11-04-12

Utrecht Marathon in 3u54’19”

utr12-10768.jpgMaandag liep ik mijn jubileum-marathon (nr. 20) in Utrecht.
Utrecht ligt op een dikke twee uren rijden van Bissegem, zodat we ’s morgens vroeg nog konden vertrekken.
Ter plekke konden we opnieuw heel wat bekenden spotten : na twintig marathons keren steeds heel wat vertrouwde gezichten terug.
Altijd een gezellige boel en voor je het beseft is de meute op gang geschoten.

Het weer kon je niet echt ideaal noemen : er stond veel wind, het regende en het was erg frisjes voor de tijd van ’t jaar.
De plannen om een snelle tijd te lopen konden al meteen opgeborgen worden.
Desalniettemin nam ik me voor om te mikken op een tijd om en bij de 4 uren.
Betty was iets ambitieuzer, want zij wou 3u50' nastreven.
Onze objectieven lagen bijgevolg wat te ver uiteen om samen te starten, zodat ik na het startschot met Gavertrimmer Georges de ballonnetjes van 4 uren opzocht.
Na enkele minuten was Betty trouwens ribbedebie.

Ik had mezelf voorgenomen om zeker tot aan de helft bij die -4u pacers te blijven.
Zo zou ik me zeker niet verbranden en kon ik wat beschutting tegen de wind zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan.

Ik voelde me goed, want het ging relatief traag naar mijn gedacht.
Maar soit, het was nog ver en ik had mezelf verplicht om zeker tot halfweg bij die hazen te blijven, zodat ik met frisse benen aan de tweede helft kon beginnen.
Zo gezegd, zo gedaan.

Iets na halfweg (in 1u59’30”) liet ik de ballonetjes achter mij en stak een tandje bij.
Ik maakte de sprong naar een goed groepje van een tiental lopers.
Het tempo lag daar iets hoger, maar ik had nog flink wat reserve overgehouden.
Aan de brug (km 35) kregen mijn lotgenoten het één voor één lastiger en plots zat ik op kop en besloot dan maar om solo door te gaan.
We kwamen terug in de oude binnenstad : het begon ook meer te regenen en het werd lastig door de slechte kasseien.
Door het slechte weer was er ook weinig publiek en animo tijdens de marathon.
De laatste twee kilometer kregen we dan ook nog de wind pal op kop.
Maar ik had blijkbaar goed gedoseerd, want ik kon nog steeds versnellen.

In de laatste rechte lijn zag ik zowaar Betty in de verte voor me lopen.
Dienen truc met dat zwarte haar blijkt dus goed te werken, want ik had ze 42 km niet zien lopen.
Aan het 30 km-punt lag ze nog bijna vier minuten voor op mij, aan de finish was deze voorsprong weggesmolten tot amper 21 seconden.
Ik bereikte tevreden de finish in 3u54’19”.
Een stevige negatieve split !

Ik kan dus terugblikken op een prima wedstrijd : mijn derde beste tijd ooit (op 20 marathons) en dit in minder ideale omstandigheden.
Ik was ook relatief fris na de finish en ben al snel gerecupereerd.
De conditie zit dus erg goed.

Misschien zat er zelfs meer in, als ik wat sneller had gestart, maar dit zijn vijgen na Pasen. Wie weet was ik dan misschien compleet stilgevallen.
Nu ja, een volgende keer ga ik beslist een gokje wagen.

18:36 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |