27-01-14

Trail du Mont-Saint-Aubert, 30 km afzien in 4u20’

TDM.jpgGisteren stond met de gevreesde Trail du Mont mijn eerste wedstrijd voor dit jaar op het programma.
Deze trail is niet voor doetjes : volgens de “locals” word je pas echt man, wanneer je de “Trail du Mont” uitgelopen hebt.
Twee jaren terug liep ik er al eens en ik heb toen door de koude verschrikkelijk afgezien.
Ik heb toen zelfs gezworen om nooit van mijn leven nog op de Mont-Saint-Aubert te lopen.
Zeg nooit nooit, hé, want gisteren stond ik terug op de Grote Markt van Doornik met 700 dapperen braafjes aan de start van deze heroïsche wedstrijd.

Maar een ezel stoot zich geen twee keren aan de zelfde steen.
In tegenstelling tot twee jaren geleden stond ik stukken beter voorbereid en een tiental kilootjes lichter aan de startlijn.
Bovendien leek de vlakke aanloop minder zwaar dan de voorbije jaren.
We zouden dit varkentje bijgevolg wel eens wassen.

Man, man, man, ik heb het terug geweten, hoor.
Ik ben er “the day after” nog steeds niet goed van.

Het parcours was dus gewijzigd : de eerste kilometers liepen we een Urban Trail in het historische centrum van Doornik. Een mini-sightseeing bijgevolg, we liepen door openbare gebouwen, kloosters en musea.
Leuke nieuwigheid hoor, al was het soms door de trappen soms wel wat wachten door opstoppingen en was het moeilijk lopen op de kasseien in de binnenstad.
Nu ja, liever kasseien dan modder.

Daarna ging het richting Kain en zagen we de grijnzende Mont al van ver liggen.

Na een twaalftal km opwarming mochten we het veld indraaien en begon de eerste van de talrijke beklimmingen. Ik denk dat we de heuvel – 800 hoogtemeters in totaal – van alle kanten en op alle mogelijke manieren opgelopen hebben.
Miserie, miserie, pff, door de overvloedige regenval van de voorbije dagen lag het parcours extreem vettig en modderig en was het meer enkeldiep ploeteren in de modder dan lopen.
Doordat ik in de achterste regionen verzeild was geraakt was het parcours al behoorlijk omgeploegd door mijn voorgangers.
Ook de afdalingen waren gevaarlijk glad geworden : het was de hele tijd glijden, pompen en verzuipen.
Ik vermoed dat het parcours uitgetekend was door een bende sadisten.
Om echt moedeloos van te worden …
Ik mankeer dan ook goede trailschoenen, waar je betere grip hebt op de ondergrond, al had dit gisteren wellicht weinig verschil gemaakt.

Na twintig km konden de meeste deelnemers aan de korte afstand rechtdoor lopen, en mochten wij rechts afdraaien richting een verse lading modder.
Eventjes heb ik getwijfeld, maar ik heb toch op mijn tanden gebeten en mijn kalvarietocht verdergezet.
Inmiddels was het al beginnen te waaien en regenen, zodat het nog drassiger werd.
Dit had al lang niets meer met lopen te maken …

Ik heb over de laatste 10 km nog ruim 2 uren “gelopen” : na 4u20’ was de geseling voorbij en kreeg ik rillend van de kou een hete kop soep aangeboden door de vriendelijke equipe vrijwilligers.
Ik was “piepedood”, de batterijen waren deze keer totaal leeg : dit was veel zwaarder dan een normale marathon.

Neen, ik zou de waarheid geweld aan doen door te verkondigen dat ik er gisteren ten volle van genoten heb : ik heb alvast geen endorfines voelen stromen.
“Never say never”, maar voorlopig hou ik die trails eventjes voor bekeken..

19:44 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |