03-04-13

Zestig van Texel – 60 km in 6u47’47”

texel-rinus.jpgVrijdagmiddag vertrokken we met ons gezin richting onze Noorderburen voor een extra lang paasweekend met als apotheose de Zestig km van Texel op paasmaandag, mijn hoofdobjectief voor 2013.

Het werd enigszins een start in mineur, want vrijdagmorgen was ik met lichte koorts opgestaan.
Dedju, het zou toch niet waar zijn, hé, of was het dan toch angstzweet.
Na een eerste testloopje van amper 7 km op het strand van De Koog zat ik al stikkapot.
Een “worst case scenario” doemde al op vanachter de berijpte nevelslierten.
Op de koop toe werd een loodzware editie onder Siberische omstandigheden voorspeld.

Met dit lichaam een slopende 60 km-wedstrijd lopen stond synoniem met “harakiri plegen”.
Plan B werd al voorbereid, met koorts zou ik in geen geval starten : er werden al voorbereidingen getroffen om een fiets te huren en desnoods Veerle te begeleiden.
Nu ja, gene paniek, het was nog drie dagen en ik werd sowieso verplicht om veel te rusten.
Achteraf gezien is dit ongetwijfeld wel mijn redding geweest.

Want op maandagmorgen voelde ik me alvast stukken beter en fit genoeg om van start te gaan.
We zouden wel zien waar het schip zou stranden.
Ik had maar één ambitie en dit was finishen binnen de limiet van 7 uren.

Iets na halfelf weerklonk het startschot en gingen we met 500 dappere lopers van start voor één rondje van 60 km rondom het schapeneiland.
Zes uur éérder waren er al 35 helden vertrokken voor twee maal ditzelfde rondje (120 km).
De weersomstandigheden waren ondanks alles iets beter dan verhoopt.
Het was natuurlijk nog steeds berekoud, maar je kan je daar tegen wapenen – zo liep ik met 4 lagen – en er stond een forse noordoostenwind (4 Beaufort), waar we toch 30 km tegenin mochten beuken, maar het zonnetje – dat het de voorbije dagen enigszins had laten afweten - was terug van de partij.

Ik startte samen met Veerle, die er een training voor het WK (24 uurslopen) in Steenbergen zou van maken.
We bleven samen tot aan de vuurtoren (km 35). Af en toe deden we “haasje over” op de zandstroken.
Man, man, man, dit was absoluut geen lachertje : zo moesten we alles samen 15 km ploeteren door het strand met een stevige wind pal op kop.
Je had twee opties : gewoon rechtdoor het mulle zand ofwel de iets hardere vloedlijn opzoeken met het gevaar op natte voeten door de onvoorspelbare golven.
Eigenlijk was het gewoon verstand op nul zetten en harken, het pure “no nonsense-lopen” …

Ik had me voorgenomen om op reserve te starten en in den beginne goed te doseren, maar hoe speel je dit in godsnaam klaar in een zandbak ?
Sowieso ging de hartslag op elke strook pijlsnel de hoogte in.
Gelukkig was er na de eerste zandstrook een rustige passage door het bos en kon ik wat recupereren tot we opnieuw het strand op mochten.
Na een drietal stroken was het strand voorbij en ging het via de duinen richting het natuurgebied de Slufter en de vuurtoren (km 35).
De wind blies snoeihard op kop en het ging erg moeizaam vooruit.
Prachtige beelden, dat wel. Ik waande me een nietige pion in een strandschilderij.

Ik had me voorgenomen om niet (te veel) op mijn klok te kijken, maar door die zandstroken was mijn marge op de (strenge) limiettijd opeens wel erg krap geworden en kreeg ik al visioenen over een genadeloze bezemwagen.

texel1.jpgGelukkig wist ik dat het parcours vanaf 35 km minder zwaar werd.
Daar liet ik ook Veerle gaan, zij zou uiteindelijk met de vingers in de neusgaten finishen in 6u30’.
Vanaf de vuurtoren – het hoogste punt van het eiland – konden we terugkeren naar de oostkant van Texel en kregen we zowaar geleidelijk aan rugwind. De ondergrond werd ook makkelijker met vooral asfalt en rustige fietspaden langs de dijk.
Het zwaarste was achter de rug en het was “maar 25 km” meer uitbollen richting finish-De Burg.
“Easier said than done …”

Ik passeerde het marathonpunt in 4u45’ en ik had nog 2u15’ overschot om 18 km te lopen.
Dit kon en mocht niet meer mislukken, de buit was bijna binnen.

“Yes, I can”, vanaf toen begonnen de endorfines het over te nemen.
Het was ook een prachtig parcours, ik voelde me een bevoorrechte getuige om al deze natuurpracht live te mogen bewonderen.
Ik passeerde schilderachtige dorpjes, een knappe haven en veel schapenvelden.
Wie zei ook weer dat “lopen geen sport maar een manier van reizen” was ?

Ik werd zowaar emotioneel en kon amper mijn tranen bedwingen.
Tranen van geluk, maar ook traantjes, voor diegenen, die dit niet meer mogen meemaken.

Vanaf dan was het lopen van drankpost naar drankpost en aftellen naar het einde.
Nog 15 km, nog 10 km, en verder 5, 4, 3, 2, 1 … en dan ultiem kicken aan de Stayokay van De Burg.
Ik kon dolgelukkig finishen in 6u47’47’ netto.

Nooit eerder had ik zo ver en zo lang ( … en zo traag :-) ) gelopen : ik had ook de ganse tocht afgehaspeld zonder ook maar één stukje te wandelen, dit was als lopen in een roes.
Na de finish volgde de omhelzing en het ultieme geluksgevoel.
De beloning voor de vele trainingen en sobere levenswijze van de laatste maanden.

Het bewijs dat je tot veel in staat bent, wanneer je iets echt wilt.
Ultralopen is dan ook vooral mentaal, het moet goed in het kopje zitten, of het gaat nooit lukken.
Het was dan ook een heel mooie wedstrijd in een prachtig rustgevend kader.
Texel is waarlijk een aanrader voor de genietende loper.

The “day after” overheerst nog steeds dat zalige geluksgevoel.
De stijve spieren nemen we er maar gratis bij.
Mijn grote doel voor dit jaar is reeds bereikt, wat nu ?

Ik heb altijd beweerd dat ik geen echte ultraloper ben en ook niet de ambitie heb om er ene te worden.
Ik beschouw Texel eerder als “het obligate zijsprongetje van de doorsnee marathonloper”.
De marathon is voor mij al ver genoeg, maar na maandag ben ik daar al iets minder zeker van.

“Time will tell …”, who knows ?”

texel-veerle.jpg

17:43 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Kippevel kreeg ik van het lezen van je verslag. Zo levensecht beschreven. Het moet een geweldig intens gevoel geven om tot zo'n prestatie in staat te zijn! Chique, Philippe. Echt!

Gepost door: Sandy | 03-04-13

Heel mooi gedaan en verteld, t is echt meelezen en meebeleven... Dikke proficiat ! En die verdere plannen... Veerle zal u wel op tijd en stond ideetjes geven ;)

Gepost door: Veerle T | 03-04-13

leuk verslag. proficiat met het finishen van texel.

Gepost door: Peter | 03-04-13

Van harte gefeliciteerd met deze ultieme prestatie Philippe. Ik weet van hoever je komt!! Respect!

Gepost door: Tiny | 03-04-13

Respect Frank!

Gepost door: Hans | 12-05-13

De commentaren zijn gesloten.