Frank Spencers Marathon

Veerle Beernaert, Belgisch Kampioene Ultralopen 2012

2012-05-15T18:08:35+02:00

Tja, hoe begin je nu éénmaal aan een verslag over een kampioenschap 24 uren lopen?
Hoe kan je alle indrukken samenvatten in een stukje tekst?

Het feestbeest zal straks wel zelf haar impressie geven over een bewogen weekend.
Hier volgt alvast een poging tot verslag vanaf de zijlijn, gezien vanuit mijn invalshoek.

Zaterdagmiddag vertrokken wij richting Steenbergen (Nl) en na anderhalf uurtje rijden kwamen we aan op het gezellige terrein, alwaar tentjes en campers opgesteld stonden.
Eventjes een praatje maken en al snel vonden we een plekje om ons basiskamp op te stellen.

Om 15u00 weerklonk het startschot en trokken een 50-tal ultralopers op pad voor een ongelooflijk loodzware missie : in 24 uren tijd zoveel mogelijk kilometers sprokkelen.
Verstand op nul en blik op oneindig.

Veerle ging heel rustig van start in de laatste gelederen, want het was nog ver, heel ver en de tocht zou nog bijzonder lang duren.
De strategie lag al een tijdje vast : ze zou blokjes lopen van 28 km en dan een rondje (2 km) wandelen en dit zoveel mogelijk herhalen. We hadden daarop getraind de voorbije weken.
Het doel was om op die manier de kaap van 100 mijlen (161 km) te halen.
In een superdag had ze graag 169 km ( = vier marathons na elkaar ) gelopen.

Zo gezegd, zo gedaan.
In het begin liep ze erg makkelijk : de kunst was om zichzelf in te tomen en zoveel mogelijk energie te sparen voor de laatste uren, wanneer de geest het overneemt van het lichaam.

Zo liepen de kilometers gestadig op.
40 km in 4u30.
55 km in 6u00.
100 km in 12u00.
120 km in 14u30.

Alles ging nog steeds relatief makkelijk.
Inmiddels werd het na een erg koude nacht (met vriestemperaturen) al terug klaar.
Gelukkig had ze genoeg looptenues klaargezet om van kledij te wisselen.
Er werd vooraf nogal wat lacherig gedaan over onze verhuis – we hadden een wagen vol met loopkledij, schoenen, voeding, gelletjes, massage-olie, recoverydrank, etc …, precies een emigratie naar Nederland, maar elk detail heeft uiteindelijk zijn waarde bewezen.
Hier werd niets aan het toeval overgelaten.

De 100 Engelse mijlen (161 km) werden gehaald in 20u27’13”.
Op dat moment liep ze als 3e dame en 15e over-all. Letterlijk en figuurlijk een Mijlpaal.
Het target was gehaald en onbewust ging wat druk van de ketel.

Helaas begon het evenwel vanaf dit punt erg moeizaam te gaan, de bovenbenen voelden meer en meer aan als betonblokken.
Nu ja, er was toen nog ruim 3u30 wedstrijd te gaan en elke kilometer extra was winst.
De strategie van “lopen en een beetje wandelen” werd noodgedwongen omgezet in “wandelen en een beetje lopen” tot uiteindelijk “100% wandelen”.

Om 15u00 op zondag weerklonk het eindschot en mocht ze eindelijk op een stoel gaan zitten en rusten.
De officials kwamen met hun rolmeter en konden 177 km 483 meter noteren.
Een ongelooflijke afstand : als ik eventjes mag vergelijken, dan was dit quasi exact dezelfde afstand, die ik van Bissegem tot Steenbergen met de wagen had gereden en ik vond dit toen al “een pokkeneind”.

Het moeilijkste moest dan nog komen.
Rechtstaan uit die stoel ging o zo moeizaam en bij het naar de kleedkamers gaan ging het zelfs eventjes mis.
Niks ernstigs, maar wellicht een appelflauwte door te wachten in de warmte.
Veerle had ook de laatste uren door haar pijngrens gelopen en kreeg de tol nu cash betaald.
Gelukkig kwam (dokter) Heidi ter hulp en kregen we assistentie in de EHBO.

Na een verkwikkende douche was het al stukken beter, maar dan mocht ze nog het hoogste schavotje beklimmen als Belgisch Kampioene. De drie andere dames liepen voor de Nederlandse titel.
Die aangrijpende “Cérémonie protocolaire” leverde absurde beelden op.
Eigenlijk best grappig, precies recht uit “In de Gloria” gegrepen : alle winnaars leken uit het bejaardenhuis te komen : voetje per voetje, trapje per trapje.
Enkel het looprekje ontbrak nog.

“The day after” valt de schade al bij al nog mee.
Uiteraard is alles stijf en verzuurd en heeft ze beneden geslapen, omdat een trap oplopen een mission impossible leek.
Grappig toen de kinesist (fysio) zijn wenkbrauwen fronste, toen hij haar onder handen nam.
Hij had nog nooit zulke gespannen spieren gezien.

Kunnen wij “24 uren lopen” dan nog gezond noemen ?
Natuurlijk niet, laten we daar vooral niet flauw over doen.
24 uren onafgebroken lopen is een ware aanslag op je onderste ledematen en op je lichaam tout court. Daar is elke ultra zich ook wel terdege van bewust.
Maar alle dagen een pakje sigaretten roken is volgens mij stukken ongezonder.
Bovendien zijn ultralopers getrainde sporters, die hun lichaam door en door kennen.
177 km loop je ook niet wekelijks, en Veerle zal nu wel voldoende rust inbouwen om alle spiertjes volledig te laten herstellen.
Althans, daar zal ik toch proberen over te waken :-).

Die Belgische titel staat voor eeuwig in de ranglijsten en dit neemt niemand haar nog af.
We mogen op zulke momenten toch eventjes chauvinistisch zijn.

“Pain is temporary, Glory is forever”

Foto : de Belgische en Nederlandse kampioene Leonie Van Den Haak verenigd.

Marathonloper wordt “ultra” : 50 km in 5u20’

2012-05-03T18:23:19+02:00

Vorige dinsdag stond de laatste training voor Steenbergen op Betty’s programma.
Ter info, voor zij, die het nog niet zouden weten: Betty gaat in het weekend van 12 en 13 mei haar lat (nog) wat hoger leggen en deelnemen aan het Belgisch Kampioenschap “24 uren lopen”.
Dit evenement gaat door in het Nederlandse Steenbergen, net over de grens.
By the way: je kan er ook deelnemen aan een marathon of een 6-uurs loop.

Een Belgisch kampioenschap in Nederland?
Hoe gek: neen, dit is geen lapsus, er zijn te weinig deelnemers om aparte kampioenschappen in te richten.
Ergens logisch: ze zijn uiteraard heel erg dun gezaaid, diegenen, die 24 uur aan één stuk kunnen lopen.

Vandaar dat Betty al geruime tijd aan het trainen is om die aartsmoeilijke klus aan te pakken.
Ik kreeg al dikwijls de vraag hoe je nu in hemelsnaam kan voorbereiden op een 24-uurs loop.
Velen denken verkeerdelijk dat je ontzettend grote volumes moet trainen en dagelijks uren aan één stuk moet lopen.
Neen, natuurlijk niet, anders kom je gesloopt aan de startlijn en dit is nu ook weer niet de bedoeling.

Ik ben ervan overtuigd dat het mentale aspect stukken belangrijker is dat het louter sportieve.
Bij ultralopers, zoals Veerle en co is er altijd een moment, waarbij de geest het overneemt van het lichaam en dan kan je uren blijven doorlopen.
Het wordt dus zaak om rustig te blijven op de moeilijke momenten, die elke ultra ongetwijfeld zal kennen tijdens de wedstrijd.

Maar zonder training gaat het natuurlijk ook nooit lukken.
Vandaar dat er eind vorig jaar een flink aantal oefenmarathons (Aarschot, Kasterlee, Kampenhout, Bergelen, …) op het programma stonden.
Daar was het vooral zaak om rustig te doseren, niks te forceren en het lichaam te laten wennen aan de opgedreven afstanden.
Ook werd er allerlei uitgetest qua drank, voeding, kledij, uitrusting, etc …

Ook de strategie van de 24-uurswedstrijd werd ingeoefend.
Hoe pak je dergelijke klus in godsnaam aan?
Je kan en mag niets aan het toeval overlaten.

Er zijn er die 24 uren aan één stuk traag doorlopen zonder echt te stoppen.
Anderen combineren het lopen met korte stukjes wandelen.
Nog andere ultras verdelen hun wedstrijd in blokjes van 4 u lopen, telkens gevolgd door een half uurtje rusten.
Je kan natuurlijk ook tot middernacht lopen – het startschot wordt op zaterdag om 15u00 gegeven – en dan een paar uurtjes slapen om daarna de resterende uren terug te lopen.
Uiteindelijk weerklinkt de dag erna op zondagmiddag om 15u00 het eindschot en worden alle rondes samengeteld en wie het meeste kilometers heeft is kampioen.
Klaar als pompwater.

Nu ja, zoals gezegd stond op dinsdag 1 mei – Feest van de Arbeid – haar laatste lange duurloop van 50 km op het programma.
Ik zou haar samen met Dirk, Heidi, Veerle, Leen, Mia en Stefaan vergezellen om een stuk(je) mee te lopen.
Ik heb niet echt de ambitie, noch goesting en tijd om een “echte Ultra” te worden.
Eén gek per gezin volstaat :-).

Zo liepen we eerst de Sjouwertocht (22 km), daarna vertrokken we voor het toerke Sente-Steenbekebos (18 km) om tenslotte nog naar Bergelen heen en terug (10 km) te lopen.
Zo gezegd, zo gedaan, en al babbelend gaat de tijd en de afstand natuurlijk rap vooruit.
Na 40 km voelde ik me allesbehalve moe, zodat ik maar besloot om voor de volle 50 km mee te gaan.
Ter info: ik had voorheen nog nooit verder dan de marathonafstand gelopen.

Aan de Heulebeek te Gullegem – na meer dan 42km 195 meter - kreeg ik van mijn lotgenoten een symbolische hulde omdat ik eindelijk “nen echten” was geworden.
Na een goeie 5u20’ en ruim 50 km lopen kwamen we terug thuis.
Het is natuurlijk een flink eind lopen, maar het was dankzij het fijne gezelschap toch goed meegevallen.
Ik zat zelfs nog relatief fris.

Zo ben ik “nolens volens” toch een ultraloper geworden.
Alweer een mijlpaal in mijn bescheiden loopcarrière.

Ps : En voor wie toch nog zou twijfelen, ik loop uiteraard zelf niet mee in Steenbergen.

Utrecht Marathon in 3u54’19”

2012-04-11T18:36:17+02:00

Maandag liep ik mijn jubileum-marathon (nr. 20) in Utrecht.
Utrecht ligt op een dikke twee uren rijden van Bissegem, zodat we ’s morgens vroeg nog konden vertrekken.
Ter plekke konden we opnieuw heel wat bekenden spotten : na twintig marathons keren steeds heel wat vertrouwde gezichten terug.
Altijd een gezellige boel en voor je het beseft is de meute op gang geschoten.

Het weer kon je niet echt ideaal noemen : er stond veel wind, het regende en het was erg frisjes voor de tijd van ’t jaar.
De plannen om een snelle tijd te lopen konden al meteen opgeborgen worden.
Desalniettemin nam ik me voor om te mikken op een tijd om en bij de 4 uren.
Betty was iets ambitieuzer, want zij wou 3u50' nastreven.
Onze objectieven lagen bijgevolg wat te ver uiteen om samen te starten, zodat ik na het startschot met Gavertrimmer Georges de ballonnetjes van 4 uren opzocht.
Na enkele minuten was Betty trouwens ribbedebie.

Ik had mezelf voorgenomen om zeker tot aan de helft bij die -4u pacers te blijven.
Zo zou ik me zeker niet verbranden en kon ik wat beschutting tegen de wind zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan.

Ik voelde me goed, want het ging relatief traag naar mijn gedacht.
Maar soit, het was nog ver en ik had mezelf verplicht om zeker tot halfweg bij die hazen te blijven, zodat ik met frisse benen aan de tweede helft kon beginnen.
Zo gezegd, zo gedaan.

Iets na halfweg (in 1u59’30”) liet ik de ballonetjes achter mij en stak een tandje bij.
Ik maakte de sprong naar een goed groepje van een tiental lopers.
Het tempo lag daar iets hoger, maar ik had nog flink wat reserve overgehouden.
Aan de brug (km 35) kregen mijn lotgenoten het één voor één lastiger en plots zat ik op kop en besloot dan maar om solo door te gaan.
We kwamen terug in de oude binnenstad : het begon ook meer te regenen en het werd lastig door de slechte kasseien.
Door het slechte weer was er ook weinig publiek en animo tijdens de marathon.
De laatste twee kilometer kregen we dan ook nog de wind pal op kop.
Maar ik had blijkbaar goed gedoseerd, want ik kon nog steeds versnellen.

In de laatste rechte lijn zag ik zowaar Betty in de verte voor me lopen.
Dienen truc met dat zwarte haar blijkt dus goed te werken, want ik had ze 42 km niet zien lopen.
Aan het 30 km-punt lag ze nog bijna vier minuten voor op mij, aan de finish was deze voorsprong weggesmolten tot amper 21 seconden.
Ik bereikte tevreden de finish in 3u54’19”.
Een stevige negatieve split !

Ik kan dus terugblikken op een prima wedstrijd : mijn derde beste tijd ooit (op 20 marathons) en dit in minder ideale omstandigheden.
Ik was ook relatief fris na de finish en ben al snel gerecupereerd.
De conditie zit dus erg goed.

Misschien zat er zelfs meer in, als ik wat sneller had gestart, maar dit zijn vijgen na Pasen. Wie weet was ik dan misschien compleet stilgevallen.
Nu ja, een volgende keer ga ik beslist een gokje wagen.

Trail de Paris – 30 km in 3u12’03”

2012-03-26T20:28:34+02:00

De voorbije zaterdag is terug hektisch geweest.
’s Morgens waren we al bijzonder vroeg uit de veren (02u45) om richting Parijs te trekken voor de Eco-Trail van Parijs (30 km).
Eerst nog Kristof oppikken en dan richting lichtstad.

We moesten ons eerst aanmelden in een grote tent aan de Eiffeltoren om onze nummer op te pikken. We kregen daar ook een treinticket om naar Meudon-Val-Fleury te sporen, waar een busje ons tot aan het Kasteel (startplaats) bracht.
Daar konden we ook nog een (bescheiden) ontbijt nuttigen.
Om 10u00 weerklonk het startschot en gingen we samen met ongeveer 1800 sportievelingen op pad.

Ik had aanvankelijk wat argwaan bij een trail in een mega hoofdstad.
Wie weet was dit weeral de zoveelste commerciële stunt van een lucratief organisatiebureau, maar mis poes, verkeerd gedacht.
Eerlijk, ik wist niet dat er rondom Parijs nog zoveel groen en bossen waren.
Het parcours slingerde ook constant op en neer (ongeveer 600 hoogtemeters).
Prachtig gewoon en 100 % genieten. De organisatie was eveneens dik in orde.

De eerste bevoorradingspost was wel pas rond km-20.
Door de warmte was dit relatief laat, maar dat wisten we uiteraard vooraf : een camelbag was dus zeker geen overbodige luxe. ’t Was trouwens verplicht.
Daar konden we de batterijen terug opladen, wat cake, zoutkoekjes en peperkoek nuttigen en terug op pad. Vandaar kon je ook de Eiffeltoren al in de verte zien blinken en ging het neerwaarts richting Seine.

De laatste kilometers waren uiteraard minder interessant (veel slechte paden, brugjes, trapjes).
Ik moest er ook Betty laten gaan.
Kristof was al eerder afgehaakt, maar ik kon uiteindelijk finishen aan de Eiffeltoren in 3u12’03”.
Betty is in een blakende conditie, want in de laatste 5 km kon ze nog bijna twee minuten uitlopen op mij.
Na afloop konden we nog aanschuiven bij een uitgebreid Buffet Parisien, alles erop en eraan : heerlijk.

We mochten ons niet te lang bezig houden aan de boorden van de Seine, want om 20u30 stond een ander hoogtepunt op het programma, de Bekerfinale tussen K.V. Kortrijk en Lokeren in het Koning Boudewijnstadion in Brussel.
Van de ene hoofdstad naar de andere hoofdstad : easier said than done …
Na wat stressen om Parijs uit te rijden konden we ons uiteindelijk vijf minuten voor de aftrap in onze stoel neervleien : Oef, dit was nipt.
De sfeer was geweldig : de helft van het stadion was rood en wit.
Helaas kon Kortrijk het numerieke overwicht niet omzetten in doelpunten en mocht Lokeren (verdiend) de Beker in de lucht steken. Nu ja, we zijn al veel verwend geweest dit seizoen in Kortrijk en de ploeg heeft al veel gegeven : het kan niet altijd kermis zijn.
“Sometimes you win, Sometimes you lose” : dat zijn nu eenmaal de wetten van de sport.

De volgende uitdaging is de Utrecht Marathon op paasmaandag.
Nog twee weken : aanvankelijk was dit mijn grote doel voor 2012, maar ik vrees dat de conditie momenteel nog ontoereikend is om mijn persoonlijke besttijd (3u47’59”) aan te vallen.
Het super-gevoel van vorig jaar is wat achterwege gebleven.
Dit heb ik zaterdag in Parijs op het einde zeker ondervonden : het was niet slecht, maar de superbenen waren thuisgebleven.
De trainingen gaan ook wel nog vlot, maar toptijden zijn evenwel niet aan de orde.
Vorig jaar kon ik op het einde nog een tandje bijsteken en een laatste cartouche afschieten.
Ik ga in Utrecht al bijzonder tevreden zijn als ik in de buurt van 4u kan finishen.

So what, who cares ?

Update

2012-02-17T07:36:02+01:00

Weeral een maand geleden dat ik nog op deze blog geweest ben, hoog tijd voor een korte update.

Ik liep op 5 februari een prima Tiegem-Harelbeke, dit is het clubkampioenschap van de Gavertrimmers.
Op een ijzig koude zondagmorgen liep ik de 14,6 km tussen Tiegem en Harelbeke in 1u06’06”.
Een gemiddelde van ruim 13 km/u en ik klopte daarmee enkele heerschappen, die normaal gezien een stuk voor mij eindigen.
Het was mijn beste resultaat in al die jaren (7 deelnames).
Het bewijs dat ik alleszins niet kan klagen over de conditie.

Toch werd er sinds de geslaagde Bergelen Marathon n.a.v. Veerles 42,195ste verjaardag niet al te veel meer gelopen.
Zo noteerde ik sindsdien weektotalen van respectievelijk 57, 44, 43 en 19 km.
Geen astronomische getallen voor een doorwinterde marathonloper.

Het Siberische weer zal daar wel niet vreemd aan geweest zijn : ik vond er ook maar weinig aan om bij – 10° een lange duurloop af te haspelen.
Nu ja, wat rust na een aantal slopende marathons was uiteraard welgekomen.
Vandaar dat ik mijn ultradebuut (6 uren van Stein begin maart) geschrapt heb.

De Utrecht Marathon wordt bijgevolg mijn volgend objectief.
Nu de temperaturen meer en meer naar normale waarden neigen is het dus tijd om de intensiteit weer wat op te drijven en wat lange langzame duurlopen af te werken.

Op naar Utrecht …

Marathon Bergelen in 4u23’05”

2012-01-16T18:04:55+01:00

De eerste marathon voor 2012, nummer 19 in totaal, is binnen.

Deze marathon, die ik samen met gelijkgestemden en “soulmates” kon afwerken, zal me steeds bijblijven als de marathon met louter blije en lachende gezichten.
Eentje om te blijven koesteren.

Zaterdagmorgen voor dag en dauw – het had zelfs lichtjes gevroren – stonden we met ruim 20 lopers aan de start van de allereerste Bergelen-marathon van Gullegem.
Dit naar aanleiding van de 42e verjaardag en 195 dagen van Betty (cfr. vorig bericht).
De ene viert zijn verjaardag met een feestje, de andere met koffie en taart, wij vieren dit met een "marathonneke" : ieder zijn stijl, hé.

Bergelen, een verborgen parel der natuur, is blijkbaar het best bewaarde geheim van Gullegem.
De meeste lopers hadden er nog nooit van gehoord, maar voor ons is dit een stukje vertrouwd trainingsparcours.
De weergoden waren ons natuurlijk erg gunstig gezind, want behalve de kou was het een prachtige zonnige dag, ideaal om (een marathon) te lopen.

