26-04-13

Antwerp Marathon, na het verslag nu de cijfertjes.

diploma antwerpen.jpg

15:22 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-04-13

Antwerp Marathon, nieuw PR, 3u42’19”

id553697-jhs-20130421-75j5107-408013-jpg-960x700-n.jpgNa een maandenlange voorbereiding voor de Zestig van Texel was al een tijdje een plannetje aan het rijpen in dit brein om die vele urenlange trainingslopen te verzilveren op de marathon, nog steeds mijn geliefkoosde afstand.
Zwalm kwam nog te vroeg en was bovendien iets te lastig, Rotterdam had ik voorheen al 3x gelopen, dus zou het in Antwerpen moeten gebeuren.
Latere marathons waren minder ideaal, want die topconditie zou nu ook niet eeuwig rekbaar blijven.
Antwerpen was precies 20 dagen na Texel, het ideale moment bijgevolg voor “een kleine vier uren maximale supercompensatie”.

Ik had er vooraf ook niet al te veel ruchtbaarheid aan gegeven, want dan komen weer die onvermijdelijke pronostiekjes op gang en krijg je onbewust weer te veel druk links en rechts.
Ik was perfect gefocust op Antwerpen en wou echt met een “clean sheet” van start gaan.

Zondagmorgen was het dan zo ver en om 7u00 vertrok ik richting ’t Stad: eerst de wagen netjes geparkeerd op de Park & Ride van Melsele en dan verder met de tram vlotjes naar Linkeroever.
Daar was alles netjes geregeld, je mag zeggen wat je wil over Golazo, maar de organisatie was perfect.

Na één minuut ingetogen stilte voor de slachtoffers van Boston gingen we start.

Ik was relatief vooraan gestart, want ik wou als diesel rustig inlopen om geleidelijk aan in te pikken op de pacers van 3u45’.
Vooraf had ik nog getwijfeld tussen de pacers van 3u45' en 4u00', want ik wou de motor niet opblazen.

Nu ja, het leven is aan de durvers.
Het tempo voor 3u45' – ongeveer 11,5 km/u – kon ik makkelijk volgen, hoewel ik af en toe een gaatje liet vallen om genoeg te drinken en te eten, maar steeds had ik de rode ballonnetjes van pacers Filip en Anke in mijn vizier.
We kwamen halfweg door in 1u52’, netjes op schema dus en ik voelde me nog erg goed.
Het groepje was intussen al stevig uitgedund.
Nu ja, het was nog erg ver, maar ik had toch goed gedoseerd: dit is het psychologisch voordeel van de ultrarunner, dan is een marathon “maar 42 km”, zelfs 18 km minder lopen dan in Texel.
Ik besloot om me als een pitbull vast te bijten in mijn pacers en ze niet meer los te laten zoals in de eerste kilometers.

Een goede vijf km voor de finish had ik zelfs nog wat reserve en besloot om nog eens alles uit de kast te halen, zodat ik op de Grote Markt kon finishen in 3u42’19”, een verbetering van mijn PR (Leiemarathon 2011) met ruim 5 minuten.

Supercontent natuurlijk!
3u42' lijkt voor sommigen misschien niet zo bijzonder, maar voor Frank Spencer is dit echt een fantastische tijd.

De omstandigheden waren gisteren natuurlijk ideaal: perfect weer, vlak parcours en het voordeel van netjes achter luxe pacers – merci Filip en Anke – te kunnen lopen.
Het was dan ook “mijn lopersweer”: frisjes bij de start, niet al te warm erna en quasi windstil.
Na maandenlang in Siberische omstandigheden met 4 lagen kledij gelopen te hebben, was het een verademing om eens in short en shirt te kunnen lopen, dan heb je echt het gevoel dat je vliegt.
Het zat natuurlijk ook erg goed tussen de oren, mijn focus stond onverstoord op die 42 km en ik stond mentaal ijzersterk.
Ook Antwerpen zelf viel wonderwel mee: die marathon had vooraf blijkbaar een wat saai imago, maar ik vond dat er relatief veel publiek aan de kant stond en de animatie was ook leuk.
Weliswaar geen Hollandse omstandigheden, maar ik was toch aangenaam verrast door zoveel enthousiasme van de Antwerpenaars.

Quid nunc ?
Al mijn objectieven voor 2013 – de Zestig van Texel en een marathon-PR – zijn in april al bereikt, zodat ik op mijn lauweren mag rusten voor de rest van het jaar.
Of toch niet …
We mogen bijgevolg weer op zoek gaan naar een volgende uitdaging.

Wordt vervolgd …

antwerpen.png

17:25 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-04-13

Zestig van Texel – 60 km in 6u47’47”

texel-rinus.jpgVrijdagmiddag vertrokken we met ons gezin richting onze Noorderburen voor een extra lang paasweekend met als apotheose de Zestig km van Texel op paasmaandag, mijn hoofdobjectief voor 2013.

Het werd enigszins een start in mineur, want vrijdagmorgen was ik met lichte koorts opgestaan.
Dedju, het zou toch niet waar zijn, hé, of was het dan toch angstzweet.
Na een eerste testloopje van amper 7 km op het strand van De Koog zat ik al stikkapot.
Een “worst case scenario” doemde al op vanachter de berijpte nevelslierten.
Op de koop toe werd een loodzware editie onder Siberische omstandigheden voorspeld.

Met dit lichaam een slopende 60 km-wedstrijd lopen stond synoniem met “harakiri plegen”.
Plan B werd al voorbereid, met koorts zou ik in geen geval starten : er werden al voorbereidingen getroffen om een fiets te huren en desnoods Veerle te begeleiden.
Nu ja, gene paniek, het was nog drie dagen en ik werd sowieso verplicht om veel te rusten.
Achteraf gezien is dit ongetwijfeld wel mijn redding geweest.

