31-03-14

Zes uren van Loos (Fr) – 58 km 940 meter

Loos.jpgZondagmorgen stonden we aan de start van onze tweede zesuren-loop in maart.
Loos in Frankrijk was “the place to be”. Dit lijkt voor de buitenwereld een verre buitenlandse trip, maar eigenlijk is deze randstad van Lille (Rijsel) voor de Zuid-Westvlamingen de dichtstbijzijnde ultraloop op de agenda. Na amper een halfuurtje rijden stonden we al ter plekke.

Maart was redelijk vlot verlopen, in Stein had ik nog ruim 56 km gelopen op zes uren.
Dus was mijn doel in Loos om minstens even goed te presteren.
Ooit wil ik nog wel eens de 60 km-grens slopen, maar dit zal nog niet voor onmiddellijk zijn.
Eerst nog groot en sterk worden en leren lang en traag te lopen …

Aan de start was het met vele bekenden een gezellige boel.
Ons westvlaams was blijkbaar de voertaal.
Om 10u00 weerklonk het startschot en daar gingen we voor zes uren loopplezier.
Het concept was eenvoudig, zoveel mogelijk toerkes van anderhalve km lopen in een zonovergoten stadspark (Parc des Loisirs).
No stress voor de ultralopers!

Ik voelde me goed en ging direct mee met Bart K., Veerle T. en Juan voor een lange babbeltraining. We liepen halverwege nog steeds samen en ons tempo lag rond de 10 km/u.
Door de ganse tijd rond te praten had je nauwelijks het gevoel dat je aan het lopen was.
Het vierde uur werd het merkelijk stiller en haakten mijn kompanen één voor één af.
Ik voelde me nog prima en besloot gewoon mijn tempo rond te draaien.
Het marathonpunt kwam ik door in 4u13’.
Ook het laatste uur kon ik steeds verder op mijn elan doorlopen, terwijl er rondom mij al velen aan het wandelen waren, en toen de toeter (eindsignaal) weerklonk had ik bijna 59 km op mijn teller. Veerle liep er ruim 3 km meer en haalde daarmee het podium.

Dik tevreden uiteraard, en die 60 km-grens ligt dan toch binnen handbereik (Aalter ?).
Zorgen voor later.
Zondag kon ik evenwel constateren dat mijn conditie alvast erg goed is.
Dit geeft vertrouwen voor de komende voorjaarsmarathons : Rotterdam, Antwerpen, Maasmarathon en Torhout.
Afhankelijk van de vorm van de dag wil ik er toch ene uitkiezen om een gokje te wagen.

19:34 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-14

Zes uren van Stein (Nl) : 56 km 291 meter

steun.jpgNa een goede trainingsmaand in januari, was februari op loopgebied een heel stuk minder.
Na het slopende moddertreffen bij de Trail du Mont-Saint-Aubert was ik toch aan enkele dagen rust toe.
Op de koop nam de griep me toen te grazen zodat februari een relatieve rustmaand (117 km) genoemd mag worden.

Bovendien was het ook erg druk op alle gebied, zodat we met frisse benen op onze volgende afspraak stonden, nl. de Zes uren van Stein.
Dit is voor de ultralopers steevast het startschot van een druk seizoen met deelname van vele buitenlandse atleten.
Wij hadden met enkele mensen van de Nationale ploeg afgesproken in het Vandervalk hotel vlakbij. Altijd een leuk weerzien en bijpraten met gelijkgestemden.

Na een stevig ontbijt stonden we om 11u aan de startlijn om 6 uren rondjes van 2,6 km te draven. Eventjes paniek toen we de kudde volgden en enkele minuten voor de start nog aan een gesloten poort aan de verkeerde kant van de vijver stonden, maar na een tussenspurtje stonden we uiteindelijk toch in het juiste vak.
Het concept van een zes-uren-loop is heel eenvoudig : de chrono tikt zes uren lang en iedereen probeert zoveel mogelijk rondjes (en restmeters) te lopen.
Je kan tussenin stoppen om wat te rusten, wandelen, eten of te drinken, maar de chrono loopt uiteraard steeds door.

Mijn doel vooraf was om 55 km te lopen en relatief fris te finishen zonder wandelpauzes.
Liever 54 km ontspannen vlak lopen met een goed gevoel, dan 58 km op de teller maar compleet gesloopt te finishen.
Door de plotse warmte (20°) was het de kunst om traag te starten en goed te doseren.

Zo gezegd, zo gedaan en ik ging traag van start – eerste rondje wel iets te snel – , maar eens het juiste tempo gevonden, ging het op automatische piloot.
Na drie uren cruise control lopen had ik een kleine 29 km, zodat ik perfect op schema zat.
Intussen hadden er al vele lopers er de brui aan gegeven (te snel gestart of geveld door de warmte) en was het deelnemersveld al flink uitgedund.
Daarna ging het wat stroever, logisch je hebt al een flinke afstand gelopen, maar je moet nog drie uren aan de slag.
Ik kreeg ook wat buikkrampen en verloor wat minuten door een grote boodschap in een dixie, maar ik kon toen terug wat lichter aan de slag.
Ik bereikte het marathonpunt in 4u28’40”.

Het laatste uurtje waren er al velen rondom mij aan het wandelen.
Bij mij liep het nog steeds vlot : ik had de juiste cadans gevonden en het zat nog steeds erg fris in ’t kopje.
Nogmaals het bewijs dat ultralopen vooral een mentale bedoening is.
Fysiek en uithouding hebben we allemaal – de ene al wat meer dan de andere – maar op het einde van een wedstrijd is het vooral het mentale aspect dat het overneemt boven het puur lichamelijke.

Toen ik de laatste keer de finish bereikte had ik nog ruim 6 minuten te gaan en kon ik nog een tandje bijsteken.
Toen de toeter weerklonk kwamen de juryleden met hun wieltje de restmeters opmeten.
Ik had 56 km en 291 meter gelopen, Veerle bijna twee toerkes meer en ruim 61 km.
Bovendien had ik een PR gelopen en zaten we nog allebei erg fris en overheerste een goed gevoel.
Ik was vooral tevreden dat ik zes uren aan één stuk gelopen had – weliswaar traag – maar zonder ook maar een meter te wandelen – uitgezonderd de drankposten en dat ik een vlak egaal tempo had kunnen aanhouden.
Ik heb altijd beweerd dat ik geen echte ultra ben, maar dit smaakt toch naar meer.

Mijn volgende doel is nu de marathon van Rotterdam.
Daar wil ik graag een nieuw PR lopen. 3u42’19" is de “time to beat”.
De uithouding en het koppeke zitten alvast goed, nu nog enkele weken om wat snelheid bij te trainen.
Het wordt uiteraard moeilijk maar in een goede dag kan dit wel eens lukken …

stein2.jpg

18:00 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |