26-09-11

Leiemarathon in 3u47’59 – nieuw PR !

lm4.jpgGisteren stond ik aan de start van mijn vijftiende marathon.
Tussen het Kasteel van Ooidonk – een schitterend sprookjesdecor als startplaats – en de Porseleinhallen van Wevelgem werd de derde Leiemarathon gelopen.

Zoals vorige week nog gezegd waren de ambities vooraf niet torenhoog.
Door een spierscheurtje in de kuit had ik in september amper getraind en op de koop toe was ik vrijdag nog op weekend vertrokken met de oude bende van jeugdclub den Ast Heule aan de Kust.
Traditioneel is dit “een zuipweekend”, niet bepaald de ideale voorbereiding om een marathon te lopen.

Nu ja, we waren nu éénmaal ingeschreven en we zouden er het beste van maken.
De conditie is al gans 2011 erg goed, dus hoopte ik om terug onder de vier uren te blijven.
Dat leek mij gezien de omstandigheden het hoogst haalbare.
Een PR lopen was – echt waar - het verste van mijn gedachten.

Om 11u00 stipt gingen we met een goeie 300 gladiatoren van start en in den beginne zat ik in het kielzog van de Burgemeester van Wevelgem.
Maar die ging hard van stapel en ik liet hem enkele km ’s verder wijselijk lopen.
Intussen weet ik al dat je een marathon heel zuinig moet starten en geen trap te veel mag geven in de eerste helft.
Overmoed wordt op het einde van de marathon cash terugbetaald.

Zo gezegd, zo gedaan, en bijgevolg zat ik in een goed groepje van een achttal lopers.
Ik voelde me super, speelde met mijn benen, maar dwong mezelf om tot minstens halfweg in dit groepje te blijven : het was nog ver en op die manier bleef ik ook wat uit de (tegen)-wind.

Het draaide erg soepel rond : 10 km in 54’ – 15 km in 1u22 – 21 km in 1u54’.
Sjiek, halfweg zonder noemenswaardig energieverlies en we liepen nog steeds ruim 11 km/u.
Ik zat met een dilemma : bij dit compact groepje blijven of toch een gokje wagen.
Ik voelde me nog erg fris, zodat ik besloot om wat te versnellen.
Slechts één vrouw kwam met me mee, die liep haar eerste marathon en zou achteraf onder de 4u binnen komen, knap.
Aan km 25 raapte ik de Burgemeester al op : Even wat moed inspreken, maar het was Jans dagje niet : door de drukkende warmte stond hij al te voet.

Naar het einde toe kwam ik steeds meer in mijn vertrouwde bekend territorium (Harelbeke, Kuurne, Kortrijk, Bissegem-City warempel en de laatste rechte lijn naar Wevelgem via ’t Bijenhof en de Alpro-fabriek.
Al duizenden keren heb ik er gelopen en gefietst.
Ik ken er elk hoekje en kantje en dit loopt toch veel vlotter dan in een anonieme marathon in “’t Hol van Pluto”.
Bovendien stonden aan elke brug ook tientallen enthousiaste supporters : Zalig, je gaat er echt sneller door lopen.
Ik had ook zusje Bernadette en Rony mee als fietsbegeleider en die schreeuwden me vooruit richting finish. Merci zunne, zonder jullie was ik misschien wel stilgevallen.

Ik begon steeds meer te cijferen en voelde dat er een PR zat aan te komen, als ik tenminste geen inzinking kreeg.
Na 30 km kwam ik door in 2u45’ en kon nog steeds versnellen.
Ze worden steeds zeldzamer, maar gisteren had ik een begenadigde dag, waarop alles lukte.
Vanaf km 30 haalde ik steeds meer lopers in en werd ook door niemand meer bijgehaald.
Amai, het was daar langs de Leieboorden precies een slagveld van gesneuvelde lopers.
Velen hadden tikje gekregen van een bizar manneke met een serieuze hamer.

Aan de brug van Bissegem – km 37 – stond mijn supporter nummer één, mijn 84-jarige moeder. Ik stopte eventjes om goeiedag te zeggen en voor een foto en trok met een brede smile weer op pad.
Dit kippenvelmoment gaf me vleugels om de laatste vijf km nog eens goed door te trekken.

Op het einde met de meet in zicht zat er nog een spurtje in en ik kon dolgelukkig finishen in 3u47’59” netto.
Ik had mijn PR van Parijs 2011 met vijf minuten verpulverd.
Ons Betty weet weeral wat haar te doen staat volgende week op de Marathon van Brussel : 3u47’ is voortaan het nieuwe target, dat boven ons bed hangt.
Ik ben ervan overtuigd dat ook zij deze tijd in haar benen heeft.
Mocht het haar lukken, dan is het weer mijn beurt om te stunten (Beloeil 2011 ?).

Jezus, ik sta echt verbaasd van mezelf.
Ik wist niet dat ik dergelijke prestatie nog in mijn mars had.
2011 is blijkbaar “een boerenjaar” voor Frank Spencer.

Na vijftien marathons heb ik ook voor de allereerste keer het gevoel gehad dat ik eindelijk weet hoe je die 42 km best aanpakt en hoe je het genadeloze beest temt.
Geloof me vrij, ik heb het ooit anders geweten.
Ik durf het bijna niet zeggen, maar ik was nog zeer fris bij mijn aankomst : ik heb anderen zien toekomen.

De organisatie was opnieuw super : ruime bevoorraadding, prima km-aanduiding en na afloop een recovery area om “U” tegen te zeggen. Zo waren er een vijftal massagetafels en een team kinesisten om de verzuurde spieren wat los te maken. Ik heb er ook gretig gebruik van gemaakt.
Klein minpuntje achteraf : ik sta helaas niet in de uitslag. Blijkbaar moet er iets misgelopen zijn met mijn (defecte ?) chip.
De organisatie heeft al gemeld dat ze eveneens een manuele lijst hebben met elke eindtijd en dat dit weldra aangepast wordt.
Nu ja, daar liggen we absoluut niet wakker van : het gevoel blijft super, zelfs zonder officiële tijd.

Bedankt Leiemarathon, tot over twee jaar !

lm6.jpg

lm5.jpg

17:46 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

19-09-11

Zondag 25 september : Leiemarathon

Leiemarathon.jpgZondag sta ik aan de start van mijn vijftiende marathon.

Dan wordt tussen het Kasteel van Ooidonk en Wevelgem de Leiemarathon gelopen.
Voor mij is dit een speciale marathon, want de Leiemarathon wordt ingericht door mijn eigen club Joggingclub Wevelgem, waar ik uiteraard een pak mensen ken.
Ik loop als het ware voor eigen volk een thuismatch.
Langs de Leieboorden vind ik tevens mijn eigen vertrouwde parcours terug.

Normaal zijn dit allemaal elementen om een knappe marathon te lopen : voor eigen volk kan je altijd een tandje bijsteken en krijg je vleugels, wanneer anderen het zwaarder krijgen.

Maar door mijn spierscheur van de Gaiapark Zoo Marathon heb ik twee weken stil gelegen en daarna moest ik terug rustig opbouwen, terwijl anderen al aan het afbouwen waren.
Zodoende weet ik niet hoe het gesteld is met de conditie.

Mijn weektotalen en kilometeraantallen zijn bijgevolg stukken minder dan normaal.
Mijn gewicht is wel nog altijd onder controle : na het verlof en de rijkelijke buffetten tijdens onze vakanties waren er logischerwijze een drietal kilootjes bijgekomen, maar de laatste weken heb ik dan weer iets nauwgezetter op mijn voeding gelet, zodat ik opnieuw op scherp sta, ’t is te zeggen 10 kg. minder dan begin dit jaar.
Geen geheimen over mijn “FDH-dieet” : “Fret Den Helft”, gewoon minder en gezonder eten en drinken.

Bijkomend voordeel is dan weer dat ik door die gedwongen rustperiode relatief fris aan de start verschijn.

Wat dit teweeg zal brengen is uiteraard een groot vraagteken.
Een nieuw PR zal er wel niet inzitten, maar als de wind enigszins gunstig staat, hoop ik toch om opnieuw onder de grens van die vier uren te duiken.

We shall see : afspraak zondagmorgen om 11u00 aan ’t Kasteel van Ooidonk


17:29 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-09-11

Spierscheur in de kuit

Ik heb dan in extremis toch nog een souvenir overgehouden aan de GaiaPark Zoo Marathon.
Ik schreef al in mijn vorig verslag over een pijnlijke linkerkuit.
Aanvankelijk dacht ik aan een verkrampte kuit door een overvloed aan melkzuur, dat nog zijn weg naar buiten moest vinden.

Zonder twijfel het gevolg van de neutralisatie (wegens blikseminslagen) van die marathon.
Door een uurtje binnen te blijven zijn de spieren en gewrichten verkrampt geraakt.
Ik was trouwens niet de enigste met spierproblemen: Marc Papanikitas, die in tweede positie liep en nog amper 2 rondjes moest lopen (4 km) was zodanig verkrampt dat hij zelfs niet meer verder kon. Het regende opgaves na de onderbreking.
Ik heb het toen ook ontzettend koud gekregen.
We waren doorweekt tot op het bot en omdat we geen supporters in de buurt hadden, lagen onze loopjasjes en droge kledij nog in de kleedkamers.

Na de (her)-start moet er iets in mijn kuit geschoten zijn.
Ik heb dit ook enigszins gevoeld, maar ik vond de Gaiapark Zoo Marathon zo een unieke mooie marathon dat het zonde was om de handdoek in de ring te gooien.
Deze unieke marathon mocht absoluut niet ontbreken op mijn palmares.
Door de adrenaline kon ik ook op karakter de finish halen in een voor mijn kunnen zelfs knappe tijd (4u10’).

Toen Betty een bevriende kinesist-fysio sprak en dit langs haar neus weg om vertelde, gaf die mij de raad om eens binnen te wippen.
Zo gezegd, zo gedaan …

Toen ik mijn verhaal deed dacht hij meteen aan twee opties: een verrekking of scheurtje.
Na wat losmaken en inspectie was de diagnose erg rap gesteld.
Bij het stevig drukken op één gevoelig puntje wipte ik een meter hoog.
Het was dus de tweede optie, een scheurtje van een vingertop dik in de linkerkuit.
Prognose : minstens één week tot 10 dagen niet lopen.

Toch vreemd dat kinesisten dat zo snel op de tast vinden, terwijl een huisarts een heel arsenaal hulpmiddelen (echo, scan, rx, etc …) nodig heeft en dan nog vaak de bal mis slaat.

Nu ja, een blessure is nooit leuk, maar ik kan dit wel perfect relativeren.
Er zijn ergere dingen in het leven.
Tien dagen niet lopen kan zelfs een zegen zijn na een loodzware marathon.

Natuurlijk is het zonde in het licht van mijn twee doelstellingen voor dit najaar:
Een PR lopen op de Leiemarathon en een snelle halve marathon lopen in Kuurne.

Ik zag het zitten om in beide wedstrijden te stunten.
Ik sta zelfs redelijk messcherp op dit moment.
Vrienden zeggen me zelfs dat ik meer en meer op Steve Jobs begin te lijken.
Toegegeven, met wat verbeelding komt dit ergens wel in de buurt, op de centen na dan uiteraard :-) ...


003.jpg

12:53 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |