22-07-12

Zes Uren van Aalter – DNF

Aalter 66.jpg
Gisterenmorgen stond ik voor mijn ultradebuut in de Zes uren van Aalter, een organisatie van Joeri en co.
Vooraf heel wat bekenden gezien en een praatje gemaakt, altijd gezellig zoiets.

De intentie was om zes uren aan één stuk te lopen, het aantal km's daarbij was bijkomstig.
De conditie was goed en na mijn puike prestatie in de loodzware marathon van Stockholm van één week geleden was het vertrouwen ook groot.
Zes uurtjes lopen, we zouden dat varkentje wel wassen …

Bij de start – met een 90-tal atleten – stond ik meteen achteraan. Ik zou zeker niet de fout maken om te rap te starten.
Eerst liep ik met een groepje met Veerle en co, maar de benen draaiden vierkant.
Niet panikeren, dacht ik, in een ultra moet je zoals een dieselke warmdraaien : na een uurtje gaat dit wel vanzelf loskomen.
Ik besloot wijselijk om te lossen en (nog) trager te lopen.

Dedju, ik kreeg maar geen power in mijn benen : het waren precies twee betonblokken.
Efkens een rondje wandelen op de piste halfweg de wedstrijd – na drie uren lopen - bracht geen soulaas, het was precies nog lastiger dan lopen.

Quid nunc ?
Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.
Opgeven staat niet in Spencers woordenboek : dat was geen optie.
Er stonden langs het parcours ook wat bekenden en supporters en als je dan stopt, dan voel je je toch een beetje “een loser”.
Ik besloot met de moed der wanhoop om verder te lopen.

Na 3u30' aanmodderen nam ik dan toch de wijze beslissing om er de brui aan te geven.
Had het nog een uurtje lopen geweest, dan was ik wellicht doorgegaan en op mijn tanden gebeten, maar het was nog ruim 2u30' lopen en ik wilde vooral rusten. Ik heb mijn nummer en chip afgegeven en ben in mijn auto gekropen.
Ik wilde efkens niemand zien en ben zelfs in slaap gevallen.

Wat was er dan gisteren misgelopen?
Ik weet het echt niet : ik heb geen al te grote loopfouten gemaakt.
Ik ben erg traag gestart en heb stelselmatig vertraagd.
Ik heb om de twee km gegeten en gedronken, ook daaraan kan het niet liggen.
De simpelste uitleg is dat mijn lichaam gisteren in staking was.
Een protestactie van de benen om duidelijk te maken dat het efkens genoeg was.
Ik ben al het ganse jaar flink aan het lopen, liep al 6 marathons in 2012 (4 officiële en twee marathon-trainingslopen ) en dit heeft zich wellicht opgestapeld.

De ervaring zegt mij om de loopschoenen voorlopig efkens weg te bergen en een rustpauze in te lassen.
Voorlopig geen wedstrijden meer voor Bibi.

Ben je ontgoocheld ?
Eerlijk is eerlijk, natuurlijk ben je ergens ontgoocheld.
Na al die ultra-successen van Veerle had ik ook ergens willen aanknopen met een bescheiden ultradebuut : je wil immers niet achterblijven bij je eega.
Na gisteren zal ik mijn mening moeten herzien.
De marathon is al ver genoeg voor Frank Spencer.

Schoenmaker blijf bij je leest ...

07:54 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Niet getreurd Philippe, dit kan de beste overkomen (ik heb het ook reeds voorgehad ;-) er komen nog kansen om ultraloper te worden!!

Gepost door: RonKing | 22-07-12

Hey, je hebt er toch al een 50'er opzitten ? Dus dat ultra debuut was al geslaagd. En na je zware voorjaar en een marathon vorige week is 't ff rusten geblazen, niks mis mee toch ? 't Is een hobby nietwaar :-) Op naar komende tetter/incentive loopjes dan he :-)

Gepost door: veerle | 22-07-12

wellicht uw lichaam die om rust vraagt , een zes uurs zal wel de volgende keer lukken , eerst vakantie voor je lichaam :-)

Gepost door: roadrunnerke | 22-07-12

Een erg realistische analyse van jezelf. Als je van jezelf weet dat het eens wat minder gaat en je best efkes rust inlast is dat al een belangrijke stap naar het volgend doel. De form en den moral komen wel terug!!

Gepost door: danny | 22-07-12

Ik zeg altijd wie een marathon kan lopen, en zeker als hij er meerdere loopt, kan dit ook. Na één tegenslag zou ik toch nog niet opgeven. Hopelijk heb je er toch een beetje kunnen van genieten.

Gepost door: cremke | 22-07-12

Misschien gewoon iets te snel na die marathon in stockholm? Weekje is toch weinig. Je kan dit zeker aan, maar je lichaam wat rust gunnen is net zo belangrijk als trainen, zeker de laatste weken van de voorbereiding. Groeten van een medeloper in aalter

Gepost door: Marijn | 22-07-12

M.i. kwam het té snel na je marathon in Stockholm. Er hadden beter twee à drie weken tussengezeten en dan was het een gans ander verhaal geweest.
Respect voor je beslissing om uit te stappen, goed dat je geluisterd hebt naar je lichaam! Nu effe bezinnen en voor je het weet loop je alweer je volgende wedstrijd! :-)

Gepost door: Ruth | 27-07-12

Persoonlijk ben ik van mini-doel naar mini-doel gelopen, dat is meer te overzien en motiverender dan als je denkt pfft nu nog 2 uur zeg. Maar niemand vind je een loser omdat je stopt, je loopt in de eerste plaats voor je plezier en als het niet plezant meer is, is het maar normaal dat je er niet mee verder doet he, toch? Ik begrijp je gevoel heel goed, het heeft bij mij ook echt niet veel gescheeld of ik was ook gestopt.

Tot een volgende keer.
Peter.

Gepost door: Peter | 27-07-12

De commentaren zijn gesloten.