18-07-12

Stockholm Jubileum-marathon in 4u12'50”

P1140087 [Desktop Resolution].JPGNa een deugddoende vakantie in de Ardèche vlogen we deze keer naar het Noorden voor de
Stockholm Jubileum-marathon.
Daar werd 100 jaar na de Olympische spelen van Stockholm 1912 het originele parcours in traditionele klederdracht terug afgelegd.
Een unieke marathon, die bijgevolg niet mocht ontbreken op ons “to do-lijstje”.

We besloten er een city-trip van te maken met het ganse gezin. De meiden waren ook present.
Terwijl wij het parcours vooraf bestudeerden, zochten zij naar de ideale shopping-lijn : van Aber Crombie naar Hollister, etc …
Ieder zijn goesting natuurlijk en zo hou je iedereen tevreden, zelfs mijn Visa-kaart :-).

Aan de start stonden ook heel wat bekenden : Koen, Joeri, Jan, Timon en Steven van JC Wevelgem en ook ruim 10.000 andere atleten.
De start was in een sfeervol Olympisch Stadion net zoals 100 jaar geleden om 13u48 met een gans protocol voor de Royal Box. Het startschot was zelfs een historisch vuurpeleton door een bataljon soldaten. Oef, gelukkig werden we nog niet direct gefusilleerd.

En weg waren we … de eerste ronde in het stadion was het nog vlak en de rest, ja, we hebben het geweten.
We waren amper buiten het stadion en het ging al steil bergop.
Man, man, man, dit zou absoluut geen parcours worden om een PR te lopen.
De doelstellingen werden meteen bijgesteld en de snelheid werd een tandje teruggeschakeld.
Veerle en ik besloten om bijgevolg een tempo te lopen, dat we minstens vier uur aan één stuk konden volhouden ( = 10 km/u ).
We liepen richting Sollentuna en de sfeer was schitterend : veel enthousiaste supporters langs de weg, die “Heija, heija, Omer” riepen.
Zweedse bierkenners zeker :-)?
De organisatie was ook super : ik mag toch al beweren dat ik meerdere marathons gelopen heb, maar deze organisatie was af. Om de 2 km bevoorrading, enthousiaste vriendelijke medewerkers en iedereen in de klederdracht van 100 jaar geleden. Echt klasse van die Zweden!

We bereikten het keerpunt in 2u04' en dan werden de hellingen van de heenrit afdalingen en vice versa. We wisten bijgevolg dat het venijn in de staart zat.
Tussen 28 en 32 km krijg ik het gewoontegetrouw steeds lastig : dat zit vooral tussen de oren, want je bent al een eindje aan het lopen, maar toch is het nog te ver om af te tellen. Daar zakte mijn tempo een beetje.
Ik liep nog steeds samen met Veerle : 't is te zeggen : ik ben een sterkere klimmer en zij is een betere daler.
Op elke helling liep ik een 50-tal meter uit, maar in de afdaling kwamen we weer samen.

Aangezien het toch geen toptijd zou worden, besloten we maar om samen te blijven en hand-in-hand over de meet te komen.
Je moet niet altijd elkaar “den Duvel” aandoen :-).
Onze eindtijd was 4u12'50” en dit is net boven de 10 km/u, niet slecht voor een lastige marathon.
Officiëel was ik zelfs één seconde sneller dan Veerle, maar echt waar, ik heb er niet om gedaan, deze keer toch niet :-).

Onze vier dochters zaten ook in het sfeervolle Olympische Stadion en dit was een kippevelmoment.
Luid toegejuicht bereikten we dolgelukkig de finishmeet.
Daar kregen we een glaasje bubbels (net als 100 jaar geleden) en een prachtige medaille en t-shirt.
Iedereen content en 's avonds werd daarop met de “Slechte Moaten” nog een pintje gedronken.
Veel gelachen en veel plannen gesmeed.
Marathon nummer 22 staat alweer mooi op mijn palmares.

Zaterdag lopen we de Zes uren van Aalter, een organisatie van Joeri en co.
Dit is weeral een feestje met talrijke bekenden.
De ambities liggen niet torenhoog. Ik ga proberen om een tempo te vinden, dat ik zes uren al lopend kan volhouden.
Als ik 9 km/u kan volhouden, kom je mathematisch op 54 km en daar zou ik heel content mee zijn.
Liever 54 km halen door de volle zes uren te lopen, dan 56 km door 5 uren sneller te lopen en de rest af te wandelen.

Heija!

Stockholm1.JPG

12-Bast-kladd-Vinnarna.gif

P1140074 [Desktop Resolution] - kopie.JPG

17:55 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.