Om 8u01 – na een ingetogen minuut stilte voor Sandra – gingen we van start voor een correctieronde van 2,6 km en daarna nog 12 rondjes van 3,3 km in een mooi decor.
De eerste rondjes gingen in groep, maar na verloop van tijd ging het peloton in stukken en werden steeds nieuwe groepjes gevormd.
Er kwamen ook steeds nieuwe lopers bij. Ik vermoed dat er uiteindelijk in totaal bijna 50 sportievelingen meegelopen hebben, waarvan 12 dapperen voor de hele marathon en twee ultras die 50 km gelopen hebben.

Ah ja, ik ben samen met Betty gefinisht in 4u23’05”, geen toptijd uiteraard, maar dit was uiteraard van geen enkel belang in een trainingsmarathon.

Na afloop zijn we dan nog met een groepje een hapje gaan eten in de Kameleon.
Altijd plezant, hé : ontzettend veel gelachen, de “Omerkes” vloeiden dan ook rijkelijk …

Lopen kan soms heerlijk zijn, meer moet dat niet zijn …

Boerenjaar

2012-01-09T18:33:04+01:00

Intussen zijn ook de eerste kilometers voor 2012 gelopen.
In de eerste week telde ik 61 km in 5 sessies : we blijven bijgevolg goed bezig.

Ik wil ook nog even terugblikken op mijn vorig loopjaar.
Ik heb 2011 afgesloten met 2656 km op mijn teller, een nieuw record voor ondergetekende.
Nooit eerder liep ik zoveel kilometers in één jaar tijd.
In het aantal wedstrijden heb ik evenwel gesnoeid: vroeger liep ik nog sporadisch eens een jogging of een korte wedstrijd. Deze heb ik evenwel van mijn agenda geschrapt.
Ik kan daar weinig uitspoken en heb daar eigenlijk niet veel verloren.

Vorig jaar liep ik 14 wedstrijden, waaronder 7 officiële marathons (gemiddeld 33 km/wedstrijd).
Ook menig PR werd verbroken: zo verpulverde ik vorig jaar mijn tien jaar oud marathon-PR met 10 minuten naar 3u47’. Dat was zelfs ruim een halfuur sneller dan mijn besttijd van 2010.
Ik liep ook een halve marathon in 1u35’.

Ik kan dus in alle bescheidenheid stellen dat 2011 “een waarachtig boerenjaar” was voor Frank Spencer.
Dit deed al bij menig loper de wenkbrauwen fronsen en vraagt natuurlijk om wat toelichting en duiding.
Neen, ik heb nergens een hoek afgesneden, noch aan de epo gezeten.
De belangrijkste oorzaak heb ik in dit blogje al enkele malen beklemtoond.
Mijn lichaamsgewicht is aanzienlijk gedaald: van 80 kgr. begin vorig jaar naar een goeie 68 kgr. op het moment van de waarheid.
Een minstens even belangrijke reden is verscherpte motivatie door de enorme progressie die Betty gemaakt heeft.
Zij heeft vorig jaar op training een flink volume gedraaid en ik heb haar daarbij veel gezelschap gehouden.
Ook de interne duels zorgden voor een prikkel : wanneer de ene een PR liep, kon de andere uiteraard niet achterwege blijven, een win-win situatie bijgevolg.

Waar gaat deze story eindigen, hoor ik jullie denken ?
Ergens gaat dit verhaal wel eens stoppen: na “een boerenjaar”, volgt meestal een rampjaar, kijk maar naar menig voetbalteam.
Het trukje van de vermageringskuur kan je ook niet elk jaar herhalen.
Nog meer kilometers malen gaat wellicht ook niet lukken.
Ik ga daarom gewoon proberen om zo lang mogelijk blessurevrij te blijven, af en toe een rustperiode inlassen en verder blijven werken, zoals ik nu bezig ben.
Meer moet dat niet zijn…

Volgende zaterdagmorgen (start stipt om 08u00) staat terug een trainingsmarathon op het programma, nl. de Bergelen-marathon te Gullegem naar aanleiding van de 42e verjaardag en 195 dagen van Betty.

Alle elementaire info vind je op haar blog.
Het belooft alvast een gezellige bedoening te worden.
Wat aanvankelijk begon als een minimaal privé-initiatief om met enkele maten en gelijkgestemden een marathon te lopen is door mond-aan-mond reclame en de kracht van facebook inmiddels uitgegroeid tot een serieus evenement met een twintigtal marathonlopers en minstens evenveel lopers, die gaandeweg inpikken voor een kortere afstand.

We lopen 13 toerkes van 3,3 km, dus wie wil meelopen kan wachten op de parking van FC Gullegem aan de Poezelhoek, waar we om de twintig minuten voorbij komen.
Achteraf gaan we met de liefhebbers een hapje eten in de Kameleon in Heule (reserveren).

Wil je er nog bijlopen, geef dan snel een seintje aan vbeernaert@skynet.be.
We zetten je dan op het steeds langer wordende lijstje.

Kampenhout Marathon in 4u09’42”

2011-12-19T18:17:32+01:00

We naderen de laatste dagen van 2011, hoog tijd voor een update bijgevolg.
Sinds mijn vorige marathon van Kasterlee (13 november) zijn er al heel wat kilometers afgelopen.
We blijven goed bezig.

Vorige week liep ik nog met Betty en Kristof een vier-uursloop aan de Watersportbaan van Gent ten voordele van Music for Life.
Het was een tof initiatief van Cremke Joeri met misschien niet de grote massa, maar voor ons toch redelijk wat bekende gezichten.
Al babbelend ging de tijd snel vooruit en zonder dat we het wisten waren die vier uren om : in die tijdspanne legde ik samen met Kristof ongeveer 41 km af. Net geen marathon dus.

Niet getreurd, amper één week later stond de Marathon van Kampenhout al op onze agenda.
We kregen terug het gezelschap van Gavertrimmers Kristof en Isabelle, die haar debuut maakte op de marathon.
Mijn persoonlijke ambities lagen niet zeer hoog.
Het was gewoon de bedoeling om de marathon als lange duurloop aan te pakken op trainingstempo (10 km/u).
We mochten 6 toerkes van 7 km lopen in Kampenhout. Door de overvloedige regen- en sneeuwval van de voorbije dagen had ik schrik dat het parcours er extreem zwaar ging bij liggen, maar uiteindelijk viel het nogal mee.
Er was steeds voldoende afwisseling tussen asfalt en trailpaden. Bovendien had men wat schors gestrooid op de meest vettige stroken
De organisatie was trouwens dik in orde : duidelijk het werk van doorwinterde marathonlopers. Bij elk keerpunt in de sporthal konden we ons rijkelijk bevoorraden.
Na 4u09’42” kon ik de finish bereiken en bij nazicht van mijn tussentijden merk ik dat ik elk rondje klokvast in quasi exact dezelfde tijd gelopen heb.
“Good run, Spencer” !

Het klinkt misschien wat blasé of grootspraak, maar ik heb de laatste tijd het (valse) gevoel dat een marathon lopen een fluitje van een cent is.
Vroeger moest ik daar weken naar toeleven en doelgericht trainen om dan uiteindelijk “total loss” de finish te halen en nu loop ik er maandelijks ééntje met de spreekwoordelijke vingers in de neusgaten.
Kampenhout was ook reeds mijn 7e marathon dit jaar, de vijfde al na het groot verlof.

Het loopt momenteel zo vlot dat het niet anders kan dan dat er misschien een addertje onder het gras schuilt.
Ik ben me er tevens van bewust dat overdaad schaadt en dat ik misschien vroeg of laat de tol moet betalen voor mijn “jeugdige overmoed”.
Kenners beweren dat elke marathon een aanslag op je lichaam is en ik besef ook dat ze gelijk hebben.
En daar heb ik schrik voor.
Eerlijk, ik zou graag nog zo lang mogelijk blijven lopen en mijn marathonpensioen ligt hopelijk nog minstens 15 jaar veraf.
Ik loop de meeste marathons uiteraard wel op trainingstempo zonder voluit te gaan en zonder enige blessurehinder, maar het blijft natuurlijk een flink eind lopen.

Soms twijfel ik of ik wel echt goed bezig ben.
Ik voel ook dat mijn prestaties met argusogen gevolgd worden en dat critici bij de eerste tekenen van blessure zullen afkomen met quotes als “zie je wel, we hebben het altijd geweten dat hij overdreef, etc …”
Ik zou diegenen uiteraard graag voor zijn.

Vandaar dat ik met een dilemma zit.
Ik merk in mijn agenda dat op korte termijn nogal wat marathons gepland zijn.

Mik ik daarom beter op de lange termijn door drastisch in mijn programma te snoeien, of ga ik mee met de flow van “zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer …”.

Wat is de kritische mening van de ervaringsdeskundigen onder de marathonlopers ?

Liefde is … samen een marathon lopen.

2011-11-20T15:16:12+01:00

Iemand wees me er recent op dat Betty en ik zelf de laatste twee keren (Aarschot en Kasterlee) samen over de meet gekomen zijn op een marathon.

Dit was nooit eerder gebeurd : ofwel gingen we met elkaar in duel, ofwel kreeg de andere een tikje van de man met de hamer, ofwel lag het tempo te ver uiteen.
Of toch, bij de Nacht van Vlaanderen liepen we gezamenlijk over de meet, maar dan mocht Betty nog een stukje (58 km) verder lopen.

We staan daar nu niet onmiddellijk bij stil, want zo uitzonderlijk is deze prestatie niet.
Er zijn immers nog koppels die samen lopen.
Maar toch, je moet het maar doen, het is verre van evident is.

Ten eerste moet je allebei lopen.
Ten tweede moet je allebei een marathon in de benen hebben, niet iedereen kan de afstand aan.
Ten derde moet je ook ongeveer hetzelfde niveau hebben : als de tempo’s te ver uiteen liggen lukt het ook niet.
En ten vierde, je moet ook nog willen samen lopen. Niet iedereen kan verdragen dat zijn partner sneller loopt.

Als ik er eens een paar tellen bij stil sta, dan voldoen wij perfect aan bovenstaande criteria.

Liefde is … samen een marathon lopen !
En dat er nog vele mogen volgen !

Kasterlee Marathon in 4u08’29”

2011-11-16T15:55:44+01:00

Gisteren stonden wij zoals afgesproken aan de start van de Marathon van Kasterlee, intussen al de 17e marathon op mijn erelijst.

De opdracht was deze keer tweeledig :
Vooreerst zouden wij Sandy onder de twee uren loodsen op de halve marathon (gezamenlijke start) en daarna zouden we nog hetzelfde toerke op het gemak afhaspelen.

Kasterlee is voor ons een eindje rijden (anderhalf uur) vanuit Kortrijk, zodat we ruimschoots op tijd ter plekke waren.
Alles was netjes geregeld – een vette pluim voor de organisatie nota bene – en dan was het zoeken naar ons slachtoffer van dienst, Sandy.
Niet zo simpel temidden een peloton van 1250 lopers.
“Straks vertrekt die meute hier en gaat onze haasopdracht nu al (letterlijk en figuurlijk) de mist in …” dacht ik nog verkeerdelijk, maar nee hoor, een tiental minuten voor het startschot zag ik Sandy met een big smile afkomen.

Ze was er klaar voor en zag het goed zitten.
Wij natuurlijk ook, en even later trokken we op pad.
De eerste kilometers verliepen erg vlot, we zaten direct goed op schema.
Ik moest wel wat bijsturen en op die smalle paadjes hier en daar een klein gaatje zoeken, zodat we makkelijk konden opschuiven in die massa.
Om niet te hard van stapel te gaan, staan wij altijd ruim achteraan in het startvak.

Na 10 km kwamen we door in exact 57’, op het 15 km-punt passeerden we in 1u25’
De laatste 5 km hadden we nog ruim 28 minuten marge om onder die magische grens van twee uren te duiken.
Dit moest zonder ongelukken wel lukken.

Hoewel, ik voelde toen al dat het bij Sandy iets moeizamer begon te lopen.
Ze liet al eens een gaatje vallen, de hartslag was erg hoog, en het parcours was nu ook weer niet van die aard om sneller te lopen met al die single tracks, hobbelige aardestroken en zand- en paardepaden.
Ik probeerde het voor de verandering met wat peptalk en zelfs tot de laatste twee kilometers dacht ik dat een stunt nog mogelijk was, maar als de tank stilaan leegloopt, het hart op hol slaat en de benen niet meer meewillen, tja, dan gaat het niet meer.
Sandy had het zich vooraf uiteraard niet makkelijk gemaakt om op dergelijk straf parcours een PR na te streven.
Nu ja, chapeau, ze heeft het tenminste geprobeerd en puur mathematisch is het wel niet gelukt, maar ik ben ervan overtuigd dat ze op een vlak, snel parcours vlotjes onder die twee uren duikt.

Na nog een laatste schreeuw vooruit bereikten we na 2u02’ het keerpunt en mochten we dit prachtig toerke voor de afwisseling nogmaals lopen.
We kregen al snel het gezelschap van een sympathieke plaatselijke loper, die zich voorbereidt op de volledige triathlon van Wales volgend jaar en in Kasterlee extra loopkilometers sprokkelde.
Vreemd was dat ik na mijn laatste gelleke aan km 33 - net als in Aarschot twee weken geleden trouwens - terug een dipje kreeg.
Het was precies alsof mijn suikerspiegel eventjes een terugval krijgt vooraleer de voorraad terug aangevuld kan raken.
Ik moest daardoor een gaatje van een 100-tal meter laten, maar iets verderop kreeg ik terug verse krachten en kon ik relatief vlot terug aanpikken om uiteindelijk hand-in-hand met Betty te finishen in 4u08’29” netto.
Officiëel zelfs één seconde sneller dan mijn vrouwtje.
Ik had stiekem een paar meters gepakt op de startmatten, hahaha …

Deze week wordt terug een rustweek, want vier marathons op twee en een halve maand is toch wel wat van het goede teveel.
Op de koop toe waren Aarschot en vooral Kasterlee geen gemakkelijke marathons.
Ik voel dat het wat in de kleren begint te kruipen.
Vandaar wat extra looprustdagen.

Nu ja, Kasterlee was zeker een plezante geslaagde onderneming.
Wie op dergelijk zwaar parcours “als training” 4u08’ loopt mag zeker niet klagen over de conditie.
Onze naturaprijs – een bord spaghetti met gratis Leffe – heeft dan ook heerlijk gesmaakt.

Hageland Natuurmarathon in 4u10’40”

2011-10-31T17:20:19+01:00

Na een korte looponderbreking – ik heb de spieren en gewrichten na de Leiemarathon een tiental dagen laten rusten en relaxen – is Frank Spencer terug in gang geschoten.
Omdat mijn “target” voor 2012 - de Marathon van Rotterdam - nog een halfjaar op zich laat wachten, heb ik voor de afwisseling maar een nieuwe uitdaging uitgezocht.

Op zondag 4 maart 2012 ga ik in de voetsporen van Betty treden en mijn bescheiden debuut als ultraloper wagen in de Zes uren van Stein, Nederland.

Het “voordeel” van een zesuren-loop is dat er totaal geen druk zit op een potentiële eindtijd.
Eigenlijk heeft iedereen dezelfde eindtijd (6u). Het plezier van het lopen staat voorop.
Om comfortabel zes uren aan één stuk te kunnen lopen, moeten er bijgevolg lange langzame duurlopen op het programma staan.
Vandaar dat ik het plan opgevat heb om louter en alleen als training enkele rustige marathons en Aktivia-tochten op mijn programma te zetten.

Vandaar dat we gisterenmorgen samen met 95 sportievelingen onder een stralend zonnetje aan de Knoet van Aarschot stonden voor de Hageland Natuurmarathon.
Een echte aanrader deze marathon.
Hoewel het een recreatieve natuurmarathon was zonder tijdsopname of klassement, was de organisatie super.
Het parcours slingerde langs de mooiste plekjes van het Hageland, je liep bijna constant op zachte ondergrond in het bos of langs trailpaadjes.
Het parcours was ook best pittig met enkele kuitenbijters in het bos.
We deden vier verschillende lussen, zodat niet-marathonlopers konden afhaken.
De bevoorrading en de bewegwijzering waren prima geregeld en dit alles voor de luttele som van € 10, inclusief twee bierbonnetjes in De Knoet.

Betty en ik hadden vooraf de intentie om er een rustige lange duurloop van te maken - tempo om en bij de 10 km/u.
We waren echter in een groepje verzeild geraakt met thuislopers Mark Bemong en Gery Vermeylen en al babbelend ging de tijd snel voorbij.
Ondanks het goede voornemen zijn we toch wat te snel gestart, op een bepaald moment zaten we zelfs bijna op PR-koers, zodat we iets na halfweg het tempo wijselijk wat lieten zakken.

De bedoeling was om een rustig trainingstempo te lopen, vlammen zou nefast zijn als voorbereiding op de zes uren van Stein.
De volgende marathon moet het zelfs nog wat trager, want 6 uren aan dit tempo lopen ging gisteren wellicht (nog) niet gelukt zijn
De laatste kilometers kreeg ik het om die reden ook relatief zwaar.
De superbenen van de Leiemarathon waren thuisgebleven en ik moest nog op mijn tanden bijten om Betty te blijven volgen.
Desondanks konden we samen, hand in hand, “main dans la main”, finishen in 4u10’40”.
Niet kwaad voor een trainingsmarathon.

Na een lekkere warme douche en enkele bruine Tongerlo’s trokken we tevreden terug huiswaarts.
Ik was verheugd dat ik - zelfs in een mindere dag - in staat was om een pittige marathon op een fatsoenlijke manier (= relatief fris en zonder stappen) tot een goed einde te brengen.
De conditie blijft bijgevolg voortreffelijk.
Op zondag 13 november doen wij deze prestatie nog eens over.
Dan trekken wij richting de Kempen voor de Marathon van Kasterlee.

Schrappen in najaarsplanning

2011-10-04T20:44:59+02:00

De dagen na de Leiemarathon had ik nogal wat last van allerlei kwaaltjes en pijntjes.
Vooral mijn linkerkuit was zwaar verzuurd.
Enigszins niet onlogisch, want ik ben onbewust toch heel diep gegaan langs de Leieboorden.

Vorige donderdag deed ik een korte poging om los te lopen met de Joggingclub van Wevelgem, maar na anderhalve km besloot ik al om rechtsomkeer te maken.
Verder lopen zou het risico op een blessure te groot maken.

Vorige vrijdag was ik ingeschreven voor de halve marathon van Kuurne, maar aangezien ik nog niet voldoende gerecupereerd was, heb ik maar wijselijk gepast.
Ik ken mezelf, éénmaal het startschot weerklinkt, vergeet je toch die voorzichtige strategie en ga je voluit en dit leek me niet verstandig.

Ook vandaag nog voel ik dat de tank wat leeggelopen is en de batterijen weinig kracht meer uitstralen.
Vreemd dat ik minder snel recupereer van een marathon dan voorheen.
Waarschijnlijk is het seizoen 2011 iets te zwaar geweest met vier marathons (Parijs, Torhout, Kerkrade en Leiemarathon) en ettelijke loopkilometers.

Vandaar dat ik voorlopig alle wedstrijden op mijn agenda geschrapt heb.
Dus geen “Quattre Cimes van Battice”, noch “’t Is voor niks” in Geldrop meer voor Frank Spencer.
Dit zijn loodzware wedstrijden met een serieuze verplaatsing, waarvoor je lichaam tiptop in orde moet zijn.
Die wedstrijden lopen ook niet weg, hé, volgend jaar komt ook nog.

In plaats daarvan ga ik evenwel een loop-rustpauze inlassen, de benen en spieren laten recupereren van de inspanningen en dan rustig opbouwen naar mijn volgend target, de Marathon van Rotterdam van zondag 15 april 2012.
Zuinig met je lichaam omspringen is de boodschap !

In Rotterdam gaan Betty en ikzelf een rechtsreeks duel aangaan op het scherp van de snee.
Zij gaat voor een tijd onder de 3u45’ en dan kan ik uiteraard niet achterwege blijven.
Rotterdam wordt bijgevolg mijn grote doel voor 2012.

6 months, 10 days to go …

Leiemarathon in 3u47’59 – nieuw PR !

2011-09-26T17:46:15+02:00

Gisteren stond ik aan de start van mijn vijftiende marathon.
Tussen het Kasteel van Ooidonk – een schitterend sprookjesdecor als startplaats – en de Porseleinhallen van Wevelgem werd de derde Leiemarathon gelopen.

Zoals vorige week nog gezegd waren de ambities vooraf niet torenhoog.
Door een spierscheurtje in de kuit had ik in september amper getraind en op de koop toe was ik vrijdag nog op weekend vertrokken met de oude bende van jeugdclub den Ast Heule aan de Kust.
Traditioneel is dit “een zuipweekend”, niet bepaald de ideale voorbereiding om een marathon te lopen.

Nu ja, we waren nu éénmaal ingeschreven en we zouden er het beste van maken.
De conditie is al gans 2011 erg goed, dus hoopte ik om terug onder de vier uren te blijven.
Dat leek mij gezien de omstandigheden het hoogst haalbare.
Een PR lopen was – echt waar - het verste van mijn gedachten.

Om 11u00 stipt gingen we met een goeie 300 gladiatoren van start en in den beginne zat ik in het kielzog van de Burgemeester van Wevelgem.
Maar die ging hard van stapel en ik liet hem enkele km ’s verder wijselijk lopen.
Intussen weet ik al dat je een marathon heel zuinig moet starten en geen trap te veel mag geven in de eerste helft.
Overmoed wordt op het einde van de marathon cash terugbetaald.

Zo gezegd, zo gedaan, en bijgevolg zat ik in een goed groepje van een achttal lopers.
Ik voelde me super, speelde met mijn benen, maar dwong mezelf om tot minstens halfweg in dit groepje te blijven : het was nog ver en op die manier bleef ik ook wat uit de (tegen)-wind.

Het draaide erg soepel rond : 10 km in 54’ – 15 km in 1u22 – 21 km in 1u54’.
Sjiek, halfweg zonder noemenswaardig energieverlies en we liepen nog steeds ruim 11 km/u.
Ik zat met een dilemma : bij dit compact groepje blijven of toch een gokje wagen.
Ik voelde me nog erg fris, zodat ik besloot om wat te versnellen.
Slechts één vrouw kwam met me mee, die liep haar eerste marathon en zou achteraf onder de 4u binnen komen, knap.
Aan km 25 raapte ik de Burgemeester al op : Even wat moed inspreken, maar het was Jans dagje niet : door de drukkende warmte stond hij al te voet.

Naar het einde toe kwam ik steeds meer in mijn vertrouwde bekend territorium (Harelbeke, Kuurne, Kortrijk, Bissegem-City warempel en de laatste rechte lijn naar Wevelgem via ’t Bijenhof en de Alpro-fabriek.
Al duizenden keren heb ik er gelopen en gefietst.
Ik ken er elk hoekje en kantje en dit loopt toch veel vlotter dan in een anonieme marathon in “’t Hol van Pluto”.
Bovendien stonden aan elke brug ook tientallen enthousiaste supporters : Zalig, je gaat er echt sneller door lopen.
Ik had ook zusje Bernadette en Rony mee als fietsbegeleider en die schreeuwden me vooruit richting finish. Merci zunne, zonder jullie was ik misschien wel stilgevallen.

Ik begon steeds meer te cijferen en voelde dat er een PR zat aan te komen, als ik tenminste geen inzinking kreeg.
Na 30 km kwam ik door in 2u45’ en kon nog steeds versnellen.
Ze worden steeds zeldzamer, maar gisteren had ik een begenadigde dag, waarop alles lukte.
Vanaf km 30 haalde ik steeds meer lopers in en werd ook door niemand meer bijgehaald.
Amai, het was daar langs de Leieboorden precies een slagveld van gesneuvelde lopers.
Velen hadden tikje gekregen van een bizar manneke met een serieuze hamer.

Aan de brug van Bissegem – km 37 – stond mijn supporter nummer één, mijn 84-jarige moeder. Ik stopte eventjes om goeiedag te zeggen en voor een foto en trok met een brede smile weer op pad.
Dit kippenvelmoment gaf me vleugels om de laatste vijf km nog eens goed door te trekken.

Op het einde met de meet in zicht zat er nog een spurtje in en ik kon dolgelukkig finishen in 3u47’59” netto.
Ik had mijn PR van Parijs 2011 met vijf minuten verpulverd.
Ons Betty weet weeral wat haar te doen staat volgende week op de Marathon van Brussel : 3u47’ is voortaan het nieuwe target, dat boven ons bed hangt.
Ik ben ervan overtuigd dat ook zij deze tijd in haar benen heeft.
Mocht het haar lukken, dan is het weer mijn beurt om te stunten (Beloeil 2011 ?).

Jezus, ik sta echt verbaasd van mezelf.
Ik wist niet dat ik dergelijke prestatie nog in mijn mars had.
2011 is blijkbaar “een boerenjaar” voor Frank Spencer.

Na vijftien marathons heb ik ook voor de allereerste keer het gevoel gehad dat ik eindelijk weet hoe je die 42 km best aanpakt en hoe je het genadeloze beest temt.
Geloof me vrij, ik heb het ooit anders geweten.
Ik durf het bijna niet zeggen, maar ik was nog zeer fris bij mijn aankomst : ik heb anderen zien toekomen.

De organisatie was opnieuw super : ruime bevoorraadding, prima km-aanduiding en na afloop een recovery area om “U” tegen te zeggen. Zo waren er een vijftal massagetafels en een team kinesisten om de verzuurde spieren wat los te maken. Ik heb er ook gretig gebruik van gemaakt.
Klein minpuntje achteraf : ik sta helaas niet in de uitslag. Blijkbaar moet er iets misgelopen zijn met mijn (defecte ?) chip.
De organisatie heeft al gemeld dat ze eveneens een manuele lijst hebben met elke eindtijd en dat dit weldra aangepast wordt.
Nu ja, daar liggen we absoluut niet wakker van : het gevoel blijft super, zelfs zonder officiële tijd.

Bedankt Leiemarathon, tot over twee jaar !

Zondag 25 september : Leiemarathon

2011-09-19T17:54:16+02:00

Zondag sta ik aan de start van mijn vijftiende marathon.

Dan wordt tussen het Kasteel van Ooidonk en Wevelgem de Leiemarathon gelopen.
Voor mij is dit een speciale marathon, want de Leiemarathon wordt ingericht door mijn eigen club Joggingclub Wevelgem, waar ik uiteraard een pak mensen ken.
Ik loop als het ware voor eigen volk een thuismatch.
Langs de Leieboorden vind ik tevens mijn eigen vertrouwde parcours terug.

Normaal zijn dit allemaal elementen om een knappe marathon te lopen : voor eigen volk kan je altijd een tandje bijsteken en krijg je vleugels, wanneer anderen het zwaarder krijgen.

Maar door mijn spierscheur van de Gaiapark Zoo Marathon heb ik twee weken stil gelegen en daarna moest ik terug rustig opbouwen, terwijl anderen al aan het afbouwen waren.
Zodoende weet ik niet hoe het gesteld is met de conditie.

Mijn weektotalen en kilometeraantallen zijn bijgevolg stukken minder dan normaal.
Mijn gewicht is wel nog altijd onder controle : na het verlof en de rijkelijke buffetten tijdens onze vakanties waren er logischerwijze een drietal kilootjes bijgekomen, maar de laatste weken heb ik dan weer iets nauwgezetter op mijn voeding gelet, zodat ik opnieuw op scherp sta, ’t is te zeggen 10 kg. minder dan begin dit jaar.
Geen geheimen over mijn “FDH-dieet” : “Fret Den Helft”, gewoon minder en gezonder eten en drinken.

Bijkomend voordeel is dan weer dat ik door die gedwongen rustperiode relatief fris aan de start verschijn.

Wat dit teweeg zal brengen is uiteraard een groot vraagteken.
Een nieuw PR zal er wel niet inzitten, maar als de wind enigszins gunstig staat, hoop ik toch om opnieuw onder de grens van die vier uren te duiken.

We shall see : afspraak zondagmorgen om 11u00 aan ’t Kasteel van Ooidonk

Spierscheur in de kuit

2011-09-02T18:18:05+02:00

Ik heb dan in extremis toch nog een souvenir overgehouden aan de GaiaPark Zoo Marathon.
Ik schreef al in mijn vorig verslag over een pijnlijke linkerkuit.
Aanvankelijk dacht ik aan een verkrampte kuit door een overvloed aan melkzuur, dat nog zijn weg naar buiten moest vinden.

Zonder twijfel het gevolg van de neutralisatie (wegens blikseminslagen) van die marathon.
Door een uurtje binnen te blijven zijn de spieren en gewrichten verkrampt geraakt.
Ik was trouwens niet de enigste met spierproblemen: Marc Papanikitas, die in tweede positie liep en nog amper 2 rondjes moest lopen (4 km) was zodanig verkrampt dat hij zelfs niet meer verder kon. Het regende opgaves na de onderbreking.
Ik heb het toen ook ontzettend koud gekregen.
We waren doorweekt tot op het bot en omdat we geen supporters in de buurt hadden, lagen onze loopjasjes en droge kledij nog in de kleedkamers.

Na de (her)-start moet er iets in mijn kuit geschoten zijn.
Ik heb dit ook enigszins gevoeld, maar ik vond de Gaiapark Zoo Marathon zo een unieke mooie marathon dat het zonde was om de handdoek in de ring te gooien.
Deze unieke marathon mocht absoluut niet ontbreken op mijn palmares.
Door de adrenaline kon ik ook op karakter de finish halen in een voor mijn kunnen zelfs knappe tijd (4u10’).

Toen Betty een bevriende kinesist-fysio sprak en dit langs haar neus weg om vertelde, gaf die mij de raad om eens binnen te wippen.
Zo gezegd, zo gedaan …

Toen ik mijn verhaal deed dacht hij meteen aan twee opties: een verrekking of scheurtje.
Na wat losmaken en inspectie was de diagnose erg rap gesteld.
Bij het stevig drukken op één gevoelig puntje wipte ik een meter hoog.
Het was dus de tweede optie, een scheurtje van een vingertop dik in de linkerkuit.
Prognose : minstens één week tot 10 dagen niet lopen.

Toch vreemd dat kinesisten dat zo snel op de tast vinden, terwijl een huisarts een heel arsenaal hulpmiddelen (echo, scan, rx, etc …) nodig heeft en dan nog vaak de bal mis slaat.

Nu ja, een blessure is nooit leuk, maar ik kan dit wel perfect relativeren.
Er zijn ergere dingen in het leven.
Tien dagen niet lopen kan zelfs een zegen zijn na een loodzware marathon.

Natuurlijk is het zonde in het licht van mijn twee doelstellingen voor dit najaar:
Een PR lopen op de Leiemarathon en een snelle halve marathon lopen in Kuurne.

Ik zag het zitten om in beide wedstrijden te stunten.
Ik sta zelfs redelijk messcherp op dit moment.
Vrienden zeggen me zelfs dat ik meer en meer op Steve Jobs begin te lijken.
Toegegeven, met wat verbeelding komt dit ergens wel in de buurt, op de centen na dan uiteraard :-) ...

GaiaPark Zoo Marathon in 4u10’35”

2011-08-31T14:15:43+02:00

Na een deugddoende vakantie (weekje Lanzarote en midweekje Mallorca) trokken we om de vakantie af te sluiten nog richting onze Noorderburen voor een ontspannend lang weekend in het vakantiepark Prinsenmeer in Asten-Ommel.
Toeval of niet, moet het nu wel juist lukken dat er daar in de buurt een schitterende marathon werd gelopen.
En dan niet zo maar een gewone 42 km, maar eentje voor in het prestigieuze Guinness World Records Book.
Deze maal werd de allereerste marathon ooit in een dierenpark gelopen.
“Place to be” was het prachtig decor van het Gaiapark in Kerkrade.

Voor één keer werden de dieren zelf niet aangegaapt door argeloze bezoekers, maar konden de leeuwen, gorilla’s, stokstaartjes en slingerapen zelf de pakweg 100 marathonlopers aanstaren.
Ik weet niet wie het meest verschoten zal hebben.

Betty en ik zelf waren uiteraard paraat met de intentie om er een rustige trainingsloop (10 km/u) van te maken.
Bij het naar Kerkrade - in het uiterste puntje van Nederlands Limburg – rijden, kwamen we al terecht in een hevig onweer.
Dat beloofde al weinig goeds, maar wonder boven wonder klaarde de hemel op net voor de start (17u00).

Het parcours was niet van de poes, want er was geen meter vlak te bespeuren. Er zaten twee heuvels in elk rondje ( 21 toerkes van 2 km ).
Ook de ondergrond was heel variabel: zand, planken, houtsnippers, kasseien, grind, maar nauwelijks asfalt.
Pittig beulenwerk bijgevolg voor de echte bikkels onder de Flandriens.

Na het zingen van het Limburgs volkslied door een lokale bekende zangeres (naam vergeten) gingen we rustig van start.
Al snel werden we gedubbeld door de snelle mannen – winnaar Filip Detiege en Mark Papanikitas.
Met de leeuwen en bizons in het magnifieke decor genoten we met volle teugen en al snel kwamen we in een gezellig groepje met o.a. Els Annegarn en Jacques Vandewal.
Betty liep toen in tweede positie bij de dames, zodat we eigenlijk in dubio stonden : een rustige trainingsloop of toch maar een knappe podiumplaats versieren?

Halfweg kwamen we door in 2u03’, maar toen begon de hemel gitzwart te verkleuren en iets later brak een spectaculair onweer los boven de dierentuin met indrukwekkend klank -en lichtspel. Blijkbaar stond mijn buienradar weeral verkeerd ingesteld.
Pukkelpop indachtig namen de organisatoren het zekere voor het onzekere.
Alle lopers werden bliksemsnel van het parcours gehaald en konden schuilen in het restaurant.
Toen hadden we al ruim 26,5 km afgelegd in 2u35’.

Iedereen werd ingelicht over het resterende aantal rondjes en na pakweg 45 minuten neutralisatie mochten we terug op pad voor nog 8 rondjes.
Intussen was het al helledonker geworden - deze keer waren het de uilen, die ons meewarig aangaapten - en moesten we het (verplichte) hoofdlampje op onze kop zetten.
Dit was meer dan nodig, want meer dan eens was het zoeken naar het juiste pad.
Het onweer was dan wel verdwenen, de regen viel nog altijd met bakken uit de hemel waardoor de plassen dieper en dieper werden.

Ik had aanvankelijk nog (verkeerdelijk) gedacht om een tandje bij te steken voor de resterende 16 km.
Mis poes : door het lange oponthoud waren de spieren en gewrichten extra stram geworden en begon mijn linkerkuit op te spelen.
Geen voordeel bij het constant optrekken en afdalen.
Ik heb nog eventjes overwogen om de handdoek in de ring te gooien, maar opgeven in zo een unieke en mooie wedstrijd vond ik toch geen optie.
Dan maar op de tanden bijten en de pijn verbijten.
Na 4u10’35” bereikte ik op karakter de finish.
Betty had voor de neutralisatie een kleine voorsprong verworven en had bijgevolg een eindtijd van 4u10’17”.
Op de koop toe mocht ze op het podium als tweede dame.

Uiteindelijk voor allebei toch een bevredigende prestatie in een loodzware marathon.
De conditie zit blijkbaar goed met zicht op de Leiemarathon van 25 september.
Als de wind daar een beetje gunstig zit hoop ik om tussen Deinze en Wevelgem een nieuw PR te lopen.

Enig voorbehoud en minpuntje is mijn linkerkuit, die “the day after” veranderd was in een heuse mankepoot.
Niet abnormaal uiteraard na ruim vier uren beulenwerk, maar dit ga ik toch best in de gaten houden.
Een extra rustweekje inlassen zal geen kwaad kunnen.

GaiaPark Zoo Marathon te Kerkrade.

2011-07-25T18:16:39+02:00

We zijn intussen opnieuw een maand verder na mijn laatste berichtje.
Eigenlijk was en is er weinig nieuws onder de zon.

Na mijn geslaagde halve marathon van Izegem heb ik zoals afgesproken er eventjes de riem afgelegd.
We hebben gewoon alle spieren en gewrichten laten rusten en recupereren van het zware voorjaar. Als je steeds op je elan verder gaat zonder kleine rustperiode, loert een blessure meestal om de hoek.
Vandaar dat de eerste week van juli een looploze week werd (0 km).

Daarna trokken we met het ganse gezin ook nog voor een zalig weekje richting Lanzarote.
Elke morgen werd daar voor het ontbijt een (kort) toerke gelopen – min. 6, max. 10 km – om het niet af te leren.

Momenteel ben ik terug aan het opbouwen naar mijn najaarsmarathon, de Leiemarathon.
In Wevelgem wil ik voor eigen volk uiteraard geen mal figuur slaan.
Daarom worden de trainingen weer geleidelijk aan opgebouwd richting 25 september.
Nog 9 weken.
De weektotalen lopen weeral op : 0 km, 38 km, 52 km en 69 km vorige week.
Zondag liep ik met de twee Veerles een gezellige Aktivia-wandeling in Menen van 25 km.

Eind augustus lopen wij als training “een specialleke”, namelijk de GaiaPark Zoo Marathon te Kerkrade (Nl).
In de dierentuin lopen we 21 toerkes van 2 km tussen de apen, olifanten en krokodillen.
Er zijn maar 100 lopers toegelaten en wij waren er als de kippen bij om in te schrijven voor deze unieke éénmalige marathon.
De start is om 17u00, wanneer de meeste bezoekers al de deur uit zijn en het parcours loopvrij gemaakt kan worden.
Elke loper krijgt trouwens twee gratis tickets voor supporters in de Zoo.
De meiden Spencer gaan bijgevolg ook tevreden zijn.

Dit wordt er eentje om te genieten, de tijd is bijkomstig.
Trouwens, naar verluidt is er een serieus hoogteverschil in de dierentuin en dit 21 toerkes lang.
Het zal dus een goeie stevige training worden.
Ik heb al eens de deelnemers gescreend en gegoogeld en dit zal blijkbaar mijn grootste concurrent worden …

Kastelenloop Izegem, “halve” marathon in 1u34’58”

2011-06-27T19:38:19+02:00

Ja, u leest het goed, er is geen cijfertje omgewisseld in bovenstaande tijd.
Vorige zaterdag heeft Frank Spencer de Kastelenloop van Izegem gelopen in 1u34’58” netto.
Ik kan het trouwens nog steeds zelf niet geloven.
Ik kan me niet meer voor de geest halen dat ik ooit sneller gelopen heb.
Ik wist wel dat het snor zat met de conditie, maar dergelijke tijd had ik in mijn stoutste dromen toch zelf niet verwacht.

Voor alle duidelijkheid moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat de afstand niet klopte.
De meeste Garmins hadden een afstand tussen 20,5 en 20,7 km, zodat we maar gaan aannemen dat we een halve km te weinig gelopen hebben.
Ergens is dit wel jammer: je loopt een ferm PR, maar je hebt geen concrete cijfers.
Voor hetzelfde geld val ik volledig stil op ’t einde, bewijs dat maar eens, hé.

Nu ja, ik had nog overschot in de laatste rechte lijn, zodat we mogen aannemen dat ik die laatste 500 meter ook aan ’t zelfde tempo “zou”gelopen hebben.
Dan kom ik mathematisch uit op een halve marathontijd van ongeveer 1u37’20”, ’t is te zeggen 13 km/u, nog steeds een ferm PR.

Eventjes terugkeren naar het begin.
Zaterdag in de vooravond (17u30) stonden we aan de start van de Kastelenloop van Izegem.
Deze wedstrijd is trouwens een jaarlijkse klassieker in Betty’s en mijn loopkalender.

Een overmoedig voetbalpartijtje met de collega’s de dag voordien had nog bijna roet in het eten gestrooid, want na een verloren bal was er “iets” in mijn bil geschoten.
Gelukkig zonder veel schade: voetbal en lopen, het zal nooit een geslaagde combinatie worden.

Vooraf had ik met Nico min of meer afgesproken om voor een tijd onder de 1u45’ te gaan.
Zo gezegd, zo gedaan.
In ‘t eerste rondje (van de drie) liep ik bijgevolg in een groepje met Nico, Gavertrimmer Georges en nog een vierde man (Flac).
Het ging in het begin redelijk hard, zodat ik besloot om wat krachten te sparen.
’t Was dan ook nog behoorlijk ver, hé.

In de tweede ronde begon het tempo wat te slabakken, zodat ik besloot om aan kop te komen.
Tot mijn verbazing moest iedereen eraf.
Georges is een taaie rakker en probeerde nog (tevergeefs) aan te klampen, maar iets verderop kraakte hij.
Bij de laatste doortocht merkte ik dat Nico 100 meter achter me liep.
Die raapt me straks nog op, dacht ik toen nog verkeerdelijk.

Maar ik had ook nog wat reserves overgehouden.
Ik liep trouwens erg soepel en met het Kasteel in zicht kreeg ik zelfs vleugels en kon finishen in 1u34’58”.
In tegenstelling tot vele collega-lopers zat ik nog behoorlijk fris na de finish.

Wauw, wat ging dit super goed en vermoedelijk zit ik ook nog niet aan het einde van mijn kunnen. Vorige week had ik trouwens ook nog veel overschot na mijn haasklus op de marathon van Torhout.

Ik val weeral in herhaling, maar eens te meer is die conditie te danken aan mijn gewichtsverlies (-10 kgr) en het veelvuldig samen trainen met een kampioene 100 km ultralopen.
Er bestaan geen mirakels in de sport en zeker niet in het afstandslopen.
En neen, er zit niets speciaals in ons leidingswater, noch ligt er een doosje epo in onze koelkast.

Eind vorig jaar zat ik nog stikkapot bij mijn laatste halve marathon (Deinze-Bellem in 1u52’25”).
Zaterdag liep ik minstens een kwartier sneller met een fris gevoel.

Super natuurlijk, maar het weerhoudt me ervan te zweven.
We mogen uiteraard niet overmoedig worden en denken dat elke wedstrijd automatisch een nieuw PR wordt.

Dat is trouwens eventjes niet mogelijk, want volgende week vertrekt de familie Spencer richting Lanzarote.
Dan gaat de riem er eventjes af en bouw ik een rustperiode in.
De loopschoenen gaan wel mee in de valies- Lanzarote is niet voor niets het sporteiland bij uitstek - maar het accent ligt deze keer op het “dolce far niente”.
Dit hebben Betty en uw dienaar wel verdiend na een super voorjaar op loopgebied.

Daarna gaan we terug rustig opbouwen en pieken naar een prima najaarsmarathon.
Ik ga voor de Leiemarathon, Betty loopt waarschijnlijk Brussel.

Prettige vakantie !

Een onvergetelijke Nacht van West-Vlaanderen te Torhout.

2011-06-20T20:29:42+02:00

Super !
Dat is in één woord de teneur van dit bericht.
Het was een Nacht om nooit meer te vergeten, ééntje om in te kaderen en later door te vertellen aan de kleinkinderen.

Eventjes recapituleren, want dit wordt verre van makkelijk om zoveel ervaringen en emoties in woorden te bevatten.

Vrijdag 17 juni stond al van ’s morgens vroeg volledig in het teken van de Nacht van Vlaanderen, waar Veerle (alias Betty) haar debuut ging maken op de 100 km.
Ongelooflijk hoeveel daar bij komt kijken.
We waren de ganse dag druk in de weer om van alles klaar te zetten.
Een bak met alleen maar voeding zoals gelletjes, repen, peperkoek, zoutkoekjes, bananen, etc …
Dan nog een bak met allerlei outfits voor alle mogelijke weerstandigheden: verse shirts, regenkledij, een warme trui voor achteraf of noodscenario’s.
Ook nog een plooibox met alleen maar drank: gewoon water, koolhydraatrijke drank, carboload, proteïnedrank voor de recuperatie achteraf en “last but not least” een bakske Leffe voor de supporters.

Daarbij nog allerlei plannetjes voor onderweg: locatie wagen, locatie drankstand, tussenpunten, parcours, een “worst case scenario”-plan was er ook.
We moesten ook nog de fietsen prepareren en klaarzetten voor aan de trekhaak.

Ik was zodanig bezig met die 100 km, dat ik op de duur vergat dat ik zelf nog een marathon moest lopen en ook nog ’t één en ’t ander nodig had.

Nu ja, om 17u00 trokken we uiteindelijk op pad richting Torhout, waar we eerst onze wagen in de Parkstraat deponeerden – het punt waar de lopers meerdere keren voorbij kwamen - en daarna fietsten we gezwind naar de Mast.

Daar was er al een gezellige drukte en konden we de zenuwen bedwingen door her en der een praatje te slaan met verschillende bekenden (lopers, supporters, clubgenoten, facebookers, etc …).
Om tien voor acht begaven we ons helemaal achteraan in het startvak en iets later weerklonk het startschot en waren we weg.
Velen gingen er pijlsnel vandoor, maar mijn taak was om Veerle zo veel mogelijk in te tomen en haar zonder kleerscheuren op het marathonpunt af te zetten in ongeveer 4u15’ (= 9,9 km/u).
Veerle mocht in die lange opwarming zo weinig mogelijk energie verliezen, zodat ze fruitig en fris aan haar tweede helft kon beginnen.
Ze moest heel zuinig met haar krachten omspringen.
Vandaar dat ik telkens aan de wagen een stukje voorliep om eten en drank aan te reiken.
Het ging heel erg vlot en mede-haas Kristof en ikzelf konden de ganse tijd babbelen.
Veerle moest zelf niet al te veel praten, maar op die manier kreeg ze uiteraard de nodige afleiding.
Onderweg stonden heel veel supporters – thanks – en verschillende keren hoorden we haar naam roepen, zelfs van mensen, die we helemaal niet kennen.
Dat geeft toch telkens een boost en is een enorme opsteker temidden het harde labeur.

Na 30 km kreeg Kristof het lastig en moest afhaken en schoot ik nog alleen over als haas.
Eerlijk gezegd voelde ik zelf mij de ganse marathon prima en had nog heel wat overschot in mijn benen.
Ik had gerust nog een rondje kunnen meelopen, maar na 4u16’49” (= mijn marathontijd) gaf ik haar nog een laatste zoen en trok ze alleen op pad.
Nu ja, mijn marathonprestatie was uiteraard volledig ondergeschikt aan haar 100 km.
Iets verderop kon fietsster Julie haar begeleiden voor het derde rondje van 20 km.

Daarna trok ik snel terug naar de Mast voor een warme douche en wat propere droge kleren en iets later sprong ik al terug op de fiets om het resterende gedeelte mee te fietsen.
Na 60 km kwam ze nog steeds op hetzelfde tempo door, relatief fris en nog geen teken van verval. Het was precies lopen met de vingers in de neusgaten.
We konden zelfs de vierde dame inhalen en achterlaten.

Ook het vierde rondje (van 60 naar 80 km) werd vlot verteerd: het tempo was wel lichtjes gezakt, maar ze voelde zich nog steeds prima.
Helaas was het weer vrijdagnacht stukken minder : tijdens de marathon waren de weergoden ons nog redelijk gunstig gezind, maar daarna werd het gevoelig frisser, met forse rukwinden en af en toe een regenvlaag.

Het laatste rondje begon daarom toch wat in de kleren te kruipen.
Ik moest al wat meer op haar inpraten om haar gedachten te verzetten.
De knie begon zelfs wat op te spelen, maar ik begon direct over wat anders te babbelen.
Het meefietsen werd ook stukken lastiger, want ik begon zelf moe te worden en kreeg stekende nekpijn en was inmiddels verkleumd door de regen en wind.
Gelukkig mochten we Lichtervelde snel achter ons laten en ging het voor de laatste keer richting Torhout.
Daar lag de verlossing – het paard rook de stal - en na 10u44’ lopen - en om 06u44’ zaterdagmorgen kwam ze dolgelukkig over de finish.

“Pain is temporary, Glory is forever”.
Wat door velen vooraf met ongeloof was onthaald en als uitzichtloos werd beschouwd had ze toch weer mooi voor mekaar gekregen.

Ik heb een karrenvracht respect voor mijn Veerle.
Die 100 km spoken natuurlijk al een tijdje door haar hoofd, maar tussen plannen en realiteit ligt meestal een lange lastige weg.
Ze heeft er heel veel uren voor getraind, soms na een lastige dagtaak en temidden een druk gezin. Je krijgt uiteraard niets voor niets.
Bloed, zweet en tranen heeft het gekost.

Ze heeft gepiekt als geen ander naar 17 juni, zelfs nachtelijke wandelingen gedaan om het nachtritme gewoon te worden.
Niets werd aan het toeval overgelaten.
Vrijdagnacht werden dan al die inspanningen en ontberingen beloond met een prachtige prestatie.
Daar doe je het uiteraard voor.

De intentie vooraf was om uit te lopen, maar ze heeft er zelfs nog een prima eindtijd bij neergezet, zonder onderweg ook maar één meter te wandelen.
Een prestatie om “U” tegen te zeggen.
Chapeau!

100 km is “een pokkeneind”, hoor.
Niet vergeten dat dit twee marathons na elkaar lopen is , gevolgd door nog een tien mijlswedstrijd en dit in bikkelharde en loodzware weersomstandigheden.
Het regende trouwens opgaven in Torhout: slechts 52 dapperen (van de 80 starters) bereikten de finish.
Merkwaardig dat de opgevers bijna uitsluitend mannen waren, de dames hebben prima stand gehouden.
Wie was er ook weer “het sterke geslacht”?
Volgens mij komt dit omdat vrouwen stukken soepeler lopen, ik heb veel mannen zien lopen met nogal een vreemde loopstijl.

Crazy toch , ik heb nog nooit zoveel km in één week gelopen en zij loopt er eventjes 100 km in een dikke tien uren.
En ze is dan nog relatief fris gefinisht.
Ik was na mijn marathon en na dat urenlange fietsen meer vermoeid dan haar.
Tijdens de laatste kilometers ben ik zelfs bijna op mijn fiets in slaap gevallen.
Veerle heeft daarom zelfs nog zonder verpinken zaterdagochtend met de auto naar huis gereden, omdat mijn ogen toevielen van vermoeidheid.

Zaterdagnamiddag werden we dan terug in Torhout verwacht voor de “cérémonie protocollaire” met allerlei huldigingen.
Veerle werd op het podium geroepen als Belgisch Kampioene 100 km in de categorie dames 40 en dan nog eens als Vlaams Kampioene 100 km dames 40.
Er zijn er die daar wat laatdunkend overdoen, en ok, er deden niet veel Belgische dames mee aan dit BK 100 km, maar diegenen, die het beter kunnen, moeten het zelf maar eens proberen. Nah.
Bovendien zijn er ook tijdslimieten.

Daarna weergalmde de Brabaçonne door de zaal.
Kippenvelmoment.
Telkens met medaille, kussen van de burgemeester, beker en bloemen.
Schitterend gewoon.

Superwoman!

Kortrijk Loopt, 11 km in 49’33”

2011-06-15T19:32:17+02:00

Maandagmorgen stond de familie Spencer samen met 3000 andere sportievelingen paraat voor Kortrijk Loopt.
Kortrijk Loopt heeft een mooie omloop en er staan elk jaar veel supporters en bekenden langs de weg.
Na jaren van vervelende werken en bruggen bouwen heeft Kortrijk een metamorfose gemaakt van “een lelijk eendje” naar “een sierlijke zwaan”.
Noem het gerust chauvinisme van mijn kant, maar ik was toch behoorlijk fier om door zo een knappe stad te kunnen lopen.

