14-11-11

Kasterlee Marathon in 4u08’29”

Kasterlee.jpgGisteren stonden wij zoals afgesproken aan de start van de Marathon van Kasterlee, intussen al de 17e marathon op mijn erelijst.

De opdracht was deze keer tweeledig :
Vooreerst zouden wij Sandy onder de twee uren loodsen op de halve marathon (gezamenlijke start) en daarna zouden we nog hetzelfde toerke op het gemak afhaspelen.

Kasterlee is voor ons een eindje rijden (anderhalf uur) vanuit Kortrijk, zodat we ruimschoots op tijd ter plekke waren.
Alles was netjes geregeld – een vette pluim voor de organisatie nota bene – en dan was het zoeken naar ons slachtoffer van dienst, Sandy.
Niet zo simpel temidden een peloton van 1250 lopers.
“Straks vertrekt die meute hier en gaat onze haasopdracht nu al (letterlijk en figuurlijk) de mist in …” dacht ik nog verkeerdelijk, maar nee hoor, een tiental minuten voor het startschot zag ik Sandy met een big smile afkomen.

Ze was er klaar voor en zag het goed zitten.
Wij natuurlijk ook, en even later trokken we op pad.
De eerste kilometers verliepen erg vlot, we zaten direct goed op schema.
Ik moest wel wat bijsturen en op die smalle paadjes hier en daar een klein gaatje zoeken, zodat we makkelijk konden opschuiven in die massa.
Om niet te hard van stapel te gaan, staan wij altijd ruim achteraan in het startvak.

Na 10 km kwamen we door in exact 57’, op het 15 km-punt passeerden we in 1u25’
De laatste 5 km hadden we nog ruim 28 minuten marge om onder die magische grens van twee uren te duiken.
Dit moest zonder ongelukken wel lukken.

Hoewel, ik voelde toen al dat het bij Sandy iets moeizamer begon te lopen.
Ze liet al eens een gaatje vallen, de hartslag was erg hoog, en het parcours was nu ook weer niet van die aard om sneller te lopen met al die single tracks, hobbelige aardestroken en zand- en paardepaden.
Ik probeerde het voor de verandering met wat peptalk en zelfs tot de laatste twee kilometers dacht ik dat een stunt nog mogelijk was, maar als de tank stilaan leegloopt, het hart op hol slaat en de benen niet meer meewillen, tja, dan gaat het niet meer.
Sandy had het zich vooraf uiteraard niet makkelijk gemaakt om op dergelijk straf parcours een PR na te streven.
Nu ja, chapeau, ze heeft het tenminste geprobeerd en puur mathematisch is het wel niet gelukt, maar ik ben ervan overtuigd dat ze op een vlak, snel parcours vlotjes onder die twee uren duikt.

Na nog een laatste schreeuw vooruit bereikten we na 2u02’ het keerpunt en mochten we dit prachtig toerke voor de afwisseling nogmaals lopen.
We kregen al snel het gezelschap van een sympathieke plaatselijke loper, die zich voorbereidt op de volledige triathlon van Wales volgend jaar en in Kasterlee extra loopkilometers sprokkelde.
Vreemd was dat ik na mijn laatste gelleke aan km 33 - net als in Aarschot twee weken geleden trouwens - terug een dipje kreeg.
Het was precies alsof mijn suikerspiegel eventjes een terugval krijgt vooraleer de voorraad terug aangevuld kan raken.
Ik moest daardoor een gaatje van een 100-tal meter laten, maar iets verderop kreeg ik terug verse krachten en kon ik relatief vlot terug aanpikken om uiteindelijk hand-in-hand met Betty te finishen in 4u08’29” netto.
Officiëel zelfs één seconde sneller dan mijn vrouwtje.
Ik had stiekem een paar meters gepakt op de startmatten, hahaha …

Deze week wordt terug een rustweek, want vier marathons op twee en een halve maand is toch wel wat van het goede teveel.
Op de koop toe waren Aarschot en vooral Kasterlee geen gemakkelijke marathons.
Ik voel dat het wat in de kleren begint te kruipen.
Vandaar wat extra looprustdagen.

Nu ja, Kasterlee was zeker een plezante geslaagde onderneming.
Wie op dergelijk zwaar parcours “als training” 4u08’ loopt mag zeker niet klagen over de conditie.
Onze naturaprijs – een bord spaghetti met gratis Leffe – heeft dan ook heerlijk gesmaakt.

kasterlee.jpg

18:22 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

4 marathons binnen 3 maanden....pffff!!!

Gepost door: Tiny | 14-11-11

De commentaren zijn gesloten.