26-06-12

Nacht Van West-Vlaanderen Torhout, Veerle Vlaams kampioene 100 km.

Nacht 2012-11.jpgVrijdag laatsleden stond ik aan de start van mijn 21e marathon.
Deze keer geen gewone marathon, maar de Nacht van West-Vlaanderen te Torhout, altijd een reuze gezellig feestje met talrijke bekenden aan de start en aan de zijlijn.

De bedoeling was om Veerle alias Betty Spencer zonder energieverlies naar het 42-km punt te loodsen, en om daarna nog een nachtelijk tochtje van bijna 60 km mee te fietsen.

De voorbije weken waren een groot vraagteken voor Veerle.
Die 177 km van Steenbergen (13 mei) werden toch iets minder vlot dan verwacht verteerd.
Tijdens het opmaken van de planning voor het seizoen werd daar nogal lichtjes over heen gegaan.
Er zaten zogezegd bijna 6 weken tussen Steenbergen en de Nacht en na die 24-uren zou 100 km lopen een peulschil worden.
“Easier said than done …” en bijgevolg een lichte misrekening.

Een test-marathon thuis op training twee weken geleden zorgde toch voor een opspelende knie en heel wat twijfels tussen de oren.
Steenbergen was duidelijk in de kleren blijven hangen, zodat we in extremis het geweer van schouder veranderd hebben.
Toen beslisten we om te rusten tot aan de Nacht – niks meer lopen – en de conditie dan maar op peil te houden met wat fietstrainingen.

Bijgevolg stonden we vrijdagavond in Torhout met heel wat vraagtekens aan de start van de Nacht.
Nu ja, Veerle moest zich absoluut niet meer bewijzen : we gingen rustig van start gaan en wel zien waar het schip zou stranden.
Kristof en ikzelf waren de hazen van dienst tijdens de eerste 42 km.
Het begon al eigenlijk met een valse noot : na enkele kilometers voelde ze terug haar knie.
Ik wisselde een bezorgde blik met Kristof, we dachten eigenlijk net hetzelfde, maar we durfden het niet luidop uitspreken.
Veerle besloot om haar kniebandje te wisselen en wij besloten om te veranderen van onderwerp en het woordje “knie” te verbannen naar de verdoemenis.
“It ‘s all in the Mind”, want uiteindelijk bleek het vals alarm.

De Marathon zelf dan, eigenlijk kan je dit best als één groot feestje omschrijven.
Veel ambiance op de Markt, dollen met de fans aan de Goede Herder, optredens in Lichtervelde.
Ik waakte erover dat Veerle vlot kon lopen, maar toch met de handrem op. Het was uiteraard nog erg ver.
De stukken met tegenwind zetten wij ons pal voor haar.

Na 4u22’ bereikten we terug de Markt en ging Veerle na een vluchtige zoen terug op pad.
Mijn taak zat erop en eerlijk gezegd was ik toch content dat ik mocht stoppen.
Vorig jaar had ik nog tonnen reserves, maar dit jaar was het toch ietsje minder.
Nu ja, we mogen nu ook weer niet klagen : 4u22’ is verre van slecht voor een doorgedreven training.

Ik had geen tijd om mee te zingen met Bart Kaël op de Markt, maar nam snel een douche en zocht mijn fiets op, om samen met Veerle Tesse het resterende gedeelte ( nog zes kleinere rondjes van 9,5 km) af te fietsen.
Veerle zat nog altijd goed – we zwegen als vermoord over die knie – en met de andere Veerle babbelden we de eenzame uren vol, zodat de tijd sneller voorbij ging en onze atlete enkel maar aan lopen moest denken.
Al bij al bleef ze heel soepel lopen : zij heeft de gave om uren aan één stuk zonder verpinken door te lopen.
Je ziet daar echt niets aan, alles lijkt zo makkelijk te gaan.

Nabij het station van Torhout, waar je de lopers in tegengestelde richting zag afkomen, merkte ik plots regerend Belgisch Kampioene Dora Vandewaetere op.
Ze had nog wel wat voorsprong, maar ik zag daar al dat het heel moeizaam ging, en na wat peptalk hadden we Dora aan km 75 te grazen : “erop en erover”, zodat Veerle plots onverhoopt in 2e positie (BK) liep.
Valérie Turlot,een Waalse uit Nijvel, liep toen al met ruime voorsprong onbedreigd op kop voor het Belgisch Kampioenschap en we zorgden meteen voor een veilige kloof met Dora, zodat Veerle alleen haar tempo moest blijven ronddraaien tijdens de laatste 20 km.
“Niks forceren en rustig op ’t gemakske verder lopen”, bleef ik steeds herhalen.
Die ere-plaats behouden was veel belangrijker dan een eindtijd.
Er kon ons niks meer overkomen, enkel wat zatlappen op de Markt konden toen nog roet in het eten gooien :-).

Maar Dora (meervoudig Belgisch kampioene) is uiteraard een taaie tante, want toen ik aan km 95 omkeek zag ik dat ze haar tweede adem gevonden had, want plots dook ze terug in de verte op.
Een signaal voor Veerle om opnieuw een tandje bij te steken.
Iets voor 7 uur in de morgen kon ze dolgelukkig finishen in 10u59’47”.
Daarmee was ze Vlaams Kampioene 100 km en zilver op het BK algemeen, goud in haar catégorie + 40.
Puike prestatie!
Hierop klikken en je ziet een beeldverslag uit het WTV-Nieuws.

En nu breekt er (echt) een rustperiode aan.
Volgende week vertoeven we voor een tiental dagen in de Ardêche en daarna trekken we op citytrip naar Stockholm, waar er – wonder o wonder – “toevallig” een marathon gelopen wordt.
Dit moet natuurlijk wel lukken.
We zullen dan maar het nuttige aan het aangename paren en marathon nr. 22 op de erelijst zetten.

Aan allen een prettige vakantie toegewenst.

Nacht 2012-22.jpg

Nacht 2012-33.jpg

19:13 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

en jij ook een dikke proficiat hé Philippe! Weer een marathon achter de rug in een knappe tijd én daarna nog een stevige fietstocht én je vrouwtje mee naar de finish geloodst! Je doet het toch maar hé! Veel plezier op jullie vakantie!

Gepost door: Ruth | 27-06-12

De commentaren zijn gesloten.