Want op maandagmorgen voelde ik me alvast stukken beter en fit genoeg om van start te gaan.
We zouden wel zien waar het schip zou stranden.
Ik had maar één ambitie en dit was finishen binnen de limiet van 7 uren.

Iets na halfelf weerklonk het startschot en gingen we met 500 dappere lopers van start voor één rondje van 60 km rondom het schapeneiland.
Zes uur éérder waren er al 35 helden vertrokken voor twee maal ditzelfde rondje (120 km).
De weersomstandigheden waren ondanks alles iets beter dan verhoopt.
Het was natuurlijk nog steeds berekoud, maar je kan je daar tegen wapenen – zo liep ik met 4 lagen – en er stond een forse noordoostenwind (4 Beaufort), waar we toch 30 km tegenin mochten beuken, maar het zonnetje – dat het de voorbije dagen enigszins had laten afweten - was terug van de partij.

Ik startte samen met Veerle, die er een training voor het WK (24 uurslopen) in Steenbergen zou van maken.
We bleven samen tot aan de vuurtoren (km 35). Af en toe deden we “haasje over” op de zandstroken.
Man, man, man, dit was absoluut geen lachertje : zo moesten we alles samen 15 km ploeteren door het strand met een stevige wind pal op kop.
Je had twee opties : gewoon rechtdoor het mulle zand ofwel de iets hardere vloedlijn opzoeken met het gevaar op natte voeten door de onvoorspelbare golven.
Eigenlijk was het gewoon verstand op nul zetten en harken, het pure “no nonsense-lopen” …

Ik had me voorgenomen om op reserve te starten en in den beginne goed te doseren, maar hoe speel je dit in godsnaam klaar in een zandbak ?
Sowieso ging de hartslag op elke strook pijlsnel de hoogte in.
Gelukkig was er na de eerste zandstrook een rustige passage door het bos en kon ik wat recupereren tot we opnieuw het strand op mochten.
Na een drietal stroken was het strand voorbij en ging het via de duinen richting het natuurgebied de Slufter en de vuurtoren (km 35).
De wind blies snoeihard op kop en het ging erg moeizaam vooruit.
Prachtige beelden, dat wel. Ik waande me een nietige pion in een strandschilderij.

Ik had me voorgenomen om niet (te veel) op mijn klok te kijken, maar door die zandstroken was mijn marge op de (strenge) limiettijd opeens wel erg krap geworden en kreeg ik al visioenen over een genadeloze bezemwagen.

texel1.jpgGelukkig wist ik dat het parcours vanaf 35 km minder zwaar werd.
Daar liet ik ook Veerle gaan, zij zou uiteindelijk met de vingers in de neusgaten finishen in 6u30’.
Vanaf de vuurtoren – het hoogste punt van het eiland – konden we terugkeren naar de oostkant van Texel en kregen we zowaar geleidelijk aan rugwind. De ondergrond werd ook makkelijker met vooral asfalt en rustige fietspaden langs de dijk.
Het zwaarste was achter de rug en het was “maar 25 km” meer uitbollen richting finish-De Burg.
“Easier said than done …”

Ik passeerde het marathonpunt in 4u45’ en ik had nog 2u15’ overschot om 18 km te lopen.
Dit kon en mocht niet meer mislukken, de buit was bijna binnen.

“Yes, I can”, vanaf toen begonnen de endorfines het over te nemen.
Het was ook een prachtig parcours, ik voelde me een bevoorrechte getuige om al deze natuurpracht live te mogen bewonderen.
Ik passeerde schilderachtige dorpjes, een knappe haven en veel schapenvelden.
Wie zei ook weer dat “lopen geen sport maar een manier van reizen” was ?

Ik werd zowaar emotioneel en kon amper mijn tranen bedwingen.
Tranen van geluk, maar ook traantjes, voor diegenen, die dit niet meer mogen meemaken.

Vanaf dan was het lopen van drankpost naar drankpost en aftellen naar het einde.
Nog 15 km, nog 10 km, en verder 5, 4, 3, 2, 1 … en dan ultiem kicken aan de Stayokay van De Burg.
Ik kon dolgelukkig finishen in 6u47’47’ netto.

Nooit eerder had ik zo ver en zo lang ( … en zo traag :-) ) gelopen : ik had ook de ganse tocht afgehaspeld zonder ook maar één stukje te wandelen, dit was als lopen in een roes.
Na de finish volgde de omhelzing en het ultieme geluksgevoel.
De beloning voor de vele trainingen en sobere levenswijze van de laatste maanden.

Het bewijs dat je tot veel in staat bent, wanneer je iets echt wilt.
Ultralopen is dan ook vooral mentaal, het moet goed in het kopje zitten, of het gaat nooit lukken.
Het was dan ook een heel mooie wedstrijd in een prachtig rustgevend kader.
Texel is waarlijk een aanrader voor de genietende loper.

The “day after” overheerst nog steeds dat zalige geluksgevoel.
De stijve spieren nemen we er maar gratis bij.
Mijn grote doel voor dit jaar is reeds bereikt, wat nu ?

Ik heb altijd beweerd dat ik geen echte ultraloper ben en ook niet de ambitie heb om er ene te worden.
Ik beschouw Texel eerder als “het obligate zijsprongetje van de doorsnee marathonloper”.
De marathon is voor mij al ver genoeg, maar na maandag ben ik daar al iets minder zeker van.

“Time will tell …”, who knows ?”

texel-veerle.jpg

17:43 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |