15-11-14

Biermarathon – Brussel - Knieperikelen

10604575_10203376508598341_7791380967873949865_o.jpgEr zijn sinds mijn vorig bericht – remember de “In Flanders Fields” marathon, annex weekendje op de Boot – weer een tiental weken verlopen.
Tijd voor een update.
In deze marathon (IFF) was ik, toen ik Saskia aan de Ijzertoren waarschuwde om op te letten voor de oneffenheden aan de brug, zelf nogal hard op mijn knie gevallen.
De schade leek toen in eerste instantie nogal mee te vallen.

De week erop liep ik zelfs probleemloos de biermarathon in Vorselaar.
Deze jubileumwedstrijd (200e marathon) van Louis Hufkens was weeral een heel leuke belevenis.
Op elke bevoorradingspost kon je een trappist (Westmalle) drinken of een verraderlijk streekbiertje met de toepasselijke naam “Ploegbaas”.
Veerle en ikzelf hadden ons voorgenomen om ons pas vanaf 30 km aan het bier te wagen.
Zo gezegd, zo gedaan, de eerste 30 km liepen we ons tempo en na een 3-tal uurtjes water drinken ging een eerste biertje er vlotjes in. Zo dronk ik op elke volgende post een Westmalle dubbel – het was toen een erg warme en dorstige dag – maar de biertjes zakten na verloop van tijd direct naar mijn benen. Hoe meer bier ik dronk, des te meer beton er in mijn benen zakte.
Na de laatste drankpost geraakte ik amper nog in gang.
Lopen en bier drinken, duidelijk geen goeie combinatie …
Niet te geloven dat Juan al vanaf de eerste kilometers aan de Westmalle zat, nu ja, dat is dan ook een getrainde atleet …
Alhoewel, bij de finish liep hij ook al niet zo recht meer :-).

De week erop kreeg ik op training last van mijn knie.
De huisarts zei dat dit wellicht het gevolg was mijn valpartij in Diksmuide : mijn knie was toen uitwendig nog geschonden en mijn kniepezen waren ontstoken .
Ontstekingsremmers, dagelijks icen en looprust zouden wel soelaas brengen.
Ik mocht pas herbeginnen met lopen toen de pijn volledig verdwenen was.

Zo gezegd, zo gedaan : ik had mijn dokter er wel niet bij gezegd dat terug beginnen lopen voor mij direct een marathon was.
Maar ik had mij plichtsbewust opgegeven als pacer voor de marathon van Brussel en er waren de laatste week al wat lopers van het pacingteam door blessure uitgevallen, zodat ik niet meer durfde afbellen in laatste instantie.
Met pijnstilling en een reuze oranje ballon (4u30’) stond ik enkele dagen later samen met mede-pacer Rinus aan het Jubelpark in Brussel.
We kregen een mooi groepje mee en konden steeds erg vlak lopen – tempo 9,4 km/u – voor mij niet eens zo moeilijk, want dit is toevallig mijn trainingstempo bij lange duurlopen.
Halfweg begon mijn knie wat op te spelen, eerst wat zeurende pijn, maar naargelang we verder liepen werd het alleen maar erger en erger en op ’t einde deed het echt wel flink zeer.
Een pacer kan het niet maken om uit te stappen, vond ik, en dus verbeet ik de pijn, maar als ik achteraf de finish-video bekeek, zag ik mezelf over de eindmeet manken.
Niet echt slim van mij, maar de job was toch weer volbracht en we konden weer wat lopers gelukkig maken door klokvast te finishen in 4u29’21”.

The night after was echter heel wat minder rooskleurig : ik kon zelfs nauwelijks de trap afdalen.
Een marathon lopen met een pijnlijke knie was dus duidelijk geen goed idee geweest.
Vandaar dat ik de Chocolademarathon van Perugia, de Ruhrseemarathon (Eifelpark Duitsland) en Kasterlee direct van mijn lijstje geschrapt heb.
Niet leuk uiteraard, maar er zijn ergere dingen in ’t leven en er zijn trouwens marathons genoeg.

We zijn nu ruim zes weken verder en een andere aanpak (rusten en geduld hebben) is veel lonender gebleken.
Hout vasthouden, maar ik ben nu terug weer rustig en traag aan het opbouwen zonder pijn.
Door die gedwongen rust konden ook alle andere spieren en gewrichten meteen wat recupereren van de gedane kilometers.
Mijn eerstvolgende wedstrijd is over een viertal weken in Spijkenisse en dan zijn we hopelijk weer vertrokken voor een serietje.

IMG_8887.JPG

15:23 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.