27-11-12

’t Is voor niks-marathon in Geldrop: mislukt experiment

geldrop11.jpgWeeral een tijdje geleden dat ik nog op deze blog was.
Eventjes recapituleren bijgevolg.

In tussentijd werd naarstig verder getraind richting het grote doel met name de Zestig van Texel op maandag 1 april.
Een belangrijk testmoment “on the road to Texel” was de halve marathon tussen Deinze en Bellem op zondag 11 november.
Die wedstrijd verliep erg vlot.
Bedoeling was om tot aan de fameuze brug (km 14) een tempo van 12 km/u rond te draaien en om daarna, indien mogelijk, een tandje bij te steken.
Ik had blijkbaar een goeie dag, want ik kon nog heel wat lopers oprapen – erop en erover – en finishen in 1u42’07”, naar mijn normen een erg leuke tijd.

Gisteren stond ik dan met heel wat maatjes aan de start van de “t Is voor niks-marathon” te Geldrop (Nl).
Prijs-kwaliteit gezien is dit natuurlijk een top-marathon: prachtig parcours doorheen bossen, vennen en heide, genieten van de rust en de natuur en dit allemaal voor niets, free, gratis.
Waar vind je dit nog?
Bedoeling vooraf was om deze marathon als training te lopen: een lange langzame duurloop en genieten van de sfeer en de natuur.

Klein probleem: de avond ervoor zaten wij op de kaas-en wijnavond van de Rode Lopers ten voordele van de Roparun. Topatleten houden het dan meestal sober en zoeken tijdig hun bed op.
Nu ja, ik ga er geen doekjes om winden, berouw komt na de zonde …
Koen liep ooit een PR na een Leffe-avond, maar ja, dat is dan wel “nen echten crack”, hé.

Gevolg: toen de wekker om 05u00 afging deed mijn haar nog zeer en had Veerle heel veel overtuigingskracht nodig om me mee te krijgen richting Geldrop.
Onderweg ook nog Renate en Kristof opgepikt en na een ritje van 1u45’ stonden we in het gezellige Geldrop, waar we veel bekenden tegen het lijf liepen : ’t is een klein wereldje en na een tijdje keren steeds dezelfde gezichten terug.
Ik kon tevens voor ’t eerst de hand schudden met Patrick Aerts van de traillopers: ik kende hem uiteraard van tv, maar in real life had ik hem steeds gemist.

Intussen weerklonk het startschot en gingen we op pad.
Pff, wat was dat…? Dat liep absoluut niet lekker: direct een torenhoge hartslag met nevenverschijnselen zoals koppijn, maag- en darmklachten.
Ik had me voorgenomen om bij problemen af te slaan naar de 21 of 30 km, maar de splitsing was al veel te vroeg na twee en een halve km.
Dilemma : wat nu?
Enige twijfel in mijn geteisterd kopje: niet puppen, ben je nu een echte marathonloper of niet, dus opteerde ik voor het pijltje van 42 km.
Straftraining om de alcoholresten uit mijn lichaam te verdampen.

Veerle liep al rap van me weg: eigenlijk liep ze een rustig trainingstempo, maar voor “bibi” was het veel te snel.
Ik liep dan nog een tijdje in het aangename gezelschap van Carmen.
Leuke babbel, maar na 16 km kon ik ook al niet meer volgen.
Zware benen en koppijn: ik voelde me precies een mislukt wetenschappelijk studieobject in één of andere thesis “lopen met een kater”.

Na 25 km moest ik het tempo nogmaals laten zakken en zag ik tot mijn verbazing opnieuw een pijltje voor de 30 km : we waren na een lusje terug op het gemeenschappelijk parcours geraakt, zodat ik alsnog kon afslaan.
’t Was toen immers nog 17 km en die resterende kalvarietocht met forse tegenwind zag ik echt niet meer zitten.

Ik kwam al snel in ’t gezelschap van Renate, Kristof en Ruth – die zelf de 30 km liepen - en besloot om mijn wagonnetje aan te haken en heel gezapig uit te lopen.
Uiteindelijk kwam ik over de finish in 3u51’ met ongeveer 35 km op de teller.

Weliswaar geen marathon, maar toch een stevige training: beter dan niets.
De ene dag is de andere niet…

Moraal van het verhaal en lesje voor de toekomst: geen feestjes meer op de vooravond van een marathon en in ’ t vervolg vroeg naar bed: mislukt experiment bijgevolg.
‘t Verstand komt met de jaren zeker…?
Volgende keer beter…

geldrop.jpg

12:50 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

En ik maar denken dat je heel snel binnen was. Je weet nu dus wel wat te doen of juist niet te doen daags voor een marathon;-)

Gepost door: Tiny | 26-11-12

De Frank met zijn harem, se! :-)
Leuk je nog eens gesproken te hebben. Ondanks de kater zag je er toch helemaal "bekomen" uit na de douche. In die toestand 35 km lopen, daar moet je in mijn ogen toch ook ne krak voor zijn, zenne!

Gepost door: sandy | 26-11-12

toch een goeie karaktertraining voor Texel, moet je maar denken. En wij vonden het alleszins leuk je nog als gezelschap erbij te krijgen die laatste 5 km!!
P.S. Komen jullie nu eigenlijk naar Kampenhout? Want dan komen we zeker even naar de start kijken (kunnen helaas niet blijven, wegens nog twee andere "verplichtingen" die dag)

Gepost door: Ruth | 26-11-12

Zie het als een doorgedreven training, dan voelt het zo ambetant niet, (heb het ook reeds 2 x moeten staken en da weegt op het moraal ;-(

Gepost door: RonKing | 26-11-12

Kampenhout stond in 't vetjes genoteerd in onze agenda maar er is iets tussengekomen... Binnen enkele weken lees je wel wat juist ;-)
't Was leuk om je nog eens IRL te ontmoeten en wat een leuk kort kapsel heb je daar ;-)

Gepost door: Veerle | 26-11-12

Ik vind het al ontzettend moeilijk dat je gestart bent, en dan heb je nog een heel eind gelopen, respect. MAar het hoogtepunt van de dag moet ongetwijfeld je ontmoeting zijn geweest met de BV, daarvoor zou een mens al eens met een kater naar het buitenland gaan. Succes met de voorbereiding voor Texel.

Gepost door: julie | 26-11-12

De commentaren zijn gesloten.