22-07-16

Terugblik, blogje van onder het stof gehaald

Thuiszorg 2016.jpgOeps, long time no seen …, al bijna anderhalf jaar niet meer op deze blog geweest.
Ik kon zelfs niet meer fatsoenlijk inloggen, want al mijn paswoorden bleken intussen veranderd.

Over dit anderhalve jaar kan ik relatief kort zijn. Door wat gezondheidsproblemen stond het hele loopgebeuren op een laag pitje. Ik heb zelfs een periode loopverbod gekregen van mijn huisarts na hartklachten, toen ik onverwachts onwel kwam tijdens mijn laatste marathon.
Een heel gamma aan testen en onderzoeken later mag ik gelukkig terug de draad weer oppikken. Ik mag dus gewoon verder lopen, aan een rustig tempo en zorg ervoor dat ik niet meer in het rood ga. Ik heb me zelfs terug een hartslagmeter aangeschaft, zodat ik toch mijn favoriete hobby kan uitoefenen, zonder dat het zwaard van Damocles boven mijn hoofd bengelt.
Dit betekent dat er momenteel geen wedstrijden meer op het programma staan en dat ik regelmatig meeloop op training met Veerle, die zich intensief aan het voorbereiden is op haar grote droom, de Spartathlon 2016.

De voorbije week was erg hectisch. Vorige vrijdag werd ik van het werk gebeld om dringend naar huis te komen omdat dochter Liza ziek opgestaan was met hevige hoofdpijn, braken en uitvalsverschijnselen links. Ze had geen evenwicht meer en liep overal tegen. Toen ik bijna thuis kwam met de fiets hoorde ik de ambulance al in de verte aankomen en stoppen aan onze voordeur. Na de lang verwachte mri-scan viel de verrassende diagnose, hersentrombose. Best wel pittig voor zo een jongedame (19). Nu kan ze eindelijk thuis uitrusten en wordt ze verder opgevolgd en krijgt ze de gepaste medicatie. Over 6 weken volgt een nieuwe scan en bekijken de artsen terug hoe het verder moet. Hopelijk herstelt ze volledig en kan ze haar master-studies (kine) terug oppikken. Een hoofd is toch altijd delicaat. Het is ons nog altijd een raadsel hoe ze deze trombose opgelopen heeft. Ze was trouwens net terug van een Jeka-kamp in Hongarije. We mogen er niet aan denken als dit ginds was gebeurd ...

Het zalige vakantiegevoel na een weekje Toscane-Umbrië was op slag verdwenen. Het werd in de plaats een weekje pendelen tussen werk, ziekenhuis en woonst en (te) lang in knagende onzekerheid leven.
Veerle had op de koop toe een week nachtdienst. Dit betekent dat ze 70 uren (7 opeenvolgende dagen van 10u nacht-labo-werk) moest volbrengen en overdag slapen. Van dit laatste kwam uiteraard niet veel meer in huis.
Leuk is anders en alles was dan ook erg relatief geworden.
Gisteren konden we onze gedachten verzetten bij vrienden en konden we genieten van een heerlijke gezonde maaltijd.
Nu alle puzzelstukjes terug in de plooi vallen kan Veerle haar pijlen terug richten op de Spartathlon en Los Alcazares (WK 100 km) met oefenwedstrijden in Duitsland en Denemarken.
Ik zelf bouw rustig verder op en zie wel waar het schip strandt.

10:00 Gepost door Frank Spencer | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik verlang tot ik zondag thuis ben. Dan kom ik zeker eens langs. Zorg goed voor Liza xxx

Gepost door: Detje | 22-07-16

De commentaren zijn gesloten.