Marie ging voor de 5 km, Betty en uw dienaar voor de langste afstand, 11 km.

Ik was van plan om eens volle gas te geven en eens te zien of ik na een slopende marathonopbouw ook nog kan vlammen op 11 km.
Ik loop niet veel wedstrijden, maar als ik er dan ééntje loop, dan ga ik liefst voluit.

De eerste vijf km – van de Lange Munte tot het centrum - ging het bergaf.
Ik nam me voor om direct het tempo hoog te houden. Aan de Markt – met finishboog van de 5 km – kwam ik door in 19’45”.
Damn, dit was behoorlijk rap, bijna 15 km/u, en eigenlijk veel te snel voor mijn capaciteiten.

Vooral omdat ik wist dat het tweede deel van het parcours behoorlijk pittig was.
Na het centrum ging het richting Leie, waar we twee bruggen na elkaar kregen.
Ik liet daarom het tempo logischerwijze wat zakken, want in Kortrijk zit het venijn in de staart.

De laatste kilometers gingen dan weer steil bergop naar de Lange Munte, maar ik had nog wat reserves in mijn tank gehouden, zodat ik nog heel wat lopers kon inhalen.
Gavertrimmer Lode gaf me ook nog een steuntje – thanks – zodat ik in zijn kielzog kon finishen in 49’33”.
Dat is bijna 9 minuten sneller dan vorig jaar en een gemiddeld tempo van 13,4 km/u.
Ik denk niet dat ik de laatste jaren ooit sneller gelopen heb over dergelijke afstand.
Ik was daarmee de 182e op 927 deelnemers.

Super tevreden natuurlijk.
Ik ga er zelf nog moeten aan wennen dat ik recent een stukje sneller geworden ben.
Vroeger bladerde ik in de uitslag altijd direct naar de laatste pagina’s.
Nu is er al wat meer zoekwerk nodig om mijn naam terug te vinden.
Wat een goede marathonconditie en “tien kilo minder” niet allemaal teweeg brengen.

Betty finishte in diezelfde wedstrijd – de ladies namen een halfuurtje later de start – in 55’30”.

Ook onze dochter Marie (14) liep een prima wedstrijd, 5 km in 24’28” en 76e dame op 793 ladies.
De appel valt niet ver van den boom …

En nu is het aftellen en de benen stil houden tot vrijdagavond, want dan vergezel ik Veerle (alias Betty) tijdens haar debuut op de 100 km in de Nacht van Vlaanderen.
Zij ziet het trouwens nog altijd zitten om te schitteren in de Nacht.

Sommigen mogen dan eerder sceptisch zijn over haar slaagkansen, ik ben er nog steeds van overtuigd dat het vrijdagnacht gaat lukken.
Zij leeft al maanden naar deze wedstrijd toe en heeft nog nooit ontgoocheld op belangrijke wedstrijden.
We gaan om 20u00 van start en hopen om te finishen tussen 6u en 7u ’s morgens.
Het wordt alvast een Nacht om nooit te vergeten.

Nacht van Vlaanderen – nog exact één week

2011-06-10T18:37:54+02:00

Over exact een week loop ik in Torhout mijn “dertiende” marathon.
Als dat maar goed afloopt …

Nu ja, het wordt dit maal geen gewone marathon, maar een “specialleke”.

Zoals jullie wellicht weten maakt Veerle (alias Betty) vrijdag haar debuut op de 100 km in de Nacht van Vlaanderen.

Ik ga haar hazen op de eerste 42 km.
Of hou het eerder op “gezelschap houden”, want de definitie “hazen” geeft zowat de vermeende indruk dat ik sterker ben dan haar en dat is de waarheid een beetje geweld aan doen.
Nee, ik hoop vooral om niet te lossen, want zij wil na 42 km al doorkomen in 4u15’ en dat is voor ondergetekende verre van evident.
Ok, in Parijs enkele weken terug liep ik 3u52’ en bijgevolg heb ik nog wat veilige marge, maar toen had ik ook perfect gepiekt, was ik in topconditie en kende een superdag.
Bovendien ben ik een ochtendmens en loop ik bij het krieken van de dag altijd veel beter dan ’s avonds laat.

Nu ja, we zullen zien : mijn marathonprestatie is deze keer niet van tel en uiteraard volledig ondergeschikt aan haar 100 km.

En Betty wil komende vrijdag schitteren.

Ze is er alvast klaar voor : ze heeft veel kilometers getraind, staat messcherp en de moraal zit erg goed.
Inmiddels zijn een tiental dames ingeschreven, waaronder vier Belgische vrouwen.
Er zijn ook nog Russische, Nederlandse, Griekse en Kroatische atletes ingeschreven.

Haar hoofddoel is uiteraard om uit te lopen, maar als het enigszins mogelijk is, een medaille te pakken op het Belgisch Kampioenschap 100 km.
De Vlaamse dames zijn alvast op het eerste zicht aan elkaar gewaagd.
Betty heeft van dit kwartet intrinsiek wel de “zwakste” marathontijd op haar palmares, maar zij heeft dan wel het voordeel dat ze altijd hetzelfde tempo kan lopen, desnoods uren aan één stuk.
Zij kan doseren als geen ander en loopt zich nooit stikkapot.

Het worden alvast spannende dagen – en nachten – voor haar.
Hoofdzaak nu is om niet meer geblesseerd en/of ziek te raken.
Nu ja, volgende week uiteraard meer over de Nacht van Vlaanderen in Torhout.

Gisteren ben ik nog eens “te lope” langs de Leieboorden naar de Joggingclub van Wevelgem geweest, goed voor 25 km loopplezier.
Het ging verbazend goed vooruit.
Goed voor de moraal, want het was al meer dan een maand geleden dat ik nog zo ver gelopen had.

Maandag loop ik voor de verandering ook nog eens een wedstrijdje, namelijk de Sinksenloop van Kortrijk (11 km).
In eigen stad wil ik uiteraard geen slecht figuur slaan.
Bedoeling is om nog eens voluit te gaan en daarna de benen rust te gunnen tot volgende week vrijdag voor de Nacht van Vlaanderen.

L’ enfer des Collines (22,8 km) in 2u14’43” - Trailfobie overwonnen

2011-05-23T20:19:33+02:00

Na eerdere trauma’s bij het trail-runnen was zaterdagmiddag het moment aangebroken om mijn trailfobie definitief naar de geschiedenis te verwijzen.
Mijn twee vorige pogingen waren immers op een sisser afgelopen.
Remember de “Trail d’ Ubaye in Barcelonnette” (23 km -Alpes du Sud) waar ik bij wijze van spreken na ruim vier uren meer dood dan levend over de finish gestrompeld ben en
de “Trail du Mont-Saint-Aubert” (30 km), waar ik na vier uren afzien als de beesten serieus onderkoeld ben geraakt.

Ik had toen gezworen om nooit meer aan een trail-wedstrijd deel te nemen.
Ik had veel te veel afgezien en zou voortaan het “schoenmaker, blijf bij je leest-principe” hanteren.
Die trails waren veel te zwaar voor mijn beperkte motorinhoud.
Ik had er dan ook totaal niet van genoten.
Meer nog, ik had er een sérieuze dégout van gekregen.

Nu ja, “never say never”. Een mens mag nooit “nooit” zeggen.
Ter verschoning : ik had toen ook wel de extremen opgezocht : van de hitte in de Alpen naar de Siberische vrieskou van de Trail du Mont.
Deze keer waren de omstandigheden stukken menselijker.
De conditie was op de koop toe ook veel beter dan enkele maanden geleden.

Ditmaal zou en moest het lukken. Derde keer, goede keer.
De plaats van de afspraak was Oeudeghien (Henegouwen) voor de pittige L’ enfer des Collines.
De naam sprak alvast boekdelen.

Om 15u00 werd een bende van ongeveer 400 dappere traillopers vanop de parking in gang geschoten voor een tochtje van bijna 23 km langs heuvelachtige wegen, single tracks, bospaadjes, trapjes, etc …

Aangezien ik totaal geen benul had van de zwaarte van de wedstrijd, ging ik relatief rustig van start.
Betty had vorig jaar op exact hetzelfde parcours 2u29’ (= 9 km/u) gelopen en wist me te vertellen dat het venijn in de staart zat.
2u28’ zou bijgevolg de te lopen richttijd worden.

Na de eerste bocht ter plaatse ging het echter al steil omhoog en iets verderop trokken we al het bos in voor een stevig stukje klimmen en dalen.
Ik voelde me echter sterk en genoot met volle teugen van het lastige, maar prachtige parcours.
Velen hadden op hun adem getrapt, maar ik voelde me de ganse middag super.
De meeste moeite had ik nog met de afdalingen, waar je 100% geconcentreerd moest blijven.

Na het bos kwam een strook vals plat om terug op adem te komen en iets te recupereren.
Ik had ook nog wat reserve gespaard voor de beruchte trapjes aan km 20, zodat ook deze ultieme hindernis zonder kleerscheuren overwonnen werd.

De sfeer was goed : alles verloopt in een amicale sfeer.
Je hebt trouwens nooit de indruk dat je in een wedstrijd loopt.
Ook de bevoorrading was dik in orde.
Aan de laatste tafel kon je van alles meegraaien : van peperkoek, fruitsla, sangria tot zelfs ijskreem.
Ahwel, ik had daar nu eens echt goesting in zo een cornet met roomijs.
Ik liet me een stevig hoorntje maken en trok al likkebaardend terug op pad.

Genieten met de grote G …

Na 2u14’43” kwam ik tevreden terug over de finish.
Ik had ruim 10 km/u gelopen over een toch wel lastig parcours.
Ter vergelijking : op de Trail du Mont Saint-Aubert haalde ik amper 7 km/u en over Barcelonnette zal ik maar wijselijk zwijgen.

Waarom is het dan deze keer wel gelukt ?

Wel, de omstandigheden waren optimaal : het was wel warm, maar dan eerder aangenaam warm, niet die zwoele bevangen hitte van vorig jaar.
Uiteraard is de huidige conditie ook stukken beter dan toen.
In januari bij de Trail du Mont woog ik nog 10 kgr meer en op een lastig heuvelachtig parcours sleep je die ballast elke meter mee. Dat voel je gewoon.
Trails zijn echt op maat gemaakt voor de lichtere lopers.

Moraal van het verhaal : dit is voor herhaling vatbaar, maar dan wel in de juiste context.