tweede positie liep en nog amper 2 rondjes moest lopen (4 km) was zodanig verkrampt dat hij zelfs niet meer verder kon. Het regende opgaves na de onderbreking.
Ik heb het toen ook ontzettend koud gekregen.
We waren doorweekt tot op het bot en omdat we geen supporters in de buurt hadden, lagen onze loopjasjes en droge kledij nog in de kleedkamers.

Na de (her)-start moet er iets in mijn kuit geschoten zijn.
Ik heb dit ook enigszins gevoeld, maar ik vond de Gaiapark Zoo Marathon zo een unieke mooie marathon dat het zonde was om de handdoek in de ring te gooien.
Deze unieke marathon mocht absoluut niet ontbreken op mijn palmares.
Door de adrenaline kon ik ook op karakter de finish halen in een voor mijn kunnen zelfs knappe tijd (4u10’).

Toen Betty een bevriende kinesist-fysio sprak en dit langs haar neus weg om vertelde, gaf die mij de raad om eens binnen te wippen.
Zo gezegd, zo gedaan …

Toen ik mijn verhaal deed dacht hij meteen aan twee opties: een verrekking of scheurtje.
Na wat losmaken en inspectie was de diagnose erg rap gesteld.
Bij het stevig drukken op één gevoelig puntje wipte ik een meter hoog.
Het was dus de tweede optie, een scheurtje van een vingertop dik in de linkerkuit.
Prognose : minstens één week tot 10 dagen niet lopen.

Toch vreemd dat kinesisten dat zo snel op de tast vinden, terwijl een huisarts een heel arsenaal hulpmiddelen (echo, scan, rx, etc …) nodig heeft en dan nog vaak de bal mis slaat.

Nu ja, een blessure is nooit leuk, maar ik kan dit wel perfect relativeren.
Er zijn ergere dingen in het leven.
Tien dagen niet lopen kan zelfs een zegen zijn na een loodzware marathon.

Natuurlijk is het zonde in het licht van mijn twee doelstellingen voor dit najaar:
Een PR lopen op de Leiemarathon en een snelle halve marathon lopen in Kuurne.

Ik zag het zitten om in beide wedstrijden te stunten.
Ik sta zelfs redelijk messcherp op dit moment.
Vrienden zeggen me zelfs dat ik meer en meer op Steve Jobs begin te lijken.
Toegegeven, met wat verbeelding komt dit ergens wel in de buurt, op de centen na dan uiteraard :-) ...


003.jpg

12:53 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Ai...Philippe even een streep door de rekening. Maar een dag of 10 zonder is wel door te komen.

Gepost door: Tiny | 02-09-11

Natuurlijk overleef jij die 10 sportloze dagen. Je hebt al erger meegemaakt. Wie weet welke onverwachte positieve effecten hebben deze dagen rust op je volgende wedstrijd?

Gepost door: Sandy | 02-09-11

eerst je nog effe dikke proficiat wensen met je heroïsche prestatie, heb net je verslag gelezen en dat was toch echt wel de moeite zeg!!
Als het je mag troosten: heb ooit een mini-scheurtje in m'n scheenbeenspier (hoe noemt die spier...) gehad en dat was na enkele dagen ontstekingswerende gel smeren ("reparil-gel") en rusten weer genezen. Dus zeker effe die rust respecteren en dan komt dat zeker goed!

Gepost door: Ruth | 02-09-11

'k heb dat vorig jaar ook gehad ... rusten is de enigste mogelijkheid ... maar inderdaad, na een tiental dagen is het volledig over!

Gepost door: Koen | 04-09-11

Ai Philippe, dat is jammer, hopelijk geneest het snel. Toch proficiat met je marathon tussen de beestjes! Weer eentje bij op je palmares!

Gepost door: Julie | 04-09-11

De commentaren zijn gesloten.